Παρασκευή, 27 Απριλίου 2007

Παιδεία, Παιδεία, Παιδεία

Χθες παρακολούθησα ένα απίστευτα βαρετό συνέδριο που διοργάνωσε (και ακριβοπληρώσαμε) το Υπουργείο Οικονομικών στο Μέγαρο Μουσικής. Στην κεντρική αίθουσα των 1961 θέσεων "στοιβάχθηκαν" 60 άνθρωποι για να παρακολουθήσουν μία συζήτηση με θέμα "Ποιό μοντέλο ανάπτυξης θέλουμε". Ομιλητές ήταν εκτός από τον Γιώργο Αλογοσκούφη, οι Υπουργοί Οικονομίας χωρών που έχουν καταφέρει να επιδείξουν σημαντική ανάπτυξη ακολουθώντας ένα δικό τους μοντέλο: Σουηδία, Πορτογαλία, Φινλανδία, Μάλτα.

Δεν αξίζει να σας παραθέσω αναλυτικά τί είπε ο καθένας, αφού ούτως ή άλλως το ίδιο το συνέδριο κατέλληξε στο σχεδόν αυτονόητο, ότι δεν είναι δυνατόν να αντιγράψει μία χώρα κάποιο υπάρχων μοντέλο, καθώς το κάθε ένα αναπτύσσεται "πατώντας" πάνω σε διαφορετικά κοινωνικά, γεωγραφικά και άλλα δεδομένα. Απλά θα πρέπει -κατέληξαν οι γνώστες- να πάρουμε το καλύτερο από το καθένα, ή τα κοινά σημεία όπου όλα τα μοντέλα στηρίχθηκαν και να χτίσουμε πάνω σε αυτά. Δεν χρειάζεται δηλαδή "να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα" όπως λέει χρόνια τώρα -και τζάμπα- ο λαός, απλά να αντιγράψουμε αυτούς που κάνουν τα πράγματα καλύτερα από εμάς. Όπως έκαναν οι Γιαπωνέζοι για παράδειγμα.


Υπήρξε όμως ένα κοινό σημείο ανάμεσα σε όλα τα μοντέλα και αυτό θα τονίσω παραθέτωντάς το όπως χαρακτηριστικά το εκφώνησε ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών της Ιρλανδίας κ. Donald McNally.


EDUCATION, EDUCATION, EDUCATION!



Δυστυχώς τα αποτελέσματα της δικής μας Education τα βλέπουμε καθημερινά τις τελευταίες ημέρες.

Η φωτό του πεδίου μάχης "Καλλιδρομίου" από την σημερινή Ελευθεροτυπία

Θα σκάσω




Κοντεύω να σκάσω!!! Ο καιρός είναι υπέροχος και η μηχανή μου είναι από την προηγούμενη Πέμπτη στο συνεργείο. Θα τρελαθώ αν δεν μου την δώσει σήμερα ο Μπάμπης. Και το χειρότερο είναι ότι δεν έχει κάτι σοβαρό. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα στην αρχή. Αμ δε!!!


Η ζημιά συνίσταται σε ένα μικρό βραχυκύκλωμα των φλας. Κάποιο καλώδιο είχε φθαρεί και ερχόταν σε επαφή με το καλώδιο της κόρνας, οπότε όταν πατούσα την κόρνα άναβε το αριστερό φλας. Λίγο καιρό πριν είχα αρχίσει να μην ανάβει το δεξί φλας αλλά δεν ασχολιώμουνα. Αφού όμως εμφανίστηκαν συνδιασμένες ζημιές την πήγα για φτιάξιμο.
Εδώ όμως αρχίζουν τα προβλήματα με τις Harley και με την ευκαιρία θα σας πω γιατί. Όλα βρίσκονται στη φιλοσοφία που κρίβεται πίσω από το κάθε τί.
Οι Harley Davidson, όπως και όλα τα πράγματα που φτιάχνονται στις ΗΠΑ, είναι δημιουργήματα ειρηνικής περιόδου, καθώς η χώρα αυτή (καίτοι πολεμάει τους πάντες στη δική τους χώρα) δεν έχει μετατραπεί ποτέ η ίδια σε πεδίο μάχης. Τουλάχιστον στην πρόσφατη ιστορία της. Αυτό σημαίνει ότι για τους Αμερικάνους η μοτοσυκλέτα είναι hobby, pass timer όπως το λένε. Ο σχεδιασμός τους λοιπόν δεν λαμβάνει ποτέ υπόψιν το γεγονός ότι θα πρέπει να επιδιορθωθεί κάτι γρήγορα, γεγονός που αντιθέτως συμβαίνει στις BMW. Για παράδειγμα στις BMW ο κινητήρας ειναι boxer, οπότε ο τεχνικός μπορεί να διορθώσει ακόμη και έναν κύλινδρο χωρίς να λύσει τίποτα άλλο από τη μηχανή. Αυτό σημαίνει ότι εν καιρώ πολέμου με όσον το δυνατόν μικρότερες παρεμβάσεις και γρήγορα, το όχημα συνεχίζει να λειτουργεί. Αντιθέτως στις Harley για να διορθωθεί ενας κύλινδρος πρέπει να βγεί το κοντέρ, τα δύο ντεπόζιτα, το ποδοστήριο του φρένου, οι εξατμήσεις, ίσως και η σέλα... Διότι ο πελάτης δεν βιάζεται. Θεωρητικά!


Πάμε τώρα στα φλας μου, καθώς αυτό ήταν το θέμα μας. Τα φλας της Harley έχουν την εξής καταπληκτική ιδιότητα. Είναι τα μοναδικά σε όλα τα δίκυκλα που έχουν αυτόματη επιστροφή. Για να γίνει αυτό υπάρχει έναν μίνι εγκέφαλος (κάτω από τα ντεπόζιτα) συνδεδεμένος με το κοντέρ. Όταν λοιπόν ανάβει το φλας σε 100 με 150 μέτρα σβήνει αυτόματα. Ακριβώς αυτό το ανταλλακτικό της μηχανής μου έχει χαλάσει και κοστίζει 140 €. Για να το βρει ο τεχνικός έλυσε, το κοντέρ και τα ντεπόζιτα χρεώνοντας φυσικά και τα ανάλογα εργατικά.


Κατόπιν έπρεπε να βρεθεί το βραχυκύκλωμα του αριστερού φλάς. Μόνο που στις Harley χάριν ομορφιάς οι καλωδιώσεις των φλας, της κόρνα, των φώτων και της μίζας είναι περασμένες μέσα από το τιμόνι. Για να βρεθεί λοιπόν που είναι η φθορά των καλωδίων λύθηκαν: τα χειριστήρια, το γκάζι, τα φρένα, τα φλας όλοι οι διακόπτες και το ίδιο το τιμόνι. Και θα πρέπει να ξαναμονταριστούν. Και φυσικά να πληρωθεί η εργασία. Υπολογίζω ότι συνολικά θα δώσω περί τα 250€. Και αν αυτό δεν γίνει σήμερα θα σκάσω. Διότι -μην βλέπετε που γκρινιάζω- Η HARLEY ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ!!!

Τρίτη, 24 Απριλίου 2007

Θεωρίες Συνωμοσίας

Δεν μου πολυαρέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν όμως μία γοητεία. Οι περισσότερες καταφέρνουν να εντυπωσιάζουν όταν τις ακούς. Ο κύριος λόγος είναι διότι σε κάνουν να νοιώθεις βλάκας, καθώς δεν έχεις σκεφτεί αυτό που σκέφτονται εκείνοι που τις δημιουργούν, ενώ χρησιμοποιούν παραδοχές που είναι μπροστά στα μάτια όλων μας. Έτσι θαμπώνεσαι.
Πιστεύω ότι το πιο σημαντικό πρόβλημα με τις θεωρίες συνωμοσίας είναι ότι στήνονται στις μισές (αν όχι σε λίγότερες) από τις παραδοχές που πραγματικά έχουν επηρεάσει τις εξελίξεις. Όχι ότι αποκλείεται να είναι και αληθινές, επειδή όμως ο ακροατής ή ο αναγνώστης, δεν έχει ολόκληρη την εικόνα, καταλήγει να παραδέχεται τα όσα ακούει.


Η τελευταία θεωρία συνωμοσίας που άκουσα λοιπόν έχει μία γοητεία, γι αυτό και την παραθέτω διατηρώντας παράλληλα τις επιφυλάξεις μου:
"Ξέρεις γιατί δεν διώχνει ο Καραμανλής τον Τσιτουρίδη;" λέει η ερώτηση. "Διότι από τις μίζες που έβγαλαν κι ακόμα βγάζουν οι εμπλεκόμενοι από τα ομόλογα, οι μισές πάνε στα ταμεία του κυβερνώντος κόμματος. Το ίδιο είχε κάνει και το ΠΑΣΟΚ με το Χρηματιστήριο."

Αντε τώρα να ακυρώσεις μία τέτοια θεωρία.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2007

Έχω θέμα

Ο φίλος μου ο Μάνος έχει αποφασίσει να μην κάνει δημοσιογραφία μέσα από το blog του. Έχει καταφέρει λοιπόν χωρίς αυτόν τον επαγγελματικό βραχνά να έχει ένα πολύ ενδιαφέρον blog. Για πολλούς και διαφόρους λόγους. Κατ' αρχάς είναι πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος και οι ιστορίες του, πασπαλισμένες από τον απίθανο λόγο του, είναι αστείρευτες. Δεύτερον έχει βρει έναν καταπληκτικό τρόπο να φωτογραφίζει ανθρώπους. Μάλιστα εξειδικεύεται στις γυναίκες τη στιγμή που ο καπιταλισμός τις πετυχαίνει στην πιο ευάλωτη στιγμή τους. Την ώρα που κοιτούν βιτρίνες.
Αυτά όλα σημαίνουν ότι έχει δώσει στο ιστολόγιό του μία ταυτότητα, γλιτώνοντας από τη συνεχή ενασχόληση με τα δημοσιογραφικά. Όχι ότι τα καταφέρνει απόλυτα, αλλά λέμε τώρα.

Με αυτά στο μυαλό μου σκέφτομαι ότι και εγώ θα πρέπει να δώσω μία ταυτότητα στο blog μου. Ίσως κάποια στιγμή αρχίσω να γράφω τα έξοδα και τις μετατροπές της μηχανής μου, τα οποία (πιστέψτε με) είναι πολλά, είναι όμως τα μοναδικά χρήματα που δίνω με τόση χαρά, σε βαθμό που αμέσως μόλις φύγω από το συνεργειο σκέφτομαι τί λεφτά θα ξαναδώσω και πότε.






Πρώτο θέμα λοιπόν η μηχανή. Προσέξτε! "Η ΜΗΧΑΝΗ" όχι το μηχανάκι όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε όλα τα δίκυκλα σε αυτή τη χώρα.






Δεύτερο θέμα το Baseball!
Μάλιστα καλά διαβάσατε. Το BASEBALL!!!!

Διότι μπορεί να μην το ξέρετε αλλά υπάρχει Baseball στην Ελλάδα και ένας από τους 50 τρελούς έλληνες που παίζουν αυτό το άθλημα είμαι εγώ.






Τρίτο θέμα η Δημοσιογραφία.
Φοβούμαι ότι δεν θα καταφέρω να μην γράφω κάποια πράγματα. Και λέω κάποια πράγματα διότι δεν είμαι τρελαμένος με τη δημοσιογραφία. Τουλάχιστον δεν είμαι τρελαμένος όπως κάποιοι συνάδελφοι, που ξυπνάνε κοιμούνται και ζουν για το επάγγελμα. Εγώ ζω από το επάγγελμα, όταν όμως κλείνω την ημέρα, κλείνω και το επάγγελμα. Ίσως γι' αυτό και να μην είμαι τόσο καλός σε αυτό. "Για να είσαι καλός -έλεγε κάποτε στην μαθήτρια μάνα μου ο μεγάλος θεατράνθρωπος της χώρας μας Πέλος Κατσέλης- πρέπει να έχει ΚΑΒΛΑ". Και η μάνα μου δεν είχε πολύ κάβλα με το θέατρο. Ούτε κι εγώ με τη δημοσιογραφία. Καβλώνω μερικές φορές αλλά όχι πάντα. Κάποιες στιγμές θέλω την ησυχία μου και δεν μπορώ να διογκώνω τα πράγματα μόνο και μόνο για να έχω θέμα. Όταν δεν έχει θέμα σιωπώ. Όταν καβλώνω λοιπόν με κάτι που μαθαίνω και δεν μπορώ να τα βγάλω στο κανάλι, αντί να το λέω στη μαμά μου και να γελάμε θα το γράφω εδώ.

Βάλτε σε όλα αυτά και κάποια θέματα που με βασανίζουν γενικότερα, όλο και κάτι θα εμφανίζεται εδώ. Αυτά για τώρα. Σε επόμενα post ένα κείμενο για κάθε θέμα.

Σάββατο, 21 Απριλίου 2007

Γιατί Γράφω


Γράφοντας στην "Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας" η Κατερίνα Σχινά απαντά στο ερώτημα "Γιατί Γράφω". Το τελευταίο διάστημα έχω κι εγώ αυτό το ερώτημα κι έτσι παραθέτω αυτούσιο το post της.



"Είναι η πιο συχνή ερώτηση προς τους συγγραφείς. Διαλέγω τις απαντήσεις του Ορχάν Παμούκ, γιατί με συγκινεί η προτελευταία. Και τις αντι-γράφω, γιατί τις συμμερίζομαι όλες:“Γράφω γιατί νιώθω μια εσωτερική ανάγκη να γράψω. Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω μια κανονική δουλειά, όπως οι άλλοι άνθρωποι. Γράφω γιατί θέλω να διαβάζω βιβλία σαν κι αυτά που γράφω. Γράφω γιατί είμαι θυμωμένος με όλους. Γράφω γιατί μ’ αρέσει να κάθομαι σ’ ένα δωμάτιο όλη μέρα γράφοντας. Γράφω γιατί μπορώ να συμμετέχω στην πραγματική ζωή, μονάχα αλλάζοντάς την. Γράφω γιατί θέλω οι άλλοι, ολόκληρος ο κόσμος, να μάθουν τι ζωή ζήσαμε, και εξακολουθούμε να ζούμε, στην Ινσταμπούλ, στην Τουρκία. Γράφω γιατί αγαπώ τη μυρωδιά του χαρτιού, της μελάνης. Γράφω γιατί πιστεύω στη λογοτεχνία, στην τέχνη του μυθιστορήματος, περισσότερο απ’ ότι πιστεύω σε οτιδήποτε άλλο. Γράφω γιατί μου έγινε συνήθεια, πάθος. Γράφω γιατί φοβάμαι μήπως ξεχαστώ. Γράφω γιατί μου αρέσει η φήμη και το ενδιαφέρον που φέρνει το γράψιμο. Γράφω για να είμαι μόνος. Ίσως γράφω επειδή ελπίζω να καταλάβω γιατί είμαι τόσο πολύ, πολύ θυμωμένος με όλους. Γράφω γιατί μου αρέσει να με διαβάζουν. Γράφω γιατί άπαξ και ξεκινήσω ένα μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο, μια παράγραφο, θέλω να την τελειώσω. Γράφω γιατί όλοι περιμένουν από μένα να γράφω. Γράφω γιατί έχω μια παιδιάστικη πίστη στην αθανασία των βιβλιοθηκών και κατά προέκταση των βιβλίων μου στο ράφι. Γράφω γιατί με ενθουσιάζει να μεταμορφώνω όλη την ομορφιά και τον πλούτο του κόσμου σε λέξεις. Γράφω, όχι για να πω μια ιστορία αλλά για να συνθέσω μια ιστορία. Γράφω γιατί θέλω να δραπετεύσω από το αίσθημα ότι υπάρχει ένας τόπος όπου πρέπει να πάω, αλλά - όπως σε όνειρο - δεν τα καταφέρνω. Γράφω γιατί ποτέ δεν κατάφερα να είμαι ευτυχισμένος. Γράφω για να είμαι ευτυχισμένος”.
Αναρωτιέμαι γιατί γράφει κανείς σε ένα blog.
Κατερίνα Σχινά"

Αν αλλάξετε το "Γράφω γιατί αγαπώ τη μυρωδιά του χαρτιού, της μελάνης." με το "Γράφω γιατί μου αρέσει ο ήχος του πληκτρολογιου κάτω από τα δάχτυλά μου" το προσυπογράφω ολόκληρο.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2007

Λόγια, λόγια, λόγια


Μόνο διαβάζοντας τα blog τόσων και τόσων ανθρώπων μπορεί να δει κανείς τί πραγματικά κρύβουμε μέσα μας. Απελπισία, προβληματισμός για τον μικρόκοσμό μας, χωρισμός, καντήλια, εξυπναδίτσες, λόγια, λόγια, λόγια. Όλα υπάρχουν εδώ. Άλλα είναι σημαντικά, αλλά πως το ξεχωρίζεις; Άλλα είναι βλακώδη. Χαρακτηρίζουν όμως αυτόν που τα έγραψε, ή μήπως το κάνει επίτηδες; Άλλα είναι εκνευριστικά. Άλλα είναι έξυπνα. Άλλα είναι τοποθετημένα πολιτικά, άλλα είναι απλώς ανθρώπινα. Τα ανθρώπινα είναι που με προβληματίζουν πιο πολύ. Τα πολιτικοποιημένα μάλλον τα προσπερνάω. Ποτέ δεν λάτρεψα την πολιτική και το γεγονός ότι δεν την καταλαβαίνω πολλές φορές μου δημιουργεί πρόβλημα στη δουλειά μου. Δεν με νοιάζει όμως. Κι αυτό γιατί δεν γουστάρω τους ανθρώπους που σκέφτονται μόνο πολιτικά. Πάντα κάτι κρύβουν, ενώ εγώ νομίζω ότι δεν κρύβω. Τουλάχιστον δεν κρύβω κακίες. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Ακόμα και σήμερα στα 36 μου θεωρώ ότι δεν έχω κάνει κακό σε κάποιον. Έχω πονέσει κάποιους (ή μάλλον κάποιες) αλλά δεν τους έκανα κακό... .... Άρχισα να γράφω έχοντας κάτι στο μυαλό μου, αλλά ήδη παρασύρομαι σε άλλες σκέψεις. Έχω την εντύπωση, ότι άν αρχίσω να γράφω όση ώρα έχω χρόνο, τότε θα καταλήξω να γράφω άλλα αντί άλλων. Όπότε τελικά για ποιόν τα γράφω; Ας σταματήσω εδώ. Ας ψάξω μία φωτογραφία για το post μου...

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2007

Τί θέλω εγώ στα Blogs;

Διαβάζω εδώ και λίγο καιρό τα διάφορα blogs στα οποία πέφτει το μάτι μου και εντυπωσιάζομαι. Πόσο μυάλο, πόσες ιδέες, πόσες καταπληκτικές απόψεις! Πού ήταν όλοι αυτοί πριν τους δωθεί η δυνατότητα να γράψουν στο internet; Εγώ τουλάχιστον επαγγελματικά είχα την δυνατότητα να "κάψω" προ καιρού τα 15 λεπτά δημοσιότητας που μου χάρισε ο Άντι, από την άλλη όμως τα έκαψα επαγγελματικά. Ίσως λοιπόν τώρα το bloging μου φαίνεται κάτι σχεδόν αυτονόητο. Κάτι σαν μία λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Την ίδια στιγμή πάλι μπαίνω στο Αθηνόραμα και διαβάζω όλα εκείνα που γράφονται για τα θεατρικά και τις ταινίες και κάθε μέρα ανακαλύπτω. Ανακαλύπτω ανθρώπους, που δεν έχουν το όνομα κάποιου μεγάλου γνωστού κριτικού κινηματογράφου, ή θεατρολόγου, έχουν όμως άποψη. Και έχουν και την ελευθερίνα να την εκφέρουν. Απίθανο!
Και τελικά τι; Τι θα είναι αυτό το blog; Για ποιόν το γράφω; Για μένα για να με θυμάμαι; Για να το διαβάζουν οι άλλοι και να χαίρομαι ότι έχω μεγάλο κοινό; Για να λέω εξυπνάδες και να συγκρίνομαι με άλλους εξυπνότερους από εμένα;
Ποιόν κοροϊδεύω; Όταν εγώ ανακάλυψα τα blog, κάποιοι προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις που γίνονται στην blogοσφαιρα (μπράβο μάγκα μου... έμαθες και μία νέα λέξη και την λές). Όταν εγώ ανακάλυψα τα blog ήταν τόσο πολλά που δεν ήξερα (και δεν ξέρω) από που να αρχίσω και που να σταματήσω. Ποιός γράφει καλά ποιός γράφει ανούσια.
Και τελικά αποφάσισα. Θα γράφω για μένα. Και θα διαβάζω για μένα. Ίσως τελικά έτσι γίνω καλύτερος. Ίσως κάποια στιγμή καταφέρω να δώσω και στο blog μου μία συγκεκριμένη ταυτότητα. Να μην ειναι απλώς οι σκέψεις μου ατάκτως ερριμμένες. Θυμάμαι ότι το πρώτο blog που διάβασα ηταν οι Παραφωνιάδες. Ο παράφωνος εκεί έγραφε μία ανοιχτή επιστολή κόλαφο για τον Νίκο Ευαγγελάτο. Τότε στο 9 κάποιοι είπαν ότι ο μόνος λόγος που άνοιξαν οι Παραφωνιάδες ήταν για να βρίσουν τον Νίκο. Κι όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος.
Εγώ έχω λόγο; Ελπίζω σύντομα να πάψω να βάζω ερωτηματικά στα posts μου.
Μέχρι τότε όσοι με βρείτε εύχομαι να μην με βαρεθείτε.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2007

Καλή Αρχή

Καλή αρχή και βλέπουμε.
Πρώτα απ' όλα θυμάμαι τον Μάνο, καθώς εκείνος κάποια στιγμή που είπε "βρε φίλε δεν ξεκινάς ένα blog;" Διάβαζα πολύ καιρό το δικό του και ακόμα το διαβάζω. Τη στιγμή που μου το είπε δεν ήταν καθόλου η κατάλληλη στιγμή. Βρισκόμουν σε πολύ κακή κατάσταση. Τραβιώμουνα με τρεις δουλειές που δεν έδειχναν να βγάζουν πουθενά και εκτός από όλη μου τη μέρα μου απορροφούσαν και όλη μου την ενέργεια. Τα πράγματα εδώ και μία εβδομάδα άλλαξαν, άλλαξε λοιπόν και η διάθεσή μου. Σ' ευχαριστώ λοιπόν φίλε.