Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

Χρόνια μου πολλά

Προχθές είχα τη γιορτή μου. Πέρασα πολύ καλά! Χτυπούσε συνεχώς το τηλέφωνο, απαντούσα, έχανα κλήσεις, ξανάπαιρνα πίσω, έλεγα συνεχώς "ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ". Από τα πολλά ευχαριστώ που έλεγα στο τηλέφωνο έπαιρνα και κανά "Χρόνια Πολλά" από τους περαστικούς στο δρόμο.
"Κωνσταντίνος;" με ρωτάει μία μεγάλη κυρία τη στιγμή που βγαίνω από το Μικέ με το κινητό στο αυτί και μία τσάντα με ολόφρεσκα ταρτάκια . "Όχι, Ελένη" της απαντάω αφοπλιστικά. Γέλασε με την ψυχή της και μου είπε ένα πολύ εγκάρδιο "Πολύχρονη!" Έβαλα το κινητό στον ώμο, άφησα κάτω την τσάντα μου και της άνοιξα το κουτί με τα γλυκά. Φάγαμε από δύο και το φχαριστηθήκαμε. Μάλλον εκείνη περισσότερο...

Στη δουλειά τα πράγματα ήταν αρκετά χαλαρά αν και έμεινα μέχρι αργά. Δεν στενοχωρήθηκα όμως καθώς είχα την άνεση να απαντάω στα τηλέφωνα. Μου ερχόντουσαν και μηνύματα, αλλά στα μηνύματα δεν απαντάω ποτέ.
Δεν τις γουστάρω τις ευχές με SMS. Γι' αυτό και δεν στέλνω ποτέ "Χρόνια Πολλά" με μήνυμα. Αν θέλει κάποιος να μου ευχηθεί να με πάρει τηλέφωνο. Κι αν δεν έχει χρόνο για μένα να μην με πάρει καθόλου. Ούτε στις μεγάλες γιορτές στέλνω μηνύματα ούτε στις μικρές. Κόβω το κεφάλι μου και παίρνω τηλέφωνα. Όσους προλάβω. Αν δεν προλάβω παίρνω την άλλη μέρα, αλλά παίρνω. Αν δεν πάρω, μάλλον δεν γουστάρω να ευχηθώ, οπότε γιατί να στείλω SMS. Δεν στέλνω τίποτα.
Στενωχορήθηκα μάλιστα που από κάποιους φίλους έλαβα ευχές με SMS. Το βρίσκω προσβλητικό. Μου βάζαν και το όνομά τους από κάτω που δείχνει ή ότι πίστευαν ότι δεν έχω το τηλέφωνό τους αποθηκευμένο, ή απλά έστειλαν το ίδιο chain message σε όλους. Κι εγώ τότε γιατί σε είχα αποθηκευμένο ρε μαλάκα;

Το κλου της ημέρας ήταν το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο Hoxton στο Γκάζι. Το ωραίο ήταν ότι από το πρωί σκεφτόμουνα που να πήγαινα τους φίλους μου και τους γονείς μου. Αρχικά μου είχε έρθει το Baltasaar, αλλά δεν είχα όρεξη το ορθιλίκι (σκεπτόμουν τη μάνα μου που είναι μία νεανίζουσα 70άρα) ούτε ήθελα να κλείσω τραπέζι για φαΐ. Ποτό γουστάραμε.
Πήρα λοιπόν έναν φίλο -τον Βασίλη- που δουλεύει στο Hoxton στο Γκάζι το οποίο έχει γαμώ τους καναπέδες και του ζήτησα ένα τραπέζι. "Δυστυχώς τις Δευτέρες είμαστε κλειστά" μου λέει. Δεν το περίμενα και με κατεβασμένα φτερά ετοιμάστηκα να κλείσω το τηλέφωνο. "Περίμενε όμως μία στιγμή -με πρόλαβε. Πόσοι θα είστε;" "Καμιά εικοσαριά" του λέω αν και σίγουρα υπερέβαλα στο νούμερο. "Ωραία -μου λέει ευχαριστημένος- θα πάρω το αφεντικό μήπως και έχει όρεξη να ανοίξουμε σήμερα που είναι γιορτή". Δεν περάσαν πέντε λεπτά και με παίρνει πίσω. "Λοιπόν -μου λέει- το αφεντικό μου άφησε το ελεύθερο να ανοίξω για χάρη σου αφού θα έχεις τόσο μεγάλη παρέα. Θα πάω από νωρίς να ετοιμάσω και μετά τις δέκα και μισή θα σε περιμένω". Κουφάθηκα με την προσφορά και τσακίστηκα στα τηλέφωνα προσκαλώντας όλους τους καλύτερούς μου φίλους καθώς αιστάνθηκα πολύ μεγάλη την ευθύνη στους ώμους μου. Θα είχα ένα μαγαζί prive, έπρεπε λοιπόν να μαζέψω καμιά εικοσαριά πάση θυσία.
Μερικές ώρες αργότερα, δέκα και μισή νταν χτυπάει το τηλέφωνο της φίλης μου. Ο Βασίλης... "Ανοίξαμε και σας περιμένουμε" της λέει. Με έκοψε κρύος ιδρώτας καθώς ήμουν σίγουρος ότι δεν θα ερχόντουσαν όλοι όσους κάλεσα, λόγω του short notice.
Φτάσαμε έντεκα παρά είκοσι και προς μεγάλη μου έκπληξη ανακαλύπτω ότι ενώ τα περισσότερα μπαράκι στο Γκάζι ήταν κλειστά, στην "όαση" του Hoxton υπάρχουν ήδη τρεις παρέες δίπλα από το δικό μου τραπέζι. Και ο Βασίλης δεν ήταν μόνος του. Το μαγαζί είχε DJ, μπάρμαν, τα πάντα. "Μόλις ήρθα άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο -μου εξηγεί ο Βασίλης- και έτσι κάναμε άλλες τρεις κρατήσεις, οπότε ήρθαν και οι άλλοι να βοηθήσουν". Χάρηκα αφάνταστα, αν και στιγμιαία στενοχωρήθηκα που έχασαν τα παιδιά το ρεπό τους! Το μαγαζί πάντως ήταν τέλειο, μουσική ροκιές όχι πολύ δυνατά και πολύ ωραίος κόσμος. Στο τέλος της βραδιάς ήταν πίτα το Hoxton. Όσοι βγήκαν στο Γκάζι είχαν περάσει από εκεί. Κι εμείς περάσαμε τέλεια! Μόνο ο Μάνος έχασε.

Υ.Γ. Να μην ξεχάσω. Κάποια στιγμή κάποιος πάρκαρε απ' έξω μία ολοκαίνουρια FatBoy του 2007. Δύο μηνών... Ολόφρεσκια. Ούτε τα δέρματα δεν είχαν ξεμυρίσει την καινουργίλα. Γαμάτη η μηχανή! Με φαρδύ λάστιχο πίσω, 1600 κυβικά και χρώμια παντού. Μόλις της βγάλει ο τύπος και τους σιγαστήρες θα είναι τέλεια. Θα ακούγεται όπως πρέπει!

1 σχόλιο:

vatraxokoritso είπε...

Σήμερα το διάβασα σήμερα σου εύχομαι.
Χρόνια σου πολλά, ότι επιθυμείς.