Τρίτη, 09 Δεκεμβρίου 2008
Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008
Μούτζα, μούτζα, μούτζα
Είναι πολύ λίγες οι φορές στη ζωή μου που έχω αναφωνήσει ότι βρίσκομαι κάτω από την επιρροή μούντζας. Ένας λόγος είναι διότι καταρχάς δεν είμαι προληπτικός και δεν πιστεύω σε μάτια, μαντζούνια, χαρτιά, καφέδες και άλλα τέτοια. Από την άλλη όμως, είναι μερικές φορές που κάποια πράγματα έρχονται τόσο ραγδαία πάνω στο κεφάλι σου, που το μόνο που καταλήγει να τα εξηγεί είναι αυτές οι γνωστές -και για αιώνες τώρα αναπτυσσόμενες- θεωρίες της μούντζας, ή της γλωσσοφαγιάς, καθώς και της θεωρίας ότι αν δεν τριτώσει το κακό δεν σταματάει.
Με αυτά λοιπόν in the back of our heads ξεκινάω...
Την Τρίτη είχα πάει τον Snooker στον γιατρό για να κάνουμε το δεύτερο εμβόλιο. Το γραφείο του είναι σε μία παράλληλο της Μιχαλακοπούλου σε ένα ισόγειο κατάστημα με μεγάλη βιτρίνα και είσοδο από το πεζοδρόμιο. Μπήκα λοιπόν, κάθισα λίγο στο γραφείο του, έβγαλα το μπουφάν μου και άφησα και τον μάρσιπό μου (άλλοι λένε το τσαντάκι μέσης "μπανάνα" αλλά εγώ το θεωρώ ηλίθια ονομασία) στην καρέκλα του επισκέπτη, καθώς έπρεπε να πάω μέσα να κρατάω τον Snooker για να κάνουμε την εξέταση και την ένεση.
Κάποια στιγμή ακούστηκε το κουδούνι της εξώπορτας το οποίο ενεργοποιείται με ανιχνευτή κίνησης μόλις μπει κάποιος. Και εγώ και ο γιατρός υποθέσαμε ότι πρόκειται για κάποιον πελάτη και συνεχίσαμε την ενασχόλησή μας με τον Snooker. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ξανακούσαμε το ίδιο κουδούνι. Μετά από πέντε λεπτά τελειώσαμε και περάσαμε στην αίθουσα αναμονής.
ΑΦΑΝΤΟ ΤΟ ΤΣΑΝΤΑΚΙ!!!
ΑΦΑΝΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ!!!
Φαντάζομαι την πρώτη σας αντίδραση: "Δεν τα αφήνουμε τα πράγματά μας!"
Τώρα το ξέρω κι εγώ, μόνο που εκείνη τη στιγμή, πραγματικά αισθανόμουν ασφαλής. Δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα περάσει κάποιος θα μπει μέσα σε έναν ξένο χώρο και θα πάρει ότι βρει εκεί.
Ξέρω, ξέρω... Σκέφτομαι όπως θα λειτουργούσα εγώ και όχι όπως θα λειτουργούσε ένας κωλοπετσωμένος αλήτης ο οποίος έχει δει πολλά.
Το αποτέλεσμα ήταν απλό. Έχασα το πορτοφόλι μου, το κινητό μου και τα κλειδιά μου. Στο πορτοφόλι είχα 250 €, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, κάρτες, ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ.
Μην ξεκινήσετε την εξυπνάδα του ότι τα χρήματα δεν παίζουν ρόλο. Παίξουν και παραπαίζουν και θα σας κάνω σούμα στο τέλος για να δείτε.
Αφού πέρασαν λοιπόν λίγα λεπτά χώνεψα αυτό που μου είχε συμβεί, πήρα τον Snooker και γύρισα στο σπίτι. Το πως μπήκα μέσα δεν θα σας το πω διότι είναι κρατικό μυστικό, αλλά μπήκα.
Την άλλη μέρα, την Τετάρτη, μόλις τελείωσα την εκπομπή καβάλησα τη μηχανή και ξεκίνησα τον Γολγοθά της επανέκδοσης των εγγράφων μου.
Πρώτη στάση σε ένα φωτογραφείο. Δεύτερη στο Αστυνομικό Τμήμα. Δηλώνω την απώλεια και ρωτάω τί χρειάζεται για τη νέα ταυτότητα. "Φωτογραφίες μου λένε, παράβολο, ένα μάρτυρα και πιστοποιητικό γεννήσεως". "Έχω ένα" αναφωνώ ελπίζοντα να γλυτώσω την επίσκεψη στον Δήμο Αθηναίων. "Δεν κάνει" μου λέει ο Αξιωματικός "πρέπει να είναι της τελευταίας τριμηνίας".
Γιατί ρε παιδιά; Σάμπως θα αλλάξει η ημερομηνία γεννήσεώς μου; Θα αλλάξουν οι γονείς μου; Και μην μου πείτε ότι μπορεί να έχω κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλλου και πρέπει να είναι πρόσφατο το έγγραφο, δεν το χάβω!!!
Αμέσως μετά, στάση στο ΚΕΠ της Πανόρμου. Απ' έξω γράφει "ΚΕΠ ΑΘΗΝΩΝ" δεν βγάζει όμως πιστοποιητικά του Δήμου Αθηναίων. "Τεχνικό πρόβλημα" λέει. Τέλος πάντων μιας και είμαι εκεί ρωτάω τί χρειάζεται για να βγάλω δίπλωμα.
Πάλι φωτό, παράβολο 9 €, ταυτότητα (ορίτζιναλ και φωτοτυπία) καθώς και ένα παράβολο από την Εθνική Τράπεζα των 30 € αν είναι η πρώτη φορά που χάνεται το δίπλωμα και 60 αν είναι η δεύτερη.
"Γιατί η διπλή τιμή" ρωτάω.
"Για να μην είστε επιρρεπής στην απώλεια" μου απαντάνε. Καλό; Είναι αλήθεια ότι πάντα ήθελα να χάνω το δίπλωμά μου και να το ξαναβγάζω, τώρα όμως που ξέρω ότι κοστίζει κάτι παραπάνω θα το σταματήσω αυτό το χόμπι μου.
Αφού τελειώνω πάω στον Δήμο Αθηναίων για πιστοποιητικό γεννήσεως, στην Εφορία για τα παράβολα, στην Millennium Bank για τις εκεί κάρτες, στην Τράπεζα Πειραιώς για άλλες κάρτες, στην Εθνική για το παράβολο των 60, στην Wind για κάρτα Sim.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των σταμάτα - ξεκίνα, άναψε μηχανή - σβήσε μηχανή, αρχίζει η μηχανή να τα παίζει και η μπαταρία πέφτει. Η κατάσταση όσο περνάει η ώρα χειροτερεύει. Φτάνοντας πλέον στη συμβολή Σοφοκλέους και Αιόλου και αγοράζω ένα πορτοφόλι. Βγαίνω από το μαγαζί, πατάω μίζα... και παίρνω τα παπάρια μου.
Η μπαταρία νεκρή!
Σιχτιρίζω την τύχη μου και αρχίζω το σπρώξιμο. Περνάω την Αθηνάς και συνεχίζω στο Γκετόδες τμήμα της Σοφοκλέους. Βάζω δευτέρα και ανάβω την μηχανή. Ένα τέταρτο αργότερα είμαι στο συνεργείο μου. Κι όμως το πρόβλημα δεν είναι η μπαταρία. Είναι το altenator. Τα πηνία δηλαδή, τα οποία έχουν λιώσει οπότε και δεν φορτίζουν την μπαταρία.
Γαμώ την τύχη μου ξανά.
Αφήνω την μηχανή και παίρνω ταξί για το σπίτι μου.
Αυτή μέχρι τώρα ήταν η Τετάρτη. Πάμε τώρα στην Πέμπτη.
Στην δουλειά χαλαρά, τελειώνω αρκετά νωρίς και τέσσερις η ώρα είμαι στο σπίτι μου. Παίρνω πάλι ταξί και πάω στο συνεργείο για να πάρω την μηχανή. Λίγο αργότερα είμαι εποχούμενος και επιστρέφω σπίτι μου. Μεγάλη διαφορά στη μηχανή, γεγονός που αποδεικνύει ότι το altenator έλειωνε σιγά σιγά καιρό τώρα, απλά αποφάσισε να χαλάσει ακριβώς στη χειρότερη μέρα που είχα να βιώσω για χρόνια.
Δεν τελειώνει όμως εδώ η μούντζας. Φτάνω σπίτι, και τρεις ώρα αργότερα ξανακατεβαίνω για να βγω με έναν φίλο. Καβαλάω την μηχανή, την ανάβω, και ξεκινάω. Κάτι όμως δεν πάει καλά.
Το λάστιχο είναι πίτα!!! Η ώρα είναι οκτώ και μισή και τα βουλκανιζατέρ είναι κλειστά.
Καντήλια; Καντήλια; Πόσα καντήλια έχωσα δεν περιγράφεται.
Την άλλη μέρα το απόγευμα είμαι στο βουλκανιζατέρ της γειτονιάς μου. Μέσα στο λάστιχο ένα κομμάτι από κοπίδι που γάμησε την μέρα μου.
Κάποια φίλη μου είπε ότι πίσω από τα βάσανά μου είναι μία γυναίκα που πλήγωσα. Κι όμως δεν έχω πληγώσει καμία. Σας το ορκίζομαι.
Συμπτώσεις; Ατυχία; Μούντζα; Ίσως.
P.S. 1
Μην ξεχάσω και τη σούμα που σας υποσχέθηκα για να αφήσουμε τις εξυπνάδες που λένε ότι αν χάσεις το πορτοφόλι σου δεν πειράζουν τα χρήματα, αλλά μόνο τα χαρτιά που πρέπει να ξαναβγάλεις. Λοιπόν είναι ψέμα και σας το αποδεικνύω αμέσως.
Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν έχασα ή πλήρωσα:
250 € στο πορτοφόλι μου
60 € για παράβολο του διπλώματος
18 € για παράβολα ταυτότητας
75 € για νέο πορτοφόλι
18 € για κάρτα sim
100 € για νέες κλειδαριές
180 € η αξία του κινητού μου
80 € η αξία του μπουφάν μου
290 € η ζημιά στην μοτοσυκλέτα.
Σύνολο: 1371 € μέσα σε ένα 24ωρο. Είπατε τίποτα;
======================
P.S. 2
Μούντζα
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η μούντζα είναι μία ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα υβριστική χειρονομία. Είναι γνωστή και ως "φάσκελο".Η μούντζα γίνεται με την παλάμη του χεριού. Ο υβρίζων τείνει το χέρι του προς τον υβριζόμενο και "δείχνει" σε αυτόν την ανοιχτή του παλάμη ενώ τα δάκτυλα του χεριού του είναι τεντωμένα. Ο υβρίζων πρέπει να δίνει την εντύπωση πως κολλάει το χέρι του στο πρόσωπο του υβριζόμενου, όσο μακριά και να βρίσκεται. Προκειμένου να δοθεί έμφαση, κάποιες φορές η μούντζα γίνεται με τα δύο χέρια. Σε αυτή την περίπτωση οι δύο παλάμες του υβρίζοντος είναι η μία πίσω από την άλλη. Η μούντζα συνοδεύεται συχνά από υβριστικές φράσεις και επιφωνήματα όπως "να!", "όρσε!", "να μαλακά!", "πάρ 'τα να μη στα χρωστάω" κ.ά.. Η μούντζα περιγράφεται ειρωνικά ως το "παράσημο της ανοιχτής παλάμης". Πρέπει να σημειωθεί πως όσο πιο κοντά στο πρόσωπο του υβριζόμενου πλησιάσει το χέρι, τόσο μεγαλύτερη απαξίωση εκφράζει.Σημειώνεται επίσης ότι συχνά η αντίδραση του υβριζόμενου μπορεί να είναι είτε της ίδιας μορφής (μούντζα), αλλά και πολύ εντονότερη, είτε φραστική, χειρονομία ή και χειροδικία.ΙστορίαΗ χρήση της μούντζας ανάγεται στην εποχή του Βυζαντίου, και συγκεκριμένα σε μία ποινή που εφαρμοζόταν σε περιπτώσεις ασήμαντων παραπτωμάτων. Ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην Αρχαία Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, μία χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας χρησιμοποιούταν αρχικά στα Ελευσίνια μυστήρια και συνοδευόταν από κατάρες που απευθύνονταν προς τον "εχθρό", το "Κακό" κ.λπ.. Ωστόσο, αυτή η άποψη για την προέλευση της μούντζας έχει αμφισβητηθεί έντονα.
----------------------------------
Εδώ θα σας πω την εξήγηση που μου έχει δώσει η γιαγιά μου που είναι γεννημένη το 1906, ζει και βασιλεύει και έχει δει πολλά. Φανταστείτε ότι όταν γεννήθηκε η χώρα δεν είχε ηλεκτρικό.
Η μούντζας λοιπόν κατά τη γιαγιά μου είναι μία ευχή θανάτου, καθώς τα τέσσερα δάχτυλα είναι οι τέσσερις βαστάζοι που πάνε το φέρετρό σου και ο αντίχειρας είναι ο παπάς που σε ψέλνει.
Με αυτά λοιπόν in the back of our heads ξεκινάω...
Την Τρίτη είχα πάει τον Snooker στον γιατρό για να κάνουμε το δεύτερο εμβόλιο. Το γραφείο του είναι σε μία παράλληλο της Μιχαλακοπούλου σε ένα ισόγειο κατάστημα με μεγάλη βιτρίνα και είσοδο από το πεζοδρόμιο. Μπήκα λοιπόν, κάθισα λίγο στο γραφείο του, έβγαλα το μπουφάν μου και άφησα και τον μάρσιπό μου (άλλοι λένε το τσαντάκι μέσης "μπανάνα" αλλά εγώ το θεωρώ ηλίθια ονομασία) στην καρέκλα του επισκέπτη, καθώς έπρεπε να πάω μέσα να κρατάω τον Snooker για να κάνουμε την εξέταση και την ένεση.
Κάποια στιγμή ακούστηκε το κουδούνι της εξώπορτας το οποίο ενεργοποιείται με ανιχνευτή κίνησης μόλις μπει κάποιος. Και εγώ και ο γιατρός υποθέσαμε ότι πρόκειται για κάποιον πελάτη και συνεχίσαμε την ενασχόλησή μας με τον Snooker. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ξανακούσαμε το ίδιο κουδούνι. Μετά από πέντε λεπτά τελειώσαμε και περάσαμε στην αίθουσα αναμονής.
ΑΦΑΝΤΟ ΤΟ ΤΣΑΝΤΑΚΙ!!!
ΑΦΑΝΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ!!!
Φαντάζομαι την πρώτη σας αντίδραση: "Δεν τα αφήνουμε τα πράγματά μας!"
Τώρα το ξέρω κι εγώ, μόνο που εκείνη τη στιγμή, πραγματικά αισθανόμουν ασφαλής. Δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα περάσει κάποιος θα μπει μέσα σε έναν ξένο χώρο και θα πάρει ότι βρει εκεί.
Ξέρω, ξέρω... Σκέφτομαι όπως θα λειτουργούσα εγώ και όχι όπως θα λειτουργούσε ένας κωλοπετσωμένος αλήτης ο οποίος έχει δει πολλά.
Το αποτέλεσμα ήταν απλό. Έχασα το πορτοφόλι μου, το κινητό μου και τα κλειδιά μου. Στο πορτοφόλι είχα 250 €, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, κάρτες, ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ.
Μην ξεκινήσετε την εξυπνάδα του ότι τα χρήματα δεν παίζουν ρόλο. Παίξουν και παραπαίζουν και θα σας κάνω σούμα στο τέλος για να δείτε.
Αφού πέρασαν λοιπόν λίγα λεπτά χώνεψα αυτό που μου είχε συμβεί, πήρα τον Snooker και γύρισα στο σπίτι. Το πως μπήκα μέσα δεν θα σας το πω διότι είναι κρατικό μυστικό, αλλά μπήκα.
Την άλλη μέρα, την Τετάρτη, μόλις τελείωσα την εκπομπή καβάλησα τη μηχανή και ξεκίνησα τον Γολγοθά της επανέκδοσης των εγγράφων μου.
Πρώτη στάση σε ένα φωτογραφείο. Δεύτερη στο Αστυνομικό Τμήμα. Δηλώνω την απώλεια και ρωτάω τί χρειάζεται για τη νέα ταυτότητα. "Φωτογραφίες μου λένε, παράβολο, ένα μάρτυρα και πιστοποιητικό γεννήσεως". "Έχω ένα" αναφωνώ ελπίζοντα να γλυτώσω την επίσκεψη στον Δήμο Αθηναίων. "Δεν κάνει" μου λέει ο Αξιωματικός "πρέπει να είναι της τελευταίας τριμηνίας".
Γιατί ρε παιδιά; Σάμπως θα αλλάξει η ημερομηνία γεννήσεώς μου; Θα αλλάξουν οι γονείς μου; Και μην μου πείτε ότι μπορεί να έχω κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλλου και πρέπει να είναι πρόσφατο το έγγραφο, δεν το χάβω!!!
Αμέσως μετά, στάση στο ΚΕΠ της Πανόρμου. Απ' έξω γράφει "ΚΕΠ ΑΘΗΝΩΝ" δεν βγάζει όμως πιστοποιητικά του Δήμου Αθηναίων. "Τεχνικό πρόβλημα" λέει. Τέλος πάντων μιας και είμαι εκεί ρωτάω τί χρειάζεται για να βγάλω δίπλωμα.
Πάλι φωτό, παράβολο 9 €, ταυτότητα (ορίτζιναλ και φωτοτυπία) καθώς και ένα παράβολο από την Εθνική Τράπεζα των 30 € αν είναι η πρώτη φορά που χάνεται το δίπλωμα και 60 αν είναι η δεύτερη.
"Γιατί η διπλή τιμή" ρωτάω.
"Για να μην είστε επιρρεπής στην απώλεια" μου απαντάνε. Καλό; Είναι αλήθεια ότι πάντα ήθελα να χάνω το δίπλωμά μου και να το ξαναβγάζω, τώρα όμως που ξέρω ότι κοστίζει κάτι παραπάνω θα το σταματήσω αυτό το χόμπι μου.
Αφού τελειώνω πάω στον Δήμο Αθηναίων για πιστοποιητικό γεννήσεως, στην Εφορία για τα παράβολα, στην Millennium Bank για τις εκεί κάρτες, στην Τράπεζα Πειραιώς για άλλες κάρτες, στην Εθνική για το παράβολο των 60, στην Wind για κάρτα Sim.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των σταμάτα - ξεκίνα, άναψε μηχανή - σβήσε μηχανή, αρχίζει η μηχανή να τα παίζει και η μπαταρία πέφτει. Η κατάσταση όσο περνάει η ώρα χειροτερεύει. Φτάνοντας πλέον στη συμβολή Σοφοκλέους και Αιόλου και αγοράζω ένα πορτοφόλι. Βγαίνω από το μαγαζί, πατάω μίζα... και παίρνω τα παπάρια μου.
Η μπαταρία νεκρή!
Σιχτιρίζω την τύχη μου και αρχίζω το σπρώξιμο. Περνάω την Αθηνάς και συνεχίζω στο Γκετόδες τμήμα της Σοφοκλέους. Βάζω δευτέρα και ανάβω την μηχανή. Ένα τέταρτο αργότερα είμαι στο συνεργείο μου. Κι όμως το πρόβλημα δεν είναι η μπαταρία. Είναι το altenator. Τα πηνία δηλαδή, τα οποία έχουν λιώσει οπότε και δεν φορτίζουν την μπαταρία.
Γαμώ την τύχη μου ξανά.
Αφήνω την μηχανή και παίρνω ταξί για το σπίτι μου.
Αυτή μέχρι τώρα ήταν η Τετάρτη. Πάμε τώρα στην Πέμπτη.
Στην δουλειά χαλαρά, τελειώνω αρκετά νωρίς και τέσσερις η ώρα είμαι στο σπίτι μου. Παίρνω πάλι ταξί και πάω στο συνεργείο για να πάρω την μηχανή. Λίγο αργότερα είμαι εποχούμενος και επιστρέφω σπίτι μου. Μεγάλη διαφορά στη μηχανή, γεγονός που αποδεικνύει ότι το altenator έλειωνε σιγά σιγά καιρό τώρα, απλά αποφάσισε να χαλάσει ακριβώς στη χειρότερη μέρα που είχα να βιώσω για χρόνια.
Δεν τελειώνει όμως εδώ η μούντζας. Φτάνω σπίτι, και τρεις ώρα αργότερα ξανακατεβαίνω για να βγω με έναν φίλο. Καβαλάω την μηχανή, την ανάβω, και ξεκινάω. Κάτι όμως δεν πάει καλά.
Το λάστιχο είναι πίτα!!! Η ώρα είναι οκτώ και μισή και τα βουλκανιζατέρ είναι κλειστά.
Καντήλια; Καντήλια; Πόσα καντήλια έχωσα δεν περιγράφεται.
Την άλλη μέρα το απόγευμα είμαι στο βουλκανιζατέρ της γειτονιάς μου. Μέσα στο λάστιχο ένα κομμάτι από κοπίδι που γάμησε την μέρα μου.
Κάποια φίλη μου είπε ότι πίσω από τα βάσανά μου είναι μία γυναίκα που πλήγωσα. Κι όμως δεν έχω πληγώσει καμία. Σας το ορκίζομαι.
Συμπτώσεις; Ατυχία; Μούντζα; Ίσως.
P.S. 1
Μην ξεχάσω και τη σούμα που σας υποσχέθηκα για να αφήσουμε τις εξυπνάδες που λένε ότι αν χάσεις το πορτοφόλι σου δεν πειράζουν τα χρήματα, αλλά μόνο τα χαρτιά που πρέπει να ξαναβγάλεις. Λοιπόν είναι ψέμα και σας το αποδεικνύω αμέσως.
Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν έχασα ή πλήρωσα:
250 € στο πορτοφόλι μου
60 € για παράβολο του διπλώματος
18 € για παράβολα ταυτότητας
75 € για νέο πορτοφόλι
18 € για κάρτα sim
100 € για νέες κλειδαριές
180 € η αξία του κινητού μου
80 € η αξία του μπουφάν μου
290 € η ζημιά στην μοτοσυκλέτα.
Σύνολο: 1371 € μέσα σε ένα 24ωρο. Είπατε τίποτα;
======================
P.S. 2
Μούντζα
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η μούντζα είναι μία ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα υβριστική χειρονομία. Είναι γνωστή και ως "φάσκελο".Η μούντζα γίνεται με την παλάμη του χεριού. Ο υβρίζων τείνει το χέρι του προς τον υβριζόμενο και "δείχνει" σε αυτόν την ανοιχτή του παλάμη ενώ τα δάκτυλα του χεριού του είναι τεντωμένα. Ο υβρίζων πρέπει να δίνει την εντύπωση πως κολλάει το χέρι του στο πρόσωπο του υβριζόμενου, όσο μακριά και να βρίσκεται. Προκειμένου να δοθεί έμφαση, κάποιες φορές η μούντζα γίνεται με τα δύο χέρια. Σε αυτή την περίπτωση οι δύο παλάμες του υβρίζοντος είναι η μία πίσω από την άλλη. Η μούντζα συνοδεύεται συχνά από υβριστικές φράσεις και επιφωνήματα όπως "να!", "όρσε!", "να μαλακά!", "πάρ 'τα να μη στα χρωστάω" κ.ά.. Η μούντζα περιγράφεται ειρωνικά ως το "παράσημο της ανοιχτής παλάμης". Πρέπει να σημειωθεί πως όσο πιο κοντά στο πρόσωπο του υβριζόμενου πλησιάσει το χέρι, τόσο μεγαλύτερη απαξίωση εκφράζει.Σημειώνεται επίσης ότι συχνά η αντίδραση του υβριζόμενου μπορεί να είναι είτε της ίδιας μορφής (μούντζα), αλλά και πολύ εντονότερη, είτε φραστική, χειρονομία ή και χειροδικία.ΙστορίαΗ χρήση της μούντζας ανάγεται στην εποχή του Βυζαντίου, και συγκεκριμένα σε μία ποινή που εφαρμοζόταν σε περιπτώσεις ασήμαντων παραπτωμάτων. Ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην Αρχαία Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, μία χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας χρησιμοποιούταν αρχικά στα Ελευσίνια μυστήρια και συνοδευόταν από κατάρες που απευθύνονταν προς τον "εχθρό", το "Κακό" κ.λπ.. Ωστόσο, αυτή η άποψη για την προέλευση της μούντζας έχει αμφισβητηθεί έντονα.
----------------------------------
Εδώ θα σας πω την εξήγηση που μου έχει δώσει η γιαγιά μου που είναι γεννημένη το 1906, ζει και βασιλεύει και έχει δει πολλά. Φανταστείτε ότι όταν γεννήθηκε η χώρα δεν είχε ηλεκτρικό.
Η μούντζας λοιπόν κατά τη γιαγιά μου είναι μία ευχή θανάτου, καθώς τα τέσσερα δάχτυλα είναι οι τέσσερις βαστάζοι που πάνε το φέρετρό σου και ο αντίχειρας είναι ο παπάς που σε ψέλνει.
Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008
Ήρθε!!!
Λοιπόν τελικά ξέρετε κάτι; Εκτός από τα βαρύγδουπα, τα σοβαρά, τα πολιτικά, τα δημοσιογραφικά, υπάρχουν και τα καθημερινά θέματα. Αυτά ίσως να είναι και τα καλύτερα. Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα δουλεύω πολύ και γράφω ακόμα λιγότερο, όπως πολύ σωστά μου επεσήμαναν ο Subir και η Κοπτοραπτού.
Για τί θα γράψω λοιπόν; Για τον Snooker!!!
Snooker ήτοι ένα πανέμορφο κουτάβι που σήμερα είναι 48 ημερών. Τον έφερα στο σπίτι το προηγούμενο Σάββατο και από εκείνη την ημέρα έχω βάλει άλλον ένα "μπελά" (με την καλή έννοια) στ0 κεφάλι μου. Και τί μπελά; Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟ!!!
Ο Snooker είναι ένα κανισάκι (περίπου κανισάκι αλλά τα Pedigree δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός μου) πανέμορφο. Μαύρος με μία άσπρη γραβάτα. Κινητικός, γκρινιάρης, δαγκωσιάρης, τρεχαλιτζής... Κούκλος!
Τον έκανα έκπληξη στην Ίριδα, καθώς είπα διάφορα ψέματα ότι με έχωσε ο πούστης ο αρχισυντάκτης μου για ζωντανό στο δελτίο του Σαββάτου και ότι δεν θα καταφέρω να επιστρέψω στο σπίτι πριν τις δέκα το βράδυ. Έτσι λοιπόν έφυγα από το κανάλι στις οκτώ και ξεκίνησα για την Ελευσίνα (εκεί έμενε ο ιδιοκτήτης) πήρα το σκυλί και έφυγα για το σπίτι μου. Με πήρε και η Ίρις τηλέφωνο, αλλά δεν το απαντούσα διότι στο αυτοκίνητο αυτός ο μπαγάσας δεν σταμάταγε να κλαίει. Κάποια στιγμή που κοιμήθηκε της τηλεφώνησα και της είπα ότι ο κερατάς ο αρχισυντάκτης μου όχι μόνο με κράτησε τζάμπα, αλλά τελικά δεν με εβγαλε κιόλας (που ξέρεις μπορεί να έβλεπε το δελτίο).
Κατά τις δέκα παρά τέταρτο λοιπόν έφτασα στο σπίτι...
"Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε" φώναξα από την πόρτα.
Ή Ίρις δεν κατάλαβε που κόλαγε ο πληθυντικός και από το μπάνιο όπου βαφόταν μου φώναξε ότι είχαμε αργήσει για μία κράτηση που είχε κάνει σε ένα καταπληκτικό γαλλικό εστιατόριο.
Άφησα τα πράγματά μου και έβγαλα τον Snooker από το κουτί που τον είχα. Για καλή μου τύχη δεν έβγαλε άχνα, κι έτσι κρατώντας τον αγκαλιά τον πήγα στον μπάνιο.
"Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε" επανέλαβα πιο γλυκά αυτή τη φορά.
Φαντάζεστε τώρα τί έγινε έτσι;
Οι φωτό το αποδεικνύουν.
Αυτή εδώ είναι με την μητέρα μου.
Καλώς όρισες Snooker.
Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008
Τελώνες και Φαρισαίοι
Εχθές (24 Σεπτ) ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, φορώντας το καπέλο του καθηγητή πανεπιστημίου στο Deree (άρα και υπέρμαχος του απόλυτου καπιταλισμού) έκανε μία πρόταση με την οποία όμως δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Αναρωτήθηκε το εξής: Για ποιό λόγο όταν οι τελωνιακοί απεργούν κλείνουν τα σύνορα και δεν μπαίνουν αγαθά στην χώρα; Να μπαίνουν ατελώνιστα!
ΔΙΚΙΟ, ΔΙΚΙΟ και πάλι ΔΙΚΙΟ!!!
Δεν κατάλαβα; Επειδή το κράτος έχει μία διένεξη με κάποιους υπαλλήλους του δεν θα μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου; Να πάει να γ.... το κράτος. Δηλαδή αν σταματήσω εγώ να εργάζομαι κλείνει το κανάλι; Όχι! Απλά δεν μεταδίδονται ειδήσεις;
Αλλά όχι. Το κράτος θέλει και να γλυτώσει τα ημερομίσθια των τελωνιακών που δεν θα καταβάλει για τις απεργίες και να μην χάσει τα έσοδα εκτελωνισμού. Και οι μόνοι που τον πίνουμε είμαστε εμείς.
Τελικά ένας φίλος μου είχε δίκιο είμαστε χώρα Μίκι Μάους.
Διότι μόνο σε μία χώρα κόμικ θα γινόταν κατάληψη δις στον αεροδιάδρομο του κεντρικού αερολιμένα της χώρας, θα κινδύνευαν επιβάτες και αντί οι επικεφαλείς συνδικαλιστές να ήταν στον εισαγγελέα, κάθε βράδυ τους παίζουν τα κανάλια ως ήρωες. Και θα μου πείτε διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Κι αυτό σε τί αφορά τους πελάτες της British, ή της Air France. Αν θέλουν ας καταλάβουν τα γκισέ της Ολυμπιακής και να μην αφήνουν τους πελάτες της εταιρίας να ταξιδέψουν. Ή μηπως νομίζουμε ότι το αεροδρόμειο είναι τσιφλίκι της Ολυμπιακής. Αμ δεν είναι. Ποτέ δεν ήταν, αλλά κάποτε έτσι νομίζαμε. Αυτή τη στιγμή η Ολυμπιακή είναι άλλη μία εταιρία και τίποτε άλλο, που πληρώνει (αν πληρώνει) κι εκείνη αερολιμενισμό όπως όλες οι άλλες και επομένως έχει τα ίδια δικαιώματα.
Φαντάζεστε να έκαναν ντου εργαζόμενοι στην πίστα του Χίθρου τί θα γινόταν; Ούτε τολμώ να φανταστώ.
Και να αλλάξω λίγο θέμα διότι κι αυτό το έχω στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα, και κολλάει λόγω της αδυναμίας επιβολής της νομιμότητας.
Ήταν τέλη Αυγούστου όταν στο Υπουργείο Απασχόλησης μπουκάρισαν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να διαμαρτυρηθούν κατά της μεταρρύθμισης των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Αφού τραυμάτισαν έναν φύλακα, έσπασαν την πόρτα όπου συνεδρίαζε η επιτροπή των Βαρεων, προπηλάκισαν τα μέλη της , απείλησαν τον πρόεδρο ότι αν πειράξει έστω και έναν εργάτη το ΠΑΜΕ θα τον λιανίσει, έσκισαν χαρτιά της επιτροπής, τα πέταξαν στο πάτωμα και αποχώρησαν. Όλα αυτά φυσικά και καταγράφηκαν από την κάμερα του 902, η κασέτα μοιράστηκε σε όλα τα κανάλια και το βράδυ έπαιξε σε όλα τα δελτία ειδήσεων.
Εγώ νομικός δεν είμαι, έχω όμως την εντύπωση ότι αυτές οι πράξεις πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον μία ντουζίνα αδικήματα (όπως και στην περίπτωση της κατάλληψης των αεροδιαδρόμων) τί έγινε όμως; Είδατε κανέναν να συλλαμβάνεται; Είδατε να τηρειται η νομιμότητα;
Αποτέλεσμα; Κάθε μέρα που περνάει, όποιος θέλει σε αυτή τη χώρα κάνει ό,τι θέλει.
Και πορευόμαστε... Έτσι... Τυχαία...
Γι αυτό λένε ότι οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αρμόζουν. Κι αυτό το γράφω διότι προφανώς στο μυαλό σας πολλοί θα σκέπτεστε ότι και το κράτος παρανομεί, ότι καταπατά τα δικαιώματά μας, φέρνει και ψηφίζει αντισυνταγματικούς νόμους και πάει λέγοντας.
ΔΙΚΙΟ λοιπόν! ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΑΣ!!!
ΔΙΚΙΟ, ΔΙΚΙΟ και πάλι ΔΙΚΙΟ!!!
Δεν κατάλαβα; Επειδή το κράτος έχει μία διένεξη με κάποιους υπαλλήλους του δεν θα μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου; Να πάει να γ.... το κράτος. Δηλαδή αν σταματήσω εγώ να εργάζομαι κλείνει το κανάλι; Όχι! Απλά δεν μεταδίδονται ειδήσεις;
Αλλά όχι. Το κράτος θέλει και να γλυτώσει τα ημερομίσθια των τελωνιακών που δεν θα καταβάλει για τις απεργίες και να μην χάσει τα έσοδα εκτελωνισμού. Και οι μόνοι που τον πίνουμε είμαστε εμείς.
Τελικά ένας φίλος μου είχε δίκιο είμαστε χώρα Μίκι Μάους.
Διότι μόνο σε μία χώρα κόμικ θα γινόταν κατάληψη δις στον αεροδιάδρομο του κεντρικού αερολιμένα της χώρας, θα κινδύνευαν επιβάτες και αντί οι επικεφαλείς συνδικαλιστές να ήταν στον εισαγγελέα, κάθε βράδυ τους παίζουν τα κανάλια ως ήρωες. Και θα μου πείτε διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Κι αυτό σε τί αφορά τους πελάτες της British, ή της Air France. Αν θέλουν ας καταλάβουν τα γκισέ της Ολυμπιακής και να μην αφήνουν τους πελάτες της εταιρίας να ταξιδέψουν. Ή μηπως νομίζουμε ότι το αεροδρόμειο είναι τσιφλίκι της Ολυμπιακής. Αμ δεν είναι. Ποτέ δεν ήταν, αλλά κάποτε έτσι νομίζαμε. Αυτή τη στιγμή η Ολυμπιακή είναι άλλη μία εταιρία και τίποτε άλλο, που πληρώνει (αν πληρώνει) κι εκείνη αερολιμενισμό όπως όλες οι άλλες και επομένως έχει τα ίδια δικαιώματα.
Φαντάζεστε να έκαναν ντου εργαζόμενοι στην πίστα του Χίθρου τί θα γινόταν; Ούτε τολμώ να φανταστώ.
Και να αλλάξω λίγο θέμα διότι κι αυτό το έχω στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα, και κολλάει λόγω της αδυναμίας επιβολής της νομιμότητας.
Ήταν τέλη Αυγούστου όταν στο Υπουργείο Απασχόλησης μπουκάρισαν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να διαμαρτυρηθούν κατά της μεταρρύθμισης των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Αφού τραυμάτισαν έναν φύλακα, έσπασαν την πόρτα όπου συνεδρίαζε η επιτροπή των Βαρεων, προπηλάκισαν τα μέλη της , απείλησαν τον πρόεδρο ότι αν πειράξει έστω και έναν εργάτη το ΠΑΜΕ θα τον λιανίσει, έσκισαν χαρτιά της επιτροπής, τα πέταξαν στο πάτωμα και αποχώρησαν. Όλα αυτά φυσικά και καταγράφηκαν από την κάμερα του 902, η κασέτα μοιράστηκε σε όλα τα κανάλια και το βράδυ έπαιξε σε όλα τα δελτία ειδήσεων.
Εγώ νομικός δεν είμαι, έχω όμως την εντύπωση ότι αυτές οι πράξεις πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον μία ντουζίνα αδικήματα (όπως και στην περίπτωση της κατάλληψης των αεροδιαδρόμων) τί έγινε όμως; Είδατε κανέναν να συλλαμβάνεται; Είδατε να τηρειται η νομιμότητα;
Αποτέλεσμα; Κάθε μέρα που περνάει, όποιος θέλει σε αυτή τη χώρα κάνει ό,τι θέλει.
Και πορευόμαστε... Έτσι... Τυχαία...
Γι αυτό λένε ότι οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αρμόζουν. Κι αυτό το γράφω διότι προφανώς στο μυαλό σας πολλοί θα σκέπτεστε ότι και το κράτος παρανομεί, ότι καταπατά τα δικαιώματά μας, φέρνει και ψηφίζει αντισυνταγματικούς νόμους και πάει λέγοντας.
ΔΙΚΙΟ λοιπόν! ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΑΣ!!!
Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008
Γαμώ τους ρασοφόρους, γαμώ... (και τους αρέσει)
Χρόνια τώρα είμαι έξαλλος με την σύνδεση κράτους και εκκλησίας. Χρόνια τώρα θεωρώ ότι θα πρέπει η εκκλησία να αναλάβει τις ευθύνες της, να πληρώνει τους μισθούς των λειτουργών της και βέβαια να σταματήσει να ζητάει ειδικές μεταχειρήσεις από το κράτος, όπως τη μή υποβολή Ε9 και την εξαίρεσή της από την καταβολή των φόρων. Θα μου πείτε, η εκκλησία είναι η μόνη που φταίει για τις επαφές που έχει με το κράτος, όταν στα κιτάπια της έχει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του πρωθυπουργού στο θέμα των ταυτοτήτων; Όχι βέβαια...
Εγώ όμως παραμένω έξαλλος.
Θεωρώ αδιανόητο μερικές από τις πλέον άχρηστες μονάδες της ελληνικής κοινωνίας, ήτοι οι μοναχοί του Αγίου Όρους αλλά και οι υπόλοιποι μοναχοί, να επιδίδονται σε ιερές busines και real estate δυσθεώρητων μεγεθών, στερώντας από τους παραγωγικούς έλληνες, τη χρήση αγροκτημάτων, την εκμετάλευση Ολυμπιακών Ακινήτων και πάει λέγοντας.
Και μετά λέμε για το σεμνά και ταπεινά που είπε ο πρωθυπουργός. Εδώ δεν μπορεί να ειναι σεμνοί και ταπεινοί οι γέροντες, ο Βουλγαράκης περιμένετε;
Αν είναι τα μοναστήρια εν έτοι 2008 να είναι τα πλουσιότερα ιδρύματα της χώρας μας, τότε τί είναι εκείνο που στερείτε κανείς όταν πάει να μονάσει; Ζει στο καλύτερο περιβάλλον της Ελλάδας, φαΐ, κρεβάτι, παρεούλα ;-) internet... Ειδικά το τελευταίο όταν το διάβασα έπεσα απ' τα σύνεφα. Άσε που στη Χαλκιδική (το "που στη" είναι τυχαίο, καμία σχέση με τους μοναχούς) τα έργα επιτάχυνσης του διαδικτύου στην υπόλοιπη περιοχή έχουν μείνει πίσω για να πάρει τη γρηγορότερη γραμή ο Άθως.
Πραγματικά ξαναρωτάω: Τί θυσιάζεις; Την τηλεόραση; τα ξενύχτια; τις γκόμενες; τους γκόμενους; το φαγητό της μαμάς σου; τα καλά ρούχα; τον ύπνο σου; Αυτά είναι τα σημαντικά; Με συγχωρείτε δεν είναι αυτά.
Και για να υπερθεματίσω λίγο, θα σας δώσω ένα παράδειγμα της μοναστικής ζωής όπως το είχα ζήσει επί εποχής Alpha στον Ρέντη. Τότε λοιπόν ήταν πολύ της μόδας οι παπαροκάδες. Έδιναν συναυλίες, έβγαζαν CDιά, το μοναστήρι τους ήταν κάθε μέρα τίγκα και το τί κομποσκοίνι έφευγε δεν περιγράφεται, κάναν εκδρομές για rafting, έπαιζαν μπασκετάκι με τα παιδιά (πάντα με ένα τηλεοπτικό συνεργείο κατά πόδας) και πάει λέγοντας. Τότε λοιπόν ο Νεκτάριος Μουλατσιώτης ήταν στον αέρα μέρα παρα μέρα. Ξέρετε πως καταλάβαινες ότι ήταν στο κανάλι. Δίπλα από την κάμπριο Stratus του Ευαγγελάτου, ήταν παρκαρισμένη άλλη μία ολόιδια.
Εγώ όμως παραμένω έξαλλος.
Θεωρώ αδιανόητο μερικές από τις πλέον άχρηστες μονάδες της ελληνικής κοινωνίας, ήτοι οι μοναχοί του Αγίου Όρους αλλά και οι υπόλοιποι μοναχοί, να επιδίδονται σε ιερές busines και real estate δυσθεώρητων μεγεθών, στερώντας από τους παραγωγικούς έλληνες, τη χρήση αγροκτημάτων, την εκμετάλευση Ολυμπιακών Ακινήτων και πάει λέγοντας.
Και μετά λέμε για το σεμνά και ταπεινά που είπε ο πρωθυπουργός. Εδώ δεν μπορεί να ειναι σεμνοί και ταπεινοί οι γέροντες, ο Βουλγαράκης περιμένετε;
Αν είναι τα μοναστήρια εν έτοι 2008 να είναι τα πλουσιότερα ιδρύματα της χώρας μας, τότε τί είναι εκείνο που στερείτε κανείς όταν πάει να μονάσει; Ζει στο καλύτερο περιβάλλον της Ελλάδας, φαΐ, κρεβάτι, παρεούλα ;-) internet... Ειδικά το τελευταίο όταν το διάβασα έπεσα απ' τα σύνεφα. Άσε που στη Χαλκιδική (το "που στη" είναι τυχαίο, καμία σχέση με τους μοναχούς) τα έργα επιτάχυνσης του διαδικτύου στην υπόλοιπη περιοχή έχουν μείνει πίσω για να πάρει τη γρηγορότερη γραμή ο Άθως.
Πραγματικά ξαναρωτάω: Τί θυσιάζεις; Την τηλεόραση; τα ξενύχτια; τις γκόμενες; τους γκόμενους; το φαγητό της μαμάς σου; τα καλά ρούχα; τον ύπνο σου; Αυτά είναι τα σημαντικά; Με συγχωρείτε δεν είναι αυτά.
Και για να υπερθεματίσω λίγο, θα σας δώσω ένα παράδειγμα της μοναστικής ζωής όπως το είχα ζήσει επί εποχής Alpha στον Ρέντη. Τότε λοιπόν ήταν πολύ της μόδας οι παπαροκάδες. Έδιναν συναυλίες, έβγαζαν CDιά, το μοναστήρι τους ήταν κάθε μέρα τίγκα και το τί κομποσκοίνι έφευγε δεν περιγράφεται, κάναν εκδρομές για rafting, έπαιζαν μπασκετάκι με τα παιδιά (πάντα με ένα τηλεοπτικό συνεργείο κατά πόδας) και πάει λέγοντας. Τότε λοιπόν ο Νεκτάριος Μουλατσιώτης ήταν στον αέρα μέρα παρα μέρα. Ξέρετε πως καταλάβαινες ότι ήταν στο κανάλι. Δίπλα από την κάμπριο Stratus του Ευαγγελάτου, ήταν παρκαρισμένη άλλη μία ολόιδια.
Πέμπτη, 04 Σεπτεμβρίου 2008
Αλλαγές
Αλλαγές!
Ήρθαν αλλαγές!!
Συνήθως όταν μου λένε "Καλό Χειμώνα" τσινάω. Διαμαρτύρομαι διότι δεν το μπορώ αυτό το "Από Αύγουστο Χειμώνα". Δηλαδή το Φθινόπωρο τί έχει και το πηδάμε; Δεν μας αρέσει; Πειράζει δηλαδή που κρατάει η ζεστούλα χωρίς όμως να μας καίει και μπορούμε να κάτσουμε στην βεράντα χωρίς να πεθαίνουμε; Μας χαλάει που πάμε με τη μηχανούλα χωρίς να φοράμε έναν τόνο ρούχα; Μας χαλάει που δεν ιδρώνουμε;
Εγώ λοιπόν τελευταία λέω είτε "Καλό Φθινόπωρο" που είναι ακριβής ως ευχή για την επιστροφή μετά την άδεια, ή "Καλή Σεζόν" που είναι πιο profecionel βρε παιδί μου.
Αυτό το "Καλή Σεζόν" λοιπόν φαίνεται να έπιασε για μένα φέτος, τουλάχιστον στην αρχή της καθώς τα μελλούμενα κανείς δεν τα ξέρει. Κι αυτό διότι μόλις γύρισα από την άδειά, μού έγινε μία πολύ καλή πρόταση να αναλάβω την παρουσίαση μίας πολύ πρωινής εκπομπής.
Μεγάλη τιμή και μεγάλη πρόκληση, διότι δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. Στον αέρα έχω βγεί εκατοντάδες φορές, Δεν έχω ξαναβρεθεί όμως να είμαι απέναντι στην κάμερα για δύο ώρες και να είμαι εγώ υπεύθυνος να καλήψω ένα κενό ένα λάθος... Και καλά να διαβάζεις το autoque, πες ότι σού δίνει κάποια άνεση, μόλις όμως γίνει κάτι έκτακτο πως θα το αντιμετωπισεις; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εγώ να σας πω την αλήθεια. Ούτε οι άνθρωποι του σταθμού. Αυτό σημαίνει ότι πέρνουν και τα ρίσκα τους...
Η πρώτη εκπομπή λοιπόν ήταν την 1η του Σεπτέμβρη. Το πως πάει τέσσερις μέρες μετά δεν θα το πω εγώ, θα το πουν άλλοι, είναι όμως αλήθεια ότι δεν αισθάνομαι ακόμα καλά μέσα στα παπούτσια μου. Αυτό που σίγορα έχω αιστανθεί είναι η ξαφνική και απόλυτη αλλαγή στη ζωή μου όσον αφορά τους χρόνους μου.
Τόσα χρόνια ξυπνάω τα πρωινά κατά τις δέκα το πρωί, αν και όσο μεγαλώνω ξυπνάω όλο και νωρίτερα. Τελευταία μάλιστα είχα φτάσει να πρωτοανοίγω τα μάτια μου στις οκτώμιση. Χουζούρευα και κανα μισάωρο, αλλά σε κάθε περίπτωση εννέα και μισή είχα σηκωθεί. Το βράδυ όμως δεν έπεφτα ποτέ για ύπνο πριν τη μία.
Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν άρδειν.
Το εγερτήριό μου μεταφέρθηκε στις 04:45 το πρωί
Η άφιξή μου στο κανάλι μεταφέρθηκε στις 05:30, στον αέρα στις 07:00, ενώ η αναχώρισή μου για το σπίτι παραμένει ένα άγνωστο μέγεθος.
Μ' αυτά και μ' αυτά καταλήγω να είμαι ψόφιος από τις δέκα το βράδυ. Ποιός εγώ; Όμως ακόμα και τώρα το κορμί αρνείται να πέσει για ύπνο τόσο νωρίς, οπότε καταλήγω πάλι να κοιμάμαι στις 12 ή στη 1, κι έτσι την άλλη μέρα νυστάζω σαν τρελός.
Ένα είναι σίγουρο. Οι έξοδοι περιορίζονται δραστικά εκ των πραγμάτων. Οι καταχρήσεις το ίδιο. Κομμένο το μεταμεσονύχτιο σινεμά, κομμένα τα μπαράκια. Κάνα Perrier αργά το απόγευμα και πολύ μου είναι...
Αλλαγές λοιπόν. ΡΙΖΙΚΕΣ!!!
Ήρθαν αλλαγές!!
Συνήθως όταν μου λένε "Καλό Χειμώνα" τσινάω. Διαμαρτύρομαι διότι δεν το μπορώ αυτό το "Από Αύγουστο Χειμώνα". Δηλαδή το Φθινόπωρο τί έχει και το πηδάμε; Δεν μας αρέσει; Πειράζει δηλαδή που κρατάει η ζεστούλα χωρίς όμως να μας καίει και μπορούμε να κάτσουμε στην βεράντα χωρίς να πεθαίνουμε; Μας χαλάει που πάμε με τη μηχανούλα χωρίς να φοράμε έναν τόνο ρούχα; Μας χαλάει που δεν ιδρώνουμε;
Εγώ λοιπόν τελευταία λέω είτε "Καλό Φθινόπωρο" που είναι ακριβής ως ευχή για την επιστροφή μετά την άδεια, ή "Καλή Σεζόν" που είναι πιο profecionel βρε παιδί μου.
Αυτό το "Καλή Σεζόν" λοιπόν φαίνεται να έπιασε για μένα φέτος, τουλάχιστον στην αρχή της καθώς τα μελλούμενα κανείς δεν τα ξέρει. Κι αυτό διότι μόλις γύρισα από την άδειά, μού έγινε μία πολύ καλή πρόταση να αναλάβω την παρουσίαση μίας πολύ πρωινής εκπομπής.
Μεγάλη τιμή και μεγάλη πρόκληση, διότι δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. Στον αέρα έχω βγεί εκατοντάδες φορές, Δεν έχω ξαναβρεθεί όμως να είμαι απέναντι στην κάμερα για δύο ώρες και να είμαι εγώ υπεύθυνος να καλήψω ένα κενό ένα λάθος... Και καλά να διαβάζεις το autoque, πες ότι σού δίνει κάποια άνεση, μόλις όμως γίνει κάτι έκτακτο πως θα το αντιμετωπισεις; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εγώ να σας πω την αλήθεια. Ούτε οι άνθρωποι του σταθμού. Αυτό σημαίνει ότι πέρνουν και τα ρίσκα τους...
Η πρώτη εκπομπή λοιπόν ήταν την 1η του Σεπτέμβρη. Το πως πάει τέσσερις μέρες μετά δεν θα το πω εγώ, θα το πουν άλλοι, είναι όμως αλήθεια ότι δεν αισθάνομαι ακόμα καλά μέσα στα παπούτσια μου. Αυτό που σίγορα έχω αιστανθεί είναι η ξαφνική και απόλυτη αλλαγή στη ζωή μου όσον αφορά τους χρόνους μου.
Τόσα χρόνια ξυπνάω τα πρωινά κατά τις δέκα το πρωί, αν και όσο μεγαλώνω ξυπνάω όλο και νωρίτερα. Τελευταία μάλιστα είχα φτάσει να πρωτοανοίγω τα μάτια μου στις οκτώμιση. Χουζούρευα και κανα μισάωρο, αλλά σε κάθε περίπτωση εννέα και μισή είχα σηκωθεί. Το βράδυ όμως δεν έπεφτα ποτέ για ύπνο πριν τη μία.
Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν άρδειν.
Το εγερτήριό μου μεταφέρθηκε στις 04:45 το πρωί
Η άφιξή μου στο κανάλι μεταφέρθηκε στις 05:30, στον αέρα στις 07:00, ενώ η αναχώρισή μου για το σπίτι παραμένει ένα άγνωστο μέγεθος.
Μ' αυτά και μ' αυτά καταλήγω να είμαι ψόφιος από τις δέκα το βράδυ. Ποιός εγώ; Όμως ακόμα και τώρα το κορμί αρνείται να πέσει για ύπνο τόσο νωρίς, οπότε καταλήγω πάλι να κοιμάμαι στις 12 ή στη 1, κι έτσι την άλλη μέρα νυστάζω σαν τρελός.
Ένα είναι σίγουρο. Οι έξοδοι περιορίζονται δραστικά εκ των πραγμάτων. Οι καταχρήσεις το ίδιο. Κομμένο το μεταμεσονύχτιο σινεμά, κομμένα τα μπαράκια. Κάνα Perrier αργά το απόγευμα και πολύ μου είναι...
Αλλαγές λοιπόν. ΡΙΖΙΚΕΣ!!!
Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008
ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΕΣ (οι εβδομάδες)
Το να κάνεις κάτι διαφορετικό από τους άλλους δεν είναι πάντα το καλύτερο. Αυτό ισχύει κυρίως στις διακοπές. Διακοπές πρέπει να κάνεις όταν κάνουν όλοι. Πρέπει να λείπεις όταν λείπουν όλοι. Διαφορετικά καταλήγεις να δουλεύεις και να ζηλεύεις όταν όλοι κάθονται και να κάθεσε όταν όλοι οι άλλοι δουλεύουν.
Αποτέλεσμα: Αν λοιπόν μείνεις στην πόλη (στην Αθήνα στην δική μου περίπτωση) τον Αύγουστο είναι άδεια και δεν βρίσκεις άνθρωπο να βγεις, στα μέρη που πήγαινες δεν υπάρχει ψυχή, και το μόνο ωραίο σημείο της πόλης είναι η άδεια Πανεπιστημίου. Άσε που ειδικά τον Αύγουστο ψήνεται η πόλη μετά από τρεις μήνες καλοκαίρι και στα τσιμέντα τηγανίζεις αυγά αμα θέλεις.
Αν τώρα αποφασίσεις να φύγεις Σεπτέμβριο. Αν δεν εισαι παντρεμένος (όπως στην περίπτωσή μου) ξεκινάς τα τηλέφωνα για να βρεις έναν άνθρωπο που θα κάνει καθυστεριμένες διακοπές όπως εσύ. Μετά από πολλαπλές προσπάθειες παίρνεις τ' αρχίδια σου και καταλήγεις να κάνεις τις μοναχικότερες διακοπές.
Σε αυτά τα πολύ σοφά κατέληξα πριν από μερικά χρόνια όταν η μητέρα μου με παρακάλεσε να πάρω άδεια τον Σεπτέμβριο διότι ήθελε να φύγει εκείνη για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και θα έπρεπε να μείνει κάποιος πίσω να παρακολουθεί την γιαγιά μου, η οποια περεμπιπτόντως ζει και βασιλεύει και είναι σήμερα στα 102 της χρόνια (να θυμηθώ να γράψω για την γιαγιά μου μία μέρα).
Έτσι φέτος έκανα διακοπές στις εξής ημερομηνίες: Από τις 28 Ιουνίου μέχρι τις 17 Αυγούστου. Θα έπαιρνα και μέχρι τις 24 αλλά ας όψεται ο συνάδελφος που με αντικαθιστά και τον αντικαθιστώ και θα έπρεπε κι εκείνος να φύγει. Μην είμαστε και μονοφαγάδες.
Να ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας ότι οι τρεις εβδομάδες που πέρασα ήταν πολύ καλές. Πραγματικά απίθανες και είχα καιρό να αναφωνήσω κάτι τέτοιο. Η βασικότερη αιτία ήταν ότι φέτος ήταν το πρώτο μετά από τρία καλοκαίρια που πήρα κανονική άδεια, έφυγα από την δουλειά μου και γύρισα σε αυτή έχοντας ξεκουραστεί. Κι αυτό διότι το 2005 απολύθηκα από τον Alpha τέλη Ιουνίου, οπότε καθόμουνα Ιούλιο, Αύγουστο και αρχές Σεπτεμβρίου, με άγχος όμως διότι έψαχνα δουλειά κι έτσι το μεγαλύτερο διάστημα το πέρασα στην Αθήνα.
Το 2006 πήρα άδεια από το Channel 9 όπου εργαζόμουνα, γύρισα στα μέσα Αυγούστου έχοντας όμως μάθει καθ' όλες μου τις διακοπές ότι το μαγαζί έκανε απολύσεις κι έτσι θα έφτανε και η δική μου ώρα. Έτσι κι έγινε. Μόλις επέστρεψα το κανάλι έκλεισε, οπότε πάλι τον υπόλοιπο Αύγουστο δεν δουλευα. Στην ουσία όμως έκανα την δυσκολότερη δουλειά. Έψαχνα πάλι για δουλειά.
Πέρυσι το καλοκαίρι ξεκίνησα στον ΣΚΑΪ λίγο πριν το Πάσχα. Έτσι το καλοκαίρι είχα μόνο οκτώ μέρες άδεια. Βάλε και ένα ΣΚ, κάθησα δέκα ημέρες. Και δεν μου έφτασαν.
Φέτος όμως ήταν αρκετές. Τρεις εβδομάδες χωρίς άγχος.
Τα πράγματα ξεκίνησαν θετικά ακόμη και από την δουλειά μου, καθώς τις τελευταίες δύο ημέρες -το Σάββατο 26 Ιουλίου και την Κυριακή 27- εκφώνησα (χωρίς λάθη και σαρδάμ) τα πρώτα μου νυχτερινά δελτία ειδήσεων. Τα πράγματα πήγαν καλά, οπότε η άδειά μου ξεκίνησε με καλούς οιωνούς.
Πρώτη στάση: Στο εξοχικό των γονειών μου
Το εξοχικό βρίσκεται λίγο έξω από το Τολό της Αργολίδας. Στην Κάντια. Είναι το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσεις τις διακοπές σου διότι εδώ πολύ απλά δεν γίνεται τίποτα. Δεν έχει νυχτερινή ζωή, δεν έρχονται τουρίστες παρά μόνο όσοι έχουν σπίτι, χτίζονται λίγα νέα σπίτια οπότε δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάπτυξη. Συμπέρασμα; Είναι το ιδανικό μέρος για να κάνεις το transition δουλειά - καθησιό. Έκανα μπάνιο, ξύπνησα ό,τι ώρα μου καύλωσε, έφαγα όσο και όποτε ήθελα, ήπια ποτάκια στο Ναύπλιο και ξανά την άλλη μέρα το ίδιο και ξανά για πέντε ημέρες.
Δεύτερη στάση: Κρήτη
Εδώ είναι και το κυριότερο μέρος των διακοπών μου. Στην Κρήτη δεν είχα ξαναπάει ως Τουρίστας. Είχα πάει ως εργαζόμενος σε ένα ξενοδοχείο, είχα πάει ως φαντάρο δύο φορές, είχα πάει μικρός με την οικογένειά μου, αλλά στην ουσία ως τουρίστας να την γυρίσω να την δώ δεν το είχα κάνει. Πέρασα πραγματικά τέλεια.
Η βάση μου ήταν στο Ρέθυμνο, όπου έμενα σε ένα ξενοδοχείο 10 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Στο Ρέθυμνο Mare στον Σκαλέτα. Πολύ ωραίο ξενοδοχείο, με ένα δωμάτιο για να κάνεις πατίνια, που έβλεπε θάλασσα και ηλιοβασίλεμα.
Εδώ έρχεται και η μία από τις δύο παραφωνίες των διακοπών μου, που όμως σε τελική ανάλυση δεν επηρέασαν την ουσία της καλής μου διαμονής.
Στο ξενοδοχείο φτάσαμε στις έντεκα το βράδυ. Αμέσως αλλάξαμε και είπαμε να πάμε για ένα πρώτο ποτάκι στο Ρέθυμνο. Έτσι κι έγινε. Κάναμε την πρώτη βόλτα μας ανακαλύπτωντας την πόλη. Κατά τις δύο και μισή ξεκινήσαμε για πίσω. Πήραμε την Εθνική (ο Θεός να την κάνει) προς Ηράκλειο και πλησιάζαμε προς το Ξενοδοχείο. Τα τελευταία δύο χιλιόμετρα πριν στρίψουμε για το πάρκινγκ ειναι παραδόξως πολύ καλά, με καλή άσφαλτο, καλή διαγράμμιση και ΦΩΤΑ!!! Στο τέλος αυτής της ευθείας ο δρόμος στρίβει αριστερά. Καθώς λοιπόν πλησιάζαμε, ένα φορτηγάκι από τα νέα τα μεγάλα (Nissan Navara πρέπει να ήταν) φεύγει από την πορεία του, γδέρνει με πολύ μεγάλη ταχύτητα ένα άλλο φορτηγάκι εξίσου μεγάλο που ήταν μπροστά μου στα 100 μέτρα και ξαφνικά έρχεται κατά πάνω μου στο ρεύμα μου.
Δεν έχω ξανα βρεθεί σε κατάσταση μετωπικής. Είναι φοβερό το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα μέτρα. Όσο και να φρενάρεις, ο άλλος έρχεται πάνω σου. Η Ίριδα άρχισε να φωνάζει: "Τί κάνεις; ΤΙ ΚΑΝΕΙΕΙΕΙΕΙΣΣΣ!!!!" Την τελευταία στιγμή έκανα λίγο δεξιά. Ο άλλος, που προφανώς κοιτούσε στον καθρέφτη του να δει τί έπαθε το άλλο φορτηγάκι, τελευταία στιγμή είδε μπροστά του και προφανώς μέσα στη σούρα του με κατάλαβε και έκανε λίγο αριστερά. Πέρασε full speed περίπου μισό μέτρο μακριά μου.
Αδειάσαν τα πόδια μου από αίμα. Όταν φρέναρε η μηχανή πραγματικά δεν το πίστευα. (Α δεν σας το είπα; στην Κρήτη είχα κατέβει με την Harley) Ούτε στον ξενοδόχο μου, που του διηγήθηκα την άλλη μέρα την ιστορία, του το είπα από την αρχή και νόμιζε ότι ήμουν με αυτοκίνητο. Μόλις λοιπόν του ξεκαθάρισα ότι είμαστε εποχούμενοι, με την Κρητική ευθύτητα και φουλ Κρητικη προφορά μου είπε: "Α πανάζία μου δεν θα εί(σ)χε ο παπάς πτώμα να θάψει..."
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και το μαρτύριό μου γύρω από τον τρόπο που οδηγάω. Η Ίρις -δικαίως η κακομοίρα- δεν ξεπερασε το Χάρο που τον είδε με τα μάτια της και όλες τις επόμενες ημέρες οι μετακινήσεις μας με την μηχανή της έγιναν δυσβάσταχτες, με αποτέλεσμα να με πρίζει. Τρέχεις! (με 60). Λακούβααααααα! (στα εκατό μέτρα). Φρέναρες απότομα. (το κοκκάλωναν οι μπροστινοί μου που έχουν και ABS). Έστριψες απότομα. Κράτα αποστάσεις... Ε, κάποια στιγμή δεν άντεξα κι έτσι την έβδομη ημέρα είχαμε και ένα καυγαδάκι, μικρό για τα δεδομένα μας και το μοναδικό όλου του εικοσαημέρου, οπότε μάλλον καλά πήγαμε.
Αφού λοιπόν παραμείναμε ζωντάνοί, τις επόμενες ημέρες βρεθήκαμε:
Στο Αρκάδι: τέλειο
Στα Ανώγεια: Φάτε Οφτό, την αντικριστή Αίγα. Τέλεια
Στην Κνωσσό: Απαραίτητη επισκεψη
Στο Αρχαιολογικό του Ηρακλείου: Μόνο να δείτε τις χρυσές μέλισσες φτάνει.
Στον Θαλασσόκοσμο: Το μεγαλύτερο Ελληνικό ενυδρείο με Καρχαρίες. Μοναδικό.
Στα Μάλια: Πλάκα κάνετε. Το καφρότερο μέρος του νησιού. Το αξιοθέατο είναι οι τουρίστες και τα μαγαζιά που πηγαίνουν.
Στον Άγιο Νικόλαο: Η λίμνη καταπληκτική.
Στην Μονή Πρέβελης: Το φοινικόδασος στις εκβολές του Κουρταλιώτικου φαραγγιού είναι φο-βε-ρο!!! Η θάλασσα όχι τόσο. Έχει και 400 σκαλιά για να κατέβεις. Και να τα ανέβεις φυσικά.
Στα Σχοινάρια: Μικρή και άγρια ακόμη παραλία. Υπέροχη με ψιλό χαλίκι.
Στο Φαράγγι της Σαμαριάς: Ξύπνημα στις 04:30, εκκίνηση στο Φαράγγι στις 08:10, περπάτημα σε μοναδική φύση για έξι ώρες και τελικά φαΐ και ξεκούραση στην Αγία Ρουμέλη στις 14:30. Ήταν ξεπάτωμα αλλά άξιζε. Η Ίρις πιάστηκε όλόκληρη και την επόμενη δεν μπορούσε να περπατήσει. Εμένα, το Baseball (κάπου θα κόλαγε και αυτό) με έσωσε καθώς τα πόδια μου είναι γυμνασμένα.
Στη Γεωργιούπολη: Μπάνιο στον Καβρό σε μία αμμώδη παραλία δέκα περίπου χιλιομέτρων μπροστά στο ξενοδοχειο που δούλευα το 1991. Πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου φοβερές αναμνήσεις.
Στα Χανιά: Κορυφαία η παλιά πόλη με τρελό κόσμο. Εδώ όμως έρχεται και η δεύτερη παραφωνία των διακοπών. Μείναμε (με δική μου μαλακία) σε ένα κάκιστο ξενοδοχείο. Φοβηθήκαμε ότι επειδή ήταν Σάββατο 9 Αυγούστου δεν θα βρίσκαμε τίποτα κι έτσι συμβιβαστήκαμε με το πρώτο ξενοδοχείο που είχε δωμάτιο. Παπάρια. Θα βρίσκαμε και θα παραβρισκαμε. Από τα νεύρα μου δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Τέλος πάντων μία βραδιά ήταν δεν πείραξε. Άλλωστε η Ίρις φάνηκε πιο καλόβολη από εμένα. Κοιμήθηκε όλη τη νύχτα χωρίς να γκρινιάξει καθόλου. Μπράβο στο μωράκι μου.
Στα Φαλάσαρνα: Μία τεράστια αμμώδης παραλία στο δυτικό άκρο της Κρήτης, όχι τόσο μεγάλη σε μήκος, αλλά αφάνταστα πλατιά. Πήγαμε στις 11:30 πιάσαμε το καλύτερο στασίδι και φύγαμε στις επτά το βράδυ. Υπέροχα.
Στο Μπαλί: Ευτυχώς τελευταία και κακή επιλογή. Μας το πρότεινε ο Ρεσεψιονίστ μας. Σπανίως να τους ακούτε αυτούς. Ή τα παίρνουν, ή σου λένε τα πολύ τουριστικά στανταράκια διότι δεν μπορούν να ξέρουν τί θέλει ο καθένας.
Τρίτη Στάση: Κύθηρα
Δεν είχα ξαναπάει Κύθηρα. Είναι πολύ ωραία. Πραγματικά γραφικά και ΠΕ-ΝΤΑ-ΚΑ-ΘΑ-ΡΑ!!! Μου έκανε εντύπωση. Όλα καθαρά και σκουπισμένα, τα σπίτια τα περισσότερα ανακαινισμένα και με μεράκι, οπότε περάσαμε τέσσερις ημέρες ζάχαρι με καλό μπάνιο σε άγριες παραλίες που τρως πολύ χώμα για να φτάσεις, ωραία μπαράκια χωρίς όμως πολύ κοσμοπολίτικη διάθεση και ευχάριστους ανθρώπους.
Συμπέρασμα: Ήταν καλά!!!! Ευχομαι κι εσείς να περάσατε τόσο καλά όλοι.
Αποτέλεσμα: Αν λοιπόν μείνεις στην πόλη (στην Αθήνα στην δική μου περίπτωση) τον Αύγουστο είναι άδεια και δεν βρίσκεις άνθρωπο να βγεις, στα μέρη που πήγαινες δεν υπάρχει ψυχή, και το μόνο ωραίο σημείο της πόλης είναι η άδεια Πανεπιστημίου. Άσε που ειδικά τον Αύγουστο ψήνεται η πόλη μετά από τρεις μήνες καλοκαίρι και στα τσιμέντα τηγανίζεις αυγά αμα θέλεις.
Αν τώρα αποφασίσεις να φύγεις Σεπτέμβριο. Αν δεν εισαι παντρεμένος (όπως στην περίπτωσή μου) ξεκινάς τα τηλέφωνα για να βρεις έναν άνθρωπο που θα κάνει καθυστεριμένες διακοπές όπως εσύ. Μετά από πολλαπλές προσπάθειες παίρνεις τ' αρχίδια σου και καταλήγεις να κάνεις τις μοναχικότερες διακοπές.
Σε αυτά τα πολύ σοφά κατέληξα πριν από μερικά χρόνια όταν η μητέρα μου με παρακάλεσε να πάρω άδεια τον Σεπτέμβριο διότι ήθελε να φύγει εκείνη για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και θα έπρεπε να μείνει κάποιος πίσω να παρακολουθεί την γιαγιά μου, η οποια περεμπιπτόντως ζει και βασιλεύει και είναι σήμερα στα 102 της χρόνια (να θυμηθώ να γράψω για την γιαγιά μου μία μέρα).
Έτσι φέτος έκανα διακοπές στις εξής ημερομηνίες: Από τις 28 Ιουνίου μέχρι τις 17 Αυγούστου. Θα έπαιρνα και μέχρι τις 24 αλλά ας όψεται ο συνάδελφος που με αντικαθιστά και τον αντικαθιστώ και θα έπρεπε κι εκείνος να φύγει. Μην είμαστε και μονοφαγάδες.
Να ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας ότι οι τρεις εβδομάδες που πέρασα ήταν πολύ καλές. Πραγματικά απίθανες και είχα καιρό να αναφωνήσω κάτι τέτοιο. Η βασικότερη αιτία ήταν ότι φέτος ήταν το πρώτο μετά από τρία καλοκαίρια που πήρα κανονική άδεια, έφυγα από την δουλειά μου και γύρισα σε αυτή έχοντας ξεκουραστεί. Κι αυτό διότι το 2005 απολύθηκα από τον Alpha τέλη Ιουνίου, οπότε καθόμουνα Ιούλιο, Αύγουστο και αρχές Σεπτεμβρίου, με άγχος όμως διότι έψαχνα δουλειά κι έτσι το μεγαλύτερο διάστημα το πέρασα στην Αθήνα.
Το 2006 πήρα άδεια από το Channel 9 όπου εργαζόμουνα, γύρισα στα μέσα Αυγούστου έχοντας όμως μάθει καθ' όλες μου τις διακοπές ότι το μαγαζί έκανε απολύσεις κι έτσι θα έφτανε και η δική μου ώρα. Έτσι κι έγινε. Μόλις επέστρεψα το κανάλι έκλεισε, οπότε πάλι τον υπόλοιπο Αύγουστο δεν δουλευα. Στην ουσία όμως έκανα την δυσκολότερη δουλειά. Έψαχνα πάλι για δουλειά.
Πέρυσι το καλοκαίρι ξεκίνησα στον ΣΚΑΪ λίγο πριν το Πάσχα. Έτσι το καλοκαίρι είχα μόνο οκτώ μέρες άδεια. Βάλε και ένα ΣΚ, κάθησα δέκα ημέρες. Και δεν μου έφτασαν.
Φέτος όμως ήταν αρκετές. Τρεις εβδομάδες χωρίς άγχος.
Τα πράγματα ξεκίνησαν θετικά ακόμη και από την δουλειά μου, καθώς τις τελευταίες δύο ημέρες -το Σάββατο 26 Ιουλίου και την Κυριακή 27- εκφώνησα (χωρίς λάθη και σαρδάμ) τα πρώτα μου νυχτερινά δελτία ειδήσεων. Τα πράγματα πήγαν καλά, οπότε η άδειά μου ξεκίνησε με καλούς οιωνούς.
Πρώτη στάση: Στο εξοχικό των γονειών μου
Το εξοχικό βρίσκεται λίγο έξω από το Τολό της Αργολίδας. Στην Κάντια. Είναι το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσεις τις διακοπές σου διότι εδώ πολύ απλά δεν γίνεται τίποτα. Δεν έχει νυχτερινή ζωή, δεν έρχονται τουρίστες παρά μόνο όσοι έχουν σπίτι, χτίζονται λίγα νέα σπίτια οπότε δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάπτυξη. Συμπέρασμα; Είναι το ιδανικό μέρος για να κάνεις το transition δουλειά - καθησιό. Έκανα μπάνιο, ξύπνησα ό,τι ώρα μου καύλωσε, έφαγα όσο και όποτε ήθελα, ήπια ποτάκια στο Ναύπλιο και ξανά την άλλη μέρα το ίδιο και ξανά για πέντε ημέρες.
Δεύτερη στάση: Κρήτη
Εδώ είναι και το κυριότερο μέρος των διακοπών μου. Στην Κρήτη δεν είχα ξαναπάει ως Τουρίστας. Είχα πάει ως εργαζόμενος σε ένα ξενοδοχείο, είχα πάει ως φαντάρο δύο φορές, είχα πάει μικρός με την οικογένειά μου, αλλά στην ουσία ως τουρίστας να την γυρίσω να την δώ δεν το είχα κάνει. Πέρασα πραγματικά τέλεια.
Η βάση μου ήταν στο Ρέθυμνο, όπου έμενα σε ένα ξενοδοχείο 10 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Στο Ρέθυμνο Mare στον Σκαλέτα. Πολύ ωραίο ξενοδοχείο, με ένα δωμάτιο για να κάνεις πατίνια, που έβλεπε θάλασσα και ηλιοβασίλεμα.
Εδώ έρχεται και η μία από τις δύο παραφωνίες των διακοπών μου, που όμως σε τελική ανάλυση δεν επηρέασαν την ουσία της καλής μου διαμονής.
Στο ξενοδοχείο φτάσαμε στις έντεκα το βράδυ. Αμέσως αλλάξαμε και είπαμε να πάμε για ένα πρώτο ποτάκι στο Ρέθυμνο. Έτσι κι έγινε. Κάναμε την πρώτη βόλτα μας ανακαλύπτωντας την πόλη. Κατά τις δύο και μισή ξεκινήσαμε για πίσω. Πήραμε την Εθνική (ο Θεός να την κάνει) προς Ηράκλειο και πλησιάζαμε προς το Ξενοδοχείο. Τα τελευταία δύο χιλιόμετρα πριν στρίψουμε για το πάρκινγκ ειναι παραδόξως πολύ καλά, με καλή άσφαλτο, καλή διαγράμμιση και ΦΩΤΑ!!! Στο τέλος αυτής της ευθείας ο δρόμος στρίβει αριστερά. Καθώς λοιπόν πλησιάζαμε, ένα φορτηγάκι από τα νέα τα μεγάλα (Nissan Navara πρέπει να ήταν) φεύγει από την πορεία του, γδέρνει με πολύ μεγάλη ταχύτητα ένα άλλο φορτηγάκι εξίσου μεγάλο που ήταν μπροστά μου στα 100 μέτρα και ξαφνικά έρχεται κατά πάνω μου στο ρεύμα μου.
Δεν έχω ξανα βρεθεί σε κατάσταση μετωπικής. Είναι φοβερό το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα μέτρα. Όσο και να φρενάρεις, ο άλλος έρχεται πάνω σου. Η Ίριδα άρχισε να φωνάζει: "Τί κάνεις; ΤΙ ΚΑΝΕΙΕΙΕΙΕΙΣΣΣ!!!!" Την τελευταία στιγμή έκανα λίγο δεξιά. Ο άλλος, που προφανώς κοιτούσε στον καθρέφτη του να δει τί έπαθε το άλλο φορτηγάκι, τελευταία στιγμή είδε μπροστά του και προφανώς μέσα στη σούρα του με κατάλαβε και έκανε λίγο αριστερά. Πέρασε full speed περίπου μισό μέτρο μακριά μου.
Αδειάσαν τα πόδια μου από αίμα. Όταν φρέναρε η μηχανή πραγματικά δεν το πίστευα. (Α δεν σας το είπα; στην Κρήτη είχα κατέβει με την Harley) Ούτε στον ξενοδόχο μου, που του διηγήθηκα την άλλη μέρα την ιστορία, του το είπα από την αρχή και νόμιζε ότι ήμουν με αυτοκίνητο. Μόλις λοιπόν του ξεκαθάρισα ότι είμαστε εποχούμενοι, με την Κρητική ευθύτητα και φουλ Κρητικη προφορά μου είπε: "Α πανάζία μου δεν θα εί(σ)χε ο παπάς πτώμα να θάψει..."
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και το μαρτύριό μου γύρω από τον τρόπο που οδηγάω. Η Ίρις -δικαίως η κακομοίρα- δεν ξεπερασε το Χάρο που τον είδε με τα μάτια της και όλες τις επόμενες ημέρες οι μετακινήσεις μας με την μηχανή της έγιναν δυσβάσταχτες, με αποτέλεσμα να με πρίζει. Τρέχεις! (με 60). Λακούβααααααα! (στα εκατό μέτρα). Φρέναρες απότομα. (το κοκκάλωναν οι μπροστινοί μου που έχουν και ABS). Έστριψες απότομα. Κράτα αποστάσεις... Ε, κάποια στιγμή δεν άντεξα κι έτσι την έβδομη ημέρα είχαμε και ένα καυγαδάκι, μικρό για τα δεδομένα μας και το μοναδικό όλου του εικοσαημέρου, οπότε μάλλον καλά πήγαμε.
Αφού λοιπόν παραμείναμε ζωντάνοί, τις επόμενες ημέρες βρεθήκαμε:
Στο Αρκάδι: τέλειο
Στα Ανώγεια: Φάτε Οφτό, την αντικριστή Αίγα. Τέλεια
Στην Κνωσσό: Απαραίτητη επισκεψη
Στο Αρχαιολογικό του Ηρακλείου: Μόνο να δείτε τις χρυσές μέλισσες φτάνει.
Στον Θαλασσόκοσμο: Το μεγαλύτερο Ελληνικό ενυδρείο με Καρχαρίες. Μοναδικό.
Στα Μάλια: Πλάκα κάνετε. Το καφρότερο μέρος του νησιού. Το αξιοθέατο είναι οι τουρίστες και τα μαγαζιά που πηγαίνουν.
Στον Άγιο Νικόλαο: Η λίμνη καταπληκτική.
Στην Μονή Πρέβελης: Το φοινικόδασος στις εκβολές του Κουρταλιώτικου φαραγγιού είναι φο-βε-ρο!!! Η θάλασσα όχι τόσο. Έχει και 400 σκαλιά για να κατέβεις. Και να τα ανέβεις φυσικά.
Στα Σχοινάρια: Μικρή και άγρια ακόμη παραλία. Υπέροχη με ψιλό χαλίκι.
Στο Φαράγγι της Σαμαριάς: Ξύπνημα στις 04:30, εκκίνηση στο Φαράγγι στις 08:10, περπάτημα σε μοναδική φύση για έξι ώρες και τελικά φαΐ και ξεκούραση στην Αγία Ρουμέλη στις 14:30. Ήταν ξεπάτωμα αλλά άξιζε. Η Ίρις πιάστηκε όλόκληρη και την επόμενη δεν μπορούσε να περπατήσει. Εμένα, το Baseball (κάπου θα κόλαγε και αυτό) με έσωσε καθώς τα πόδια μου είναι γυμνασμένα.
Στη Γεωργιούπολη: Μπάνιο στον Καβρό σε μία αμμώδη παραλία δέκα περίπου χιλιομέτρων μπροστά στο ξενοδοχειο που δούλευα το 1991. Πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου φοβερές αναμνήσεις.
Στα Χανιά: Κορυφαία η παλιά πόλη με τρελό κόσμο. Εδώ όμως έρχεται και η δεύτερη παραφωνία των διακοπών. Μείναμε (με δική μου μαλακία) σε ένα κάκιστο ξενοδοχείο. Φοβηθήκαμε ότι επειδή ήταν Σάββατο 9 Αυγούστου δεν θα βρίσκαμε τίποτα κι έτσι συμβιβαστήκαμε με το πρώτο ξενοδοχείο που είχε δωμάτιο. Παπάρια. Θα βρίσκαμε και θα παραβρισκαμε. Από τα νεύρα μου δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Τέλος πάντων μία βραδιά ήταν δεν πείραξε. Άλλωστε η Ίρις φάνηκε πιο καλόβολη από εμένα. Κοιμήθηκε όλη τη νύχτα χωρίς να γκρινιάξει καθόλου. Μπράβο στο μωράκι μου.
Στα Φαλάσαρνα: Μία τεράστια αμμώδης παραλία στο δυτικό άκρο της Κρήτης, όχι τόσο μεγάλη σε μήκος, αλλά αφάνταστα πλατιά. Πήγαμε στις 11:30 πιάσαμε το καλύτερο στασίδι και φύγαμε στις επτά το βράδυ. Υπέροχα.
Στο Μπαλί: Ευτυχώς τελευταία και κακή επιλογή. Μας το πρότεινε ο Ρεσεψιονίστ μας. Σπανίως να τους ακούτε αυτούς. Ή τα παίρνουν, ή σου λένε τα πολύ τουριστικά στανταράκια διότι δεν μπορούν να ξέρουν τί θέλει ο καθένας.
Τρίτη Στάση: Κύθηρα
Δεν είχα ξαναπάει Κύθηρα. Είναι πολύ ωραία. Πραγματικά γραφικά και ΠΕ-ΝΤΑ-ΚΑ-ΘΑ-ΡΑ!!! Μου έκανε εντύπωση. Όλα καθαρά και σκουπισμένα, τα σπίτια τα περισσότερα ανακαινισμένα και με μεράκι, οπότε περάσαμε τέσσερις ημέρες ζάχαρι με καλό μπάνιο σε άγριες παραλίες που τρως πολύ χώμα για να φτάσεις, ωραία μπαράκια χωρίς όμως πολύ κοσμοπολίτικη διάθεση και ευχάριστους ανθρώπους.
Συμπέρασμα: Ήταν καλά!!!! Ευχομαι κι εσείς να περάσατε τόσο καλά όλοι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
