Παρασκευή, 20 Απριλίου 2007

Λόγια, λόγια, λόγια


Μόνο διαβάζοντας τα blog τόσων και τόσων ανθρώπων μπορεί να δει κανείς τί πραγματικά κρύβουμε μέσα μας. Απελπισία, προβληματισμός για τον μικρόκοσμό μας, χωρισμός, καντήλια, εξυπναδίτσες, λόγια, λόγια, λόγια. Όλα υπάρχουν εδώ. Άλλα είναι σημαντικά, αλλά πως το ξεχωρίζεις; Άλλα είναι βλακώδη. Χαρακτηρίζουν όμως αυτόν που τα έγραψε, ή μήπως το κάνει επίτηδες; Άλλα είναι εκνευριστικά. Άλλα είναι έξυπνα. Άλλα είναι τοποθετημένα πολιτικά, άλλα είναι απλώς ανθρώπινα. Τα ανθρώπινα είναι που με προβληματίζουν πιο πολύ. Τα πολιτικοποιημένα μάλλον τα προσπερνάω. Ποτέ δεν λάτρεψα την πολιτική και το γεγονός ότι δεν την καταλαβαίνω πολλές φορές μου δημιουργεί πρόβλημα στη δουλειά μου. Δεν με νοιάζει όμως. Κι αυτό γιατί δεν γουστάρω τους ανθρώπους που σκέφτονται μόνο πολιτικά. Πάντα κάτι κρύβουν, ενώ εγώ νομίζω ότι δεν κρύβω. Τουλάχιστον δεν κρύβω κακίες. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Ακόμα και σήμερα στα 36 μου θεωρώ ότι δεν έχω κάνει κακό σε κάποιον. Έχω πονέσει κάποιους (ή μάλλον κάποιες) αλλά δεν τους έκανα κακό... .... Άρχισα να γράφω έχοντας κάτι στο μυαλό μου, αλλά ήδη παρασύρομαι σε άλλες σκέψεις. Έχω την εντύπωση, ότι άν αρχίσω να γράφω όση ώρα έχω χρόνο, τότε θα καταλήξω να γράφω άλλα αντί άλλων. Όπότε τελικά για ποιόν τα γράφω; Ας σταματήσω εδώ. Ας ψάξω μία φωτογραφία για το post μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια: