Σάββατο, 30 Ιουνίου 2007

Ultimate Canon Rock

Φιού!!! Είπατε τίποτα;

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

Τί Κρίμα...



Σήμερα είμαι σβηστός...

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007

Σιγά τη ζέστη


Αμάν πια με αυτή τη ζέστη. Μας τα πρίξατε συνάδελφοι. Και αναμένεται να μας τα πρίξετε ακόμη: "Ο φονικός καύσωνας", "η ζέστη που λιώνει την άσφαλτο" και δεν συμμαζεύεται. Εντάξει κάνει ζέστη, αλλά αυτό το πράγμα πια παραπάει. Ούτε οι Άγγλοι δεν θα μιλούσαν τόσο για τον καιρό.

Θα μου πείτε "μα τώρα τα γράφεις αυτά που έχουμε ήδη τρεις νεκρούς από θερμοπληξία"; Έχετε δίκιο. Δυστυχώς όμως οι νεκροί από την ζέστη ήταν άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας και κλωνισμένης υγείας. Διαβάζω στο skai.gr: "Πρόκειται για μια 85χρονη γυναίκα στο Αίγιο η οποία αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, έναν 76χρονο άντρα στη Λάρισα που αντιμετώπιζε πολυοργανική ανεπάρκεια, ενώ μοιραίος στάθηκε ο καύσωνας και για μια υπερήλικη στην Αρεόπολη, η οποία στα 103 χρόνια της έχασε τη ζωή της εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών".

Αυτό λοιπόν που δεν αντέχω είναι νέους ανθρώπους, ή ακόμα και μεσήλικες που έχουν καλή υγεία και γκρινιάζουν λες και ήρθε η συντέλεια του κόσμου.

Και για να κάταδείξω ότι δεν τα λέω αυτά από το aircondition του γραφείου μου, την Κυριακή το μεσημέρι έκανα τα εξής: Στη μία το μεσημέρι πήγα και πήρα την κοπελιά μου από την Κηφισιά με την μηχανή. Άναψε το χοντρό αγόρι. Οι μανέτες έκαιγαν σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούσα να τις κρατήσω. Τα μάτια μου στέγνωσαν από τον ζεστό αέρα, ενώ τα @@@@ μου έβρασαν καθώς ο κινητήρας κάτω από τα πόδια μου είχε φτάσει στους 200 Farenheit (έχω αμερικάνικο θερμόμετρο λαδιού). Δηλαδή στα ελληνικά στους 93,3 κελσίου!!!!!!!!!!!!!
Κι όμως δεν σταμάτησα εκεί. Αποφάσισα (παρά την γκρίνια της δικιάς μου) να πάω να παίξω Baseball, έναν αγώνα που του είχαμε οργανώσει πριν από δύο εβδομάδες, όταν η ΕΜΥ έλεγε ότι τα πράγματα θα είχαν καταλαγιάσει με την ζέστη.

Ήμουν στο γήπεδο στις 16:30. Η ομάδα μου όμως είχε απώλειες. Μαζευτήκαμε μόλις έξι νοματέοι αντί τους απαραίτητους εννιά για να γίνει παιχνίδι. Έτσι ξεκινήσαμε τα τηλέφωνα. "Που είσαι;" στον έναν "πού είσαι;" στον άλλο. Όλα τα νεούδια ήταν στην παραλία με τις γκόμενες (καλά έκαναν!) ένας νεαρός συμπαίκτης μου όμως πραγματικά με τσάτισε: "Άσε με ρε Κωνσταντίνε -μου λέει- είμαι στο aircondition σιγά μην έρθω". Εκεί τα πήρα. Τελικά στο γήπεδο εμφανιστήκαμε τα ΚΑΠΗ με νεότερο έναν τύπο 29 ετών και μεγαλύτερο έναν 42!!!

Από την άλλη, η αντίπαλη ομάδα, που αποτελείται από Κουβανούς και Πορτορικάνους, ήταν όλοι εκεί (μαζί με τις γκόμενες) και όταν έφτασα έκαναν και προθέρμανση.

Αν έκανε ζέστη; Και βέβαια έκανε.
Αν παίξαμε; Και βέβαια παίξαμε. Και ιδρώσαμε και σκάσαμε και το φχαριστηθήκαμε κιόλας!

Μάλιστα εγώ έπαιξα catcher!!! Και επειδή μάλλον δεν ξέρετε πως ειναι ο Catcher σας έφτιαξα ένα Meez για να δείτε ότι εκτός από την εμφάνισή μου φορούσα προστατευτικό θώρακα, περικνημίδες, μάσκα και κράνος.


Στον πρώτο γύρο που παίξαμε κατά τις πέντε τα πράγματα ήταν δύσκολα. Μόλις όμως η ώρα πήγε πέντε και μισή η ζέστη υποχώρησε και με πολλά νερά και εφίδρωση άρχισα να νοιώθω ακόμα και δροσιά.
Καλό θα ήταν λοιπόν να συμφιλιωθούμε με την ζέστη. Ζούμε σε μία ζεστή χώρα της οποίας το περιβάλλον γ@μ@με τακτικότατα. Τουλάχιστον ας μάθουμε να ζούμε και όχι να γκρινιάζουμε κι ας έχει και 43 βαθμούς. Ήτοι 109,4 Farenheit...

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2007

ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΞΕΦΤΙΛΕΣ!!!!!

ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ. Μπορείτε να το καταλάβετε από τον τίτλο άλλωστε. Κι όμως ο τίτλος δεν εκφράζει ούτε τον μισό από τον θυμό μου. Ούτε το ένα τέταρτο. Ούτε ένα ψίγμα. Διότι κατά τη χθεσινή συναυλία που έγινε στα πλαίσια του Ejekt Festival στα Ολυμπιακά Προπονητήρια Baseball, το γήπεδο γαμήθηκε!!! ΓΑΜΗΘΗΚΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ!!! Βάνδαλοι κάφροι που ονομάζονται έλληνες πήγαν να δουν μία συναυλία (η οποία για την ιστορία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω των επεισοδίων) και αντί να δουν και να ακούσουν μουσική, έκαψαν, έσπασαν, ποδοπάτησαν, έχεσαν (ναι έχεσαν) όλους τους χώρους του γηπέδου που φιλοξενούσε τηη διοργάνωση.

Δείτε εδώ το ρεπορτάζ στον ΣΚΑΪ της συναδέλφου μου Βίκης Παύλου http://www.skai.gr/master_avod.php?id=51413

Το αποτέλεσμα ήταν οι ομορφότερες και πιο σύγχρονες εγκαταστάσεις Baseball όλης της Ευρώπης να έχουν σήμερα μία τραγική εικόνα. Όλο το γήπεδο και το λιγοστό του γρασίδι είναι καλυμένο από κουτάκια μπύρας, διαφημιστικά χαρτιά και γόπες από κάθε μορφής και περιεχομένου τσιγάρα. Διάσπαρτα στον χώρο βρίσκονται καμμένα αυτοκίνητα, όποιων (ηλιθίων ομολογουμένως) τα έφεραν σε συναυλία των Beastie Boys. Τα γραφεία της Ομοσπονδίας του Baseball που βρίσκονται κάτω από τις κερκίδες του γηπέδου δεν έχουν ούτε ένα τζάμι στη θέση του, καθώς όλα έσπασαν. Έτσι τα καλά παιδάκια (που να τους γαμηθεί η μάνα) μπήκαν μέσα έσπασαν ό,τι βρήκαν (ένα κομπιούτερ, γραφεία, έναν πίνακα ανακοινώσεων, καρέκλες, μηχανήματα αυτόματης πώλησης νερού και αναψυκτικών) και έβαλαν φωτιά. Μπήκαν και στα αποδυτήρια, όπου έσπασαν όλα τα locker, τα διαχωρηστικά των ντους και των τουαλετών, απλώνοντας περιττώματα στους τοίχους. Και θα αναρωτηθείτε τώρα "τόση ώρα βρίζεις ασύστωλα, τί σε έπιασε με τα "περιττώματα" και δεν τα λες "σκατά";" Κρατάω τα "σκατά" για αυτά τα μουνόπανα, αλλά και για αυτή την γαμώχωρα που έχει καταφέρει να μην δίνει ούτε μία διέξοδο στους νέους μετατρέποντας οποιαδήποτε σύναξη τους άνω των 100 σε έκφραση μίσους.

ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΡΕ!!!
ΦΤΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!
ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ -ΜΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ- ΑΝ ΕΙΧΑ ΔΥΟ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΕΒΑΖΑ ΝΑ ΡΙΧΤΕΤΕ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ, ΑΛΛΑ ΡΟΠΑΛΙΕΣ ΜΕ ΡΟΠΑΛΑ ΤΟΥ BASEBALL ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ.

Αλλά έτσι είναι, ο έλληνας, ό,τι δεν καταλαβαίνει το κοροϊδεύει. Δεν σέβεται τίποτα. Από τους καλλιτέχνες που πήγε να δεί μέχρι τον χώρο που τον φιλοξενεί. ΟΥΣΤ ΡΕ. ΟΥΣΤ!!!

Υστερόγραφο προϊστορίας: Αμέσως μετά την Ολυμπιάδα η Ομοσπονδία Baseball, λόγω πολιτικών διαφορών της ηγεσίας της (ΠΑΣΟΚ) με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει λάβει ούτε ένα ευρώ από την νόμιμη επιχορήγηση που δίνει το κράτος στους εγκεκριμένους προϋπολογισμούς των αθλητικών ομοσπονδιών. Έτσι Ομοσπονδία και ΓΓ Αθλητισμού βρίσκονται στα δικαστήρια. Το αποτέλεσμα είναι η Ομοσπονδία να αδυνατεί να πληρώσει τους μισθούς των υπαλλήλων της (που λόγω πολιτικών βολεμάτων ειναι 9 ενώ δεν χρειάζονται ούτε 2) και το ηλεκτρικό. Έτσι δεν λειτουργεί το αυτόματο πότισμα οπότε έχει καεί το γρασίδι σε αρκετά σημεία των δύο γηπέδων, ενώ σώζεται κάποια πρασινάδα με την προσωπική φροντίδα παικτών και προπονητών.
Η διοργάνωση αυτής της συναυλίας ήταν μία οικονομική διέξοδος για την Ομοσπονδία, η οποία με τα χρήματα που έλαβε για την ενοικίαση του χώρου πλήρωσε τη ΔΕΗ ώστε να υπάρχει ηλεκτρικό για την συναυλία. Τώρα όμως τί θα γίνει; Ποιός θα πληρώσει τις ζημιές; Οι διοργανωτές; Σιγά. Απλά για άλλη μία φορά το πολύπαθο αυτό άγνωστο άθλημα για τη χώρα μας θα πάει ακόμα πιο πίσω αντί να πάει μπροστά και σιγά σιγά θα εξαφανιστεί.
Για τους περισσότερους βέβαια αυτό είναι αδιάφορο. Για εμένα όμως που παίζω baseball είναι σημαντικό. ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΕ!!!
Φτάνει διότι παρασύρωμαι ξανά και δυστυχώς δεν έχει νόημα.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2007

Αχ Ελβετία

Χάθηκα η αλήθεια είναι το τελευταίο διάστημα, αλλά ας όψεται (λίγο η δουλεία) και περισσότερο ένα ταξίδι στην Γενέβη, που με έκανε να ξεχάσω αρκετά από τα εδώ ζητήματα.
Τί χώρα αυτή η Ελβετία! Τί απιθανη χώρα!
Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν ότι όλα τα ξένα είναι καλύτερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι σε αυτή τη γαμημένη την Ελβετία βλέπεις το επίπεδο ζωής που θα έπρεπε να απολαμβάνουμε και στη χώρα μας.
Οι άνθρωποι σαφώς και δουλεύουν, αλλά την ίδια στιγμή φροντιζουν για την καθαριώτητα, λένε ένα καλημέρα, δεν κορνάρουν άσκοπα στα φανάρια, δεν φωνάζουν, λένε συγγνώμη όταν σκουντιώνται και πάει λέγοντας.
Με εντυπωσίασε η φύση. Η άπλα. Το πράσινο. Κάθε χρόνο με εντυπωσιάζει άλλωστε, καθώς είναι η τρίτη φορά που πηγαίνω εκεί. Και κάθε φορά την ίδια αίσθηση έχω.
Περιττό να μιλήσω για τους δρόμους. Ή μάλλον δεν είναι καθόλου περιττό, καθώς από εκεί φαίνεται ένα μέρος του πολιτισμού. Ποιοτική άσφαλτος με διαγραμμίσεις και ταμπέλες που ακολουθούν έναν τρόπο αναγραφής για όλη τη χώρα και όχι ότι θέλει ο κάθε δήμος, ή ότι θέλει ο κάθε δημόσιος υπάλληλος. Αποτέλεσμα να μπορεί κανείς να οδηγήσει χωρίς να φοβάται ότι θα του χωθεί ένας ξαφνικά από δεξιά, ή ότι θα στρίψει μπροστά στα μούτρα του και πάει λέγοντας.
Κάποιος βέβαια θα σχολιάσει "και τί είμαστε εμείς; Ελβετοί να μας βάλεις στη σειρά;" Αλήθεια είναι αυτό, αλλά και αυτή η ασυδοσία μας από ένα σημείο και μετά είναι τραγική.
Σταματώ εδώ και θα επανέλθω με φωτογραφίες.

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2007

Το "Πριν" και το "Μετά" μίας μεγάλης Αγάπης

Ήρθε επιτέλους! Είναι εδώ! Φρεσκοβαμμένη αναζωογονημένη, ανανεωμένη, γυαλιστερή, εκτυφλωτική, μαύρη και κόκκινη με flakes.


Επίσης έχει τοποθετηθεί προστατευτική μπάρα στον κινητήρα που σώζει πόδια και χρώμα από τις πτώσεις, καθώς και ολοκαίνουριες ντίζες γκαζιού επικαλυμένες με κέβλαρ.

Δείτε το "Πριν" και το "Μετά" μίας μεγάλης Αγάπης!!!


Γενική επισκόπιση: Η μέρα με τη νύχτα



Προσέξτε πόσο ζωντάνεψαν τα χρώματα. Ιδίως το μπορντό που είχε γίνει εντελώς μουντό, τώρα αντικαταστάθηκε από το μαύρο, αναδεικνύοντας έτσι παραπάνω το κόκκινο.


Τί σήμα είναι αυτό; Όχι πείτε μου τί τέλειο σήμα είναι αυτό;
Επίσης οι γραμμές που χώριζαν τα δύο χρώματα πριν ήταν χρυσή και πορτοκαλί. Τώρα έγιναν ασημί και κόκκινη.


Δείτε εδώ την προστατευτική μπάρα με τα ποδοστήρια για ξεκούραση και άραγμα στις μεγάλες αποστάσεις.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

Για την Αμαλία

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι


“ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ”

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ