Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2007

Χρόνια Ξανά

Να που ήρθαν και τα Χριστούγεννα. Να πω την αλήθεια μου δεν ξετρελαίνομαι με αυτή την γιορτή. Πιο πολύ προτιμώ την Πρωτοχρονιά. Μου αρέσει αυτή η ψευδαίσθηση ότι μηδενίζεις το κοντέρ.
Από εκεί και πέρα διαφωνώ και με αυτή την πιέση καταναλωτισμού την οποία όμως δεν την καταδικάζω κιόλας. Στο τέλος - τέλος παίρνεις δώρο, έχεις περισσότερα χρήματα, τί σκατά θα τα κάνεις; Στο σεντούκι θα τα βάλεις; Ψωνίζεις. Είναι κι αυτό μία ανανέωση.
Αυτό όμως που δεν αντέχω με τις γιορτές είναι τα chain messages. Αυτά τα γαμημένα μηνύματα που τα στέλνουν κάποιοι συλλήβδην σε φίλους και γνωστούς, σε συνεργάτες και ξεχασμένους, σε πρώην και εχθρούς... σε όλους. Και σου κοτσάρουν από κάτω και το όνομά τους γιατί σου λέει σιγά μην με έχει στο τηλέφωνό του. Και τότε τί το στέλνεις ρε μεγάλε; Αν δεν σε έχει στο τηλέφωνό του, τότε χέστηκε αμα θα του πεις εσύ χρόνια πολλά με όποιο μαλακισμένο τρόπο έχεις σκεφτεί.
Κάθε χρόνο δε αυτές οι ευχές παίρνουν όλο και πιο πολύπλοκη μορφή και σύνταξη. Γλυκανάλατες ευχούλες για ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, φωτογραφίες με κίνηση, μουσικούλες με εκείνο τον Ρούντολφ που αν τον είχα μπροστά μου θα του ξερίζωνα την κόκκινη μύτη, ενώ εσχάτως έχουν κάνει την εμφάνισή τους και τα βιντεάκια.
Το τελευταίο εορταστικού περιεχομένου που είδα ήταν μία τραγική σύλληψη όπου δύο χιονάνρωποι τρέχουν στο βουνό υπό τους ήχους του Jingle Bells και μόλις φτάνουν σε πρώτο πλάνο ο ένας μένει ακούνητος δημιουργώντας το 8 και ο άλλος διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη για να δημιουργήσει τα δύο μηδενικά με το σώμα του ενώ τα ξύλινα χέρια του δημιουργούν το 2. Φρίκη!

Με αυτά και μ' αυτά καταλήγω. Σταματήστε τα μηνύματα κάθε είδους. Πάρτε τους ανθρώπους που αγαπάτε τηλέφωνο. Πηγαίνετέ από το σπίτι τους αν προλαβαίνετε, καλέστε τους εξω για ένα ποτό. Πείτε τους χρόνια πολλά με την καρδιά σας. Μην το κάνετε αγγαριά. Κι αν βαριέστε μην κάνετε τίποτα. Είναι καλύτερο από το να λέτε ψεύτικες ευχές.

Απευθυνόμενος λοιπόν σε όσους με γνωρίζουν μόνο από εδώ και δεν έχω κανέναν άλλο τρόπο να τους ευχηθώ...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Συνδικαλιστικός Ρομαντισμός

Αυτά συμβαίνουν όταν οι συνδικαλιστές γίνονται ρομαντικοί και διεκδικητικοί ταυτόχρονα.

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

Δείτε και θα καταλάβετε

Επειδή τελευταία γίνομαι δέκτης διαφόρων χλευαστικών σχολίων από τους γνωστούς εκπροσώπους της δικτατορίας της Μπάλας και του Μπάσκετ, και επειδή το πρωτάθλημα είναι προ των πυλών, σας προτείνω να δείτε, για να καταλάβετε, γιατί αυτό το παιχνίδι είναι πολύ - πολύ - πολύ μεγάλο!!!!

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσετε. Just ENJOY



Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

Έγκαιρη ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα

Προχθές καθώς κατέβαινα τη Βασιλίσης Σοφίας με τη μηχανή, είδα μπροστά μου ένα φορτηγάκι φορτωμένο με αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα. Και ξαφνικά ξαναένοιωσα αυτό που είχα νοιώσει τον Αύγουστο, τότε που η μισή χώρα είχε καεί. Έψαξα λοιπόν στα αρχεία μου και βρήκα το κείμενο που είχα γράψει στις 19 Αυγούστου.
Το ξαναπαραθέτω, διότι τώρα απλά ειναι στη σωστή ώρα.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα βιώνοντας μία εντονότατη Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρη Ακατάσχετη ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα".
Να σας πω ότι ανέκαθεν έννοιωθα μία Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, αλλά για πρώτη φορά την αιστάνθηκα και "Ακατάσχετη" αλλά και "Πρόωρη". Σε αυτά τα δύο, εκτός από τα δάση μας που καίγονται όλο το καλοκαίρι (άρα κατά μία έννοια κάνουν το θέμα Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", έμμεσα επίκαιρο) έχουν συμβάλλει και όλοι εκείνοι οι ηλίθιοι (θα είναι καμιά δεκαριά μέχρι τα τώρα) που μόλις με είδαν να επιστρέφω από τις διακοπές, έσπευσαν να μου ευχηθούν "Καλό Χειμώνα".
Αν υπάρχει ένα πράγμα που μισώ είναι να μου εύχονται πριν τον Δεκέμβριο "Καλό Χειμώνα", κι αυτό διότι βασικά μισώ τον Χειμώνα. Άρα τί κι αν είναι καλός, τί κι αν είναι κακός, στραβός κι ανάποδος, Χειμώνας θα είναι.
Τέλος πάντως επιστρέφω στην Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "Αντι Χριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, την οποία μου έχει εμφυσίσει η μητέρα μου, καθώς στο σπιτι μας, από τότε που με θυμάμαι, δεν στολίζουμε Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", αλλά μία μεγάλη ξύλινη μακέτα ενός υπέροχου ιστιοφόρου που είχε φτιάξει ο παπούς μου. Την παραδοση αυτή της μητέρας μου (αλλά και του έθνους μας γενικότερα) αποφάσισα να την διατηρήσω και στο δικό μου σπίτι, οπότε από τότε που μετακόμισα, επτά χρόνια τώρα, στολίζω ένα μικρό καραβάκι. Μάλιστα φέτος έχω αποφασίσει να το αντικαταστήσω με ένα μεγάλο καϊκι το οποίο έχω πετύχει να το πουλάει ένας τύπος στην Ερμού. Ελπίζω να τον βρω και φέτος και να έχω πάνω μου περί τα 50 € (ζητάει 60 αλλά θα παζαρέψω) για να το αγοράσω.



Μέρος όμως της Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρης Ακατάσχετης ΑντιΧριστουγεννιάτικης Δεντρίλας" που νοιώθω από το πρωί είναι η απορία αν θα μπορούσαμε φέτος να συμβάλλουμε στην αναδάσωση όλων αυτών των στρεμμάτων που κάηκαν γύρω από την Αθήνα. Μία πρώτη σκέψη ήταν να στολίσουμε συμβολικά ένα καμμένο δέντρο, αλλά μάλλον μέχρι τον Δεκέμβριο θα έχουμε ξεχάσει τις φωτιές, οπότε δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν κάτοικο του Λεκανοπεδίου να είναι πρόθυμος να χαλάσει το εορταστικό του κλίμα στολίζοντας ένα μαύρο κούτσουρο στο σπίτι, στο γραφείο, ή στο μαγαζί του.
Η δεύτερη σκέψη μου ήταν η ίδια σκέψη που μου έρχεται κάθε χρόνο: Φέτος επιτέλους ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο".
Ας στολίσουμε ένα ψεύτικο. Άλλωστε τα κάνουν πλέον τόσο καλά που αν δώσουμε κάτι παραπάνω θα αγοράσουμε για πάντα ένα Ψ.Χ.Δ. ήτοι "Ψεύτικο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", που δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", το οποίο θα πετάξουμε στα σκουπίδια την Κυριακή 6 Ιανουαρίου του 2008.
Και θα μου πείτε "δεν μου λες ρε φίλε, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που βγάζουν λεφτά από τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" τί θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν;"
Όχι βέβαια, ασχέτως αν εγώ είμαι απόλυτα αντίθετος με την κοπή χιλιάδων ελάτων κάθε χρόνο για να διαιωνίζουμε μία ξενόφερτη συνήθεια. Σε αυτή μου την αντίδραση όποτε την εκφράζω, πολλοί με αντικρούουν λέγοντάς ότι τα δέντρα αυτά είναι καλλιεργημένα. "Είναι κάτι σαν τα μαρούλια, τις αγγινάρες, τις ντομάτες ή σαν τα κοτόπουλα. Τρώς κοτόπουλα έτσι δεν είναι;" με αποστομώνουν. Δηλαδή, με αυτό το επιχείρημα μου λένε ότι κάποιοι ορεσίβιοι αγρότες που έχουν ένα αγροτεμάχιο στο βουνό, αντί για μαρούλια, ντομάτες, ή κοτόπουλα, βάζουν έλατα. Μάλιστα με διαβεβαιώνουν ότι είναι και πολύ οργανωμένοι με προγραμματισμένη εκ περιπτροπής κοπή και δεντροφύτευση που ακολουθεί έναν πενταετές κύκλο, έτσι ώστε να έχουν πάντα καλή σοδιά. Τώρα πως γίνεται ένα αγροτεμάχιο στο οποίο ευδοκιμούν έλατα και όχι ντοματιές, να μην είναι δασική έκταση, αυτή είναι μία άλλη μου απορία, αλλά τέλος πάντως δεν θα την συζητήσω εδώ.
Όπως και να έχει πάντως αναγνωρίζω ότι το ποτάμι με τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" δεν γυρίζει πίσω. Θυμώνω όμως όταν κάνω την αριθμητική των baby ελάτων που κόβουμε κάθε χρόνο.
Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς λοιπόν κατέληξα στα εξής:
Στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσαν αυτή τη στιγμή κατοικούν περί τα τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, αυτό σημαίνει ότι πάνω-κάτω έχουμε 500.000 νοικοκυριά. Αν από αυτά τα μισά αγοράζουν ανέλλιπος ένα έλατάκι άρα χρειαζόμαστε περί τις 250.000 Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα", κάθε χρόνο . Αν τώρα θυμάμαι καλά από πέρυσι, κατά μέσο όρο οι τιμές τους κυμμαίνονταν στα 30€ το ένα, δηλαδή ένας τζίρος 7,5 εκατομμύρια € μέσα σε ένα μήνα τα οποία μοιράζονται οι καλλιεργητές, οι μεταφορείς και οι λιανοπωλητές.
Τί εμποδίζει λοιπόν το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. (δεν γράφω το "ήτοι" του γιατί βαριέμαι) φέτος να δώσει 7,5 εκατομμύρια € (από τα 35 περίπου εκατομμύρια που υπολογίζεται ότι θα κοστίσουν οι πρώτες παρεμβάσεις στην Πάρνηθα) και να αγοράσει ολόκληρη της εσοδία των ελλήνων καλλιεργητών, να πληρώσει τους μεταφορείς να τα φέρουν στην Πάρνηθα τα baby έλατα για να τα φυτέψουν;
Κατά την άποψή μου τίποτα.
Την ίδια στιγμή, επειδή δεν είμαι σίγουρος αν η εγχώρια ζήτηση καλύπτεται μόνο με τη δική μας παραγωγή, ή με εισαγωγές, (μόνο η Δανία πέρυσι εξήγαγε 9 εκατομμύρια Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" σε όλη την Ευρώπη) ας φροντίσουμε φέτος για τους σκληροπυρηνικούς των Α.Χ.Δ. (χωρίς "ήτοι" τώρα βαρέθηκα αληθινά) στην αγορά μας να υπάρχουν μόνο εισαγώμενα κομμένα έλατα, και τα ελληνικά να προωθηθούν στα βουνά του λεκανοπεδίου και όχι στα προσωρινά παραπίγματα που φυτρώνουν στα πεζοδρόμια των λεωφόρων.
Συμφωνείτε;

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

Love without sex

Το καλοκαίρι του 1991 δούλευα μπαρμαν σε ένα ξενοδοχείο στην Κρήτη. Είκοσι ετών. Στα ντουζένια μου. Γνώρισα διάφορες. Γνώρισα και την δύναμη που έχει ο μπάρμαν. Κατάλαβα γιατί ασκεί γοητεία στις γυναίκες. Είναι άνετος στο χώρο του, νέος και συνήθως συμπαθής, μπορεί και ωραίος, έχει ένα οπλοστάσιο από ατάκες και αστεία που δοκιμασμένα δουλεύουν, είναι πρόθυμος, κερνάει... Τα χει όλα.
Τότε λοιπόν γνώρισα την Maike, μία γερμανίδα 1,80, κουκλάρα, κορμάρα, στην ηλικία μου και άνετη. Κατάξανθη. Πως είναι η Μενεγάκη; Τόσο, αλλά φυσική. Είχε όμως ένα βασικό πρόβλημα. Της την είχε πέσει ο άλλος μπάρμαν και επομένως είχε τοποθετηθεί στην απαγορευμένη ζώνη για μένα. Πόσο μου άρεσε όμως...
Ένα βράδυ λοιπόν ήρθε στη μπάρα και κάθισε απέναντι από τον Γιάννη (τον άλλο μπάρμαν) κοιτούσε όμως όλη την ώρα εμένα. Το έννοιωθα. Αισθανόμουν το βλέμα της να με διαπερνά. Και ενώ απέφευγα να την κοιτάξω, τελικά δεν άντεχα και έριχα κι εγώ μία κλεφτή ματιά για να ελέγξω αν όντως με κοιτούσε. Και με κοιτούσε κάθε γαμημένη φορά!
Πήγε μία η ώρα, κλείσαμε το μπαρ, κατεβάσαμε τα ρολλά, πλύναμε τα μηχανήματα και βγήκαμε έξω. Πρώτος ο Γιάννης και μετά εγώ που δεν είχα τελειώσει με τον στίφτη για το χυμό. Πολύ γαμημένα μηχανήματα στο πλύσιμο αυτοί οι αυτόματοι στίφτες.
Έξω από το μπαρ, κάτω από το φεγγαρόφωτο ήταν καθισμένη μία παρέα γερμανοί που γελούσαν πίνοντας (τί άλλο) μπύρες. Στο ένα κεφάλι των τεσσάρων ενωμένων τραπεζιών ήταν καθισμένος ο Γιάννης και εκ διαμέτρου απέναντι του η Maike. Δίπλα της βρισκόταν η μοναδική ελεύθερη καρέκλα. "Την πουτάνα δες τι έχει στήσει" σκέφτηκα, αλλά πολύ το φχαριστήθηκα. Διότι έτσι και θα καθόμουν δίπλα της και θα είχα το κούτελό μου καθαρό απέναντι στον συνάδελφο. Διότι η Maike την άλλη μέρα το βράδυ θα έφευγε, εγώ όμως θα ξανάβλεπα τον Γιάννη.
Δεν πέρασαν δύο λεπτά από την στιγμή που κάθησα και ενώ η παρέα έλεγε διάφορες μπυρομαλακίες (οι περισσότερες στα γερμανικά, γλώσσα την οποία αγνοώ) το χέρι της Maike άρχισα να μου χαϊδεύει τον αυχένα. Αισθανόμουν υπέροχα. Αιστάνθηκα ακόμα καλύτερα όταν ο Γιάννης έφυγε για ύπνο. Στην επόμενη ώρα ήμουν με την Maike στην παραλία. Ξαπλωμένοι άλλοτε πάνω σε ξαπλώστρες και άλλοτε στην ψιλή άμμο αγγαλιαστηκαμε, φιλιθήκαμε, χαϊδευτήκαμε, στριφογυρίστήκαμε με πάθος, μιλήσαμε (λίγο) γελάσαμε μέχρι τις έξι το πρωί. Όταν πια άρχισε να χαράζει την πήγα στο δωμάτιό της (όπου κοιμόταν η μητέρα της) την καληνύχτησα και πήγα για ύπνο. Δώσαμε ραντεβού στην παραλία το πρωί.
Στις δέκα άνοιξα τα μάτια μου και έτρεξα στην θάλασσα. Βρήκα την Maike να κάνει topless ηλιοθεραπία. Αγκαλιαστήκαμε, φιλιθήκαμε και καθήσαμε σε μία ξαπλώστρα με την Maike καθισμένη ανάμεσα στα πόδια μου να ακουμπά στο στήθος μου. Αυτή είναι και η μοναδική φωτογραφία που έχω μαζί της. Την τράβηξε η μητέρα της που ήρθε στην παραλία και μου εκμυστηρεύτηκε ότι εκεινη κρυβώταν πίσω από την αλλαγή επιλογής που έκανε η κόρη της. "Της είπα ότι αν είχα την ηλικία της και την ομορφιά της θα την έπεφτα σε αυτό το αγόρι, όχι σε αυτό το κάφρο που βρήκες" μου εξήγησε. Με την μάνα της Maike ακόμα μιλάω καθώς με γουστάρει αφάνταστα, έτσι ακριβώς όπως το είπε στην κόρη της. Απλά δεν της βγαίνουν τα χρόνια, διαφορετικά...
Εκείνο το απόγευμα η Maike έφευγε για Αμβούργο. Ήμουν ερωτευμένος.
Στην Αθήνα πια άρχισα να αλληλογραφώ μαζί της, ενώ μιλούσαμε πολύ και στο τηλέφωνο. Σύντομα με κάλεσε στο Αμβούργο. Πήγα, αλλά το ταξίδι ήταν μία κόλαση. Η Maike την τελευταία στιγμή τα είχε ξαναφτιάξει με τον πρώην της, τον οποίο θέλωντας να ξεχάσει είχε κάνει το ταξίδι στην Κρήτη με την μητέρα της. Έχω την εντύπωση ότι τότε με μισούσε. Ή μάλλον είμαι σίγουρος ότι με μισούσε. Τα χρόνια πέρασαν, και τελικά κράτησα επαφές περισσότερο με τους γονείς της παρά με την ίδια. Το 1996 τον Αύγουστο, ενώ ήμουν φαντάρος πήρα μία άδεια εξωτερικού για να πάω στην Αγγλία. Τα κανόνισα όμως έτσι οπότε με μία μικρή παράκαμψη βρέθηκα για δύο βράδια στο Αμβούργο. Η Maike ήταν μία κούκλα. Το δε ταξίδι ήταν καταπληκτικό. Θα έλεγα ότι ξαναερωτευθήκαμε αν και είναι πάντα παρακινδυνευμένο αυτό το ρήμα να το χρησιμοποιεί κανείς στο πρώτο πληθυντικό.
Το πρώτο βράδυ γυρίζοντας πιωμένοι από τα σούπερ μπαράκια της Reeperbahn μου λέει: "Ξέρεις δεν κάνω έρωτα με κάποιον που δεν γνωρίζω και εσένα παρόλο που σε ξέρω, δεν σε γνωρίζω και δεν νοιώθω τόσο άνετα ώστε να κάνουμε έρωτα". Κατανόησα το αίτημά της και της υποσχέθηκα ότι αφού είναι μοιραίο να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι θα την σεβαστώ και δεν θα προσπαθήσω να την πιέσω να κάνει κάτι που δεν θέλει. Το μαρτύριό μου όμως δεν τέλειωσε εδώ, καθώς η Maike συμπλήρωσε: "Επίσης θέλω να σου πω ότι κοιμάμαι πάντα γυμνή". "Κι εγώ πάντα με εσώρουχο" της απάντησα. Καθώς λοιπόν άρχισε να χαράζει (στον βορά στις πέντε το πρωί έχει φως) και καθώς τα σπίτια στο εξωτερικό σπανίως έχουν πατζούρια η Maike γδύθηκε λουσμένη από αυτό το μωβ φως της ανατολής και ξάπλωσε δίπλα μου. Το σκηνικό επαναλήφθηκε και το επόμενο βράδυ.
Και τις δύο φορές την φίλησα και την χάιδεψα.
Μην ρωτήσετε αυτά που σκέφτεστε. Η απάντηση είναι σε όλα "ναι" εκτός από ένα "όχι".

Υ.Γ. Η Maike σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος, παντρεμένη στα χωρίσματα, με ένα γιό πέντε ετών (αν δεν κάνω λάθος)

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Εντάξει ρε. Θα γράψω...



Μου τα έσουρε ο Subir. "Θα γράψεις τίποτα ρε παπάρα;" με ρώτησε.

-Έχεις δίκιο του λέω, αλλά ξέρεις...

-Τι ξέρεις και κουραφέξαλα ρε, δεν φτάνει που με έβαλες στα blog, τώρα μου κάνεις τον σνομπ.

-Όχι ρε φίλε αλλά... αλλά να...

-Ρε γράψε ρε.... Και διάβασε και κανέναν άλλο...


Σας λέω μου τα έσουρε κανονικά. Αλλά δεν προλαβαίνω γαμώ το φελέκι μου γαμώ. Του λέω "θα γράψω κάτι για το baseball". Δεν του πολυ άρεσε, αλλά όπως όλοι όσοι με διαβάζετε αρκετό καιρό τώρα θα ξέρετε ότι το baseball είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Σιγουρα είναι σημαντικότερο από το ασφαλιστικό.

Τις τελευταίες ημέρες λοιπόν υπάρχουν εξελίξεις στο Baseball.

Ο Υφυπουργός Αθλητισμού κύριος Ιωαννίδης ζήτησε από την εν ύπνω Ομοσπονδίας μας να διοργανώσει ένα μίνι, μίνι, σούπερ μίνι πρωτάθλημα, προκειμένου να φανεί κάποια κίνηση μέσα στο 2007, και να απελευθερωθούν κονδίλια για την προώθηση του αθλήματος.

Δεν αποκλείεται λοιπόν μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες να ξεκινήσει μία διοργάνωση άνευ προηγουμένου σε ταχύτητα, αλλά τουλάχιστον κάτι είναι κι αυτό.

Το μόνο κακό είναι ότι το baseball είναι παιχνίδι καλοκαιρινό και δεν παίζεται ούτε υπό βροχή, ούτε με κρύο, καθώς οι αθλητές δεν τρέχουν συνεχώς, οπότε όταν απαιτεί μία φάση να κάνουν ένα σπριντ κινδυνεύουν από θλάσεις σε όλο τους το σώμα.

Πάντως την Κυριακή, με τον απίθανο καιρό που είχε, παίξαμε ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο διήρκησε λόγω ισοπολιών τέσσερις ώρες! Δυστυχώς η ομάδα μου έχασε στην παράταση με έναν πόντο. Το φχαριστήθηκα. Για άλλη μία φορά όμως δεν είναι την Θυμήσου πως με λένε. Κρίμα.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Το γλωσσόφιλο



Έχω καιρό να blogάρω και αποφάσισα να κάνω κάτι όπως μου το έλεγε πάντα ο Μάνος. "Γράφε αυτά που έχεις μέσα σου". Θα γράψω λοιπόν για τη σχέση μου. Δεν μπορεί, θα σας ενδιαφέρει έστω και λίγο. Δεν θα εμβαθύνω πολύ, απλά θα αναφερθώ σε κάτι πολύ αστείο που μου είπε προχθές. Γέλασα πάρα πολύ (από μέσα μου) τότε, και ακόμα περισσότερο (απ' έξω μου) όταν το εξιστόρισα στον κουμπάρο μου.

Η Ι. είναι ηθοποιός. Και μάλιστα το τελευταίο διάστημα δουλεύει και πολύ σκληρά. Έχει γυρίσματα τα πρωϊνά για μία καθημερινή ερωτική σειρά του Mega, και παράσταση το βράδυ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχει σπανίως ρεπό και ακόμα σπανιότερα αυτό το ρεπό να συμπίπτει μαζί με το δικό μου που επίσης δουλεύω πολύ.
Σε αυτό το σημείο να σας πω ότι οι ηθοποιοί γενικώς είναι άνθρωποι περίεργοι, καθώς η δουλειά τους είναι πολύ διαφορετική από εκείνη όλων των άλλων. Για παράδειγμα: Σε ποιά δουλειά υπάρχει περίπτωση να γλωσσοφιλιαστεί κανείς με έναν συνάδελφο διότι το απαιτεί η φύση του γραφείου; Σε ποιά δουλειά υπάρχει περίπτωση να πρέπει να γδυθείς και να ξαναντυθείς μπροστά σε έναν συνάδελφο εξασκώντας πλήρως και με επαγγελματική συνείδηση, τα καθήκοντά σου; Σε καμία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι ηθοποιοί με τους συναδέλφους τους να γνωρίζονται πολύ καλά και όταν λέω πολύ καλά το εννοώ. Όχι με τον πονηρό τρόπο, αλλά οπως και να έχει (ξαναγυρίζω στο γλωσσόφιλο διότι έχει σημασία) όταν καθημερινά γλωσσοφιλιέσαι με έναν συνάδελφο όλο και κάτι περίεργο γίνεται μέσα σου.

Μου λέει λοιπόν: "Ξέρεις στο γύρισμα όλο και κάποιος με περιτριγυρίζει. Έχω διάφορες προτάσεις..."

-Το φαντάζομαι (της απαντώ). Όμορφη είσαι περνάτε πολλές ώρες εκεί, γιατί να μην έχεις τις επιτυχίες σου;

Για όποιες από εσάς διαβάζετε αυτά να σας πω ότι εγώ στις σχέσεις μου λειτουργώ με την θεωρία του "κάνε ό,τι θες αρκεί να μην το μάθω". Κι έτσι λύνω το πρόβλημά της ζήλειας και ειδικά τώρα συμφιλιώνομαι με τις ειδικές απαιτήσεις που έχει το να τα έχεις με ηθοποιο. Δεν ζηλεύω λοιπόν. Ποτέ όμως!

Και συνέχισε η Ι.: "Ναι αλλα δεν σε βλέπω πολύ συχνά τελευταία..."

Τί ωραία που μου το έφερε βρε παιδί μου. Ακόμα γελάω...

O Subirius

Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει για έναν πολύ καλό μου φίλο, ο οποίος έχει και γαμώ το χιούμορ. Μάλιστα είχα δώσει στο post τον τίτλο "Ο απόλυτος Χιουμορίστας". Μαζί του κι άν έχω γελάσει. Κι όταν λέω μαζί του ξέρετε τί εννοώ. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Για κάποιον που ζηλεύω καθώς θα ήθελα πολύ να έχω his point of view. Τότε λοιπόν η Niemandsrose με ρώτησε γιατί δεν του προτείνω να ανοίξει ένα blog. Το έκανα. Ε, λοιπόν το άνοιξε. Πέρασαν λίγοι μήνες, του το είπαν και κάποιοι άλλοι, ορίμασε η ιδέα μέσα του και νά λοιπόν ο Subir.
Διαβάστε τον λοιπόν εδώ: http://subiriusnet.blogspot.com/
Έχει γράψει δύο πραγματάκια, κι όμως νομίζω ότι από την πρώτη στιγμή θα καταλάβετε τί εννοώ.
Καλώς όρισες φίλε στα blogs.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Πως η Δημοσιογραφία καταλύει την Δημοκρατία

Έγινε και αυτό. Απαγορεύτηκε η είσοδος των διαπιστευμένων Συντακτών στο Υπουργείο Απασχόλησης. "Περιορίζετε την ελευθερία κινήσεων του Υπουργού" μας είπαν. "Είναι αντιδημοκρατικό να βλέπετε με ποιους συναντάται και σε ποια γραφεία πηγαίνει" μας είπαν. "Η πόρτα είναι ανοιχτή μόνο όταν σας καλούμε" μας είπαν και έβαλαν τους σεκιουριτάδες να μας δείξουν την έξοδο.
Αυτά τα απίθανα είχαν σαν αποτέλεσμα να βγω από τα ρούχα μου. Και επειδή το να γυρνάω γυμνός στο Υπουργείο Απασχόλησης δεν είναι πρέπον(κι αυτό μας το είπαν, ότι δηλαδή μπορεί να θέλει ο Υπουργός να περπατάει γυμνός και ποιοί είμαστε εμείς να το κρίνουμε), έστειλα μαζί με μία συνάδελφο από το MEGA, επιστολή διαμαρτηρίας στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ.


ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Με την παρούσα επιστολή μας θα θέλαμε να καταγγείλουμε την απαράδεκτη απαγόρευση εισόδου των δημοσιογράφων που έχει επιβληθεί στο κτήριο του Υπουργείο Απασχόλησης στην οδό Σταδίου 29. Δεν είναι η πρώτη φορά κατά την οποια οι διαπιστευμένοι συντάκτες αδυνατούν να επιτελέσουν το έργο τους, καθώς αντιμετωπιζουν εμπόδια κατά την είσοδό τους στο κτήριο, γραφειοκρατικές διαδικασίες αναγνωρίσεως, αλλά και συνοδεία μέσα στον χώρο προκειμένου να παρακολουθούνται οι κινήσεις τους.

Στις 29 Οκτωβρίου το μεσημέρι όμως οι απαγορεύσεις ήταν καθολικές.
Κατόπιν εντολών του υπουργού, τις οποίες μας μετάφεραν ο επικεφαλής της ασφάλειας και ο εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργού, η πρόσβαση των υπογραφόντων στο κτήριο απαγορεύτηκε πλήρως. Σημειώνεται ότι στο γραφείο του Υπουργού ήταν σε εξέλιξη συντάντηση του με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στα Ασφαλιστικά ταμεία, η οποια δε είχε ανακοινωθεί, αλλα διέρευσε. Κατά συνέπεια ήταν εύλογο να ενδιαφερούμε για το αποτέλεσμά της, ακόμα και αν ενημερωνόμασταν μόνο από τους συνδικαλιστές.
Την ίδια στιγμή, η αίθουσα στην οποία συγκεντρωνόμασε, όπου υπάρχουν πόντιουμ και ειδικά συστήματα φωτισμού και ηχοληψίας για την μαγνητοσκόπιση δηλώσεων, είχε παραχωρηθεί στην επιτροπή για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, μία συνεδρίαση από μέρες γνωστή στα Μέσα. Ως εκ τούτου υπήρχαν σε εξέλιξη δύο συναντήσεις πολύ σημαντικές για το ρεπορτάζ.

Με το πρόσχημα ότι στο κτήριο του Υπουργείου στην οδό Σταδίου δεν υπάρχει Γραφείο Τύπου (εδρεύει στην Πειραιώς 40) και με την δικαιολογία ότι η ειδική αίθουσα δεν είναι χώρος δημοσιογράφων αλλά χώρος δηλώσεων και μόνο, μας απαγορεύτηκε η πρόσβαση στο κτήριο. Έτσι ο υπεύθυνος ασφαλείας του Υπουργού μας εξεδίωξε παρότι είμασταν εκεί ως φυσικά πρόσωπα χωρίς τη συνοδεία τηλεοπτικών συνεργείων.

Επιπροσθέτως σε έντονη συζήτηση που είχαμε με τον εκπρόσωπο Τύπου μας δήλωσε ότι η επισημη θέση του Βασίλη Μαγγίνα είναι ότι οι δημοσιογράφοι απαγορεύονται σε όλο το κτήριο και κυρίως στον 8ο όροφο όπου ο ίδιος εργάζεται εκτός και αν προσκληθούμε επισήμως να καλύψουμε όποιο γενονός επιλέξει εκείνος. Επισης, έγινε σαφές ότι κατά τον υπουργό, οι δημοσιογράφοι περιορίζουν την ελευθερία των κινήσεών του και την δυνατότητά του να συναντάται με όποιον θέλει και επομένως η παρουσία μας βάλει κατά της Δημοκρατικής λειτουργίας του Υπουργείου!!!

Κατόπιν τούτων ζητούμε:

Να υπάρξει παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ προς τον Υπουργό, προκειμένου να μπορούμε να έχουμε απρόσκοπτη πρόσβαση στις πηγές μας για την ορθή κάλυψη του Εργατικού Ρεπορτάζ το οποιο το τελευταίο διάστημα λόγω των μεταρρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό βρίσκεται στην κορυφή του ενδιαφέροντος,
και ενδεχομένως να υπάρξουν και αποφάσεις ανάλογες με εκείνες που είχαν ληφθεί προ καιρού απέναντι στον Υπουργό Αμύνης, ο οποίος είχε επισης προσπαθήσει να περιορίσει την κίνηση των δημοσιογράφων στο Πεντάγωνο με ανάλογες χωροταξικές και άλλες δικαιολογίες.

Μόλις η επιστολή "πέρασε" από το Διοικητικό, υπήρξε τηλεφωνική συνομιλία του Μαγγίνα με τον Πάνο Σόμπολο. Του ζήτησε συγγνώμη, του είπε διάφορα ότι αυτά δεν τα πρεσβεύει ο ίδιος, αλλά εκείνος ο αχρείος ο εκπρόσωπος τύπου του (α το παλιόπαιδο) και άλλα τέτοια. Επίσης τηλεφώνησε στην συνάδελφο μου (ε βέβαια, στη συνάδελφο του MEGA τηλεφώνησε, αλλά στου ΣΚΑΪ όχι) και την διαβεβαίωσε ότι δεν θα ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.

Ας το ελπίσουμε...

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Το Καλτσόβρακο, η X-PSILIKATZOU, το Βατραχοκόριτσο, ο Σπύρος Σεραφείμ και ο Μάνος

Τα blogs τελικά είναι πολύ περίεργο πράγμα. Έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν θα το περίμενες ποτέ. Διαφορέτικούς απ' ότι είχες συνηθίσει. Με άλλες απόψεις, με ιδέες καινούριες, με δημιουργηκότητα που την θάβει η καθημερινότητα. Διαβάζεις κάποιον που μοιάζει συγγραφέας κι όμως θα μπορούσε να είναι χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ. Εννοείται ότι δεν έχω τίποτα με τους χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ , απλά έγραψα το πιο απόμακρο επάγγελμα απο εμένα που θα μπορώ να φανταστώ.

Ξαφνικά με τα blogs δεν είναι μόνοι τους αυτοί οι πούστηδες οι δημοσιογράφοι. Δεν έχουν την μονοκρατορία της πένας. Όλοι μπορούν να γράψουν. Να γράψουν ότι θέλουν, όπως θέλουν, χωρίς κανένα πάνω από το κεφάλι τους. Εγώ είμαι από τους τελευταίους δημοσιογράφους που είχαν το προνόμοιο να γράφουν χωρίς αντίλογο. Για πολύ λίγο όμως. Τώρα τα πράγματα έχουν γίνει αμφίδρομα. Τώρα πια τα blogs βγάζουν ειδήσεις και όχι οι ειδήσεις blogs.
Υπάρχουν μάλιστα μερικά blogs που με φοβίζουν πάρα πολύ. Η λέξη "φοβίζουν" δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω να γράψω διότι στο μυαλό μου έχω την ακριβή έννοια στα αγγλικά, που είναι intimidate, η οποία μεταφράζεται στα λεξικά ως "εκφοβίζω", "καταπτοώ". Κι όμως δεν είναι ακριβώς αυτό που νοιώθω. Είναι σαν την λέξη pathetic που ενώ κανονικά θα έπρεπε στα αγγλικά να σημαίνει "παθητικός", στην πραγματικότητα σημαίνει "αξιολύπητος". Γι' αυτό λέω πάντα αν θέλετε να μάθετε μία ξένη γλώσσα μην παρετε ποτέ ΑγγλοΕλληνική, ΓαλλοΕλληνικό, ή ΙταλοΕλληνικό λεξικό. Πάρτε ένα αμιγές λεξικό της γλώσσας για να καταλάβετε ακριβώς τί εννοούν αυτοί που θέλετε να καταλάβετε.

Πριν από λίγο καιρό, μόλις ξεκίνησα να blogάρω στις 18 Απριλίου 2007 είχα γράψει τα εξής στο δεύτερο post που άφησα ποτέ:
"Διαβάζω εδώ και λίγο καιρό τα διάφορα blogs στα οποία πέφτει το μάτι μου και εντυπωσιάζομαι. Πόσο μυάλο, πόσες ιδέες, πόσες καταπληκτικές απόψεις! Πού ήταν όλοι αυτοί πριν τους δωθεί η δυνατότητα να γράψουν στο internet; Εγώ τουλάχιστον επαγγελματικά είχα την δυνατότητα να "κάψω" προ καιρού τα 15 λεπτά δημοσιότητας που μου χάρισε ο Άντι, από την άλλη όμως τα έκαψα επαγγελματικά. Ίσως λοιπόν τώρα το bloging μου φαίνεται κάτι σχεδόν αυτονόητο. Κάτι σαν μία λογική εξέλιξη των πραγμάτων.... Ανακαλύπτω ανθρώπους, που... έχουν όμως άποψη. Και έχουν και την ελευθερία να την εκφέρουν. Απίθανο! Και τελικά τι;... Για ποιόν το γράφω; Για μένα για να με θυμάμαι; Για να το διαβάζουν οι άλλοι και να χαίρομαι ότι έχω μεγάλο κοινό; Για να λέω εξυπνάδες και να συγκρίνομαι με άλλους εξυπνότερους από εμένα; Ποιόν κοροϊδεύω;"

Επιστρέφω λοιπόν στα blogs που πάντα με τρόμαζαν. Πρώτη απ' όλους η X-PSILIKATZOU. Gloomy πρότυπο. Βαρύ. Χωρίς χρώμα. Με περίεργη γραμματοσειρά. Και πάντα δυσνόητη. Με σεντόνια. Με εξωστρεφή καντήλια. Και το Καλτσόβρακο. Περίεργο blog. Φανταχτερό γραφιστικά. Με μαγκιές, με χρώματα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν γυναίκα. Το όνομα του μου έδινε μία εντύπωση κάτι σαν το Κλωστοσκούφι, οπότε μου έφερνε στο μυαλό την Αλίκη Βουγιουκλάκη σ' αυτή την ανόητη ταινία όπου γέρνει με μία αφελή κίνηση του κεφαλιού τις φράτζες της μπροστά στα μάτια της. Κι όμως το Καλτσόβρακο ήταν άντρας.
-Μα καλά, πως και δεν το κατάλαβες;
-Φοβήθηκα να τον διαβάσω. Ήταν τόσο επιθετικός που τελικά δεν είχα το κουράγιο. Όταν το έκανα ήταν εκλογές και πυρκαγιές. Και η επιθεσή του ήταν τόσο φοβερή. Απέναντι σε όλα. Την κυβέρνηση, το σύστημα, τους πάντες. Με γραφιστικές παρεμβάσεις. Με δυναμικά λογοπαίχνια υπερθετικού βαθμού.
Πιό φιλική στην ανάγνωση που φάνηκε το Βατραχοκόριτσο. Ερωτευμένη, αλλά κι αυτή πολύπλοκη. Κάποια στιγμή της αφιέρωσα και ένα μεγάλο post. Μου απάντησε. Με τίμησε. Μου φάνηκε απιστευτο.
Και ξαφνικά ένα βράδυ τους γνωρίζω όλους αυτούς μονομιάς στο σπιτι του Μάνου. Μαζί και τον Σπύρο Σεραφείμ τον οποίο όμως δεν διάβαζα, απλά ήξερα ότι ήταν ο έρωτας του Βατραχοκόριτσου. Κάποια στιγμή θυμάμαι τον Μάνο να γράφει ότι μόλις γνωρίστηκε με τους ανθρώπους που διάβαζε πίσω απο τα nicks, το blogging δεν ήταν ξανά το ίδιο. Ίσως να έχει δίκιο. Ίσως γι' αυτό να χαίρεται καλύτερα πλέον το Facebook. Επειδή οι φάτσες είναι φόρα παρτιδα. Για μένα όμως αυτή η γνωριμία ήταν πολύ σημαντική. Μίλησα με ανθρώπους που με intimidate. Που χειρίζονταν τον ιντερνετικό λόγο με απιστευτη άνεση. Που ήξεραν που πατούν. Πάντα καινούριοι, πάντα φρέσκιοι. Σας έχει τύχει να γνωρίσετε μία διασημότητα και να πείτε εκείνο το αμίμητο "είναι πολύ άνετος τύπος, χαλαρός, καθημερινός, προσεγγίσημος"; Και τί σκατά ήθελες να είναι μωρέ; Όλοι απλοί και καθημερινή είμαστε. Άνθρωποι είμαστε. Και όσο πιο καθημερινοί, τόσο το καλύτερο.
Το Καλστόβρακο ένας ωραίος τύπος με μία μπλούζα με ένα διαβολάκι 69, άνετος, παραστατικός, με άποψη αλλά και άρνηση όπου δεν του πήγαινε κάτι. Με ιστορίες της νύχτας, με αλήθειες της καθημερινότητας. Δίπλα του η X-PSILIKATZOY. Ντυμένη στα χρώματα του blog της με μαύρα καρέ μαλλιά που τόνιζαν το σχήμα του πρωσόπου της και τα μάτια της. Με γλυκιά φωνή. Με άποψη που όμως δεν την εξέφραζε τόσο δυναμικά όσο στο blog της. Θυμάμαι μία φορά πόσα μου είχε σούρει επειδή τόλμισα να πω ότι ίσως και η ομοιοπαθητική να μην είναι μία κομπογιαννίτικη πρακτική. Χθες απλά μου είπε "εγώ διαφωνώ". Αυτό ήταν όλο και μετά χάθηκε στην αγγαλιά του Καλτσόβρακου.
Ακόμα πιο προσεγγίσιμη το Βατραχοκόριτσο. Τρελοθεσσαλονικιά. Ερωτευμένη χωρίς να το δείχνει όμως. Έτοιμη να εξερευνήσει κάθε τι καινούριο. Αυτοσαρκαζόμενη, ετοιμόλογη. Δίπλα της ο Σπύρος πάντα έτοιμος να την βάλει στην αγγαλιά του. Μέλει να τον διαβάσω. Σου έρχομαι Σπύρο.
Με τα παιδιά πέρασα απιθανα. Ήταν η πιο εύκολη γνωριμία που έκανα ποτέ. Ήταν σαν να τους ήξερα. Τους ήξερα άλλωστε. Συζητήσαμε για όλα, γελάσαμε, είπαμε ιστορίες για τις δουλειές μας, για τους διάσημους, για τους άσημους, για τους καθημερινούς, για τους πολιτικούς και τελικά φύγαμε λέγοντας "θα τα ξαναπούμε ιντερνετικά..." "Και από κοντά σύντομα ξανά" θα συμπληρώσω εγώ.

Υ.Γ. Στην παρέα ήταν και η Μπριγκίτα, η οποία δεν μπλογκάρει, σίγουρα όμως πρέπει. Είχε τοσες ιστορίες που είναι κρίμα να μην τις μοιραστεί με όλους μας.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2007

Η καρδιά της Μηχανής

Όλες οι μηχανές έχουν μία καρδιά. Και δεν εννοώ μόνο τις Harley, αλλά όλα τα πολυσύνθετα συστήματα, από το κορμάκι μας, μέχρι το άτομο. Παντού υπάρχει αυτό το κέντρο, στο οποιο ξεκινάνε όλα. Εκεί γεννιέται όλη η μαγεία. Βάλτε κάτω ο καθένας τη μαγεία του και θα δείτε ότι τελικά κάπου υπάρχει και μία καρδιά.
Στους κινητήρες λοιπόν αυτή η καρδιά είναι το καρμπιρατέρ. Και η καρδιά της δικής μου Harley εδώ και δύο χρόνια που την έχω είχε στένωση αορτής. Και δεν κάνω πλάκα. Είχε ακριβώς αυτό. Στένωση.

Θα σας εξηγήσω πάρα κάτω γιατί κάνω αυτή την εισαγωγή, πρώτα απ' όλα θα σας πω όμως κάτι για μένα. Σε γενικές γραμμές δεν έχω μηχανολογικές γνώσεις, οπότε ότιδήποτε μαθαίνω γύρω από τη μηχανή μου (και γενικότερα γύρω από τις μηχανές) σχεδόν πάντα με εντυπωσιάζει. Τον πρώτο χρόνο που αγόρασα την Harley έμαθα πολλά, όπως για παράδειγμα τί είναι εκείνο που κάνει τον ήχο της τόσο ξεχωριστό.
Σήμερα, μετά από δύο χρόνια μπορώ να πω ότι ο χρονισμός των δύο πιστονιών της έχουν γίνει τόσο κτήμα μου, καθώς τους νοιώθω κάτω από την σέλλα μου, που αποκλείεται να περάσει δίπλα μου μία Harley και να μην την καταλάβω. Και είναι απλό γιατί. Οι δονήσεις που αφήνουν οι εξατμισεις στον αέρα "μιλάνε" στο μυαλό μου. Χτυπάνε στο σώμα μου. Απλά την "ακούω". Την νοιώθω, την καταλαβαίνω και ασυναίσθητα γυρίζω προς την πηγή του ήχου. Να δω αν είναι κάποιος φίλος, να δω αν είναι ωραία μηχανή.

Πίσω λοιπόν στα καρμπιρατέρ. Το καρμπιρατέρ είναι το σημείο εκείνο του κινητήρα όπου οξυγονώνεται το καύσιμο και στέλνεται στους κυλίνδρους. Το καλοκαίρι λοιπόν έκανα ένα σέρβις και τα παιδιά στο συνεργείο μου είπαν το εξής: "Έχεις φτωχό μίγμα μεγάλε". Σαν να μου μιλούσαν Τούρκικα. Αφού τους εβαλα να μου εξηγήσουν τί εννοούσαν τους ρώτησα αν έκαναν τεστ καύσης στην μηχανή μου για να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα. Μου απάντησαν ότι δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Απλά είδαν τα μπουζί μου, τα οποία όπως μου είπαν ήταν άσπρα. Ολοκάθαρα. Χωρίς μαυρίλα.
-Αυτό φίλε σημαίνει ότι μέσα στο σύστημα έχεις πολύ λίγο καύσιμο σε σχέση με τον αέρα. Άρα η μηχανή υπολειτουργεί. Τρέχει με αέρα.
-Και η λύση ποια είναι;
-Αλλαγή καρμπιρατέρ με ένα μεγαλύτερης διατομής.
-Και τί θα προσφέρει;
-Θα βάζει όσο καύσιμο χρειάζεται η μοτοσυκλέτα και θα αποδώσει καλύτερα
-Και ποιο προτίνεται;
-MIKUNI, το καλύτερο καρμπιρατέρ της αγοράς.
-Και πόσο το μαλί;
-450 € συν φλάτζες και εργασία.

Ξεροκατάπια η αλήθεια είναι. Διότι όπως και να έχει είναι άλλο να πρέπει να δώσεις 480 € διότι η μηχανή χάλασε και άλλο να τα δώσεις για λούσο. Πέρασε ο καιρός. Μπήκα σε μερικά site και άρχισα να διαβάζω την σημασία του καρμπιρατέρ. Ένα από τα βασικά πράγματα που έμαθα είναι ότι το καρμπιρατέρ είναι ο κύριος υπεύθυνος του προβλήματος των εκκρήξεων που ακούγονται από τις εξατμήσεις όταν ο κινητήρας επιβραδύνει και παίρνει "ανάποδες". Επ' ακριβώς δεν το κατάλαβα, όμως το θέμα είναι ότι το καρμπιρατέρ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα αέρια που δημιουργούνται, οπότε και τα εκτονώνει στην εξάτμιση.
Και η δική μου μηχανή έκανε πολλές τέτοιες εκκρήξεις. Να σκεφτήτε ότι για να μην τις ακούω όποτε επιβράδυνα πάταγα το αμπραγιάζ προκειμένου ο κινητήρας να πέφτει κατευθείαν στο ρελαντί, και φρέναρα μόνο με φρένα. Επιπροσθέτως, όσο παιρνούσε ο καιρός και ήξερα την λύση του προβλήματος τόσο και με ενοχλούσαν αυτές οι εκκρήξεις.
Παράλληλα άρχισε να με ενοχλεί και η σκέψη ότι η μηχανή μου τρέχει με λιγότερο καύσιμο απ' ότι απαιτούν τα 1340 κυβικά εκατοστά της. Θα μου πείτε "κάνεις οικονομία ρε μεγάλε, τί φωνάζεις". Κι όμως δεν ειναι σίγουρο ότι έτσι κάνεις οικονομία, διότι τελικά όταν η μοτοσυκλέτα λειτουργεί με λιγότερη δύναμη, προκειμένου να φτάσει στην ταχύτητα που ζητάς, ανοίγεις παραπάνω το γκάζι και τελικά καταναλώνεις πιο πολύ, καθώς κάνεις κακή χρήση της ενέργειας.
Κι αυτά σε sites τα διάβασα.

Πέρασε λοιπόν ο καιρός, πέρασαν και οι εκλογές και ήρθε στα χέρια ένα μικρό μισθολογικό bonus. Δεν ξέρω αν το έχουν αυτό το κακό συνήθειο όλοι οι Harleαδες, αλλά μόλις πιάνω λίγα λεφτά στα χέρια μου, ένα σημαντικό μερίδιο το ρίχνω στην μηχανή μου. Αποφάσισα λοιπόν ότι ήταν ο καιρός να αλλάξω καρμπιρατέρ.
Την Δευτέρα που μας πέρασε άφησα τη μηχανή στο συνεργείο. Τρίτη την είχα στα χέρια μου.
Η αγωνία μου ήταν πολύ μεγάλη. Θα γίνει όντως η μηχανή καλύτερη, ή τζάμα τα λεφτά; Θα ξεπεραστεί το πρόβλημα των εκκρήξεων; Θα πάρει λίγο παραπάνω υποδύναμη;
Μην ξεχνούμε ότι -όλα κι όλα- έχει 48 αλογάκια στις 4900 στροφές. Και ποιος φτάνει ποτέ στις 4900 στροφές;

Την καβάλησα λοιπόν. Η διαφορά ήταν τεράστια!
Η επιτάχυνση ήταν εντυπωσιακά καλύτερη με πολύ λιγότερο γκάζι απ' ότι έδινα στο παρελθόν. Οι εκκρήξεις εξαφανίστηκαν πλήρως. Το ρελαντί του κινητήρα ήταν πολύ χαμηλότερα, καθώς δεν πιεζόταν ο κινητήρας για να μένει αναμένος. Μόλις έβαλα πέμπτη έφτασα τα 120 με το γκάζι σχεδόν κλειστό, και ο κινητήρας είχε ακόμη να δώσει. Με απλά λόγια η μηχανή πήρε ανάσα. Έχετε αιστανθεί ποτέ ότι θέλετε να ανοίξετε το στέρνο σας και να βάλετε μέσα αέρα, αλλά για κάποιο λόγο νοιώθετε ένα πίγκωμα. Έτσι και το χοντρό μου αγόρι. Δεν ανάσαινε, κι εγώ του ζητούσα κι άλλο κι άλλο και το βασάνιζα.

Το καινούριο μου καρμπιρατέρ λοιπόν έχει διατομή 42 χιλιοστών αντί των 37 που ειχα πριν. Είναι μηχανικό και όχι "Ύπο πιέσεως" και δεν ανοίγει με πεταλούδα, αλλά με παράλληλη πλάκα. Όσο για καταλάνωση, για την ώρα δεν έχω δει αύξηση. Μόλις κάνω όμως τρία γεμίσματα θα ξέρω. Και θα σας πω.
Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Onomoatodosia για τα καλά του λόγια και για τις αναφορές του τόσο στο The Torch, όσο και στο κατά πολύ πιο νωχελικό Blogmotosikletas. Σε περιμένω φίλε.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Η Aπομηχανής Θεά του Baseball


Μου συμβαίνει πολύ συχνά. Να σκέφτομαι τα σύνθετα και να μην πηγαίνει το μυαλό μου στα απλά. Πήρα όμως ένα μάθημα από την "Θυμήσου πως με λένε" που ήταν όλο δικό μου.

Όπως ίσως θα θυμάστε όσοι μου κάνετε την τιμή να με επισκέπτεστε, αρκετά πρόσφατα είχα αναρτίσει την ιστορία των γηπέδων του Baseball, μία υπόθεση ιδιαίτερα πολύπλοκη και στο τέλος τέλος αδιάφορη για τους περισσότερους. Με την ανάρτηση αυτή ήθελα να αφυπνίσω, να ταρακουνήσω (σίγα μεγάλε τρομάξαμε) μπας και πετύχω κάποια υποστήριξη γύρω από το θέμα του Baseball.

Αρκετοί είχαν ενδιαφερθεί, μα πιο πολύ η Θυμήσου η οποιά μάλιστα ήρθε μαζί με τον φίλο της Παναγιώτη στα γήπεδα και με παρακολούθησαν να παίζω. Το απιθανο λοιπόν αυτό κορίτσι έχει ήδη αφιερώσει δύο post της στο baseball. Το πρώτο με τίτλο Πως το Blogging προωθεί το Baseball και το δεύτερο με τίτλο Baseball equipments. Στο μεν πρωτο εξιστορεί την εμπειρία της από το παιχνίδι, αλλά και την γνωριμία μας, στο δεύτερο όμως μου βάζει τα δημοσιογραφικά γυαλιά και καλά μου κάνει.

Διότι -όπως πολύ σωστά θα ρωτήσετε- "δεν μου λες βρε τριβλακα δημοσιογράφε; Πως θέλεις να προωθήσεις κάτι αν, σε αυτήν την ηλεκτρονική εποχή που ζούμε, δεν δώσεις στον κόσμο πρόσβαση για να πληροφορηθεί για το Baseball; Αν δεν βάλεις στο blog σου ενδιαφέροντα site, όπου μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί αυτό το παιχνίδι είναι ωραίο και γιατί το αγαπάς εσύ; Ε;Ε;Ε; Τρόμπα;!"

Η Θυμήσου λοιπόν έκανε αυτή τη δουλειά μόνη της. Βρήκε όλες εκείνες τις σελίδες που εγώ θεωρώ δεδομένες και τις επισκέπτομαι κάθε μέρα. Βρήκε το επίσημο free internet κανάλι της Αμερικάνικης Ομοσπονδίας, βρήκε το επίσημο site της νέας ταινίας The Final Season που είναι αφιερωμένη στο Baseball. Βρήκε το φορουμ του Baseball στο οποιό γράφονται νέα για την κίνηση του αθλήματος στην Ελλάδα. Και τί δεν βρήκε το κορίτσι.

Και βεβαίως στο τέλος με ρωτάει εμμέσως: "Πόσο πάει το ρεπορτάζ?????????"


Αυτό το ρεπορτάζ κοπέλα μου είναι Priceless!!!!!!! Είναι απίστευτο ότι έκανες τέτοιο πράγμα.


Σε ευχαριστώ που μου άνοιξες τα μάτια του παπάρα.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

The Godfather. Ένα καταραμένο παιχνίδι


Πέρασε πάνω από μία εβδομάδα από το προηγούμενο post που έβαλα στο blog μου, το οποίο ευτυχώς από το τίτλο και μόνο δικαιολογούσε την αδυναμία μου να bloggάρω, να σχολιάσω, να έρθω σε επαφή βρε αδελφέ.
Η αλήθεια είναι ότι τις προηγούμενες εβδομάδες σκίστηκα στη δουλειά. Ευτυχώς που έχω υποστήριξη από την Θυμήσου πως με λένε, και επαγγελματικά ελέγχομαι από την Κοπτοραπτού, η οποία βλέπει ότι με το Ασφαλιστικό έχω εξασφαλισμένο εργασιακό πήδημα τουλάχιστον για καμιά δεκαριά μήνες ακόμα, .

Αυτό το Σαββατοκύριακο όμως την έκανα. Έκατσα σπίτι. Είχα μάλιστα τόση ανάγκη να ξεκουραστώ που δεν κανόνισα ούτε καν προπόνηση. Ευτυχώς με αυτή μου την διάθεση συμμάχησε και ο καιρός, που έριξε καρέκλες το Σάββατο, οπότε που να πας...

Είχα όμως και τεχνικά ζητήματα, καθώς μέσα σε όλα, την προηγούμενη εβδομάδα αγόρασα καινούριο Υπολογιστή. ΜΑΑΑΑΛΙΣΤΑ.... Με Vista παρακαλώ. Όμως, και τις πέντε εργάσιμες της προηγούμενης εβδομάδας δεν είχα καταφέρει ούτε να τον αγγίγω. Και όπως ίσως γνωρίζετε οι περισσότεροι, για να φέρεις στα ίσα του έναν καινούριο υπολογιστή και να τον κάνεις να δουλεύει όπως θέλεις βράσε όριζα. Και δεν εννοώ να λύσεις τα ζητήματα ομορφιάς: Φωτό desktop, δείκτες ποντικού, και άλλα τέτοια. Μιλάω για τα προγράμματά μου, να συγχρονίσω την ατζέντα μου, να εγκαταστήσω μηχανήματα, εκτυπωτές, μπε δόντια, και άλλα τέτοια.

Η επιτυχία μου έφτασε στο 90% περίπου.

Αυτό το 10% που μου ξέφυγε μου έσπασε τα νεύρα. The Godfather. Ένα καταραμένο παιχνίδι.

Αυτό το παιχνίδι είναι στοιχειωμένο. Το αγόρασα πέρυσι. Είχα διαβάσει διάφορα καλά και πήγα να μου το κάνω δώρο. Ξεκίνησα να διαβάζω τις απαιτήσεις. Επεξεργαστής check. Σκληρός check. Λειτουργικό check (τότε είχα Windows XP). Μνήμη check. Κάρτα ήχου check. Κάρτα γραφικών check. DVD check. Τα είχα όλα και με το παραπάνω.

Με μεγάλη χαρά φτάνω σπίτι μου και εγκαθηστώ το παιχνίδι. Από την αρχή ξεκινούν τα προβλήματα. Δεν βλέπω το δείκτη του ποντικού. Ξέρω περίπου που βρίσκεται διότι αλλάζουν χρώμμα οι επιλογές όταν περνάει από πάνω τους, αλλά το βελάκι αυτό καθευατό δεν το βλέπω. Με τα πολλά πατάω τις ρυθμίσεις για να προσπαθήσω να βάλω του υποτίτλους που πάντα με βοηθάνε σε τέτοια adventure παιχνίδια. Έπρεπε να πετύχω ένα μικρό κουτάκι. Δεν το πέτυχα ποτέ. Μπαϊλντισμένος και εκνευρισμένος πατάω Play κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.

Το παιχνίδι ξεκίνησε. Είδα το εισαγωγικό βίντεο (καλό) μόλις όμως τέλειωσε άρχισα να ακούω κάτι φωνές (κακό αυτό όταν αρχίσει να συμβαίνει είτε σε παιχνίδια είτε στη ζωή) αλλά να μην βλέπω ανθρώπους. Έβλεπα μόνο το περιβάλλον. Δρόμοι της Νέας Υόρκης.
Το κλείνω. Το απεγκαθηστώ και το ξαναεγκαθηστώ με προσοχή μπας και έχω κάνει κανένα λάθος. Παπάρια... Τα ίδια. Οπότε εγκαταλλείπω. Παίρνω την συσκευασία μήπως και καταλάβω που είναι το πρόβλημα. Καθώς διαβάζω τις (ελεγμένες, τρομάρα μου) απαιτήσεις ανακαλύπτω δίπλα από την κάρτα γραφικών έναν αστερίσκο.
Ωχ!!!
Μερικές γραμμές πιο κάτω με ψιλά γράμματα γινόταν η εξής διευκρίνιση. "Δεν υποστηρίζεται η GForce 440 MX". Αυτήν ακριβώς που είχα. Καλά βρε να μην πω. Τί σας χάλαγε να υποστηρίξετε μία ακόμη γαμωκάρτα από τις χιλιάδες του εμπορίου;
Εκεί σήκωσα τα χέρια ψηλά, έβρισα επί δίωρο και έβαλα το παιχνίδι στην βιβλιοθήκη μου σαν καλός μαλάκας.

Λίγο καιρό μετά πήγα στο γραφείο του πατέρα μου στο Μοναστηράκι. Ο πατέρας μου μπορεί να μην ξέρει που είναι το "Υ" στο πληκτρολόγιο, έχει όμως ένα γαμάτο μηχάνημα με ένα Surround σούπερ και μία οθόνη 19". Και το χρησιμοποιεί για να ακούει ραδιόφωνο. Surround όμως. Τέλος πάντων κάνουμε μία δουλειά που ήθελε και με το που τελειώνουμε εγκαθηστώ το παιχνίδι. Και παίζει. Όμως έχω βασικές δυσκολίες. Ούτε έχω τον χρόνο να πηγαίνω στο γραφείο του πατέρα μου κάθε φορά που θέλω να παιξω, ούτε είμαι και κανένα game frik να κάνω τα αδύνατα δυνατά για ένα παιχνιδάκι. Έτσι το παιχνίδι στοίχειωσε στο Μοναστηράκι.
Τώρα όμως αγόρασα καινούριο κομπιούτερ. Τα έχω όλα. Κάρτες, μάρτες, μνήμες, επεξεργαστές, τα πάντα... Αφού τελείωσα με τις δουλειές μου στον υπολογιστή, την Κυριακή ήρθε και η ώρα του παιχνιδιού. "Κουφάλες (λέω μέσα μου) Τώρα θα ξεσκιστώ στο παιχνίδι". Πέρασα από τον πατέρα μου, το πήρα και το εγκατέστησα. Πάτησα και το Launch Game και... "Η εφαρμογή παρουσίασε ένα σημαντικό πρόβλημα και θα τερματιστεί"
Και έκλεισε. Just like that, έκλεισε! Το γαμωπαίχνιδο του κερατά. Δεν τρέχει σε Vista!
Τί e-mail που έστειλα στην EA Sport. Τί σεντόνια που μου έστειλαν απαντήσεις και διαδικασίες... Του κάκου. Το παιχνίδι εξακολουθεί να αρνείται. Το Σαββατοκύριακο πέρασε. Και τα κεφάλια είναι ξανά μέσα.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Πολύ Δουλειά μωρέεεεεε !!!!

Επ' αφορμή ενός σχολίου της Κοπτοραπτούς στο προηγουμενο post.

Δουλεύω δεύτερο ΣΚ σερί. Που θα πάει όμως, Baseball θα παίξω ακόμα κι αν δουλεύω.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ !!!

ATTACHMENT 1

ΣΑΒΒΑΤΟ: Τα κατάφερα! Έκανα προπόνηση ενώ ταυτόχρονα όλη την ημέρα δούλευα.

Ξεκινησα από τις δέκα και μισή το πρωί. Ήταν όμως μία πολύ καλή ημέρα, με τα τυχερά της. Θέμα Πετρέλαιο Θέρμανσης. Πρώτα, με το συνεργείο μου (καμεραμάν και ηχολήπτης) κάναμε μία μίνι συνέντευξη από έναν διαχειριστή πολυκατοικίας της γειτονιάς μου. Τον βρήκαμε σε ένα καφενεδάκι. Αφού τελειώσαμε το γύρισματάκι μετά από τριπλή δική του επιμονή ήπιαμε μαζί του ένα ουζάκι με μεζέ. Τα είπαμε λίγο. Μεγάλος ο άνθρωπος στα 75 (όπως γράφει η Gatti στο πρώτο σχόλιο) με κύρρωση από το πολύ αλκοόλ. Αλλά ευχαριστημένος. Τουλάχιστον έτσι έλεγε. Δεν ήπιε μαζί μας γιατί του το απαγόρευε ο γιατρός, αλλά τέλος πάντων τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας.
Μετά θα πηγαίναμε σε κάτι βενζινοπώλες. Στον πρώτο (που είναι φίλος και τον ξέρω χρόνια από το ρεπορτάζ) ήπια μία πολύ ωραία κρύα σοκολάτα. Την ρούφηξα μάλιστα ήταν πολύ καλή.
Μετά πήγαμε μπαμ-μπαμ στον δεύτερο κάπου στην Πειραιώς και σφαίρα φύγαμε για τον τρίτο, ο οποίος είναι πρόεδρος των μεταπωλητών πετρελαίου θέρμανσης και είχε κανονίσει την εξής μαγκιά. Είχε καλέσει όλους τους δημοσιογράφους κατά το μεσημεράκι στη μία στον Μπαϊρακτάρη για φαΐ και θα μας έκανε και μία δήλωση on camera. Φτάσαμε εκεί κατά τις δύο. Φάγαμε, ήπιαμε μπύρες και στις τρεις και τέταρτο την κάναμε. Σφεντόνα πήγα στο σπίτι μου. Πήρα τα Baseballικά, καβάλησα την μοτοσυκλέτα και τέσσερις η ώρα ήμουν στην προπόνηση. Πολύ καλή προπόνηση.
Έξι είχα φύγει. Μπαίνω στο κανάλι και έπεσα με τα μούτρα να κάνω ένα βίντεο με θέμα το Ασφαλιστικό για το δελτίο των εννιά. Το πρόλαβα στο τσακ. Μόλις έπαιξε ξεκίνησα να κάνω το άλλο βίντεο με το πετρέλαιο. Με τους φακούς θωλωμένους από όλη την ημέρα, αλλά και από το χώμα της προπόνησης, τελείωσα στις δώδεκα και μισή το βράδυ.
Μόλις είχα "αγοράσει" από τον landlord (μην ξεχάναμε και το label του post) το δικαίωμα να μην πάω την άλλη μέρα στη γαλέρα... συγγνώμη στο κανάλι.
Γύρισα σπιτι ψόφιος, αλλά πολύ γεμάτος.

ATTACHMENT 2

ΚΥΡΙΑΚΗ: ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΩΣ ΜΕ ΛΕΝΕ" στα γήπεδα του Baseball

Και βέβαια θυμάμαι πως την λένε. Ήταν η δεύτερη φορά που μου έγραφε ότι περιμένει την πρόσκλησή μου για να έρθει να παρακολουθήσει έναν αγώνα. Την Παρασκευή λοιπόν -μόλις έστειλα τα σχετικά sms στους συμπαίκτες μου- έγραψα και στην "Θυμήσου πως με λένε" ότι θα παίζαμε Κυριακή κατά τις δώδεκα και αν ήθελε είναι ευπρόσδεκτη να έρθει να δει τον αγώνα μας.
Κυριακή 12:00 λοιπόν έφτασα στα γήπεδα. Ξεκινήσαμε να παίζουμε λίγο πριν τη μία. Ξαφνικά κατά τις δύο περίπου βλέπω δίπλα από τον πάγκο της ομάδας μου δύο νέα παιδιά.
Άγνωστα!
Άγνωστοι στο Baseball δεν υπάρχουν...
Είμαστε three and the Cuckoo's band, οπότε τους πλησίασα. Χαμογελαστά, αλλά σχεδόν ξέροντας ποιοί ήταν τους χαιρέτησα και τους ρώτησα πως απο δω;
Τί να απαντήσουν τώρα τα παιδιά σε έναν άγνωστο τριανταφεύγα; "Ξέρεις μιλάμε με έναν bloggerα, που μας κάλεσε να δούμε ένα άγνωστο παιχνίδι και μέσα στο ψιλόβροχο εμείς ήρθαμε;" ΧΑ ΧΑ. Που δηλαδή αυτό θα έπρεπε να μου είχαν απαντήσει. Τέλος πάντων η Θυμήσου ψέλλισε κάτι περί Internet, οπότε άμεσα της είπα ότι εγώ είμαι ο The Torch (πάνε οι μάσκες, έπεσαν) και τους καλωσόρισα στο γήπεδάκι μας.
Αγωνιστικά να σας πω ότι χάσαμε (ήδη χάναμε όταν ήρθαν τα παιδιά) αλλά όσο δεν έπαιζα είχα τον χρόνο να τους εξηγήσω λίγο το παιχνίδι. Ο Π. ήταν ενημερωμένος και κάτι θυμόταν από τους Ολυμπιακούς που είχε παρακολουθήσει.
Μόλις μου το είπε ότι ειχε δει αγώνες το 2004 πάλι μου την έδωσε και άρχισα να σκέφτομαι ότι με τόση φόρα που είχαμε και με τόσους ανθρώπους που γέμισαν τα γήπεδα, αν θέλαμε όχι μόνο το Baseball, αλλά ακόμα και το Χοκεϊ επί χόρτου θα μπορούσαμε να είχαμε αναπτύξει. Ας όψονται όμως οι μαλάκες οι πολιτικοί μας και οι επικεφαλείς των Ομοσπονδιών που μόλις στέρεψαν τα φράγκα που παντελώνιαζαν παράτησαν τα πάντα. Άλλά έτσι είναι η Ελλάδα. Ο Αθλητισμός είναι του καναπέ και του πρακτορείου μπας και κερδίσουμε και κανά φράγκο βλέποντας να παίζουν ποδόσφαιρο στην Γ' εθνική κατηγορία της Λεττονίας που ούτε ξέρουμε ακριβώς που βρίσκεται στον χάρτη. Τέλος πάντων ας αφήσω αυτή την γκρίνια.
Πρέπει να πω ότι η παρουσία των παιδιών στο γήπεδο με γέμισε με απίστευτη χαρά. Δεν το περίμενα. Φτάνοντας μάλιστα στο γήπεδο, καθως ψιλοέβρεχε έλεγα ότι σιγά μην ξεκινήσει Κυριακάτικα μία κοπέλα να έρθει να δει Baseball.
Ελπίζω να το φχαριστήθηκαν όπως κι εγώ, ελπίζω να είμουν ένας καλός οικοδεσπότης και λυπάμαι αν χωρίσαμε λίγο απότομα στο τέλος, αλλά δυστυχώς εγώ έπρεπε αμέσως να φύγω διότι υποτίθεται ότι δούλευα, οπότε έπρεπε να γυρίσω στο σπιτι μου, να αλλάξω και να είμαι σε επιφυλακή για την περίπτωση που μου ζητούσαν να κατέβω στο κανάλι. Είχε γράψει και η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία για αύξηση του ΦΠΑ 2% και ο αρχισυντάκτης μου ήταν λίγο jumpy.
Τους χαιρέτησα λοιπόν και η τελευταία τους λέξη ήταν "τα λέμε internetικά".
Ελπίζω όμως να τα ξαναπούμε σύντομα από κοντά. Για καφέ (ή σοκολάτα διότι καφέ δεν πίνω) μπυρίτσα (που πίνω πολύ) ή ουισκάκι (που πίνω ακόμα περισσότερο) έτσι ώστε να τα πούμε και με άλλη θεματολογία που θα θέσετε εσείς και όχι μόνο baseball.

ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟΙ.

Υ.Γ. 1 Όση ώρα γράφω ακούω μουσικούλα από το blog της Θυμήσου που είναι πολύ καλή και σας τη συστήνω. Την απολαμβάνω ιδιαίτερα διότι είμαι στο γραφείο του πατέρα μου, ο οποίος μπορεί να μην ξέρει που βρίσκεται το Δ στο πληκτρολόγιο, αλλά έχει ο πούστης ένα surround πάνω στον Υπολογιστή του που γαμεί τρελά.

Υ.Γ. 2 Τώρα για όσους αναρωτηθούν αν μετά απ' όλα αυτά η φωτό με την Δουλεία κολλάει, να τους πω ότι το ΣΚ που έκλεψα λίγη ελευθερία τελείωσε. Άρα ας δουν την φωτό κάτι σαν την Δευτέρα. Καλή εβδομάδα.




Ένας τόνος κάνει την διαφορά

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Thanks everybody


Το Σάββατο 14 Απριλίου, ακριβώς πάνω στα γενέθλιά μου έγραψα το πρώτο μου post στην blogόσφαιρα. Από τότε προσπαθώ να γράφω διάφορα έξυπνα, αισθανόμενος ξαφνικά ότι γύρω μου βρίσκονται άνθρωποι απίστευτα ενδιαφέροντες. Με ιδέες, με απόψεις, με σύγχρονη οπτική του κόσμου πολύ καλύτερη από την δική μου. Ψαγμένοι σε σημεία που εγώ ούτε έχω πάει ποτέ. Που διαβάζουν πολύ περισότερο από εμένα, που ακούν μουσική και βλέπουν σινεμά, που δεν έχουν καμία εξάρτηση από την τηλεόραση όπως έχω εγώ (επαγγελματική αρχικά και από συνήθεια στη συνέχεια).
Για όλα τα παραπάνω στις περισσότερες περιπτώσεις αισθάνομαι ότι εγώ παίρνω από εκείνους που διαβάζω και επισκέπτομαι αντί να δίνω. Πολλούς τους ζηλεύω κιόλας, καθώς βλέπω να έχουν δεκάδες σχολιάκια, φίλους, συζητησούλες, μπλα μπλά, ενώ το δικό μου blogάκι σε πολλά από αυτά που έγραφα παρέμενε στο μηδέν. Αυτά όμως μέχρι πριν από τέσσερις ημέρες που έγραψα αυτό το πολύ μικρό postάκι με τίτλο "Blogοσπαρίλα". Φαίνεται ότι άγγιξα την χορδή αρκετών από τους καινούριους blogοφίλους μου κι έτσι ανοίγοντας το την άλλη μέρα αιστάνθηκα την απίστευτη χαρά να έχω ήδη έξι σχολιάκια. Ναι έξι στα οποία και απάντησα αμέσως, ενώ έλαβα άλλο ένα την τρίτη μέρα. Το νούμερο είναι πολύ μικρό, αλλά από τέτοιες μικρές λεπτομέρειες γεμίζει η ζωή μας με χαμόγελα.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ!!!

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007

Blogoσπαρίλα


Πέρασα ενα Σ-Κ χωρίς ούτε την παραμικρή διάθεση να αγγίξω τον Υπολογιστή. Τον ξέχασα. Δεν τον κοίταξα ούτε στιγμή. Πήγα σινεμά, έφαγα με φίλους, έπαιξα baseball - πολύ baseball και τελικά έπεσα την Κυριακή το βράδυ ξερός στο κρεβάτι μου. Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε νιώσει εκείνη την φοβερή κούραση που σε γεμίζει χαρά. Που ενώ σου έχει βγει ο πάτος και λές "το φχαριστήθηκα όσο τίποτε άλλο". Που είσαι έτοιμος να πας κι άλλο αρκεί να είναι εκείνο που σε γεμίζει. Και όταν τελικά καταρρέεις θέλεις σε όλους να πεις πόσο ευτυχισμένος είσαι.
Αυτό ήταν λοιπόν ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο. Δ
εν blogαρα όμως. Αυτό είναι κακό; Μάλλον όχι. Είναι το ακριβώς ανάποδο από εκείνη τη φορά που είχα ξεσκιστεί στο γράψιμο. Δεν σταματούσα όλη την ημέρα. Ήταν κοντά στις φωτιές, κοντά στις εκλογές. Είχαν έρθει όλα μαζί. Ε τώρα ξεφούσκωσε το μπαλόνι. Και ο Βενιζέλος (αν και μπαλόνι ο ίδιος) δεν φαίνεται να μου γεμίζει τις διαθέσεις για μπλα μπλά.
Αυτά! Τα λίγα... τα πεζά...

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007

Playground

Μόνο στο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να γινει κάτι τέτοιο: Έδειξαν την απόλυτη εμπιστοσύνη τους στον πρόεδρό τους αδειάζοντας την πρότασή του. Πιάσ' τ' αυγό και κούρευτο...

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Το βρήκα πολύ αστείο

Από το kourdistoportocali.blogspot.com

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Τα πρόβατα ψηφίζουν

Φωτορεπορτάζ από τις εκλογές που έλαβα από τον φίλο μου SiverPanda.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

Εκλογές ή Baseball? Διάλεξα...

Και φυσικά μην αναρρωτηθείτε τί διάλεξα... Και φυσικά πέρασα υπέροχα. Ολόκληρο το Σάββατο το κεφάλι μου γέμισε με Baseball, καθώς περιέγραψα δύο αγώνες από το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ισπανίας.
Ξεκίνησα κατά τις έντεκα από το σπίτι μου και λίγο πριν τις δώδεκα ήμουν για πρώτη φορά στη ζωή μου στο booth του Eurosport. Γεμάτος χαρτιά, με στατιστικά στοιχεία για τις δύο ομάδες (Μεγάλη Βρετανία - Γερμανία), με πληροφορίες για την οργάνωση. Είχα γράψει και μία μικρή εισαγωγή. Μόλις όμως το παιχνίδι ξεκίνησε έρχονταν τόσα πολλά πράγματα στο κεφάλι μου που τα χασα. Το μόνο που με έσωσε είναι ότι ξέρω καλά τους κανόνες του παιχνιδιού, αλλιώς θα είχα γίνει τρελά ρεζίλι. Τσίμπησα και ένα μηνυματάκι από έναν συμπαίκτη με καλά λόγια.

Τρεις ώρες αργότερα ο αγώνας τέλειωσε με νίκη 7-5 της Γερμανίας. Έφυγα και συνάντησα την Ι. Φάγαμε και κατά τις επτά και μισή επέστρεψα στο Eurosport για την δεύτερη μετάδοση των οκτώ.
Καθώς περίμενα να αρχίσει το παιχνίδι συνειδητοποίησα ότι αυτή την μετάδοση πιθανότατα δεν θα τη δει κανείς. Έξω από τον θάλαμο μετάδοσης όλοι παρακολουθούσαν τον φιλικό Παναθηναϊκού - Ηρακλή και άλλαζαν κανάλι για να δουν πότε θα αρχίσει η Εθνική Μπάσκετ. Για άλλη μία φορά θα έβλεπα baseball απέναντι στην Εθνική Μπάσκετ.

Εδώ θα ανοίξω μία παρένθεση. Ήταν περίπου ενάμιση χρόνο πίσω όταν στο Κανάλι 9 όπου δούλευα τότε, ένα βράδυ όλοι οι συνάδελφοι έβλεπαν στα μόνιτορ της αίθουσας σύνταξης έναν αγώνα της Εθνικής Μπάσκετ. Εγώ στον κόσμο μου. Στον υπολογιστή μου. Με ακουστικά στα αυτιά παρακολουθούσα livestreaming έναν αγώνα baseball από την Αμερική. Κανένας στην αίθουσα δεν είχε εντυπωσιαστεί με την επιλογή μου αυτή καθώς όλοι ήξεραν το κόλλημά μου. Εκτός από τον Μάνο Αντώναρο. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα αναρωτήθηκε τόσο έντονα τί σκατά βλέπω που ήρθε πίσω από την πλάτη μου για να ελέγξει χωρίς να τον καταλάβω. Αυτή ήταν και η αιτία που γίναμε φίλοι. Σου λέει αυτό το παιδί είναι τρελό. Δε μπα όλη η χώρα να βλέπει μπάσκετ, αυτός θα βλέπει αυτό που γουστάρει. Baseball ! Κλείνει η παρένθεση.

Έτσι και το Σάββατο το βράδυ λοιπόν. Όλη η χώρα ήταν σίγουρο ότι θα έβλεπε Ελλάδα - Ισπανία. Baseball δεν θα έβλεπαν ούτε οι συμπαίκτες μου. Μοναδική εξαίρεση η μητέρα μου (ξανά).
Οκτώ η ώρα νταν ξεκίνησα να μεταδίδω. Περνούσε η ώρα. Κάποια στιγμή μέσα μου άρχισα να γελάω. Περιέγραφα και γελούσα. Γελούσα τρελά με το γεγονός ότι όχι μόνο ήμουν ο μοναδικός Έλληνας που έβλεπε baseball εκείνη τη στιγμή, αλλά μου το περιέγραφα κιόλας!
Η αυτοεξυπηρέτηση σε όλο της το μεγαλείο!

Το παιχνίδι ήταν καταπληκτικό. Η Ολλανδία και η Ισπανία, δυναμικές ομάδες και οι δύο, τα έδιναν όλα για τη νίκη. Κατά τις 11 παρά δέκα στον έβδομο γύρο ήταν ισόπαλες 5-5. Εκείνη την ώρα με ρώτησε για πρώτη φορά κάποιο παιδί από το Eurosport αν το παιχνίδι θα τέλειωνε σε δέκα λεπτά διότι είχαν ένα δελτίο, αλλιώς θα το ακύρωναν. Του εξήγησα ότι θα πρέπει να ακυρώσουν το δελτίο.
Κατά τις έντεκα και μισή ακούω το Master στο αυτί μου να με ρωτάει αν πρόκειται να τελειώσει σήμερα ο αγώνας. "Μάλλον όχι" τους απάντησα, καθώς το παιχνίδι ήταν ακόμα ισόπαλο και επομένως θα υπήρχε παράταση.
Τί παράταση! Παρατάσεις! Δύο παρακαλώ! Και η ώρα να παιρνάει. Και να γκρίνια από το Master. "Και πότε θα πάμε σπίτι μας" "και πότε θα τελειώσει" και άλλα τέτοια. Όταν βγήκα από το booth η ώρα ήταν μία παρά δέκα. Τα αυτιά μου ήταν κόκκινα από τα ακουστικά, το κεφάλι μου πονούσε, ο λαιμός μου είχε ξεραθεί και ήθελα σαν τρελός να κατουρήσω.
Πέντε ώρες μετάδοση. Δεν είχα ξανακάνει τέτοιο πράγμα στη ζωή μου και δεν το μετανοιώνω ούτε για ένα από τα αυτά 300 λεπτά. Δεν ήθελα να τελειώσει.
Αφού πήρα την Ι. τηλέφωνο και της εξήγησα ότι δεν έχω σκοτωθεί με την μηχανή, αλλά το παιχνίδι είχε καθυστερήσει έφυγα να την συναντήσω. Ήμουν έτοιμος να δεχθώ κάθε γκρίνια της. Δεν με ένοιαζε διόλου. Κάτω από το κράνος μου είχα το μεγαλύτερο χαμόγελο που έχω σχηματίσει ποτέ στη φάτσα μου.

Υ.Γ. Και για να δικαιολογήσω τον τίτλο που έβαλα στην αρχή, την άλλη μέρα, την Κυριακή των εκλογών, από τη μία το μεσημέρι ήμουν στον Περισσό, στα γραφεία του ΚΚΕ καλύπτωντας το εκεί ρεπορτάζ. Έφυγα στη μία τη νύχτα, έχοντας απλά χάσει δώδεκα ώρες από τη ζωή μου.

Διπλές σκέψεις για το αποτέλεσμα

Το ΠΑΣΟΚ έχασε διπλά:
Κατέληξε να είναι το θύμα του δικομματισμού και το θύμα του δικού του κακού εαυτού.

Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε διπλά:
Έκανε κυβέρνηση παρά τις δύσκολες συνθήκες και τώρα έχει και περίοδο χάριτος από πάνω, αφού όλοι θα ασχολούνται με τον χαμό στο ΠΑΣΟΚ.

O tempora ,o mores.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Πως αγάπησα το Baseball

Επ' αφορμή ενός σχολίου της Niemandsrose


Είναι πολύ περίεργο να κάνεις κάτι που δεν κάνουν πολλοί. Το πιο περίεργο είναι όταν σε γενικές γραμμές είσαι mainstream και κάνεις κάτι που δεν κάνει κανένας. Όσο μεγαλώνω το ζω όταν λέω ότι είμαι ακόμα Χεβιμεταλάς, καθώς τη μουσική μου αυτή επιλογή δεν την ακολούθησαν ποτέ τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου, το στιλ μου.

Τα τελευταία 3,5 χρόνια (πώ, πω προεκλογικό ακούγεται αυτό το νούμερο) το ζω αυτό και όταν λέω ότι παίζω Baseball. Με κοιτάνε όλοι με κάτι γουρλωμένα μάτια ΝΑ! Και με ρωτάνε: "Που σου καρφώθηκε αυτό βρε παιδί μου, τρελός είσαι; Και που παίζετε; Και είστε αρκετοί τρελοί μαζεμένοι; Και πως παίζεται; Και ποιο είναι αυτό, με την μπάλλα πεπόνι και τα κράνη;"
-ΟΧΙ (γαυγίζω εγώ) ΕΚΕΙΝΟ ΜΕ ΤΟ ΡΟΠΑΛΟ!!!

"Βρε μπας και είσ' τίποτις αμερικανους;" με ρώτησε η Niemandsrose.
Όχι λοιπόν δεν είμαι. Καθόλου μάλιστα. Και δεν με έχει πιάσει μανία να σώσω τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό των Αμερικάνων. Αρκετό μας κάνουν σε πράγματα που χαύουμε από μόνοι μας: Ταινίες, ρούχα, μουσική. Στο Baseball όμως δεν μας κάνουν γιατί είναι δύσκολο. Οι Έλληνες δεν το γουστάρουν. Ενώ τα Χαμπουργκερ τα γουστάρουν.
Εμένα λοιπόν απλά έτυχε να μου αρέσει το Baseball.

Έμείς λοιπόν οι λίγοι γραφικοί τρελοί που παίζουμε αυτό το ακαταλαβίστικο παιχνίδι έχουμε όλοι μία μικρή ιστορία για το πως ξεκινήσαμε να το παίζουμε... το Baseball. Αυτή είναι η δική μου ιστορία.

Θα ξεκινήσω με ένα αστείο που λένε στη Γερμανία και το έμαθα όταν έφαγα χυλόπιτα από μία Γερμανίδα. Ένας έφηβος λέει αγοράζει ένα παντελόνι. Στο ταμείο καθώς πληρώνει ρωτάει την υπάλληλο:"Αν αρέσει στη μαμά μου μπορώ να το φέρω πίσω;" Το αστειάκι μου το είπε η γκόμενα διότι με συμπαθούσε πολύ η μάνα της, οπότε και με έστειλε. Go figure.

Έτσι κι εγώ με το Baseball. Σαν την γκόμενα. Γούσταρα να κάνω τα ανάποδα απ' όσα μου έλεγε η μάνα μου. Όσα χρόνια έβλεπα baseball στις διάφορες ταινιες την άκουγα να λέει: "Ωχ αμάν αυτοί οι Αμερικάνοι με αυτό το παιχνίδι. Χτυπάνε μία μπάλα και τρέχουν γύρω-γύρω σαν τους μαλάκες... Τί καταλαβαίνουν;" Κάτι περίεργο γινόταν μέσα μου. Όσο το έβριζε τόσο το γούσταρα το παιχνίδι. Χωρίς να το καταλαβαίνω. Κάποια στιγμή βγήκε και η ταινία "Ο Καλύτερος". Την λάτρεψα. Την έχω δεί απίστευτες φορές και τώρα που το σκέφτομαι έχω περίπου τρία χρόνια να την δω διότι η βιντεοκασέτα μου έχασε το χρώμα της. Θα πάω να την αγοράσω σε DVD.

Τέλος πάντων περνούσαν τα χρόνια και το παιχνίδι βρισκόταν παντα σε υπολανθάνουσα κατάσταση μέσα μου. Κάποια στιγμή το 2001 επισκεύθηκα τον ξάδελφό μου στο Σαν Φρανσίσκο όπου έχει μεταναστεύσει. Κάθε βράδυ λοιπόν, καθώς το βιολογικό μου ρολόι είχε γίνει μαντάρα και δεν με έπαιρνε ο ύπνος μαζί με τους υπόλοιπους, έβλεπα τηλεόραση. Όποτε έπεφτα πάνω στην περίληψη της ημέρας μαγνητιζόμουν. Χωρίς να καταλαβαίνω τί έβλεπα.
Τότε κάποια μέρα μπήκα σε ένα τυχαίο κατάστημα αθλητικών ειδών. Σε έναν όροφο είχε έναν τόνο γάντια, μπάλες, ρόπαλα, κράνη. Αγόρασα μία μπάλα και ένα γάντι. Πήρα το φθηνότερο αλλά το ομορφότερο καθώς το ήθελα ως σουβενίρ για τη βιβλιοθήκη μου. Ιστορικό γάντι!

Περάσανε λοιπόν τα χρόνια. Έφτασε το 2004. Πλησίαζαν οι αγώνες. Πραγματικά δεν καιγόμουνα να πάω σε κανένα άθλημα να παρακολουθήσω. Ούτε ιππασία που έκανα κάποτε, ούτε τέννις που μου αρέσει πάντα πολύ, ούτε κάτι άλλο. Μόνο Baseball. Θα το έκανα σαν τέστ με τον εαυτό μου. Αποφάσισα ότι θα πήγαινα σε έναν αγώνα με την Ελλάδα, να δω αν θα βαριόμουν. Γιατί μην ξεχνάτε (που μάλλον δεν το ξέρετε) ότι ένας αγώνας διαρκεί από δύο ώς και τρεισήμιση ώρες. Αν λοιπόν βαριόμουν η σχέση μου μαζί του θα τέλειωνε.
Έπρεπε όμως να πάω προετοιμασμένος. Έπρεπε να μπορώ να καταλάβω πως σκατά παίζεται αυτό το παιχνίδι. Άρχισα να διαβάζω. Κατέβασα τους κανόνες του και άρχισα να τους διαβάζω. Μου βγήκε η πίστη. Άντε να καταλάβεις στο χαρτί, κάτι που δεν ξέρεις στην πράξη. Και στα Αγγλικά! Χάθηκα.
Χρειαζόμουνα Πατάκη. Βρήκα λοιπόν ένα flash παιχνιδάκι στο Internet, πολύ απλό. Άρχισα να παίζω. Εκεί πραγματικά διαφωτίστηκα στα βασικά και έτσι όταν ξαναδιαάβασα τους κανόνες κάποια πράγματα τα κατάλαβα.

Λίγο μετά τον 15 Αύγουστο η Ελλάδα έπαιζε με την πανίσχυρη Κούβα, ενώ την προηγούμενη είχαμε χάσει από την Ολλανδία 11-0 (παίζουν Baseball από το 1909). Πήρα λοιπόν το γάντι μου (το σουβενίρ μου) και την τότε κοπέλα μου (την Ν.) και πήγαμε να δούμε το παιχνίδι.
Η ώρα πέρασε νεράκι. Τί φωνές, τί τύμπανα, τί συνθήματα. Χαμός!
Στον τελευταίο γύρο χάναμε 6-5, πιέζαμε όμως την Κουβανέζικη άμυνα και όλα παίζονταν. Δυστυχώς όμως οι σούπερ Κουβανοί (και κατόπιν χρυσοί Ολυμιονίκες) μας κέρδισαν την τελευταία στιγμή.
Λέω στην Ν. κάθώς φεύγαμε: "έρχεσαι μαζί μου το Σάββατο Ελλάδα - Ιαπωνία;" "Με τίποτα μου απάντησε". Δεν στενοχωρήθηκα καθόλου.
Πήρα τηλέφωνο την μάνα μου: "Ερχεσαι μαζί μου να δούμε Baseball Ελλάδα - Ιαπωνία;" της λέω. "Αμέ" μου απάντησε χωρίς δευτερη σκέψη.
"Μα καλά -θα μου πείτε- βλαμένη είναι η μάνα σου; Εκείνη δεν είναι που μισούσε το παιχνίδι και το κορόιδευε;" Έκείνη είναι. Μόνο που η μάνα μου προκειμένου να βρίσκεται μαζί μου μπορεί να κάνει ό,τι της ζητήσω. Ακόμα και πικ-νικ στον Κουρουπητό.
Ξανα πήγα λοιπόν.

Ήταν πλέον επίσημο: Ήμουν ερωτευμένος με το παιχνίδι.
Τον επόμενο μήνα ύστερα από έρευνα στο Internet και μετά από διάφορες συζητήσεις κατάφερα να βρω μία ομάδα, την "Ευρυάλη" ή οποία είχε διαλυθεί, αλλά λόγω των Ολυμπιακών και των νέων γηπέδων που δημιουργήθηκαν επανασυνδέθηκε. Πήρα λοιπόν το γάντι μου (το ιστορικό, θυμάστε) και πήγα να παίξω.
Ακόμα το έχω.

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007

Baseball και πάσης Ευρώπης

Η Ευρώπη βλέπει Baseball για πρώτη φορά!
(μην πείτε αμέσως "χέστηκα" θα με πληγώσετε)

Αυτό το Παρασκευοσαββατοκύριακο όποιος δεν θέλει να φάει στα μούτρα πολιτικάντιδες που του λένε παπαριές, μπορεί να παρακολουθήσει τα Play Offs και τους Τελικούς του Eurobaseball 2007 που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στην Ισπανία και οι νικητές θα πάνε στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.

Τα παιχνίδια θα τα μεταδόσει το Eurosport 2 (εκπέμπει στη Nova)
Το πρόγραμμα έχει ως εξής:
Παρασκευή στις 20:00
Σάββατο στις 12:00 και στις 20:00
Κυριακή των Εκλογών στις 12:00 μικρός τελικός
και στις 18:30 Μεγάλος τελικός

Η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη. Πρώτον διότι για πρώτη φορά η Ευρωπαϊκή Τηλεόραση ενδιαφέται να δείξει το αγαπημένο μου άθλημα και δεύτερον (και σημαντικότερο) διότι την Παρασκευή και το Σάββατο ενδέχεται να συμμετάσχω στην περιγραφή τριών από τους πέντε αγώνες που θα μεταδοθούν συνολικά.

Επίσης, ήδη από αυτή τη στιγμή μπορείτε να παρακολουθήσετε και τους προκριματικούς μέσω Internet (με πολύ χαμηλότερη ανάλυση εικόνας φυσικά) από το site http://www.stadeo.tv/ το οποίο τα εκπέμπει δωρεάν. Απλά κατεβάζετε το player στο desktop σας και αμέσως βλέπετε.

Εννοείται ότι όποιος θέλει μία μικρή πρόγευση των κανονισμών θα χαρώ αφάνταστα να του την προσφέρω, καθώς δεν βαριέμαι σχεδόν ποτέ να μιλάω για το Baseball.
(Ξανθιά Ξανά Κατερίνα αυτό το παιχνίδι έχει και κανόνες δεν είναι μόνο φτύσιμο και χούφτωμα των αρχιδιών :0)))))

Επιπροσθέτως, η χαρά μου είναι ακόμα μεγαλύτερη διότι φαίνεται ότι κάτι μπορεί να γίνει με όλα εκείνα που έγραψα για τα γήπεδα στο post που ακολουθεί. Τις προηγούμενες ημέρες έστειλα κάμποσες επιστολές οι οποίες λένε πάνω κάτω τα ίδια που γράφω και στο blog και ήδη είχα κάποια μικρή ανταπόκριση.

Εύχομαι αυτό που μου έγραψε η industrialdaisies να βγει αληθινό: "Ελπίζω να μην χάσεις την διάθεσή σου, να το παλέψεις και να βγει κάτι καλό".

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2007

Η Οδύσσεια των Γηπέδων του Baseball

ATTACHMENT: Για όσους με έχουν τιμήσει με την επίσκεψη τους και βλέπουν ότι δεν ανανεώνω το blog μου, απλά να σας πω ότι το συγκεκριμένο θέμα, επειδή τις τελευταίες ημέρες είχε αλλαγές προς το χειρότερο, το θεωρώ πολύ σημαντικό (για μένα) και επίτηδες το κρατάω ψηλά και δεν αναρτώ κάτι άλλο. Και δεν μπα νά χει εκλογές. Θα ασχοληθώ με αυτές την επόμενη εβδομάδα.


Όταν ξεκίνησα να πρωτοbloggάρω είχα γράψει ότι θα αναφέρομαι και στο αγαπημένο μου άθλημα το Baseball. Αυτή μου την υπόσχεση στον εαυτό μου δεν την κράτησα. Τις τελευταίες ημέρες όμως τα πράγματα με το baseball δεν πάνε καθόλου καλά, οπότε θα γράψω αρκετά παίρνοντας το αίμα μου πίσω.
Βασικό θέμα τα γήπεδα του Baseball. Θα ξεκινήσω με μία εκτεταμένη εισαγωγή (για όσους δεν βαριέστε) διότι χρειάζεστε την προϊστορία.

Η προϊστορία των γηπέδων

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζετε καν ότι υπάρχουν γήπεδα baseball στην Ελλάδα. Κι όμως υπάρχουν! Στη διπλανή φωτό τα σημειώνω με κίτρινους κύκλος, ενώ με κόκκινους βλέπετε τα γήπεδα Softball που ειναι αδελφάκι παιχνίδι αλλά παίζεται σε μικρότερο χώρο.

Κάτω στην εικόνα βλέπετε τα δύο Ολυμπιακά γήπεδα στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού όπου έγιναν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Από το χρώμα τους αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχουν ποτιστεί ποτέ και μoiραία το γρασίδι έχει ξεραθεί.

Πιο πάνω στην φωτό βλέπετε άλλα δύο γήπεδα τα οποία συνορεύουν με την Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Αυτά έχουν διατεθεί στην Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Baseball (ΕΦΟΜ) για τις ανάγκες της προώθησης του παιχνιδιού στη χώρα μας. Βέβαια μόνο από το γεγονός ότι δεν γνωρίζατε όσα γράφω μέχρι τώρα καταλαβαίνετε πόσο καλή προώθηση έχει κάνει η ΕΦΟΜ.

Τα γήπεδα αυτά λοιπόν (4 baseball και 4 softball) είναι τα καλύτερα γήπεδα της Ευρώπης. Το ξαναγράφω.
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ!!!!!!!
Έχουμε δηλαδή την υποδομή να προωθήσουμε αυτό το άγνωστο άθλημα στους νέους αλλά φεύ...

Λόγω κακής διαχειρισης και κομματικών συγκρούσεων με την ΓΓ Αθλητισμού, η ΕΦΟΜ ένα χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς κατέληξε να στραγγαλιστεί οικονομικά καθώς δεν της καταβάλονταν οι κρατικές επιχορηγήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να κοπεί το ηλεκτρικό στα γήπεδα, και να μην λειτουργεί το αυτόματο πότισμα. Το γρασίδι όμως σώθηκε σε ικανοποιητικό βαθμό καθώς κάποιοι ταγμένοι (όπως ο γράφων) με επικεφαλής τους Δημήτρη Γαζή και Τομ Μαζαράκη καταφέραμε να ποτίζουμε με λάστιχα και μικρά sprinklers τα γήπεδα.

Κατά τη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού τα γήπεδα αυτά δόθηκαν απο την ΕΦΟΜ σε διοργανωτές συναυλιών, προκειμένου να εισρεύσουν κάποια χρήματα στα ταμεία της. Τα χρήματα εισέρευσαν αλλά τα γήπεδα βανδαλίστηκαν, καθώς στη συναυλία έγινε ντου, ξεκίνησαν επεισόδια και οι "φιλόμουσοι" άρχισαν να σπάνε ότι έβρισκαν μπροστά τους.










Πριν από λίγο καιρό τέσσερις γενναίοι (οι προαναφερόμενοι τρεις και ο Λου Σταρόγιαννης) κάτω από τον χειρότερο καύσωνα των τελευταίων ετών καθαρίσαμε όσο μπορούσαμε το γήπεδο από τα γυαλιά.

Οι αποφάσεις Σουφλιά για τα γήπεδα

Στις 2 Αυγούστου ο Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. παρουσίασε τα σχέδια για το Μητροπολιτικό Πάρκο. Τα ονόμασε "οριστικά" αν και κάποιες ενθαρυντικές πληροφορίες μου λένε ότι δεν είναι και τόσο οριστικά.

Τέλος πάντων σε αυτά τα σχέδια από τα οκτώ γήπεδα Baseball και Softball προβλέπεται να παραμείνουν μόνο δύο. Τα Ολυμπιακά, ένα για κάθε άθλημα.

Δηλαδή ο κύριος Σουφλιάς είναι έτοιμος να γκρεμίσει αυτά που πληρώσαμε όλοι μας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και να μετατρέψει τις καλύτερες εγκαταστάσεις της Ευρώπης σε χώμα! Αντε στην καλύτερη περίπτωση σε πράσινο. Ενω είναι ήδη πρασινο!!! Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι πράσινο!!! Ας τα ποτίσουν λοιπόν...

Στο εξωτερικό όλα τα πάρκα είναι γεμάτα με γήπεδα. Όχι απαραιτήτως baseball, αλλά με γήπεδα γενικώς, διότι θεωρείται αυτονόητο, ένα πάρκο όπου ο κόσμος πάει να περάσει ξεγνιατστα, να προσφέρει χώρους άθλησης. Τί εμποδίζει λοιπόν τον κύριο Σουφλιά να πέσουν οι περιφράξεις των γηπέδων και να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε χώρους αθλησης χωρίς να ξηλωθούν ούτε οι κερκίδες όπου υπάρχουν, αλλά ούτε και τα γήπεδα, η χάραξη των οποίων είναι δύσκολη; Τίποτα. Απλά θέλουν να γίνουν σε εκείνο το σημείο επιχειρηματικές εγκαταστάσεις. Φράγκα δηλαδή.

Φως στο Τούνελ; Μπα...

Σύμφωνα με έναν παράγοντα μίας ομάδας Baseball, ο οποίος είχε θητεύσει ως σύμβουλος στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. τίποτα ακόμη δεν είναι τελειωτικό, καθώς η δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου θα περάσει μέσα από πολλές ενστάσεις που πρώτη θα κάνει η ΕΦΟΜ (και δεύτερος εγώ σίγουρα!) για να μην καταστραφούν τα γήπεδα. Επίσης μαθαίνω ότι δεν είναι ξεκάθαρη η σύμβαση παραχώρησης της έκτασης της Αμερικάνικης βάσης στο Υπουργείο, γεγονός που δεν αποκλείεται να δημιουργήσει σημαντικά νομικά κολλήματα, αν και συνήθως -η κατά τα άλλα ανεξάρτητη- δικαιοσύνη συνήθως τα προσπερνά. Τρίτον ήδη ακούγονται φωνές στο Υπουργείο ότι το "ράβε - ξήλωνε" εντυπωσιακής αρτιότητας εγκαταστάσεων δεν θα δόσει καλή εικόνα όταν θα αρχίσουν κάποιοι να παραπονιούνται.

Και μπορεί να είμαστε λίγοι (που είμαστε) οι baseballάνθρωποι, το σίγουρο είναι όμως ότι δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια και όταν θα έρθει η ώρα και φτάσουν έξω από το κατώφλι μας οι μπουλτνόζες σίγουρα κάτι θα κάνουμε. Κάμερες θα φέρουμε, θα αλυσοδεθούμε και πάει λέγοντας.

Αντί Επιλόγου

Πριν από μερικές ημέρες πέρασα από τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις Baseball και Softball με την ευκαιρία της διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Κυπέλου Κυπελούχων Softball που ξεκίνησε εκεί τη Δευτέρα και έλλειξε το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου. Είδα τα εξής: Τα γήπεδα του Softball (και το Ολυμπιακό και τα δύο βοηθητικά όπως βλέπετε πάνω δεξιά) βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση. Τα κορίτσια της Ευρυάλης Γλυφάδας που συμμετείχαν στο Τουρνουά τα καθάρισαν, τα ξεχορτάριασαν και πραγματικά η εικόνα όπως βλέπετε και στην φωτό ειναι καταπληκτική. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τα γήπεδα του Baseball. Το Ολυμπιακό γήπεδο είναι "ξεπατωμένο". Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα του Φίλαθλου το γήπεδο για επτά χρόνια θα το έχει ο Εθνικός και θα το μετατρέψει σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Δίπλα υπάρχει ένα βοηθητικό γήπεδο. Αυτό ποτίζεται κανονικά και έτσι είναι πράσινο. Όμως δεν χρησιμοποιείται ως γήπεδο Baseball, αλλά ως γήπεδο (καλά μαντέψατε) ποδοσφαίρου. Το infield έχει σκεπαστεί με χλωοτάπητα και έτσι παραδόθηκε και αυτό στην δικτατορία της μπάλας.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2007

Κουράστηκα

Δεν πέρασαν ούτε μερικές ώρες και ξεκίνησε η πολιτική αντιπαράθεση. Γέμισαν τα δελτία πολιτικούς που προσπαθούν να εκμεταλευτούν τις στάχτες. Κραυγές, ταυτόχρονες φωνές, ένδεια επιχειρημάτων. Άρχισε και η εκμετάλευση του ανθρώπινου πόνου. Νοσταλγική μουσική, γρο πλαν στα δακρυσμένα μάτια και τα ρυτιδιασμένα χέρια, κλισεδάκια τύπου "μετρούν τις πληγές τους" και πάει λέγοντας.
Δεν εντυπωσιάζομαι με τίποτα πια, καθώς τα περίμενα, αλλά μάλλον σκέφτομαι να σταματήσω εδώ.

Τις προηγούμενες ημέρες με έπιασε ένας οίστρος και έγραψα όσα δεν έγραφα τόσο καιρό στο blog μου. Το φχαριστήθηκα το bloggάρισμα για πρώτη φορά τόσο έντονα. Την ίδια στιγμή έχω στο πρόχειρο μου και άλλα postάκια, για άλλα θέματα όπως π.χ. το baseball, για το οποίο έφτιαξα ένα κείμενο και το δούλεψα πολύ, αλλά το ανάρτισα σε λάθος ημέρα, οπότε το έβγαλα. Δεν κόλλαγε...

Κουράστηκα όμως.
Σκέφτομαι να μην ξανανεβάσω κάτι σύντομα για την καταστροφή. Ίσως πάλι αλλάξω γνώμη και αρχίσω να ξαναγράφω όταν θα μπορούμε να γελάσουμε χωρίς να μουτζώνουμε, βλέποντας τον πρωθυπουργό με μπουφάν αλά Μπους, την ώρα που έχει έξω 38 βαθμούς ψωφόκρυο.
Θα συνεχίσω μάλλον να εκφράζομαι μέσα από τα σχόλια των blog που επισκέπτομαι και θα αφήσω τη φωτιά να σβήσει μόνη της. Εμένα άλλωστε δεν με χρειάζεται.

Αφήνω αριστερά αυτό το βιντεάκι μαύρου αυτοσαρκασμού του ονόματός μου, σε ένδειξη μνήμης και οργής.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2007

Τουρλού Συνωμοσίας


Μισώ τις Θεωρείες Συνωμοσίας.

Τις μισώ διότι πρώτα αποφασίζουν ποιο αποτέλεσμα θέλουν να αποδείξουν και μετά ψάχνουν για τα στοιχεία που τους χρειάζονται. Αυτό είναι ανάποδο και αντιβαίνει στη λογική, γι αυτό δεν ανέχομαι να το συμμεριστώ κι ας δίνει απαντήσεις - έστω και πρόσκαιρες. Βέβαια οι θεωρείες συνομοσίας έχουν μία καταπληκτική ιδιότητα: Κάνουν εκείνους που τις εκφράζουν να φαίνονται πιο έξυπνοι απ' όλους, ψαγμένοι, που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, που έχουν διαίσθηση και σύνθετη σκέψη και πάει λέγοντας. Εγώ λοιπόν μάλλον δεν τα έχω όλα αυτά. Πιστεύω και ελπιζω ότι δεν είμαι βλάκας, όμως όπως όλοι έσεις ούτε και εγώ έχω καταλάβει 100% τι έχει γίνει τις τρεις τελευταίες ημέρες στη χώρα μας. "Συντονισμένη επίθεση εμπρηστών" όπως γράφεται και λέγεται; Μα υφίσταται τέτοιο πράγμα; Ποιοί είναι; Εδώ δεν έχουμε πιάσει ποτέ κανένα και ξαφνικά πιστεύουμε ότι γνωρίζονται μεταξύ τους σε πανελλαδικό δύκτιο και συντονίζονται κιόλας;!;!;! Παράλογο.

Εξωτερικός δάκτυλος; Στην Ελλαδίτσα; Επειδή κάναμε έναν, δύο αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου; Πιό παράλογο ακόμα.

Η CIA που θέλει να πέσει ο Κωστάκης για να έρθει ο Γιωργάκης και η Ντόρα που κάνουν τα τσαλίμια στους Αμερικάνους; Το 2007; Μακρυνό κι ας έχουν κάποιοι τις αντιρρήσεις τους.

Ξένα οικονομικά συμφέροντα που θέλουν να εκμεταλευτούν το άρθρο 24 του Συντάγματος για να φτιάξουν 45 γήπεδα γκολφ στη χώρα μας; Και καίνε τα δάση; Και μετά θά έρθουν ως Μεσσίες να κάνουν γκόλφ στα καμμένα; Θεότρελο. Θα τους φυτέψουν στο χώμα.

Τουριστικοί εχθροί μας που ελπίζουν να βγουν ωφελημένοι του χρόνου αν δεν έρθει κανείς ξένος στην καμμένη... Καλαμάτα και το Αλιβέρι; Και δεν καίνε την Κρήτη, ή την Κέρκυρα; Θεότρελο.

Ίσως όλα μαζί; Τώρα κάτι γίνεται.

Ίσως όλα μαζί με διαφορετική βαρύτητα και ελεγχόμενη σημασία το καθένα; Πλησιάζουμε.

Να το πασπαλίσουμε και με λίγη απροσεξία; Μία γιαγιά που ψήνει, ένας 60 χρονος που οξυγονοκολεί. Να βάλουμε και τους οικοπεδοφάγους; Θέλει μπόλικους η συνταγή.

Να βάλουμε και το απαρχαιομένο δίκτυο της ΔΕΗ που -δεν μπορεί- θα έβαλε δυναμικά το χεράκι της με κομμένα καλώδια, βραχυκυκλώματα και υπερθερμάνσεις μετασχηματιστών;

Να τσοντάρουμε και την παρατεταμένη ξηρασία και τον πιο άνυδρο χειμώνα των τελευταίων ετών; Ζεσταίνει όλο και πιο πολύ. Να βάλουμε και τις αυταναυλέξεις των αυτοσχέδιων χωματερών που είναι παντού μέσα στα δάση μας σαν τα μανιτάρια διότι το περιβάλλον ούτως ή άλλως το έχουμε χεσμένο;

Να δέσουμε το γλυκό και με τις Εκλογές που σηματοδοτούν πάντα όταν γίνονται, ένα κράτος δυσκίνητο και νωθρό; Να βάλουμε και τους πολιτικούς που εδώ και ένα χρόνο ενδιαφέρονται για την προετοιμασία της προεκλογικής τους εκστρατίας; Να βάλουμε και την ανικανότητα; Και την έλλειψη συντονισμού; Και την αδιαφορία των αρχών που σε ώρες εθνικής ανάγκης εξακολουθούν να μην συνεργάζονται επειδή οι επικεφαλείς τους είναι μαλωμένοι;
Σαν να φτάσαμε στο αποτέλεσμά μας. Το φτιάξαμε το τουρλού μας. Εγώ εδώ καταλήγω, γι' αυτό και σταματώ. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο έτσι νομίζω ότι παίρνω τις απαντήσεις μου. Δεν περιμένω να έρθει μία απάντηση και να μου τα εξηγήσει όλα 100%. Αν υπήρχε κάτι τέτοιο θα ήταν σαφές σε όλους μας. Θα το βλέπαμε μπροστά στα μάτια μας και θα τέλειωνε η ιστορία. Γι' αυτό προτίνω όλοι να είμαστε δίσπιστοι σε όσα ακούμε και σε όσα μας λένε οι μυαλοπώληδες.
Ακούστε, διαβάστε, φιλτράρετε.

Πολιτική μέσα από τα σχόλια

Είναι κωμικοτραγικό να διαβάζει κανεις τα ανώνυμα σχόλια που αφήνονται τις τελευταίες ημέρες στα διάφορα ενημερωτικά και προβεβλημένα blogs. Πραγματικά δεν μπορώ να δεχθώ ότι όλες αυτές οι βλακείες που γράφονται από πολλούς είναι το αποτέλεσμα λογικής σκέψης.
Τελευταία μόδα η εμφάνιση θεωρειών συνομοσίας που σαν αποτέλεσμα έχουν την επιθεση είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση. Οι πολιτικές αντεγκλίσεις είναι τόσο έντονες και έχουν τέτοια γλώσσα που ένα πράγμα μόνο καταδεικνύουν: Τα πολιτικά γραφεία όλων των κομμάτων έχουν βάλει μπροστά έναν τεράστιο μηχανισμό σχολιασμού με χαρακτηρισμούς που χρόνια έχω να ακούσω από κοινούς πολίτες. Σε αυτά τα σχόλια γράφονται πράγματα που ούτε το 1980 δεν ξεστόμιζαν οι Έλληνες, οδηγώντας σε νέα πόλωση.
Για τους μεγάλους η συσπείρωση είναι η μόνη λύση σε αυτές τις εκλογές που από προχθές είναι βουβές. Τί μένει; Η εκμετάλευση του ανώνυμου blogging.
Γράφε γράφε και όλο κάτι θα μείνει.

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007

Θεωρίες Συνωμοσίας 2

"Στόχος η Ελλάδα" έγραφε ο ΑΝΤΕΝΝΑ στο δελτίο του και έβαλε μία Ελληνική σημαία να κυματίζει πάνω δεξιά λες και ήταν 28η Οκτωβρίου. Πόλεμος άρα; Επίθεση; Από ποιόν; Από τους Αμερικάνους; Από τους Τούρκους; Από ποιούς;
Όλη την ημέρα γίνόταν συζήτηση στην τηλεόραση, αλλά και ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς, για οργανωμένο σχέδιο επίθεσης στη χώρα. Ήδη έχει στηθεί μία θεωρία συνωμοσίας ότι κάποιοι μας επιτέθηκαν, όχι με όπλα, αλλά με στουπιά. Είναι έτσι; Είναι κάτι παραπάνω από οικοπεδοφάγους, ή πολιτικά φανατικούς; Είναι εξωτερικοί παράγοντες; Μπήκαμε στη μύτη κάποιων επειδή αυξήθηκε ο τουρισμός μας και διαφημίζαμε ότι ήρθαν στην Ελλάδα 17 εκατομμύρια τουρίστες; Ενοχλήσαμε τους πολύ μεγάλους επειδή κλείσαμε συμφωνίες με τη Ρωσία για τη δημιουργία αγωγών πετρελαίου; Είναι λογικά αυτά; Κατ εμέ Όχι! Αν όμως δεν έχει τίποτα από αυτά βάση τότε ποιά είναι η απάντηση;
Γράφω με ερωτηματικά διότι ακριβώς δεν έχω απαντήσεις. Ούτε και θα καταφέρω να έχω. Η συνομοσία όμως στήνεται γιατί κανείς μας δεν θα μπορέσει να απαντήσει στις σκοτεινές πλεκτάνες που θα υφάνει.
Άκουσα τον πρωθυπουργό να μιλάει για οργανωμένη επιθεση. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ξεστόμησε "σήμερα η Ελλάδα ζει την δικιά της 11η Σεπτεμβρίου". Είδαμε την ΕΥΠ και την Αντιτρομοκρατική να ψάχνει στα αποκαϊδια. Τί ψάχνουν; Την Αλ Κάιντα; Την NSA; Τον Επαναστατικό αγώνα; Τούρκους κατασκόπους;
Κάποιοι εντυπωσιάστηκαν από το γεγονός ότι οι φωτιές έκαιγαν γύρω από εργοστάσια της ΔΕΗ! Ότι απέκλεισαν δρόμους και έκοψαν τις επικοινωνίες, καθώς κεραίες κινητής, και καλώδια τηλεφώνων και ηλεκτρικού καίγονταν. Greece under Attack!!!
Και τα καλύτερα θα έρθουν μόλις περάσουν μερικές ημέρες και ξεκινήσει μία νέα συζήτηση για τις εκλογές. Γιατί μην ξεχνάτε ότι οι εκλογές θα γίνουν. Δεν μπορούν να αναβληθούν. Επομένως η προεκλογική ατζέντα ξαναγράφετε όπως είπε πολύ σωστά ο Πάυλος Τσίμας στο Mega. Κάποιος θα προσπαθήσει να κερδίσει από την σημερινή ημέρα. Ή μάλλον για να το πω πιο σωστά ΌΛΟΙ θα προσπαθήσουν να κερδίσουν από την σημερινή ημέρα! Και θα δούμε στις 17 ποιός θα είναι ο νικητής.

Υ.Γ Μου ήρθε ένα SMS για διαμαρτυρία αύριο στις 12:00 έξω από τη Βουλή

Εμπρησμός

Δεν έχω λόγια. Χθες το βράδυ έφυγα από τη δουλειά μου και οι νεκροί ήταν 17 με δύο αγνούμενους. Έπεσα για ύπνο στις τέσσερις το βράδυ κι όμως στριφογύριζα. Πριν τις πεντέμιση δεν με είχε πάρει ο ύπνος. Μοιραία ξύπνησα αργά. Στις δέκα και μισή. Δεν άνοιξα τηλεόραση καθώς βιαζόμουν να φύγω ξανά για το γραφείο.
Έφτασα μία ώρα μετά.
Ο τίτλος στον ΣΚΑΪ ήταν τραγικός: "ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ ΜΕ 41 ΝΕΚΡΟΥΣ"
41 νεκρούς... Πως γίνεται αυτό το πράγμα; Πως είναι δυνατόν; Πραγματικά μου κόπηκε το στομάχι.



Αντιγράφω το κείμενο του σταθμού σχετικά με το πως μετέδωσε το BBC τις πυρκαγιές:
"To πύρινο ελληνικό καλοκαίρι απασχολεί για μια ακόμη φορα, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Oι πυρκαγιές στην Ελλάδα έγιναν κύριο θέμα σε δελτία του BBC World. Ο ανταποκριτής της βρετανικής τηλεόρασης στην Αθήνα μεταδίδει ότι οι φωτιές που ξέσπασαν σε δασικές περιοχές στη νότια Ελλάδα προκάλεσαν τον θάνατο πολλών ανθρώπων, ενώ αρκετά χωριά εκκενώθηκαν. «Η καταστροφή της όμορφης ελληνικής υπαίθρου κάνει τους Έλληνες να ζητούν από τους πολιτικούς τους να κάνουν κάτι. Οι νέες πυρκαγιές σημειώνονται τρεις εβδομάδες πριν τις εκλογές, αλλά οικολογικές οργανώσεις διαμαρτύρονται ότι η προστασία του περιβάλλοντος τίθεται σε δεύτερη μοίρα από τα κυριότερα κόμματα» καταλήγει το ρεπορτάζ του Μάλκολμ Μπράμπαντ."


Λίγο πιο πάνω όμως στην ανταπόκρισή του στη σελίδα του BBC ο ίδιος ανταποκριτής είναι πιο σκληρός και γράφει: "Correspondents say that with a general election looming some people believe the fires were started deliberately to make the government look bad." (Οι ανταποκριτές λένε ότι με τις γενικές εκλογές να έρχονται μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι πυρκαγιές ξεκίνησαν επιτηδες για να κάνουν την κυβέρνηση να φαίνεται κακή). Αδιανόητο και σαν σκέψη, κι όμως για να έχει φτάσει στα αυτιά ενός ξένου ανταπωκριτή σημαίνει ότι όντως εκφράζεται.

Θα μου πείτε "μα γίνονται εμπρησμοί πραγματικά; αν ναι που είναι ένας εμπρηστής; γιατί ποτέ κανείς δεν πιάνεται;"
Και εγώ θα σας απαντήσω "ΝΑΙ γίνονται εμπρησμοί". Όχι ότι οι εμπρησμοί φταίνε για όλες τις φωτιές. Φταίνε όμως για ένα μέρος τους. Δεν μπορεί ξαφνικά να έγινε τόσο ανίκανη η πυροσβεστική. Γιατί δεν ήταν πέρυσι; Τί άλλαξε στα πεύκα φέτος και ανάβουν πιο εύκολα; Γιατί δεν άναβαν και πέρυσι; Πως είναι δυνατόν να έχει 41 νεκρούς μέσα σε δύο ημέρες; Τόσους νεκρούς δεν είχαμε από εμπρησμούς ούτε σε ολόκληρη δεκαετία.
Άρα γίνονται ΚΑΙ εμπρησμοί. Γίνονται και ατυχήματα, γίνονται και βραχυκυκλώματα, γίνονται και αυταναυλέξεις... ΑΛΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ!!!!!
Μόνο στην Καλιφόρνια αρκεί να σας πω ότι στο ρολόι των εγκλημάτων καταγράφεται ένας εμπρησμός κάθε 43 λεπτά. ΈΝΑΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ ΚΑΘΕ 43 ΛΕΠΤΑ!!!!
Δείτε το εδώ ως ARSON κάτω δεξιά
Άρα δεν μπορεί κανείς να με πείσει ότι στη χώρα μας υπάρχουν μόνο αγγελούδια και κανένας δεν βάζει το χεράκι του. Το βάζει. Είτε για να καταπατήσει ένα οικόπεδο, είτε για να κερδίσει τις εκλογές το βάζει. Δεν μπορεί να ανάβουν ξαφνικά στις 12:30 στην Αττική τρεις φωτιές, στον Υμηττό, στον Σταυρό Αγίας Παρασκευής και στην Πεντέλη. Τί ξεφτίλα.

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

Εκλογομαγειρέματα

Σύμφωνα με μία θεωρία (σωστή κατά τα φαινόμενα) αρκετοί άνθρωποι όταν έχουν μπροστά τους ένα ψηφοδέλτιο διαβάζουν προσεκτικά -και φυσικά σταυρώνουν πιο συχνά- μόνο τα πρώτα ονόματα, προσπερνούν τα επόμενα και ξανασυγκεντρώνονται στα τελευταία. Αυτό σημαίνει ότι το να είναι κανείς πρώτος ή και τελευταίος στο ψηφοδέλτιο έχει ένα προβάδισμα έναντι εκείνων που στοιβάζονται στη μέση.
Γνωρίζοντας αυτή την ιδιότητα των ανθρώπων, συμβαίνουν πολλά αστεία στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας.

Στις Σέρρες περιέργως πρώτος στο ψηφοδέλτιο συναντάται ο Αχιλλέας Καραμανλής!!!

Αυτή είναι η λίστα που έδωσε στη δημοσιότητα η Νέα Δημοκρατία:

ΣΕΡΡΩΝ

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ
ΚΑΡΥΠΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΚΟΛΛΙΑ ΤΣΑΡΟΥΧΑ ΜΑΡΙΑ
ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ
ΜΗΛΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΤΣΙΠΛΑΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΧΑΪΤΙΔΗΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ
ΧΑΝΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΧΡΥΣΑΦΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Δηλαδή αναρωτιέμαι δεν υπάρχουν άνθρωποι στις Σέρρες που να θέλουν να κατέβουν στις εκλογές και να λέγονται Ελευθεριάδης, Δημητρίου, Γεωργιάδης, Βασιλόπουλος, Καραβασίλης βρε αδελφέ;

Και βέβαια υπαρχουν! Απλά στις Σέρρες για να κατέβεις πρέπει να μήν έρχεσαι σε αντίθεση με τον άγραφο νόμο της οικογένειας του προέδρου της ΝΔ:
Το όνομά σου να μην προηγείται αλφαβητικά από το ΚΑΡΑΜ!!!!!!!!

Άρα αν λέγεσαι Αβραμίδης είσαι καταδικασμένος.

Μιας και είπα Αβραμίδης. Σύμφωνα με κάποιες κακές γλώσσες μέχρι και χθες στο πολιτικό γραφείο του κυρίου Αβραμόπουλου, έψαχναν απεγνωσμένα στους τηλεφωνικούς καταλόγους των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας μήπως βρουν καμία κυρία Αβάδιστη, προκειμένου να την πείσουν να κατέβει εκείνη στην Α' Αθηνών με έξοδα του πρώην Δημάρχου. Κι αυτό διότι πολύ απλά μετά από μία περίεργη και σατανική κίνηση της Ρηγίλλης, φέτος για πρώτη φορά δεν θα είναι πρώτος στο ψηφοδέλτιο ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αλλά ένας τριαντάχρονος έμπορος που λέγεται Νίκος Αβραμίδης!!!
Είπαν λοιπόν οι φίλοι του Αβραμόπουλου: "Αν δεν είμαστε εμείς πρώτοι δεν θα είναι κανένας"
Και για του λόγου το αληθές, ορίστε και το ψηφοδέλτιο της Α' Αθήνας

Α΄ΑΘΗΝΩΝ

ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ-ΚΟΥΤΣΙΚΟΥ ΜΑΡΡΙΕΤΑ
ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ
ΚΟΝΤΟΥ ΜΑΡΩ
ΚΟΥΝΤΟΥΡΑ ΕΛΕΝΗ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΛΟΥΚΕΡΗ ΣΟΦΙΑ
ΜΠΕΛΛΟΥ-ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΕΤΑ
ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΝΤΟΡΑ
ΜΠΕΝΑΚΗ-ΨΑΡΟΥΔΑ ΑΝΝΑ
ΜΠΕΡΝΙΔΑΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΠΑΠΑΔΟΓΓΟΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ
ΠΙΠΙΛΗ ΦΩΤΕΙΝΗ
ΤΕΝΤΟΜΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2007

ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα

Σήμερα το πρωί ξύπνησα βιώνοντας μία εντονότατη Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρη Ακατάσχετη ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα".

Να σας πω ότι ανέκαθεν έννοιωθα μία Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, αλλά για πρώτη φορά την αιστάνθηκα και "Ακατάσχετη" αλλά και "Πρόωρη". Σε αυτά τα δύο, εκτός από τα δάση μας που καίγονται όλο το καλοκαίρι (άρα κατά μία έννοια κάνουν το θέμα Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", έμμεσα επίκαιρο) έχουν συμβάλλει και όλοι εκείνοι οι ηλίθιοι (θα είναι καμιά δεκαριά μέχρι τα τώρα) που μόλις με είδαν να επιστρέφω από τις διακοπές, έσπευσαν να μου ευχηθούν "Καλό Χειμώνα".
Αν υπάρχει ένα πράγμα που μισώ είναι να μου εύχονται πριν τον Δεκέμβριο "Καλό Χειμώνα", κι αυτό διότι βασικά μισώ τον Χειμώνα. Άρα τί κι αν είναι καλός, τί κι αν είναι κακός, στραβός κι ανάποδος, Χειμώνας θα είναι.

Τέλος πάντως επιστρέφω στην Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "Αντι Χριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, την οποία μου έχει εμφυσίσει η μητέρα μου, καθώς στο σπιτι μας, από τότε που με θυμάμαι, δεν στολίζουμε Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", αλλά μία μεγάλη ξύλινη μακέτα ενός υπέροχου ιστιοφόρου που είχε φτιάξει ο παπούς μου. Την παραδοση αυτή της μητέρας μου (αλλά και του έθνους μας γενικότερα) αποφάσισα να την διατηρήσω και στο δικό μου σπίτι, οπότε από τότε που μετακόμισα, επτά χρόνια τώρα, στολίζω ένα μικρό καραβάκι. Μάλιστα φέτος έχω αποφασίσει να το αντικαταστήσω με ένα μεγάλο καϊκι το οποίο έχω πετύχει να το πουλάει ένας τύπος στην Ερμού. Ελπίζω να τον βρω και φέτος και να έχω πάνω μου περί τα 50 € (ζητάει 60 αλλά θα παζαρέψω) για να το αγοράσω.

Μέρος όμως της Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρης Ακατάσχετης ΑντιΧριστουγεννιάτικης Δεντρίλας" που νοιώθω από το πρωί είναι η απορία αν θα μπορούσαμε φέτος να συμβάλλουμε στην αναδάσωση όλων αυτών των στρεμμάτων που κάηκαν γύρω από την Αθήνα. Μία πρώτη σκέψη ήταν να στολίσουμε συμβολικά ένα καμμένο δέντρο, αλλά μάλλον μέχρι τον Δεκέμβριο θα έχουμε ξεχάσει τις φωτιές, οπότε δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν κάτοικο του Λεκανοπεδίου να είναι πρόθυμος να χαλάσει το εορταστικό του κλίμα στολίζοντας ένα μαύρο κούτσουρο στο σπίτι, στο γραφείο, ή στο μαγαζί του.

Η δεύτερη σκέψη μου ήταν η ίδια σκέψη που μου έρχεται κάθε χρόνο: Φέτος επιτέλους ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο".

Ας στολίσουμε ένα ψεύτικο. Άλλωστε τα κάνουν πλέον τόσο καλά που αν δώσουμε κάτι παραπάνω θα αγοράσουμε για πάντα ένα Ψ.Χ.Δ. ήτοι "Ψεύτικο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", που δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", το οποίο θα πετάξουμε στα σκουπίδια την Κυριακή 6 Ιανουαρίου του 2008.

Και θα μου πείτε "δεν μου λες ρε φίλε, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που βγάζουν λεφτά από τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" τί θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν;"

Όχι βέβαια, ασχέτως αν εγώ είμαι απόλυτα αντίθετος με την κοπή χιλιάδων ελάτων κάθε χρόνο για να διαιωνίζουμε μία ξενόφερτη συνήθεια. Σε αυτή μου την αντίδραση όποτε την εκφράζω, πολλοί με αντικρούουν λέγοντάς ότι τα δέντρα αυτά είναι καλλιεργημένα. "Είναι κάτι σαν τα μαρούλια, τις αγγινάρες, τις ντομάτες ή σαν τα κοτόπουλα. Τρώς κοτόπουλα έτσι δεν είναι;" με αποστομώνουν. Δηλαδή, με αυτό το επιχείρημα μου λένε ότι κάποιοι ορεσίβιοι αγρότες που έχουν ένα αγροτεμάχιο στο βουνό, αντί για μαρούλια, ντομάτες, ή κοτόπουλα, βάζουν έλατα. Μάλιστα με διαβεβαιώνουν ότι είναι και πολύ οργανωμένοι με προγραμματισμένη εκ περιπτροπής κοπή και δεντροφύτευση που ακολουθεί έναν πενταετές κύκλο, έτσι ώστε να έχουν πάντα καλή σοδιά. Τώρα πως γίνεται ένα αγροτεμάχιο στο οποίο ευδοκιμούν έλατα και όχι ντοματιές, να μην είναι δασική έκταση, αυτή είναι μία άλλη μου απορία, αλλά τέλος πάντως δεν θα την συζητήσω εδώ.

Όπως και να έχει πάντως αναγνωρίζω ότι το ποτάμι με τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" δεν γυρίζει πίσω. Θυμώνω όμως όταν κάνω την αριθμητική των baby ελάτων που κόβουμε κάθε χρόνο.

Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς λοιπόν κατέληξα στα εξής:

Στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσαν αυτή τη στιγμή κατοικούν περί τα τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, αυτό σημαίνει ότι πάνω-κάτω έχουμε 500.000 νοικοκυριά. Αν από αυτά τα μισά αγοράζουν ανέλλιπος ένα έλατάκι άρα χρειαζόμαστε περί τις 250.000 Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα", κάθε χρόνο . Αν τώρα θυμάμαι καλά από πέρυσι, κατά μέσο όρο οι τιμές τους κυμμαίνονταν στα 30€ το ένα, δηλαδή ένας τζίρος 7,5 εκατομμύρια € μέσα σε ένα μήνα τα οποία μοιράζονται οι καλλιεργητές, οι μεταφορείς και οι λιανοπωλητές.

Τί εμποδίζει λοιπόν το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. (δεν γράφω το "ήτοι" του γιατί βαριέμαι) φέτος να δώσει 7,5 εκατομμύρια € (από τα 35 περίπου εκατομμύρια που υπολογίζεται ότι θα κοστίσουν οι πρώτες παρεμβάσεις στην Πάρνηθα) και να αγοράσει ολόκληρη της εσοδία των ελλήνων καλλιεργητών, να πληρώσει τους μεταφορείς να τα φέρουν στην Πάρνηθα τα baby έλατα για να τα φυτέψουν;

Κατά την άποψή μου τίποτα.

Την ίδια στιγμή, επειδή δεν είμαι σίγουρος αν η εγχώρια ζήτηση καλύπτεται μόνο με τη δική μας παραγωγή, ή με εισαγωγές, (μόνο η Δανία πέρυσι εξήγαγε 9 εκατομμύρια Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" σε όλη την Ευρώπη) ας φροντίσουμε φέτος για τους σκληροπυρηνικούς των Α.Χ.Δ. (χωρίς "ήτοι" τώρα βαρέθηκα αληθινά) στην αγορά μας να υπάρχουν μόνο εισαγώμενα κομμένα έλατα, και τα ελληνικά να προωθηθούν στα βουνά του λεκανοπεδίου και όχι στα προσωρινά παραπίγματα που φυτρώνουν στα πεζοδρόμια των λεωφόρων.

Συμφωνείτε;