Πέμπτη, 31 Μαΐου 2007

Αντιτσίγαρο


ΚΟΦΤΕ ΤΟ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ !!!


Δεν είναι δύσκολο. Είναι καλό. Στο μυαλό, στο δέρμα, στο πορτοφόλι...


Σας το λέει ένας άνθρωπος που το έκοψε μαχαίρι από τα δύο πακέτα την ημέρα και δεν έχει αγγίξει τσιγάρο εδώ και 2445 ημέρες.


31 Μαΐου: Ημέρα κατά του Καπνίσματος

Τρίτη, 29 Μαΐου 2007

Τα συρματοπλέγματα της πείνας




Επ' αφορμή της κινητοποίησης που κάνει ο Δήμαρχος του Ελληνικού:


Η "Απεργία Πείνας" δεν θα έπρεπε μάλλον να λέγεται "Απεργία Μάσησης" ή "Απεργία Διατροφής";


Όπως και να λέγεται, ο Χρήστος Κορτζίδης συνεχίζει για 13η ημέρα την απεργία του, με αίτημα την αφαίρεση των συρματοπλεγμάτων που εμποδίζουν την πρόσβαση στην παραλία και την απόδοση της και πάλι στους δημότες.

Malpractice



Η Παρασκευή 1η Ιουνίου ανακυρήχθηκε ως η «Ημέρα Αμαλίας» για την blogοσφαιρα της χώρας μας. Ύστατη τιμή στην Αμαλία Καλυβίνου που μετά από 22 χρόνια μάχης με τον καρκίνο και τους γιατρούς, έχασε.

Tην Παρασκευή, όλοι οι bloggers θα αφιερώσουν τις σελίδες τους στην «Ημέρα Αμαλίας», με σύνθημα «να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».

Θα αναρτήσω εδώ δύο posts από το blog της Αμαλίας. Το "Εξ' αιτίας σου Γιατρέ μου" επειδή με "χτύπησε" πολύ δυνατά και το τελευταίο της, το "Tα 15' του Γουόρχολ να αφήσουν βάση", καθώς σε αυτό εκτός από τους γιατρούς, η Αμαλία καταπιάνεται με τα τηλεοπτικά πάνελ και τους παραθυράκηδες και μέσα σε πολύ λίγες λέξεις λέει ακριβώς αυτά που συμβαίνουν στην Ελληνική TV κάθε βράδυ στις οκτώ, αλλά και νωρίτερα.


Malpractice λοιπόν κυρίες και κύριοι στην Ιατρική και στην Δημοσιογραφία.


Γειά σου Αμαλία.


http://fakellaki.blogspot.com/





Saturday, April 07, 2007
ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....
Έχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν'αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ'τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις , έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια, έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου, δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλλευ, δε φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του πόνου, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου, το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπει έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο, έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες", έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου, τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου, έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο", έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος, δε μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου, συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες, έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου,υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών, έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών,φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος,κλπ) , έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπιβλεπτων ειδικευομένων, έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζομενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών (επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περρούκες), και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, ενίοτε και ανοχή πόνου, έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές, συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σποτιού μου, κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου, κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίαςείμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου, τις περισσότερες φορές δε μπορώ να γελάσω γιατι με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δε μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχεις επισκέψεις σε νοσοκομεία,από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως πχ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου, η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας, ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δε μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δε μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον δια παντός τη μεγάλη μου αγάπη,το χορό , έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθει, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δε μπορώ να ουρλιάξω.......ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"
# posted by amalia kalyvinou @ 1:50 PM 527 comments





Tα 15' του Γουόρχολ να αφήσουν βάση
Παιδιά, σε πρώτη φάση, ΄νομίζω οτι τα πράγματα καλα πήγαν.Η μπλογκόσφαιρα δημιούργησε "κάτι". Ως προς τα δικά μου κίνητρα θέλω να πω.Το ρημαδοφάρμακο που μού στερούσαν, είχα καταφέρει και το είχα πάρει λίγο πριν γίνει αυτό το ξέσπασμα με το fakellaki , οπότε η θέλησή μου όλη μπορούσε πλέον να επικεντρωθεί στη μεγάλη μου επιθυμία: να σταματήσουν οι (περισσότεροι) γιατροί που είναι τα αλαζονικά βόδια να είναι κατεστημένο. Αν είναι και δε μπορούν να εξαφανιστούν, ας είναι τουλάχιστον η εξαίρεση- όχι ο κανόνας ρε παιδια, ΟΧΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ. Μαγικό ραβδάκι δεν υπάρχει, δυστυχώς. Ήθελα να δείξω μόνο κάποιους τρόπους άμυνας, κι ένας από αυτούς είναι η δημοσίευση του τι γίνεται: τη σκέφτονται τη φημουλα τους όλοι αυτοί που δε βρίσκουν ραντεβου παρά μόνο μετά από έξι μήνες εκτος κι αν..... Τη σκέφτονται τη μείωση της πελατείας όλοι αυτοί που πας να σού κόψουν τις αμυγδαλές και βγαίνεις τελικά με βλεφαροπλαστική..... Τη σκέφτονται την αποζημίωση που θα δώσουν (αν σοβαρευτούν τα ελληνικά δικαστήρια) αυτοί που σου δίνουν αγωγή για ζάχαρο, ενώ έχεις υπογλυκαιμια.... Λυπάμαι που λόγω παρελθόντων ετών την έχουν γλιτώσει οι περισσότεροι δικοί μου Προκρούστηδες - αλλά η αλήθεια οταν βγαινει προειδοποιεί τουλάχιστο τα επόμενα υποψήφια θύματα.


Οσο για την τηλεόραση, θέλω να ξέρετε γιατι δε βγήκα, παρ'όλο που από χθες το ξημέρωμα με έχουν ζητήσει Ο-Λ-Ο-Ι και τους ευχαριστώ. Ο ένας λόγος είναι αυτός που έχω γράψει και στο "ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ", αλλά μάλλον το πήραν για πλάκα: λόγω της κατάστασης των πνευμόνων μου, [είχε 47 όγκους στους πνεύμονες η Αμαλία] η φωνή μου δεν αντέχει εντάσεις και βήχω μόλις θυμώσω ή σηκώσω λίγο την ένταση της φωνής. Λέτε να είχα απέναντί μου κανένα ιατρίδιο (γιατι,αλλιώς,γιατί να πάω;) ή κανένα Σούρα και να μην ένιωθα ένταση; Αφήστε που στα πάνελ συνήθως αυτός που δεν έχει επιχειρήματα φωνάζει για να υπερκαλύψει τους άλλους- άρα είμαι χαμένη από χέρι!! Δεν ήθελα να δείξω εικόνα αδυναμίας λόγω της φωνής μου και μόνο, γι αυτό και θα συνεχίσω να παλεύω γραπτώς- μεχρι τουλάχιστον (αν) βελτιωθούν οι αναπνοές μου.Δευτερον, πού θα βρισκόταν γιατρός να υποστηρίξει έστω τα εξωφθαλμα δίκαιά μου; Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει; Νομίζω οτι και -προς το παρόν- γραπτώς μπορώ να δείξω οτι υπαρχει τρόπος προστασίας από όποιες σαρκοβόρες, ευρω-βόρες κλπ διαθέσεις.... Ηδη, εγώ, στη δεινή κατάσταση που είμαι, και πέρα από την τύχη που είχα να πέσω σε αξιοπρεπείς ανθρώπους τελευταία, και με "άλλους" που αναγκαστικά έχω μπλέξει εμβόλιμα ΔΕΝ εχω δώσει φακελλάκι εδώ και δυο χρόνια, παρ'οτι αμέσως ή εμμέσως μου ζητήθηκε!!! (καμιά φορά θα δημοσιεύσω δυο τέτοια περιστατικά μόνο και μόνο για να γελάσουμε).


Κλείνοντας, θα ήθελα να πω μια φράση του γιατρού του Ανευλαβή, που για κάποιο λόγο τριγυρίζει απ'το πρωι στο κεφάλι μου "Είτε δώσεις φακελλάκι είτε δε δώσεις, την ίδια δουλειά ξέρει να σού κανει ο γιατρός".


Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...
# posted by amalia kalyvinou @ 2:35 AM 792 comments

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

Πανελλήνιες ή Πανελλαδικές; Διαλέξτε!


Το δυστύχημα με τη χώρα μας είναι ότι η αξιοκρατία και τα αδιάβλητα συστήματα δεν συμβαδίζουν. Απλά δεν υπάρχει κάτι που να τα συνδιάζει και τα δύο. Αντί λοιπόν το κάθε πανεπιστήμιο να δέχεται με δικές του εσωτερικές διαδικασίες τους φοιτητές του (όπως σε όλο τον κόσμο) τις αποφάσεις τις παίρνει το σύστημα με αυτό το τραγικό δημιούργημα των Πανελληνίων. Ή των Πανελλαδικών; Λές και αν καταργηθούν οι Πανελλήνιες η Ιατρική Αθηνών θα παίρνει μαθητές του 14. Πάλι του 19 θα πάρει. "Ναι αλλά -αρχίζουν εκείνοι που είναι σίγουροι ότι αν καταργηθούν οι Πανελλήνιες οι εισαγωγές στα Πανεπιστήμια θα είναι διαβλητές- πως ξέρουμε ότι δεν θα πάρουν στην Ιατρική Αθηνών και τον γιο ενός καθηγητή που είναι μαθητής του 16;" Ε δεν το ξέρουμε ρε πούστη μου, αλλά αυτό είναι το πρόβλημα; Για να μην μπει δηλαδή ένας ή δύο ή δεκα "με μέσον" γαμάμε γενιές και γενιές της χώρας μας; Το ίδιο και με τις προσλήψεις στο δημόσιο. Θεωρούμε ότι η συνέντευξη ανοίγει το παράθυρο στο "μέσον" τη στιγμή που οι ίδιοι είναι σίγουρο ότι αν είχαμε μία επιχείρηση αποκλείεται να προσλαμβάναμε κάποιον χωρίς να τον δούμε πρώτα. Χωρίς να του μιλήσουμε.

Για να ξαναγυρίσω λοιπόν στις Πανελλήνιες έχουμε καταλήξει να φτιάχνουμε πανεπιστήμια όπου λάχει, τα οποία γεμίζουν (ή μεχρι πρόσφατα γέμιζαν) και με μαθητές του 09, προκειμένου να είμαστε σίγουροι ότι θα δουλεύουν φουλ τάιμ οι καφετέριες της πόλης. Ή νομίζετε ότι θα κάνει αίτηση στην Σχολή Ανακαίνισης Κτιρίων στα Τρίκαλα ένας μαθητής του 19; Του 10 θα κάνει. Έτσι όμως δεν δουλευουν οι σχολές. Γι αυτό και τα πτυχία πολλών πανεπιστημίων μας είναι για τα μπάζα και στο εξωτερικό δεν τα λαμβάνει κανείς υπόψιν. Διότι προέρχονται από μη ανταγωνιστικό σύστημα. Προτιμούμε όμως σε αυτή τη χώρα, αντί να βελτιώνουμε τα συστήματά μας να μένουμε προσκόλημένοι στο παρελθόν διότι έτσι σώζεται η αδυναμία μας να προάγουμε την αξιοκρατία.

Καλά να πάθουμε λοιπόν.

Χρόνια μου πολλά

Προχθές είχα τη γιορτή μου. Πέρασα πολύ καλά! Χτυπούσε συνεχώς το τηλέφωνο, απαντούσα, έχανα κλήσεις, ξανάπαιρνα πίσω, έλεγα συνεχώς "ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ". Από τα πολλά ευχαριστώ που έλεγα στο τηλέφωνο έπαιρνα και κανά "Χρόνια Πολλά" από τους περαστικούς στο δρόμο.
"Κωνσταντίνος;" με ρωτάει μία μεγάλη κυρία τη στιγμή που βγαίνω από το Μικέ με το κινητό στο αυτί και μία τσάντα με ολόφρεσκα ταρτάκια . "Όχι, Ελένη" της απαντάω αφοπλιστικά. Γέλασε με την ψυχή της και μου είπε ένα πολύ εγκάρδιο "Πολύχρονη!" Έβαλα το κινητό στον ώμο, άφησα κάτω την τσάντα μου και της άνοιξα το κουτί με τα γλυκά. Φάγαμε από δύο και το φχαριστηθήκαμε. Μάλλον εκείνη περισσότερο...

Στη δουλειά τα πράγματα ήταν αρκετά χαλαρά αν και έμεινα μέχρι αργά. Δεν στενοχωρήθηκα όμως καθώς είχα την άνεση να απαντάω στα τηλέφωνα. Μου ερχόντουσαν και μηνύματα, αλλά στα μηνύματα δεν απαντάω ποτέ.
Δεν τις γουστάρω τις ευχές με SMS. Γι' αυτό και δεν στέλνω ποτέ "Χρόνια Πολλά" με μήνυμα. Αν θέλει κάποιος να μου ευχηθεί να με πάρει τηλέφωνο. Κι αν δεν έχει χρόνο για μένα να μην με πάρει καθόλου. Ούτε στις μεγάλες γιορτές στέλνω μηνύματα ούτε στις μικρές. Κόβω το κεφάλι μου και παίρνω τηλέφωνα. Όσους προλάβω. Αν δεν προλάβω παίρνω την άλλη μέρα, αλλά παίρνω. Αν δεν πάρω, μάλλον δεν γουστάρω να ευχηθώ, οπότε γιατί να στείλω SMS. Δεν στέλνω τίποτα.
Στενωχορήθηκα μάλιστα που από κάποιους φίλους έλαβα ευχές με SMS. Το βρίσκω προσβλητικό. Μου βάζαν και το όνομά τους από κάτω που δείχνει ή ότι πίστευαν ότι δεν έχω το τηλέφωνό τους αποθηκευμένο, ή απλά έστειλαν το ίδιο chain message σε όλους. Κι εγώ τότε γιατί σε είχα αποθηκευμένο ρε μαλάκα;

Το κλου της ημέρας ήταν το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο Hoxton στο Γκάζι. Το ωραίο ήταν ότι από το πρωί σκεφτόμουνα που να πήγαινα τους φίλους μου και τους γονείς μου. Αρχικά μου είχε έρθει το Baltasaar, αλλά δεν είχα όρεξη το ορθιλίκι (σκεπτόμουν τη μάνα μου που είναι μία νεανίζουσα 70άρα) ούτε ήθελα να κλείσω τραπέζι για φαΐ. Ποτό γουστάραμε.
Πήρα λοιπόν έναν φίλο -τον Βασίλη- που δουλεύει στο Hoxton στο Γκάζι το οποίο έχει γαμώ τους καναπέδες και του ζήτησα ένα τραπέζι. "Δυστυχώς τις Δευτέρες είμαστε κλειστά" μου λέει. Δεν το περίμενα και με κατεβασμένα φτερά ετοιμάστηκα να κλείσω το τηλέφωνο. "Περίμενε όμως μία στιγμή -με πρόλαβε. Πόσοι θα είστε;" "Καμιά εικοσαριά" του λέω αν και σίγουρα υπερέβαλα στο νούμερο. "Ωραία -μου λέει ευχαριστημένος- θα πάρω το αφεντικό μήπως και έχει όρεξη να ανοίξουμε σήμερα που είναι γιορτή". Δεν περάσαν πέντε λεπτά και με παίρνει πίσω. "Λοιπόν -μου λέει- το αφεντικό μου άφησε το ελεύθερο να ανοίξω για χάρη σου αφού θα έχεις τόσο μεγάλη παρέα. Θα πάω από νωρίς να ετοιμάσω και μετά τις δέκα και μισή θα σε περιμένω". Κουφάθηκα με την προσφορά και τσακίστηκα στα τηλέφωνα προσκαλώντας όλους τους καλύτερούς μου φίλους καθώς αιστάνθηκα πολύ μεγάλη την ευθύνη στους ώμους μου. Θα είχα ένα μαγαζί prive, έπρεπε λοιπόν να μαζέψω καμιά εικοσαριά πάση θυσία.
Μερικές ώρες αργότερα, δέκα και μισή νταν χτυπάει το τηλέφωνο της φίλης μου. Ο Βασίλης... "Ανοίξαμε και σας περιμένουμε" της λέει. Με έκοψε κρύος ιδρώτας καθώς ήμουν σίγουρος ότι δεν θα ερχόντουσαν όλοι όσους κάλεσα, λόγω του short notice.
Φτάσαμε έντεκα παρά είκοσι και προς μεγάλη μου έκπληξη ανακαλύπτω ότι ενώ τα περισσότερα μπαράκι στο Γκάζι ήταν κλειστά, στην "όαση" του Hoxton υπάρχουν ήδη τρεις παρέες δίπλα από το δικό μου τραπέζι. Και ο Βασίλης δεν ήταν μόνος του. Το μαγαζί είχε DJ, μπάρμαν, τα πάντα. "Μόλις ήρθα άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο -μου εξηγεί ο Βασίλης- και έτσι κάναμε άλλες τρεις κρατήσεις, οπότε ήρθαν και οι άλλοι να βοηθήσουν". Χάρηκα αφάνταστα, αν και στιγμιαία στενοχωρήθηκα που έχασαν τα παιδιά το ρεπό τους! Το μαγαζί πάντως ήταν τέλειο, μουσική ροκιές όχι πολύ δυνατά και πολύ ωραίος κόσμος. Στο τέλος της βραδιάς ήταν πίτα το Hoxton. Όσοι βγήκαν στο Γκάζι είχαν περάσει από εκεί. Κι εμείς περάσαμε τέλεια! Μόνο ο Μάνος έχασε.

Υ.Γ. Να μην ξεχάσω. Κάποια στιγμή κάποιος πάρκαρε απ' έξω μία ολοκαίνουρια FatBoy του 2007. Δύο μηνών... Ολόφρεσκια. Ούτε τα δέρματα δεν είχαν ξεμυρίσει την καινουργίλα. Γαμάτη η μηχανή! Με φαρδύ λάστιχο πίσω, 1600 κυβικά και χρώμια παντού. Μόλις της βγάλει ο τύπος και τους σιγαστήρες θα είναι τέλεια. Θα ακούγεται όπως πρέπει!

Σάββατο, 19 Μαΐου 2007

Η καρικατούρα

Τον Μάνο Αντώναρο τον θυμάμαι να τριγυρίζει στους ίδιους χώρους εργασίας με εμένα αρκετά χρόνια τώρα. Για πρώτη φορά τον είδα στον Aplha. Θυμάμαι ότι από τότε ήξερα το όνομά του, χωρίς όμως να γνωριζόμαστε. Εμφανιζόταν κάποιες στιγμές στην αίθουσα σύνταξης χαιρετούσε κάποιους και μετά έφευγε, εξού και το "τριγυρίζει". Συνήθως μιλούσε με τον καλό μου φίλο Δημήτρη Α/λο, ο οποίος πάντα έτρεχε κοντά του μόλις τον έβλεπε και γελούσαν δυνατά. Τότε δεν είχα καταλάβει τί ακριβώς έκανε ο Μάνος στον Alpha, καθώς (όπως οι περισσότεροι που τον διαβάζετε θα γνωρίζετε) δεν είχε γραφείο οπότε δεν αναφερόταν ούτε σε κάποια διεύθυνση, ούτε ο ίδιος φαινοταν να διευθύνει κανέναν. Απλά συμμετείχε σε κάποιες συσκέψεις και όπως εμφανιζόταν, έτσι και εξαφανιζόταν!


Κάποια στιγμή εξαφανίστηκα εγώ από τον Alpha.


Δύο μήνες μετά τον ξαναείδα στο Κανάλι 9. (Το λέγανε Channel 9, αλλά ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο τίτλος). Στο Εννέα λοιπόν ήταν σαφές ότι είχε περισσότερες ευθύνες. Ήταν σύμβουλος για όλα σχεδόν τα θέματα στησίματος του καναλιού, και μάλιστα αυτή τη φορά είχε και μία γωνίτσα (πολύ κοντά στο γραφείο μου) όπου καθόταν συνήθως κι έτσι ήξερε κανείς που περίπου να τον βρει. Αυτή η γωνίστα ήταν με τα κορίτσια που έλεγαν τον καιρό. Τότε αν θυμάστε το Εννέα είχε διαφημίσει ότι θα έχει τον καλύτερο και αναλυτικότερο καιρό της Αττικής και κατά τις πρώτες εβδομάδες τα είχε καταφέρει. Βέβαια καλός καιρός χωρίς ωραία, νέα και πολλά κορίτσια δεν γίνεται. Το τί ειχε φτάσει λοιπόν στα αυτιά μου τότε για αυτόν τον "σάτυρο" που συμβουλεύει τα κορίτσια του καιρού δεν περιγράφεται.




Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που βγήκαμε στον αέρα. Ο Μάνος πρέπει να είχε άγχος, ή τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα. Ήταν στο κεντρικό στούντιο συνέχεια όρθιος, δίνοντας συμβουλές, άλλοτε επικεντρομένες σε κάποιους, άλλοτε στον αέρα για να ακούγονται γενικώς έτσι ώστε να μπει στο μυαλό όλων ποιο ήταν το στιλ του καναλιού, σε ποιούς απευθύνεται και τι θέλει να μεταδόσει. Ούτε σε αυτή τη φάση είχα μιλήσει ποτέ με τον Μάνο. Κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες μου έκανε μία παρατήρηση για μία άθλια γραβάτα που είχα πάρει από το βεστιάριο. Του απάντησα με διάφορες μπούρδες ότι τέλος πάντων ήταν η καλύτερη που βρήκα από τις πολύ λίγες που δεν είχα φορέσει και κατι τέτοια. Εκείνος πολύ απλά μου απάντησε "ναι αλλά εσύ την φοράς" και εκεί τελείωσε η συζήτηση. Πάντα τα καταφέρνει να σου γυρίζει τον προβληματισμό πίσω ο Μάνος και σε κάνει να δικαιολογήσαι στον εαυτό σου και όχι σε εκείνον, οπότε δεν έχεις επιχειρήματα.




Με τον καιρό πρέπει να με παρακολουθούσε. Δεν είχαμε συστηθεί ποτέ επισήμως, απλά χαιρετιώμασταν με νεύματα, όμως εκείνος είχε μάθει το όνομά μου και ήδη είχε έτοιμες κάποιες παρεμβάσεις για μένα. Μία μέρα μετά από ένα αδιάφορο ζωντανό που έκανα από την αίθουσα συνταξης έρχεται και μου λέει: "Αφού είσαι ροκ γιατί δεν κάνεις ροκ και τα ζωντανά σου;" Πάλι κάτι ψέλλισα για το μαγαζί που είναι στημένο και δεν θέλει ακρότητες, αλλά με διαβεβαίωσε ότι αυτό που έχει σημασία είναι να κάνω αυτό που εκφράζει εμένα και όχι να αφήνω το μαγαζί να με καθοδηγεί.




Εδώ θα αφήσω λιγάκι τον Μάνο διότι πρέπει να εισάγω κάτι άλλο στην ιστορία. Τότε λοιπόν στην σύντομη πορεία του Εννέα είχα παέι σε ένα ρεπορτάζ στην Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου. Καθόμασταν όλοι οι συντάκτες στον ημιόροφο πίνοντας καφέ και περιμένοντας να τελειώσει μία συνάντηση των Κοινωνικών Εταίρων (τι μαλακισμένος χαρακτηρισμός Θεέ μου). Έρχεται λοιπόν ένας τεχνικός και ρωτάει γενικώς αν έχει κανείς μαζί του ένα λεπτό μαρκαδοράκι. Κοίταξα ασυναίσθητα στο σακάκι μου, καθώς πάντα έχω κάποιου είδους μολυβι στις εσωτερικές τσέπες και του δίνω ένα καταπράσινο στυλό. Το ξεκαπακώνει και παθαίνει! "Μα αυτό είναι πενάκι -μου λέει. Αυτό ακριβώς ζητούσα". Το πήρε κι έφυγε προς το κλιμακοστάσιο. Πέρασε αρκετή ώρα, δεν τέλειωνε και η αναθεματισμένη η συνάντηση, οπότε κάποια στιγμή τον έψαξα. Τον βρήκα στον πρώτο όροφο πάνω από ένα Α4 να σχεδιάζει. "Τώρα, τώρα τελειώνω" μου λέει. Όντος δύο λεπτά μετά μου δίνει το πενάκι μαζί με ένα χαρτί. Έμεινα! Ήμουν εγώ! Καρικατούρα! Απίστευτα επιτυχημένος.

Ξέρετε τώρα που όλοι νομίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτα ιδιαίτερο πάνω μας ώστε να προκαλέσουμε την σάτιρα. Να όμως που ο Τριαντάφυλλος (έτσι το λένε το παιδί) είχε δει πάνω μου απίστευτα πράγματα: Την τεράστια μύτη μου να εξαφανίζει το στόμα μου, τα μαλλιά μου που σιγά σιγά ελαττώνονται, το ψηλόλιγνο (δυστυχώς όχι πια) κορμί μου, το ρεπορτάζ μου που λόγω των οικονομικών έχει τη μορφή ακαταλαβίστηκων τετραγωνικών ριζών, κλασμάτων, λογαρίθμων, και τέλος τα πολύ μικρά αυτιά μου που μάλιστα είναι φυτεμένα αρκετά χαμηλά στο κεφάλι μου. Ειδικά το τελευταίο με σόκαρε, καθώς αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό το κορόιδευε πάντα ο πατέρας μου με έναν πολύ αστείο τρόπο. Έβαζε ανοιχτές τις δύο του παλάμες στο πλάι του λαιμού του και με τα ακροδάχτυλά του πείραζε τα υποτιθέμενα αυτιά μου που βγαίναν λίγο πάνω από τους ώμους του, ενώ ταυτόχρονα έκανε με την γλώσσα του "πλρπρπρπρπρ".


Αντιλαμβάνεστε ότι ξεπατώθηκα στα γέλια με το όλο σκηνικό.


Πήρα την καρικατούρα και για πολύ καιρό την είχα στην τσάντα μου δείχνωντάς την σε διαφόρους (έξυπνους) φίλους. Λίγο καιρό αργότερα αγόρασα και μία κορνίζα και την έβαλα στο γραφείο μου στο Εννέα. Ήμουν πολύ περήφανος για την καρικατούρα μου. Μία μέρα λοιπόν έρχεται από πάνω μου ο Μάνος. "Τί είναι αυτό;" με ρωτάει. "Μία απίθανη καρικατούρα που μου έφτιαξε ένας καμεραμάν" του λέω. "Πολύ καλή" απαντάει. "Ναι" λέω εγώ και αρχίζω να του εξηγώ για τα αυτιά μου που φυτρώνουν χαμηλά και με κοροϊδεύει ο πατέρας μου. "Ξέρεις -με διέκοψε- ο πατέρας μου είναι ο Άρχέλαος και πιστεύω ότι κάνεις πολύ μεγάλη τιμή στον Τριαντάφυλλο που έχεις κορνιζόσει το έργο του και το έχεις στο γραφείο σου". Μου είπε και κάτι άλλα για το πόσο με θαύμασε για αυτή μου την κίνηση, αλλά μην περιαυτολογώ τώρα. Εντυπωσιάστηκα. Ο Αρχέλαος! Ουάου! Μεγάλωσα διαβάζοντας τον Αρχέλαο. Ακόμα και σήμερα πρώτα βλέπω τις γελοιογραφίες στις εφημερίδες και μετά διαβάζω τα κείμενα. Άσε που συνήθως δεν τα διαβάζω καν διότι η γελοιογραφία τα έχει πει όλα.


Εκεί πια θα έλεγα ότι είχαμε γνωριστεί με τον Μάνο. Λίγο αργότερα μου εκμυστηρεύτηκε κι άλλα πράγματα για μένα. Έλεγα να μην τα γράψω ακόμα, αλλά αυτό το post εχει γίνει ήδη τόσο σεντόνι που δεν αξίζει να σταματήσω εδώ.


Ένα καλοκαιρινό βραδάκι λοιπόν είμαι με κάτι φίλους στο Baltazaar. Τη στιγμή που βγαίνουμε καθώς έχουμε ήδη πιει άρκετά, μπαίνει ο Μάνος. Τον σταματάω και του λέω αν είχε όρεξη να μιλησουμε λίγο για το Εννέα το οποίο ήδη έπνεε τα λοίσθια με τον Ευαγγελάτο να έχει φύγει και τις απολύσεις μας να είναι προ των πυλών. Ο Μάνος και να μην έχει όρεξη να μιλήσει... Χα! Ξανακάθομαι λοιπόν στην μπάρα μαζί του και αρχίζουμε. Δεν μου είπε πολλά για τα διοικητικά του μαγαζιού, καθώς με διαβεβαίωσε ότι δεν γνώριζε πολλά για τις προθέσεις της διοίκησης. Είπαμε όμως για την Ελληνική Τηλεόραση, για τα ροκ ζωντανά μου (που τελικά δεν ήταν και τόσο ροκ), για τα κορίτσια του καιρού και για το πόσο δεν κατάφερε να κάνει αυτό που ήθελε καθώς το όλο κόνσεπτ του το μπασταρδεύανε οι παρεμβάσεις διαφόρων εξωθεσμικών και άσχετων, είπαμε, είπαμε, είπαμε για τη Harley, για το Baseball για όλα... Και φυσικά πίναμε. Πρέπει να ήπια τουλάχιστον τρια ουίσκι ακόμα και δύο-τρεις σφίνες. Ειδικά για το baseball λοιπόν μου εξήγησε ότι κουφάθηκε όταν μία φορά, ενώ όλοι στην αίθουσα σύνταξης παρακολουθούσαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου της Εθνικής, εγώ έβλεπα live streaming baseball στον υπολογιστή μου. Επίσης μου είπε ότι του έκανε εντύπωση ότι είχα επιλέξει το πιο κεντρικό γραφείο στην αίθουσα. Μου είπε κι άλλα τα οποία κατά καιρούς με άλλα λόγια και με άλλες αιτίες τα διαβάζω στα διάφορα post που γράφει, ενώ εμπλουτίζω τις γνώσεις μου γι αυτόν διαβάζοντας συνολικώς το blog του.


Κάπως έτσι γνώρισα τον Μάνο και σήμερα λέω ότι είναι φίλος μου. Απίθανος τύπος.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2007

Ρόπαλα και καυτές σέλες

Σήμερα ήταν μία καλή μέρα. Ήρθε μετά από ένα ωραίο Σαββατοκύριακο και αύριο ακολουθεί μία ανούσια απεργία. Γι' αυτό το τελευταίο μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τις αντιρρήσεις μου παρακάτω, αλλά όπως και να έχει λίγη απεργιακή σπαρίλα δεν με χαλάει.


Σήμερα λοιπόν...
Πήγα την μηχανή μου για βάψιμο. Θα γίνει κούκλα! Από μπορντό - κόκκινη (όχι μπορντοροδοκόκκινη που λέει η Μιραράκι. Μπορντό - Κόκκινη δύο χρώμματα) θα γίνει μαύρο μεταλλικό το μπορντό και κόκκινο φανταχτερό με ασημόσκονη το κόκκινο.
Δυστυχώς όμως οι αλλαγές στις Harley δεν τελειώνουν ποτέ και μόλις κάνεις μία βελτίωση αμέσως σκέφτεσαι την επόμενη. Αυτό είναι ένα ίδιον των ανθρώπων γενικώς. Μόλις βελτιωθεί κάτι σε μία κατάσταση, αμέσως ζητούν ταχύτατες βελτιώσεις σε όλα τα επίπεδα.
Έτσι και με την μηχανή. Μόλις φτιάξεις κάτι αμέσως βλέπεις κάτι άλλο που θέλει φτιάξιμο, το οποίο πρίν δεν το πρόσεχες. Μόλις λοιπόν σκέφτηκα ότι θα βάψω τη μηχανή αμέσως με έπιασε μία ανησυχία ότι αν μου γύρει κάποια φορά και τσουλίσει στον δρόμο θα καταστραφεί το χρώμα. Και πριν το σκεφτόμουν αυτό, αλλά επειδή ήθελα να την βάψω ούτως ή άλλως δεν με έννοιαζε. Τώρα όμως με νοιάζει!!!
Αποφάσισα λοιπόν να βάλω και προστατευτική μπάρα στην μηχανή ώστε αν μου πέσει να τη γλυτώσει το χρώμα. Βάλε και την εργασία, νάτο το κοστουμάκι του χιλιάρικου. Το έχω ξαναγράψει όμως: Δεν υπάρχουν λεφτά που να τα δίνω με τόση χαρά, όσο αυτά που ακουμπάω στην μηχανή μου.
Στο χρονοδιάγραμμα τώρα. Αν υπολογίζω σωστά θα την πάρω πίσω σε δύο εβδομάδες. Τότε λοιπόν θα γράψω ένα post με φωτό "πριν και μετά" και θα φτιάξω και ένα βιντεάκι.

Όσο για το ΣΚ ήταν κι αυτό πολύ καλό. Με την ομάδα του Baseball παίξαμε δύο παιχνίδια. Και τα δύο αγγούρια. Το Σάββατο παίξαμε με το Μαρούσι, μία ιστορική ομάδα που έβγαινε πρωταθλήτρια επι χρόνια. Σε ένα απίστευτο απογευματινό παιχνίδι με καταπληκτική θερμοκρασία ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ!!! Η διακύμανση του σκορ ήταν φοβερή και δεν μας άφησε στιγμή να ηρεμήσουμε. Αρχικά κέρδιζε το Μαρούσι 1-0. Μετά περάσαμε εμείς μπροστά 1-3. Λίγο αργότερα σε μία εντυπωσιακή αντεπίθεση οι αντίπαλοι έφεραν το σκορ στο 5-3, για να καταφέρουμε στον τελευταίο γύρω να κερδίσουμε: Μαρούσι - Ευρυάλη 5-6!
Φοβερό παιχνίδι! Όλη η ομάδα έπαιξε καταπλητικά. Μαζί με όλους και εγώ έπαιξα πολύ καλά. Έκανα ένα λάθος, αλλά σε γενικές γραμμές ήμουν από τους καλούς.
Την άλλη μέρα παίξαμε με τον Μίλωνα. Μία εξίσου καλή ομάδα με το Μαρούσι. Είμασταν όμως κουρασμένοι από την υπερπροσπάθεια και ενώ στην αρχή πηγαίναμε καλά κάποια στιγμή το εγκαταλήψαμε το παιχνίδι και από το 7-3 που χάναμε, η διαφορά έκτινάχτηκε στο τελικό Μίλων - Ευρυάλη 15-3. Και είχε μία διαβολεμένη ζέστη. Κόντευα να λιώσω.
Όπως και να έχει όμως το ευχαριστήθηκα. Και σήμερα που οι τετρακέφαλοί μου δεν μπορούν να με κρατήσουν όρθιο δεν μετανοιώνω. Ήταν ΑΠΙΘΑΝΑ!!!

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2007

Απεργία; Αρχίδια!


Πάλι 24ωρη την Τρίτη οι Δημοσιογράφοι. Γιατί; Αυτή η δουλειά θα γίνεται τώρα; Κάθε Τρίτη θα κάνουμε μία 24ωρη για να γράφει το κοντέρ των συνδικαλιστών πόσες απεργίες χωρίς ουσία προκυρήξανε; Εκτός αν υπάρχει έστω και ένας εκει έξω που νομίζει ότι θα επιστραφεί το ομόλογο του ΤΣΠΕΑΘ επειδή εμείς δεν δουλέψαμε δύο ημέρες. Εαν θέλουμε να πιέσουμε για τα ουσιαστικά αιτήματά μας που βαλτώνουν χρόνια τώρα να κάνουμε απεργία σωστά.
ΔΕΚΑ ημέρες!
Αυτή θα είναι ουσιαστική απώλεια μεροκάματου. Να τα χάσουμε και να πιάσουν τόπο. Όχι να πετάμε ένα τη βδομάδα. Μαζί με εμάς όμως να χάσουν και οι απέναντι δύο φύλλα της Κυριακής, τα ένθετα από την Cosmote, τον Glou, το Praktiker κλπ. Εκεί σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα. Με 24ώρες όμως κάθε Τρίτη, απλά τους δίνουμε τη δυνατότητα να συντηρήσουν τα πιεστήρια, να ξεκουράζουν τα μοντάζ και τα μικρόφωνα.

Άσε που κάνουμε σαφές σε όλους τους αναγνώστες-ακροατές-τηλεθεατές ότι η ζωή τους είναι πολύ καλύτερη χωρίς εμάς.

Αν δεν το έχετε καταλάβει είμαστε το μόνο επάγγελμα που μόλις εξαφανιστούμε θα συνειδητοποιήσουν όλοι ότι είμαστε παντελώς άχρηστοι. Ενώ με τους ταξιτζίδες μόλις ακούσεις ότι κάνουν απεργία κάνεις κάποιες σκέψεις. Θα αλλάξει για μία ημέρα η ζωή σου. Ή δεν πας πουθενά, η θα πρέπει να ξεκινήσεις νωρίτερα για τη δουλειά σου γιατί θα πάρεις λεωφορείο, ή θα ξεκινήσεις αργότερα διότι δεν θα έχει κίνηση. Είναι ανάλογα από ποιά σκοπιά το βλέπεις το πράγμα. Η ζωή σου πάντως αλλάζει. Ενώ με εμάς, αρχίδια.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2007

Αντίο Νίκο


Ο Νίκος Κούρκουλος δεν με μάγεψε ποτέ ως ηθοποιός. Κατ' αρχάς δεν τον πρόλαβα να παίζει στο Θέατρο, ενώ κατά τις αρχές του '90 -που αν δεν κάνω λάθος- έπαιξε στην Επίδαυρο, δεν έτυχε να δω την παράστασή του. Από την άλλη στον κινηματογράφο δεν μου άρεσαν οι επιλογές του, καθώς δεν ευχαριστήθηκα ποτέ αυτό το είδος καταγγελτικού κοινωνικού δράματος που επέλεγε να παίζει. Ούτε στην Τηλεόραση μου ήταν ευχάριστος.

Στο δικό μου μυαλό, ο Νίκος Κούρκουλος ήταν, είναι και θα είναι ο Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Αν με ρωτήσει κανείς να ονοματίσω τρεις Διευθυντές του Εθνικού Θεάτρου τον μόνο που σίγουρα θα θυμάμαι θα είναι ο Νίκος Κούρκουλος. Ίσως τώρα πια να θυμάμαι και τον νυν διευθυντή, τον Γιάννη Χουβαρδά κι αυτό λόγω του πολύ ωραίου λόγου που έβγαλε προχθές στη σκηνή του Θεάτρου REX, εκεί όπου ηθοποιοί, σκηνοθέτες, άνθρωποι του πνεύματος (και σε μια γωνίτσα και εγώ) συναντήθηκαν για να πουν ένα καλλιτεχικό αντίο στον Νίκο Κούρκουλο.

Η μικρή τελετή ήταν απέρριτη, καλοδουλεμένη από τον Δημήτρη Λιγνάδη που την σχεδίασε και την παρουσίασε. Με ενδιαφέροντα video για τον Νίκο Κούρκουλο και θεατρικά τραγούδια από τον Γιάννη Μπέζο, την Τζέση Παπουτσή, την Νατάσσα Μανίσαλη και την Τάνια Τρύπη. Μαζί τους δύο δεκάδες ηθοποιοί από την σχολή του Εθνικού Θεάτρου και την Πειραματική Σκηνή. Μοναδική παραφωνία ο σκληρός (υποτίθεται συγκινητικός) λόγος του Υπουργού -Ο Θεός να τον κάνει- Πολιτισμού, Γιώργου Βουλγαράκη.

Ακούστηκαν παρά πολλά για τον Νίκο Κούρκουλο. Τα πιο εντυπωσιακά όμως ήταν εκείνα που έλεγε ο ίδιος. Τί φοβερό πράγμα που είναι το video... Σου φέρνει μπροστά στα μάτια σου έναν άνθρωπο ολοζώντανο, τεράστιο να σου εκφράζει τις σκέψεις του:

"Εγώ θα φύγω κάποια στιγμή, αλλά το ιστορικό κτήριο του Εθνικού Θεάτρου πρέπει να το προστατεύσουμε για να το παραδώσουμε ανακαινισμένο στις επόμενες γενιές" είχε πει σε μία συνέντευξή του.

"Το Θέατρο ή το αγαπάς ή δεν το αγαπάς" είχε πει σε μία άλλη.

"Εγώ από το Θέατρο ξεκίνησα κι όχι από τον Κινηματογράφο" υπενθύμιζε σε μία τρίτη, αποδεικνύοντας πόσο πολύ αγαπούσε το Θέατρο, στο οποίο δεν τον είδα ποτέ.

Τουλάχιστον τον αποχαιρέτησα μέσα σ' ένα Θέατρο και θα τον θυμάμαι ως τον καλύτερο Διευθυντή που πέρασε από το Εθνικό Θέατρο κάνοντάς το καλύτερο. Πολύ καλύτερο.

Αντίο...

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2007

Το Σαββατοκύριακο των διαφορών

Το Σαββατοκύριακο τα μέλη του Εθνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων απελευθέρωσαν στη λίμνη Κερκίνη πουλιά που αναρρώσαν με την δική τους φροντίδα.



Την ίδια στιγμή στη Θεσσαλονίκη κάποιοι άλλοι έκαψαν αυτοκίνητα που δεν απέκτησαν με δική τους φροντίδα.




Πόση διαφορά...

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2007

Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας


Kλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα“μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στηνοθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κιέτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα τουείναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στηνουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου. Μια μέρα που έχετεμαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chatroom, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνεκαι σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτένα σου απαγγελθούν κατηγορίες.Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι νακατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότηταειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμομόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί πουκάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα emailσου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σουφοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπουβρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίοπου για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει τηναναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ήσυγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον τουκράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσακλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν,σε συνάντηση τουπροσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό ΤμήμαΠροπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις.
Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μηνδημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημηπολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν γιασυναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τονπροσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική πουδιαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ.Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα
στη χώρα. Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία τουλογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσίααπό την οποία στάλθηκετο επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχέςκαι η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θαείχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακέςυψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. ΗΕπιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές ΒραβείοΤύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!
Μπες στο http://www.amnesty.org.gr/ και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

ΥΨΗΛΕΣ συντάξεις!!!

Υψηλές συντάξεις που φτάνουν ως ποσοστό αναπλήρωσεις του μισθού ακόμα και το 210% παίρνουμε στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης! (ΟΟΣΑ)
Πώς είπατε; Υψηλές Συντάξεις; Και τότε όλα αυτά τα ρεπορτάζ κακόμοιρων συνταξιούχων που βλέπουμε χρόνια τώρα στην τηλεόραση είναι ψέματα;


Όχι δεν είναι ψέματα. Δεν είναι όμως και όλη η αλήθεια, ένα σύστημα στο οποίο συχνά καταφεύγουμε οι δημοσιογράφοι χάριν εντυπώσεων... ή χάριν πιέσεων. Διότι τα ρεπορτάζ των κακόμοιρων συνταξιούχων που ζουν στην Αθήνα με 450 € το μήνα και πληρώνουν τα 300€ για ενοίκιο τα βλέπετε σε κανάλια που τα μετρά η AGB, ενώ το καλογραμμένο ρεπορτάζ του φίλου Στέλιου Κράλογλου δημοσιεύτηκε στην οικονομική εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ. Υπάρχει διαφορά. Στα στοιχεία του περιέχονται και εκείνοι οι συνταξιούχοι που πετυχαίνουν ως εύκολο στόχο τα κανάλια, αλλά και κάποιοι άλλοι συνταξιούχοι που δεν τους ακούμε ούτε τους βλέπουμε στην μικρή μας οθόνη.
Σύμφωνα λοιπόν με έρευνα του ΟΟΣΑ, στις 30 χώρες που τον απαρτίζουν, οι συντάξεις δεν ξεπερνούν ως μέση αναπλήρωση των μισθών το 57%. Πως λοιπόν δικαιολογείται τόσο μεγάλη απόκλειση με την χώρα μας και πως γίνεται να έχουμε τόση γκρίνια για τις συντάξεις;
Είναι απλό.
Όπως αποκαλύπτει η έρευνα, στη χώρα μας οι μισθοί των 1000 € έχουν αναπλήρωση 100%, καθώς η κύρια σύνταξη συνδιάζεται με μία επικούρηση που συνήθως προέρχεται από ένα καλό ταμείο.
Σε μισθούς από 750 € ως 1000 η αναπλήρωση φτάνει μόνο το 50,3%.
Σε μισθούς κάτω από τα 750 € η αναπλήρωση είναι 75,4% κι αυτό διότι το κράτος φροντίζει πολλά χρόνια τώρα την υποστήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων.
Από εκεί και πέρα όμως όσοι αμοίβονται με το 1,5 του μέσου εισοδήματος απολαμβάνουν αναπλήρωση 140,8%, εκείνοι που παίρνουν διπλάσιο μισθό του μέσου έχουν αναπλήρωση 176% και όσοι πληρώνονται με 2,5 φορές το μέσο εισόδημα ζούν πλουσιοπάροχα χωρίς να εργάζονται με 210,3% του εισοδήματός τους!
Θα μου πείτε πόσοι είναι αυτοί; Σωστά, είναι πολλοί λίγοι. Υπάρχουν όμως και άλλοι παράμετροι, καθώς τα εισοδήματα στην Ελλάδα (ακόμα και τα υψηλά) υπολοίπονται εκείνων των χωρών του ΟΟΣΑ. Παράλληλα η χώρα μας έχει υψηλό προσδόκιμο ζωής (αυξάνει κατά 1,1 χρόνο/δεκαετία) ενώ η γειτονική μας Τουρκία (που σύμφωνα με την έκθεση έχει πιο υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης) έχει 10% μεγαλύτερη θνησιμότητα από την Ελλάδα.
Όλα αυτά τί δείχνουν; Δείχνουν ότι τελικά έχουμε σχηματίσει μία εικόνα που -όσον αφορά το Ασφαλιστικό τουχάλιστον- είναι σχεδόν πλαστή. Συμπεριλαμβάνω εδώ και τα Ομόλογα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Μας έρχεται λοιπόν πολύ λογικό να βλέπουμε βασανισμένους συνταξιούχους στην Τηλεόραση να στοιβάζονται στο ΙΚΑ, ενώ αναλόγως δεν έχουμε δει ποτέ στην τηλεόραση την άριστη εικόνα που παρουσιάζουν τα ιατρεία του ΕΔΟΕΑΠ για παράδειγμα. Και δεν είναι λογικό; Τα ίδια έχει εισφέρει ένας ασφαλισμένος τους ΙΚΑ στο σύστημα που όλη του τη ζωή πληρώνεται με τον κατώτερο μισθό και τα ίδια ένας δημοσιογράφος, ή ένας τραπεζικός, ή ένας μηχανικός, ή ένας γιατρός; Προφανώς όχι.
Κι όμως στο μυαλό μας εξακολουθεί να υπάρχει η εικόνα ότι στο σύνολό μας οι εργαζόμενοι του σήμερα μάλλον δεν θα πάρουμε ποτέ σύνταξη, ή κι αν πάρουμε θα είναι κάπου στα 500 €.
Νομίζω ότι μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουμε. Αλλά αν τελικά όντως καταλήξουμε ως συνταξιούχοι να λαμβάνουμε ένα τέτοιο ποσό, ας το διαχειριστούμε τουλάχιστον καλύτερα.
Για παράδειγμα, δεν έχει κανένα νόημα για έναν συνταξιούχο να ζει στην Αθήνα όταν μένει στο νοίκι και να αναγκάζεται να καταβάλει στον σπιτονοικοκύρη του το 75% του εισοδήματός του. Μπορεί είτε να πάει να ζήσει στην γεννέτηρά του (μην ξεχνάτε στην Ελλάδα το 80% έχει τουλάχιστον ένα σπίτι) ή σε μία μικρή πόλη γύρω από την πρωτεύουσα. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορεί με ένα τρένο να είναι κοντά στα παιδιά και τα εγγόνια του, αλλά ταυτόχρονα να απολαμβάνει μία φτηνοτερη ζωή με καλύτερη ποιότητα.
Τουλάχιστον εγώ αυτό θα κάνω. Όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα τα μαζέψω, και θα παώ να μείνω στο Ναύπλιο, ή στην Αίγινα. Είμαι σίγουρος ότι το καφενείο θα έχει την ίδια τηλεόραση, το ίδιο τάβλι, τον ίδιο καφέ και την ίδια παρέα. Αν όχι και καλύτερη...

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2007

Συννεφιασμένη Πρωτομαγιά

Η πρωτομαγιά δυστυχώς δεν εξελίχθηκε όπως την είχα σχεδιάσει. Είχα σκεφτεί να πάρω την μηχανή και με την Ίριδα να πάμε στην Αίγινα. Όταν το πρωί είδα ότι είχε συννεφιά περιέργως χάρηκα για τον προγραμματισμό που είχα κάνει, διότι ο φωτισμός δεν με ενέπνεε για μεγάλες βόλτες. Ένα νησί λοιπόν ήταν ότι έπρεπε. Ξεκινήσαμε για τον Πειραιά κατά τις δώδεκα καθώς τότε έληγε η απεργία της ΠΝΟ. Φτάνοντας στο λιμάνι μισή ώρα αργότερα ανακαλύψαμε ότι δεν υπήρχε ούτε ένα φέρι στις προβλήτες και οι καγγελόπορτες ήταν όλες κλειστές. Όπως μου εξήγησε ένας ευγενέστατος λιμενικός δεν πρόκειται να πηγαίναμε την Πρωτομαγιά στην Αίγινα, διότι ναι μεν η στάση των ναυτεργατών έλλειγε στις 12, η απεργία των ναυτών όμως ήταν 24ωρη.
Εκνευρίστηκα! Και εκνευρίστηκα σταδιακά...
Αρχικά διότι μου χάλασε η εκδρομή. Κατόπιν όμως εκνευρίστηκα με αυτή τη χώρα και με το γεγονός ότι δεν τό έχουμε σε τίποτα να αποκλείουμε τα νησιά μας από την υπόλοιπη χώρα (λες και οι νησιώτες δεν έχουν δικαίωμα στην αργία τους να πάνε κάπου αλλού) για μία ολόκληρη ημέρα και μάλιστα σε μία επετειακή απεργία-αργία. Αποδέχομαι πλήρως το γεγονός ότι η Εργατική Πρωτομαγιά είναι απεργία και μάλιστα με συναισθηματική φόρτιση. Ταυτόχρονα όμως -καλώς ή κακώς- είναι και επίσημη αργία. Μου είναι αδύνατον λοιπόν να δεχθώ ότι κάποια επαγγέλματα δεν αισθάνονται καμία ευθύνη απέναντι στους υπόλοιπους και ενώ προσφέρουν υπηρεσίες με βάρδιες, προκυρήσουν 24ωρες κινητοποιήσεις.
Η εκδρομή ήδη είχε χαλάσει. Φύγαμε λοιπόν από τον Πειραιά και ξεκινήσαμε μία μεγάλη βόλτα προς το Σούνιο. Δεν φτάσαμε ποτέ όμως καθώς η συννεφιά είχε ρήξει αρκετά τη θερμοκρασία. Φτάσαμε μέχρι την Παλαιά Φώκαια. Φάγαμε σε μία ταβέρνα που ήξερα ότι είχε καλό φαγητό. Στο φαγητό δεν με απογοήτευσε, το σέρβις όμως ήταν... άστα να πάνε.
Τέλος πάντων επιστρέψαμε με τα φτερά κατεβασμένα. Περάσαμε από την μητέρα μου ρίξαμε ένα υπνάκι και πήγαμε σινεμά. Είδαμε το "Βαμμένο Πέπλο". Καλό ήταν. Όχι και να τρελαθεί κανείς.
Ελπίζω λοιπόν να περάσατε καλύτερα.

Υ.Γ. Ούτε φωτό δεν έβγαλα διότι δεν είχα όρεξη.