Τετάρτη, 9 Μαΐου 2007

Αντίο Νίκο


Ο Νίκος Κούρκουλος δεν με μάγεψε ποτέ ως ηθοποιός. Κατ' αρχάς δεν τον πρόλαβα να παίζει στο Θέατρο, ενώ κατά τις αρχές του '90 -που αν δεν κάνω λάθος- έπαιξε στην Επίδαυρο, δεν έτυχε να δω την παράστασή του. Από την άλλη στον κινηματογράφο δεν μου άρεσαν οι επιλογές του, καθώς δεν ευχαριστήθηκα ποτέ αυτό το είδος καταγγελτικού κοινωνικού δράματος που επέλεγε να παίζει. Ούτε στην Τηλεόραση μου ήταν ευχάριστος.

Στο δικό μου μυαλό, ο Νίκος Κούρκουλος ήταν, είναι και θα είναι ο Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Αν με ρωτήσει κανείς να ονοματίσω τρεις Διευθυντές του Εθνικού Θεάτρου τον μόνο που σίγουρα θα θυμάμαι θα είναι ο Νίκος Κούρκουλος. Ίσως τώρα πια να θυμάμαι και τον νυν διευθυντή, τον Γιάννη Χουβαρδά κι αυτό λόγω του πολύ ωραίου λόγου που έβγαλε προχθές στη σκηνή του Θεάτρου REX, εκεί όπου ηθοποιοί, σκηνοθέτες, άνθρωποι του πνεύματος (και σε μια γωνίτσα και εγώ) συναντήθηκαν για να πουν ένα καλλιτεχικό αντίο στον Νίκο Κούρκουλο.

Η μικρή τελετή ήταν απέρριτη, καλοδουλεμένη από τον Δημήτρη Λιγνάδη που την σχεδίασε και την παρουσίασε. Με ενδιαφέροντα video για τον Νίκο Κούρκουλο και θεατρικά τραγούδια από τον Γιάννη Μπέζο, την Τζέση Παπουτσή, την Νατάσσα Μανίσαλη και την Τάνια Τρύπη. Μαζί τους δύο δεκάδες ηθοποιοί από την σχολή του Εθνικού Θεάτρου και την Πειραματική Σκηνή. Μοναδική παραφωνία ο σκληρός (υποτίθεται συγκινητικός) λόγος του Υπουργού -Ο Θεός να τον κάνει- Πολιτισμού, Γιώργου Βουλγαράκη.

Ακούστηκαν παρά πολλά για τον Νίκο Κούρκουλο. Τα πιο εντυπωσιακά όμως ήταν εκείνα που έλεγε ο ίδιος. Τί φοβερό πράγμα που είναι το video... Σου φέρνει μπροστά στα μάτια σου έναν άνθρωπο ολοζώντανο, τεράστιο να σου εκφράζει τις σκέψεις του:

"Εγώ θα φύγω κάποια στιγμή, αλλά το ιστορικό κτήριο του Εθνικού Θεάτρου πρέπει να το προστατεύσουμε για να το παραδώσουμε ανακαινισμένο στις επόμενες γενιές" είχε πει σε μία συνέντευξή του.

"Το Θέατρο ή το αγαπάς ή δεν το αγαπάς" είχε πει σε μία άλλη.

"Εγώ από το Θέατρο ξεκίνησα κι όχι από τον Κινηματογράφο" υπενθύμιζε σε μία τρίτη, αποδεικνύοντας πόσο πολύ αγαπούσε το Θέατρο, στο οποίο δεν τον είδα ποτέ.

Τουλάχιστον τον αποχαιρέτησα μέσα σ' ένα Θέατρο και θα τον θυμάμαι ως τον καλύτερο Διευθυντή που πέρασε από το Εθνικό Θέατρο κάνοντάς το καλύτερο. Πολύ καλύτερο.

Αντίο...

2 σχόλια:

manosantonaros είπε...

Ψιτ, θα γράψεις αυτά που μου λες και σ' αγαπάω ή θα πρέπει οπωσδήποτε να περάσουμε την περίοδο της ψαχουλευτικής...προσαρμογής σου;
Θυμάσαι, τί ήταν αυτό που μας έκανε να πρωτομιλήσουμε;
Αντε ντε...αυτο θα είναι ποστ και βέβαια blogging....
Φιλιά

The Torch είπε...

"ψαχουλευτική προσαρμογή"!
Τί απίστευτος που είσαι...