Παρασκευή, 27 Απριλίου 2007

Θα σκάσω




Κοντεύω να σκάσω!!! Ο καιρός είναι υπέροχος και η μηχανή μου είναι από την προηγούμενη Πέμπτη στο συνεργείο. Θα τρελαθώ αν δεν μου την δώσει σήμερα ο Μπάμπης. Και το χειρότερο είναι ότι δεν έχει κάτι σοβαρό. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα στην αρχή. Αμ δε!!!


Η ζημιά συνίσταται σε ένα μικρό βραχυκύκλωμα των φλας. Κάποιο καλώδιο είχε φθαρεί και ερχόταν σε επαφή με το καλώδιο της κόρνας, οπότε όταν πατούσα την κόρνα άναβε το αριστερό φλας. Λίγο καιρό πριν είχα αρχίσει να μην ανάβει το δεξί φλας αλλά δεν ασχολιώμουνα. Αφού όμως εμφανίστηκαν συνδιασμένες ζημιές την πήγα για φτιάξιμο.
Εδώ όμως αρχίζουν τα προβλήματα με τις Harley και με την ευκαιρία θα σας πω γιατί. Όλα βρίσκονται στη φιλοσοφία που κρίβεται πίσω από το κάθε τί.
Οι Harley Davidson, όπως και όλα τα πράγματα που φτιάχνονται στις ΗΠΑ, είναι δημιουργήματα ειρηνικής περιόδου, καθώς η χώρα αυτή (καίτοι πολεμάει τους πάντες στη δική τους χώρα) δεν έχει μετατραπεί ποτέ η ίδια σε πεδίο μάχης. Τουλάχιστον στην πρόσφατη ιστορία της. Αυτό σημαίνει ότι για τους Αμερικάνους η μοτοσυκλέτα είναι hobby, pass timer όπως το λένε. Ο σχεδιασμός τους λοιπόν δεν λαμβάνει ποτέ υπόψιν το γεγονός ότι θα πρέπει να επιδιορθωθεί κάτι γρήγορα, γεγονός που αντιθέτως συμβαίνει στις BMW. Για παράδειγμα στις BMW ο κινητήρας ειναι boxer, οπότε ο τεχνικός μπορεί να διορθώσει ακόμη και έναν κύλινδρο χωρίς να λύσει τίποτα άλλο από τη μηχανή. Αυτό σημαίνει ότι εν καιρώ πολέμου με όσον το δυνατόν μικρότερες παρεμβάσεις και γρήγορα, το όχημα συνεχίζει να λειτουργεί. Αντιθέτως στις Harley για να διορθωθεί ενας κύλινδρος πρέπει να βγεί το κοντέρ, τα δύο ντεπόζιτα, το ποδοστήριο του φρένου, οι εξατμήσεις, ίσως και η σέλα... Διότι ο πελάτης δεν βιάζεται. Θεωρητικά!


Πάμε τώρα στα φλας μου, καθώς αυτό ήταν το θέμα μας. Τα φλας της Harley έχουν την εξής καταπληκτική ιδιότητα. Είναι τα μοναδικά σε όλα τα δίκυκλα που έχουν αυτόματη επιστροφή. Για να γίνει αυτό υπάρχει έναν μίνι εγκέφαλος (κάτω από τα ντεπόζιτα) συνδεδεμένος με το κοντέρ. Όταν λοιπόν ανάβει το φλας σε 100 με 150 μέτρα σβήνει αυτόματα. Ακριβώς αυτό το ανταλλακτικό της μηχανής μου έχει χαλάσει και κοστίζει 140 €. Για να το βρει ο τεχνικός έλυσε, το κοντέρ και τα ντεπόζιτα χρεώνοντας φυσικά και τα ανάλογα εργατικά.


Κατόπιν έπρεπε να βρεθεί το βραχυκύκλωμα του αριστερού φλάς. Μόνο που στις Harley χάριν ομορφιάς οι καλωδιώσεις των φλας, της κόρνα, των φώτων και της μίζας είναι περασμένες μέσα από το τιμόνι. Για να βρεθεί λοιπόν που είναι η φθορά των καλωδίων λύθηκαν: τα χειριστήρια, το γκάζι, τα φρένα, τα φλας όλοι οι διακόπτες και το ίδιο το τιμόνι. Και θα πρέπει να ξαναμονταριστούν. Και φυσικά να πληρωθεί η εργασία. Υπολογίζω ότι συνολικά θα δώσω περί τα 250€. Και αν αυτό δεν γίνει σήμερα θα σκάσω. Διότι -μην βλέπετε που γκρινιάζω- Η HARLEY ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ!!!

3 σχόλια:

SilentSoul είπε...

Εδω στα Χανια να δεις ηλιοφανεια,ζεστη και παραλιες σχετικα γεματες.Εσυ "γκρινιάζεις" που δεν εχεις την μηχανη σου και εγω τα βαζω με τον εαυτον μου που εχω σταματησει να οδηγω εδω και χρονια.
Καλησπερα :)

Λυκαων ο Αναμοχλευτης είπε...

Ναι, να μη γκρινιάζης. Ουδέν καλόν αμιγές κακού. Η Χάρλεϋ είναι μοναδικό εργαλείο, πέραν και μακράν όλων των γιαπωνέζικων, των οποίων δεν θέλω με κανένα τρόπο να μειώσω την αξία.

Μόνο που όσοι ξέρω να διαθέτουν ένα τέτοιο εργαλείο, κυρίως Γερμανοί, δεν το εμπιστεύονται στα χέρια κανενός μάστορα. Το "χαϊδεύουν" πάντα οι ίδιοι. Αν δεν ξέρουν να το κάνουν, απλώς αποθαρρύνονται από τους άλλους Χαρλεάδες να τo αποκτήσουν, όσο κι αν τo ορέγονται.

Τώρα που έφτιαξε ο καιρός εδώ, τους βλέπω συχνά πυκνά όλους αυτούς τους "νεαρούς" (μέση ηλικία τα 45) να κατεβαίνουν ομαδικά περνώντας το Μοζέλα και να σταθμεύουν τα... οράματά τους το ένα δίπλα από το άλλο. Όσο παλιά κι αν είναι σε ηλικία, όλα μα όλα στραφτοκοπούν χωρίς ίχνος στολιδιού επάνω τους, αυτοκόλλητα ή άλλα μπιχλιμπίδια, άλλο από το ορίτζιναλ σήμα της μηχανής.

Μαζί τους καμμιά φορά μπορεί να είναι και κάποιοι ελάχιστοι, όχι περισσότεροι από δυο τρείς, με γιαπωνέζες -κι όταν μιλαμε για γιαπωνέζες μιλάμε για κυβισμούς του ονείρου, έτσι;- οι οποίοι δεν σταθμεύουν ποτέ δίπλα τους τα δικά τους, παρά μόνο σε απόσταση μεγαλύτερη των πέντε μέτρων. Κανόνας απαράβατος!

Κρίμα που έχω φοβία με τα δίκυκλα...

___________
Φαντάζομαι πως θα τρέμη το φυλλοκάρδι σου εκεί, στον παράδεισο των κλεφτρονιών, που το δίκυκλο δεν μπορεί να σταματήση ούτε στο κόκκινο φανάρι χωρίς τον κίνδυνο να εξαφανιστή.

The Torch είπε...

Silentsoul δεν γκρινιάζω πια. Πήρα την μηχανή μου και ήδη είμαι πάνω της. Πάω στο Κολωνάκι για καφέ.
Λυκάωνα είναι ωραία η θεωρία των Γερμανών. Είναι παράξενο που κάθε χώρα έχει τους δικούς της κανόνες. Για παράδειγμα στην Αμερική οι εκεί Χαρλεάδες δεν ανέχονται κάποιος "νέος" να πάρει μεγάλη Harley και απαιτούν να περάσει κάποια χρόνια καβάλα σε μικρά μηχανήματα: Sportster, Dyna και τέτοια. Ευτυχώς στη χώρα μας δεν έχουμε τέτοιες απαγορεύσεις. Είναι αλήθεια πάντως ότι ξέρω κι εγώ να "χαϊδεύω" το κοριτσάκι μου, υπάρχουν όμως μερικά πράγματα στα οποία οι γνώσεις μου τελειώνουν. Είναι σαν τον γυναικολόγο. Τον αφήνεις να χουφτώσει την γυναίκα σου και λές και ευχαριστώ.
Όσο για τα κλεφτρόνια, ευτυχώς έχω πάρκινγκ.