Σάββατο, 19 Μαΐου 2007

Η καρικατούρα

Τον Μάνο Αντώναρο τον θυμάμαι να τριγυρίζει στους ίδιους χώρους εργασίας με εμένα αρκετά χρόνια τώρα. Για πρώτη φορά τον είδα στον Aplha. Θυμάμαι ότι από τότε ήξερα το όνομά του, χωρίς όμως να γνωριζόμαστε. Εμφανιζόταν κάποιες στιγμές στην αίθουσα σύνταξης χαιρετούσε κάποιους και μετά έφευγε, εξού και το "τριγυρίζει". Συνήθως μιλούσε με τον καλό μου φίλο Δημήτρη Α/λο, ο οποίος πάντα έτρεχε κοντά του μόλις τον έβλεπε και γελούσαν δυνατά. Τότε δεν είχα καταλάβει τί ακριβώς έκανε ο Μάνος στον Alpha, καθώς (όπως οι περισσότεροι που τον διαβάζετε θα γνωρίζετε) δεν είχε γραφείο οπότε δεν αναφερόταν ούτε σε κάποια διεύθυνση, ούτε ο ίδιος φαινοταν να διευθύνει κανέναν. Απλά συμμετείχε σε κάποιες συσκέψεις και όπως εμφανιζόταν, έτσι και εξαφανιζόταν!


Κάποια στιγμή εξαφανίστηκα εγώ από τον Alpha.


Δύο μήνες μετά τον ξαναείδα στο Κανάλι 9. (Το λέγανε Channel 9, αλλά ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο τίτλος). Στο Εννέα λοιπόν ήταν σαφές ότι είχε περισσότερες ευθύνες. Ήταν σύμβουλος για όλα σχεδόν τα θέματα στησίματος του καναλιού, και μάλιστα αυτή τη φορά είχε και μία γωνίτσα (πολύ κοντά στο γραφείο μου) όπου καθόταν συνήθως κι έτσι ήξερε κανείς που περίπου να τον βρει. Αυτή η γωνίστα ήταν με τα κορίτσια που έλεγαν τον καιρό. Τότε αν θυμάστε το Εννέα είχε διαφημίσει ότι θα έχει τον καλύτερο και αναλυτικότερο καιρό της Αττικής και κατά τις πρώτες εβδομάδες τα είχε καταφέρει. Βέβαια καλός καιρός χωρίς ωραία, νέα και πολλά κορίτσια δεν γίνεται. Το τί ειχε φτάσει λοιπόν στα αυτιά μου τότε για αυτόν τον "σάτυρο" που συμβουλεύει τα κορίτσια του καιρού δεν περιγράφεται.




Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που βγήκαμε στον αέρα. Ο Μάνος πρέπει να είχε άγχος, ή τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα. Ήταν στο κεντρικό στούντιο συνέχεια όρθιος, δίνοντας συμβουλές, άλλοτε επικεντρομένες σε κάποιους, άλλοτε στον αέρα για να ακούγονται γενικώς έτσι ώστε να μπει στο μυαλό όλων ποιο ήταν το στιλ του καναλιού, σε ποιούς απευθύνεται και τι θέλει να μεταδόσει. Ούτε σε αυτή τη φάση είχα μιλήσει ποτέ με τον Μάνο. Κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες μου έκανε μία παρατήρηση για μία άθλια γραβάτα που είχα πάρει από το βεστιάριο. Του απάντησα με διάφορες μπούρδες ότι τέλος πάντων ήταν η καλύτερη που βρήκα από τις πολύ λίγες που δεν είχα φορέσει και κατι τέτοια. Εκείνος πολύ απλά μου απάντησε "ναι αλλά εσύ την φοράς" και εκεί τελείωσε η συζήτηση. Πάντα τα καταφέρνει να σου γυρίζει τον προβληματισμό πίσω ο Μάνος και σε κάνει να δικαιολογήσαι στον εαυτό σου και όχι σε εκείνον, οπότε δεν έχεις επιχειρήματα.




Με τον καιρό πρέπει να με παρακολουθούσε. Δεν είχαμε συστηθεί ποτέ επισήμως, απλά χαιρετιώμασταν με νεύματα, όμως εκείνος είχε μάθει το όνομά μου και ήδη είχε έτοιμες κάποιες παρεμβάσεις για μένα. Μία μέρα μετά από ένα αδιάφορο ζωντανό που έκανα από την αίθουσα συνταξης έρχεται και μου λέει: "Αφού είσαι ροκ γιατί δεν κάνεις ροκ και τα ζωντανά σου;" Πάλι κάτι ψέλλισα για το μαγαζί που είναι στημένο και δεν θέλει ακρότητες, αλλά με διαβεβαίωσε ότι αυτό που έχει σημασία είναι να κάνω αυτό που εκφράζει εμένα και όχι να αφήνω το μαγαζί να με καθοδηγεί.




Εδώ θα αφήσω λιγάκι τον Μάνο διότι πρέπει να εισάγω κάτι άλλο στην ιστορία. Τότε λοιπόν στην σύντομη πορεία του Εννέα είχα παέι σε ένα ρεπορτάζ στην Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου. Καθόμασταν όλοι οι συντάκτες στον ημιόροφο πίνοντας καφέ και περιμένοντας να τελειώσει μία συνάντηση των Κοινωνικών Εταίρων (τι μαλακισμένος χαρακτηρισμός Θεέ μου). Έρχεται λοιπόν ένας τεχνικός και ρωτάει γενικώς αν έχει κανείς μαζί του ένα λεπτό μαρκαδοράκι. Κοίταξα ασυναίσθητα στο σακάκι μου, καθώς πάντα έχω κάποιου είδους μολυβι στις εσωτερικές τσέπες και του δίνω ένα καταπράσινο στυλό. Το ξεκαπακώνει και παθαίνει! "Μα αυτό είναι πενάκι -μου λέει. Αυτό ακριβώς ζητούσα". Το πήρε κι έφυγε προς το κλιμακοστάσιο. Πέρασε αρκετή ώρα, δεν τέλειωνε και η αναθεματισμένη η συνάντηση, οπότε κάποια στιγμή τον έψαξα. Τον βρήκα στον πρώτο όροφο πάνω από ένα Α4 να σχεδιάζει. "Τώρα, τώρα τελειώνω" μου λέει. Όντος δύο λεπτά μετά μου δίνει το πενάκι μαζί με ένα χαρτί. Έμεινα! Ήμουν εγώ! Καρικατούρα! Απίστευτα επιτυχημένος.

Ξέρετε τώρα που όλοι νομίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτα ιδιαίτερο πάνω μας ώστε να προκαλέσουμε την σάτιρα. Να όμως που ο Τριαντάφυλλος (έτσι το λένε το παιδί) είχε δει πάνω μου απίστευτα πράγματα: Την τεράστια μύτη μου να εξαφανίζει το στόμα μου, τα μαλλιά μου που σιγά σιγά ελαττώνονται, το ψηλόλιγνο (δυστυχώς όχι πια) κορμί μου, το ρεπορτάζ μου που λόγω των οικονομικών έχει τη μορφή ακαταλαβίστηκων τετραγωνικών ριζών, κλασμάτων, λογαρίθμων, και τέλος τα πολύ μικρά αυτιά μου που μάλιστα είναι φυτεμένα αρκετά χαμηλά στο κεφάλι μου. Ειδικά το τελευταίο με σόκαρε, καθώς αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό το κορόιδευε πάντα ο πατέρας μου με έναν πολύ αστείο τρόπο. Έβαζε ανοιχτές τις δύο του παλάμες στο πλάι του λαιμού του και με τα ακροδάχτυλά του πείραζε τα υποτιθέμενα αυτιά μου που βγαίναν λίγο πάνω από τους ώμους του, ενώ ταυτόχρονα έκανε με την γλώσσα του "πλρπρπρπρπρ".


Αντιλαμβάνεστε ότι ξεπατώθηκα στα γέλια με το όλο σκηνικό.


Πήρα την καρικατούρα και για πολύ καιρό την είχα στην τσάντα μου δείχνωντάς την σε διαφόρους (έξυπνους) φίλους. Λίγο καιρό αργότερα αγόρασα και μία κορνίζα και την έβαλα στο γραφείο μου στο Εννέα. Ήμουν πολύ περήφανος για την καρικατούρα μου. Μία μέρα λοιπόν έρχεται από πάνω μου ο Μάνος. "Τί είναι αυτό;" με ρωτάει. "Μία απίθανη καρικατούρα που μου έφτιαξε ένας καμεραμάν" του λέω. "Πολύ καλή" απαντάει. "Ναι" λέω εγώ και αρχίζω να του εξηγώ για τα αυτιά μου που φυτρώνουν χαμηλά και με κοροϊδεύει ο πατέρας μου. "Ξέρεις -με διέκοψε- ο πατέρας μου είναι ο Άρχέλαος και πιστεύω ότι κάνεις πολύ μεγάλη τιμή στον Τριαντάφυλλο που έχεις κορνιζόσει το έργο του και το έχεις στο γραφείο σου". Μου είπε και κάτι άλλα για το πόσο με θαύμασε για αυτή μου την κίνηση, αλλά μην περιαυτολογώ τώρα. Εντυπωσιάστηκα. Ο Αρχέλαος! Ουάου! Μεγάλωσα διαβάζοντας τον Αρχέλαο. Ακόμα και σήμερα πρώτα βλέπω τις γελοιογραφίες στις εφημερίδες και μετά διαβάζω τα κείμενα. Άσε που συνήθως δεν τα διαβάζω καν διότι η γελοιογραφία τα έχει πει όλα.


Εκεί πια θα έλεγα ότι είχαμε γνωριστεί με τον Μάνο. Λίγο αργότερα μου εκμυστηρεύτηκε κι άλλα πράγματα για μένα. Έλεγα να μην τα γράψω ακόμα, αλλά αυτό το post εχει γίνει ήδη τόσο σεντόνι που δεν αξίζει να σταματήσω εδώ.


Ένα καλοκαιρινό βραδάκι λοιπόν είμαι με κάτι φίλους στο Baltazaar. Τη στιγμή που βγαίνουμε καθώς έχουμε ήδη πιει άρκετά, μπαίνει ο Μάνος. Τον σταματάω και του λέω αν είχε όρεξη να μιλησουμε λίγο για το Εννέα το οποίο ήδη έπνεε τα λοίσθια με τον Ευαγγελάτο να έχει φύγει και τις απολύσεις μας να είναι προ των πυλών. Ο Μάνος και να μην έχει όρεξη να μιλήσει... Χα! Ξανακάθομαι λοιπόν στην μπάρα μαζί του και αρχίζουμε. Δεν μου είπε πολλά για τα διοικητικά του μαγαζιού, καθώς με διαβεβαίωσε ότι δεν γνώριζε πολλά για τις προθέσεις της διοίκησης. Είπαμε όμως για την Ελληνική Τηλεόραση, για τα ροκ ζωντανά μου (που τελικά δεν ήταν και τόσο ροκ), για τα κορίτσια του καιρού και για το πόσο δεν κατάφερε να κάνει αυτό που ήθελε καθώς το όλο κόνσεπτ του το μπασταρδεύανε οι παρεμβάσεις διαφόρων εξωθεσμικών και άσχετων, είπαμε, είπαμε, είπαμε για τη Harley, για το Baseball για όλα... Και φυσικά πίναμε. Πρέπει να ήπια τουλάχιστον τρια ουίσκι ακόμα και δύο-τρεις σφίνες. Ειδικά για το baseball λοιπόν μου εξήγησε ότι κουφάθηκε όταν μία φορά, ενώ όλοι στην αίθουσα σύνταξης παρακολουθούσαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου της Εθνικής, εγώ έβλεπα live streaming baseball στον υπολογιστή μου. Επίσης μου είπε ότι του έκανε εντύπωση ότι είχα επιλέξει το πιο κεντρικό γραφείο στην αίθουσα. Μου είπε κι άλλα τα οποία κατά καιρούς με άλλα λόγια και με άλλες αιτίες τα διαβάζω στα διάφορα post που γράφει, ενώ εμπλουτίζω τις γνώσεις μου γι αυτόν διαβάζοντας συνολικώς το blog του.


Κάπως έτσι γνώρισα τον Μάνο και σήμερα λέω ότι είναι φίλος μου. Απίθανος τύπος.

2 σχόλια:

SilentSoul είπε...

Εισαι απο τους τυχερους λοιπον :).
Τυχερη και εγω που σε διαβαζω.
Ευχαριστω που μοιραστηκες μαζι μας αυτες τις στιγμες :)

The Torch είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια