Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Διακοπές παντού


Έχει πολύ πλάκα η blogoσφαιρα τις τελευταίες εβδομάδες. Όλοι ετοιμάζονται για διακοπές, αφήνουν με διάφορους έξυπνους τρόπους το γνωστό "Ραντεβού τον Σεπτέμβριο" και αποδεικνύουν πόσο ίδιοι είναι όλοι απέναντι στις διακοπές. Όλοι θέλουν να φύγουν. Όλοι θέλουν να γλυτώσουν, όλοι θέλουν να ξεκουραστούν, να κάνουν μία νέα αρχή.
Εγώ πάλι έχω μία ακόμη εβδομάδα δουλειάς και μετά μιαμιση εβδομάδα ξεκούραση. Ούτε το ένα είναι πολύ ούτε το άλλο. Σίγουρα όμως θα πληγωθώ όταν θα τελειώσει το δεύτερο.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007

Ρουσφέτια

Ο φίλος μου ο Μάνος στο blog του γράφει μία ιστορία για τον τρόπο με τον οποίο πήρε γρήγορη γραμμή από την Tellas χρησιμοποιώντας -τουλάχιστον για τους δημοσιογράφους- το πιο χρήσιμο τηλέφωνο όλων των εταιριών (ιδιωτικών και μή): Το τηλέφωνο του Γραφείου Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων.
Είμαι σίγουρος ότι όλοι -μα όλοι ανεξεραίτως- οι δημοσιογράφοι έχουν τέτοιες ιστορίες, οι οποίες αποκαλύπτουν μερικά πράγματα.
Πρώτον ότι όλα γίνονται.
Δεύτερον ότι συνήθως αν θέλουν οι έλληνες μπορούν να κάνουν τα πάντα διότι σε αυτή τη χώρα όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται.
Τρίτον ότι οι κατάλληλοι άνθρωποι στην κατάλληλη θέση είναι ευλογία.
Και τέλος ότι ακόμα κι αν το έμπρακτο ευχαριστώ δεν μπορεί παρά να είναι μικρό, η ευγνωμοσύνη θα έπρεπε να είναι αρκετή. Δυστυχώς όμως δεν είναι
Θα παραθέσω λοιπόν μερικές ιστορίες έχοντας πάντα στο μυαλό μου αυτούς τους ανθρώπους που με εξηπηρέτησαν, αλλά χωρίς να ξεχνάω και εκείνους που δεν το έκαναν.


Εισητήριο Aegean

Σήμερα έφυγε η κοπελιά μου για την Κύπρο, καθώς εκεί θα δώσουν τέσσερις παραστάσεις του "Ιφιγένεια εν Αυλίδι". Η επιστροφή τους είχε οριστεί για την Τρίτη στις τέσσερις το απόγευμα. Ξαφνικά όμως πήραν την Ίριδα τηλέφωνο από την παραγωγή που κάνει γύρισμα για μία νέα σειρά στο Mega και της είπαν ότι την ήθελαν πίσω την Τρίτη το πρωί. Με παίρνει αλαφιασμένη και μου λέει ότι ζήτησε από το Θέατρό της βοήθεια, αλλά της είπαν ότι δεν αλλάζει το εισητήριο κι αν θέλει να φύγει με την πτήση της Τρίτης στις έξι το πρωί, να κάνει την αλλαγή μόνη της και να πληρώσει από την τσέπη της.
Αποφάσισα να πάρω εγώ την Aegean. Στις κρατήσεις μου είπαν ότι δεν γίνεται να επέμβουν σε ομαδικό εισητήριο πράκτορα. Πήρα ένα φίλο μου που έχει ταξιδιωτικό γραφείο και μου απάντησε ότι ούτε εκείνος μπορεί να κάνει κάτι, αλλά θεωρητικά γίνεται η αλλαγή καταβάλοντας κάποιο μικρό πέναλτι.
Φυσικά και πήρα την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Μου είπε να πάρω ξανά στις κρατήσεις να ζητήσω την υπεύθυνη βάρδιας και να της εξηγήσω εξ' ονόματός της την κατάσταση. Έτσι κι έγινε. Μου απάντησε η κυρία Βλάχου. Ευγενέστατη. Της εξήγησα. "Αφήστε μου ένα τηλέφωνο και θα σας πάρω σε πέντε λεπτά" μου λέει.
Όντως σε δέκα λεπτά χτυπάει το τηλέφωνό μου. "Όλα εντάξει" μου λέει. "Έχουμε κάποια οικονομική διαφορά;" την ρωτώ. "Όχι καμία" μου απαντά. Την ευχαρίστησα και έκλεισα το τηλέφωνο. Σε μισή ώρα πήρα την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Την ευχαρίστησα και εκείνη τονίζοντάς της ότι η κυρία Βλάχου, όχι μόνο ήταν ταχύτατη, αλλά ήταν και ευγενέστατη. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.


Διόρθωση από Πλαίσιο

Με την Πλαίσιο Computers λίγο πολύ θα έχετε μπλέξει οι περισσότεροι. Χειρότερο (και ακριβότερο) σέρβις δεν πρέπει να υπάρχει. Έχει όμως τον αέρα του νικητή, οπότε γράφει την εξυπηρέτηση εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κάποια φορά λοιπόν κάηκε η μητρική μου. Ξεκινάω από τους Αμπελόκηπους με το αυτοκίνητο και τους πηγαίνω τον πύργο μου. Ταχύτατα (σε τέσσερις ώρες) με πήραν τηλέφωνο ότι είναι έτοιμος. Νέα μητρική, και νέος σκληρός για να στηθούν τα Windows, με τσόντα τον παλιό μου δίσκο για να μην χάσω τα δεδομένα μου. Το κοστούμι δεν το θυμάμαι, αλλά έκοψα τον κόλω μου, παράτησα τη δουλειά μου, πήγα από εκεί πήρα το μηχάνημα και γύρισα σπίτι. Τον συνδέω, τον ανάβω και ξαφνικά τα Windows... Αγγλικά! Δεν έχω πρόβλημα με τα αγγλικά. Άλλωστε έχω σπουδάσει σε αγγλόφωνα πανεπιστήμια. Έχω όμως για κάποιον πολύ συγκεκριμένο λόγω τα Windows στα Ελληνικά αν και ξέρω ότι τα Αγγλικά είναι καλύτερα.
Τους τηλεφωνώ. "Τί έγινε ρε παιδια; Γιατί αγγλικά;" "Έτσι μας είπατε" μου απαντούν. Ξαφνικά γίνομαι έξαλλος, καθώς δεν ανέχθηκα αυτό το ψέμμα μέσα στα μούτρα μου. Τέλος πάντων τους ρωτάω τί θα γίνει; "Φέρτε το να το διορθώσουμε" μου λένε. Τους εξηγώ ότι δεν είναι δυνατόν να χάνω την ώρα μου με δρομολόγια σε εργάσιμη ώρα Αμπελόκηποι - Εξάρχια. "Στείλτε μου έναν τεχνικό στο σπίτι" καταλήγω. "Δικό σας ήταν άλλωστε το λάθος". "ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ" μου λένε.
Μην σπάτε το κεφάλι σας τί έκανα. Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων. Εξηγώ στον κύριο Ζαρκαλή. "Μα τί δύσκίνητα που είναι αυτά τα παιδιά στα Εξάρχια" μου λέει. Εννοείται ότι την άλλη μέρα είχα τεχνικό στο σπίτι μου.


Διαβατήριο στα γρήγορα

Πριν από αρκετά χρόνια έπρεπε να βγάλω μέσα σε μία ημέρα διαβατήριο καθώς αποφάσισα την τελευταία στιγμή να παώ για σκι στη Βουλγαρία. Πήγα στη Νομαρχία Αθηνών, έκανα την αίτησή μου και ζήτησα να μου το βγάλουν την επομένη, ενώ κανονικά ήθελαν τρεις με πέντε ημέρες. "Στην προϊσταμένη" μου είπαν οι υπάλληλοι. Την βρήκα να κάθετε στο γραφείο της, πραγματικά χωμένη στην καρέκλα της και να τα ακούει (άδικα) από έναν πενηντάρη που την κατηγορούσε ότι επίτηδες είχαν κλείσει την ανάλογη υπηρεσία στον Πειραιά θέλοντας να βασανίσουν τους πολίτες. Ανώμαλο έτσι; Η κακομοίρα απαντούσε με ιώβεια υπομονή "μα τί λέτε κύριε, γιατί να σας βασανίζουμε".
Το γραφείο της προϊσταμένης ήταν πραγματικά πολύ μεγάλο, εκτός όμως από τα έπιπλα και τους φοριαμούς, όλο το υπόλοιπο πάτωμα ήταν καλυμένο με διαβατήρια. Στίβες τα διαβατήρια σαν τουβλάκια jenga. Περίπου ένα μέτρο η κάθε μία. Και στην κορυφή της κάθε μπορντώ στίβας ένα χαρτάκι με το αντίστοιχο γράμμα της αλφαβήτου. Φαντάζεστε δηλαδή περί τις τέσσερις στοίβες με "Άλφα" καμιά δεκαριά με "Σίγμα" και τουλάχιστον δεκαπέντε στίβες με "Πι".
Ο κύριος μπροστά μου έφυγε αφού ξεθύμανε. "Παρακαλώ" μου διακόπτει την παρατήρηση του χώρου. "Γειά σας" της λέω ευγενέστατα "είμαι δημοσιογράφος στην Αυριανή (τότε εκεί ήμουν υλατζής) και θα ήθελα..." Όσο λέω αυτά η κυρία (δεν θυμάμαι το όνομά της) ανασηκώθηκε από την καρέκλα της και μου λέει "Παρακαλώ ό,τι θέλετε". "Ξέρετε -της εξηγώ- η εφημερίδα μου μου ανέθεσε εκτάκτως μία αποστολή στη Βουλγαρία και θα πρέπει αύριο το απόγευμα να πετάξω. Κατέθεσα μόλις τώρα μία αίτηση για νέο διαβατήριο και θα ήθελα αν ήταν δυνατόν να είναι έτοιμο αύριο;" "Βεβαίως" μου απάντησε, "όμως γράψτε κι εσείς κάτι για την κατάσταση που ζούμε εδώ. Βλέπετε τί γίνεται;" "Βλέπω" της απάντησα. Συζητήσαμε λίγο για την έλλειψη προσωπικού και έφυγα.
Εννοείται ότι την μεθεπομένη κατέβαινα με τρέλα τις πλαγίες του Πογιάνα Μπρασόβ.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007

Πως απέκτησε η Nike το όνομά της

Πριν από μερικά χρόνια, έβλεπα μία χαζή ταινία στην τηλεόραση για έναν αθλητή, τον Prefontaine, ο οποίος πέθανε πρόωρα ενώ προσπαθούσε να πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου.
Προπονητής αυτού του υποσχόμενου αθλητή (και στη ταινία, αλλά και στην πραγματικότητα) ήταν ο Bill Bowerman. Ενδεχομένως για πολλούς από εσάς (όπως και για μένα πριν τη μικρή μου έρευνα για αυτό το post) το όνομα αυτό δεν θα λέει και πολλά. Ο κύριος Bowerman λοιπόν είναι ο ιδρυτής της Nike της μεγαλύτερης εταιρίας αθλητικών ειδών στον κόσμο αυτή τη στιγμή.
Ο Bowerman όταν δημιούργησε την Nike, ήταν καθηγητής και προπονητής στίβου στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον με μία πραγματική μανία: Ήθελε να σπάσει την τότε μονοκρατορία της Adidas. Για να το πετύχει αυτό ξεκίνησε μία συνεργασία με έναν αθλητή του -τον Phil Knight- ο οποίος κατάφερε να πάρει την αντιπροσωπία για την εισαγωγή φτηνών παπουτσιών από τη Ιαπωνία.
Αυτά που σας γράφω προέρχονται από την ιστορία της Nike όπως αναγράφεται στο site της εταιρίας και βέβαια όπως ίσως φαντάζεστε κάπου αλλού θέλω να καταλήξω.
Σύμφωνα λοιπόν με το site αυτό ένας ακόμα δρομέας, ο Jeff Johnson, αφού έγινε ο πρώτος πωλητής της εταιρίας ήταν και εκείνος που έδωσε το όνομα στην καινούρια εταιρία: Nike
Η αλήθεια είναι ότι στο έργο για το οποίο σας είπα στην αρχή η ιστορία δεν ήταν ακριβώς έτσι, αλλά όπως θα διαβάσετε (αν δεν βαρεθήκατε) δεν έχει και τόση σημασία η ιστορική ακρίβεια. Για οικονομία στους χαρακτήρες λοιπόν στην ταινία το όνομα Nike το εμπνεύστηκε ο ίδιος ο Bill Bowerman, ο οποίος εμφανίζεται σε όλο το έργο να πειραματίζεται με διάφορα πλαστικά υλικά ή καουτσούκ τα οποία τα κόβει σε μορφή σόλας και προσπαθεί να δει ποιο θα του δώσει την καλύτερη πρόσφυση για την δημιουργία των πρώτων Nike.

Εδώ λοιπόν και έρχεται η αποκάλυψη, τουλαχιστόν για εμένα, αλλά και για αρκετούς Έλληνες όπως έχω παρατηρήσει όλα αυτά τα χρόνια (ένας εξ' αυτών ήταν ο Μάνος προχθές).

Από τότε που θυμάμαι τον ευατό μου, φυσικά υπήρχαν και τα Nike.
Τότε τα διαβάζαμε "Νάικ". Κατά καιρούς όμως εμφανίζονταν διάφοροι μυαλοπώληδες που διέδιδαν ότι στην Αμερική δεν τα λένε έτσι, αλλά τα προφέρουν "Νικ", "Νίκε", "Νάικε" αλλά και το σωστό που είναι "Νάικι".

Όπως λοιπόν εξηγεί ο Bill Bowerman στην ταινία που έβλεπα, είχε αποφασίσει να ονομάσει έτσι τα παπούτσια του από την ελληνικότατη λέξη "Νίκη". "Νικήστε" έλεγε ουσιαστικά με τα παπούτσια του στου φοιτητές - αθλητές ο προπονητής τους. Απλά στα Αμερικάνικα η "νίκη" προφέρεται "νάικι", όπως ακριβώς η Ίρις προφέρεται "Άιρις", ο Σπύρος "Σπάιρος" κλπ.




Θα με ρωτήσετε αν στο site της Nike αναγράφεται αυτή η μικρή λεπτομέρεια. "Φυσικά όχι" θα σας απαντήσω, αλλά τουλάχιστον σκέφτομαι ότι γνωρίζοντας την αλήθεια νοιώθω κάπως καλύτερα. Όχι για τα Nike που μας έχουν χεσμένους, αλλά για τις δυνατότητες αυτής της μικρής δική μας γωνίστας σε αυτόν τον πλανήτη, που άν ήθελε σίγουρα θα μπορούσε να έχει μία άλλη θέση σε αυτόν.

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2007

Στο Βατραχοκόριτσο

Το Βατραχοκόριτσο με μπερδεύει. Την διαβάζω πολύ συχνά και μάλιστα περισσότερες από μία φορα κάθε νέα της ανάρτηση. Είναι η μοναδική της blogοσφαιράς που μου άφησε ένα "Χρόνια Πολλά" στη γιορτή μου. Πόσο το φχαριστήθηκα. Έχω διαβάσει και τα θετικότατα σχόλια που γράφει για εκείνη ο φίλος μου ο Μάνος, οπότε η εικόνα που έχω σχηματίσει είναι αφανταστα θετική. Ονομάζει και το blog της "Ξανά Ξανθιά" κι έτσι όλα είναι στη θέση τους, καθώς οι ξανθιές μου αρέσουν χωρίς να τους αποδίδω τίποτα από όλα αυτά τα σεξίστικα που καταγράφονται στα ανέκδοτα.
Κάποια πράγματα όμως εξακολουθούν να με μπερδεύουν.

Τις προάλλες είχε γράψει ένα κείμενο που το είχε ονομάσει "710". Στην αρχή έλεγε ότι αυτός ο αριθμός κρύβει πολλά για εκείνη, τα οποία οι περισσότεροι τα αγνοούμε. Ένα ήταν σαφές, το 710 είχε να κάνει με άπίστευτη αγάπη, για έναν "άντρα, αιώνιο παιδί."
(Μόλις τώρα που γράφω αυτό το post έβαλα τα ακουστικά στο κεφάλι μου και ακούω τα τραγούδια που παίζει το blog της, οπότε είμαι και ηχητικά μέσα στον έρωτά της)
Συνέχισα να διαβάζω το "710" σίγουρος ότι κάτι παραπάνω θα μου εξηγούσε γι αυτό το νούμερο. Τίποτα. Ή τουλάχιστον εδώ δεν καταλαβαίνα τίποτα. Διάβασα και τα σχόλια. Κάποιοι έγραφαν σαν να καταλάβαιναν. Εγώ γιατί λοιπόν δεν καταλαβαίνω; Δεν ξέρω πως είναι να αγαπάς και δεν πιάνω ευαίσθητα νοήματα; Ίσως. Αποφάσισα να γίνω ρεζίλι. Άφησα το εξής σχόλιο:

"Βρε κορίτσι μου, κι εσείς οι υπόλοιποι, όλοι δείχνετε να καταλαβαίνετε. Έγώ έχω διαβάσει δυο φορές το post και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είμαι βλάκας; Μου λείπουν κάποιες βασικές πληροφορίες (το ελπίζω) που όμως θα έπρεπε να ξέρω, άρα δεν ζω σε αυτόν τον κόσμο;Μπορεί κάποιος (και πιθανοτα εσύ κοπέλα μου) να μου κάνει τα πράγματα λιανά;PLEEEEEAAAASEEE".

Απάντηση δεν πήρα ποτέ. Το ατομικό μου ξεμπρόστιασμα δεν έδειξε να συγκινεί κανένα. Ούτε το Βατραχάκι (έτσι την αναγράφει ο Μάνος στα αγαπημένα του) ούτε κανέναν από τους άλλους 15 που σχολίαζαν όλο νόηματα. Σκέφτηκα ότι ίσως οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- με προστάτευαν. Δεν ήθελαν να μου αποκαλύψουν κάτι που είναι αυτονόητο και επομένως να μην με κάνουν να νοιώσω άσχημα. Οχι δεν με πειράζει! Δεν με πειράζει σας λέω. Από την άλλη, τώρα που το σκέφτομαι ίσως τα πράγματα να είναι πολύ απλά. 710 σημαίνει ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας. Ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες μεγάλε. Αν σε άγγιξε κάτι, σε άγγιξε. Αν όχι, τότε τί το ψάχνεις; Κι αν δεν κατάλαβες μόνος σου οι άλλοι θα σε κάνουν να καταλάβεις;

Τρεις ημέρες αργότερα, το Βατραχοκόριτσο ανέλυσε ένα τραγούδι της Αλεξίου, το "Συναυλία". Δεν το αναγνώρισα στην αρχή καθώς δεν είμαι πολύ φίλος της ελληνικής μουσικής, όμως εκείνο το "αλλά μας έμεινε η ροκιά" κάτι που έλεγε. Έψαξα λίγο στο google και η απάντηση βρέθηκε πανεύκολα. Αργότερα "πέρασε" το τραγούδι και στο ηχητικό χαλί του blog της, οπότε ήταν απολύτως σίγουρο ότι είναι από τα αγαπημένα της. Ειδικά λοιπόν εκείνη τη στροφή που περιέχει τον συγκεκριμένο στίχο, την ανέλυσε ως εξής:

Τραγούδια, στάδια, συγκροτήματα
Καρδιά μου αγάπη μου γλυκιά
Μας φάγαν όλα μας τα χρήματα
Αλλά μας έμεινε η ροκιά

"Ξοδεύτηκα πολύ, πέρασα όμορφα και άσχημα, δύσκολα και εύκολα, συμβιβάστηκα και επαναστάτησα, μα το τραγούδι μέσα μου δεν άλλαξε ποτέ, χαίρομαι που μπορώ να το τραγουδήσω για σένα και μόνο, καρδιά μου εσύ που αντέχεις να μ ακούς- και αυτό είναι άθλος!!!"

ΤΕΛΕΙΟ!!!

Πόση αγάπη μπορεί να έχει αυτό το κορίτσι μέσα της.
Κλείδωσε όμως το post, απενεργοποιώντας την ανάρτηση νέων σχολίων. Υπήρχε μόνο ένα που είχε αφήσει ο Σπύρος Σεραφείμ, κι έτσι δεν μπορούσα να της γράψω πόσο είχα εντυπωσιαστεί από την ανάλυσή της. Ίσως δεν ήθελε να σχολιάσει κανένας άλλος εκτός από εκείνον που σχολίασε. Ίσως το ένα αυτό σχόλιο (πολύ γλυκό σχόλιο πρέπει να προσθέσω) να μην ήταν εκείνο που περίμενε και να την έκανε να νοιώσει ότι δεν ήθελε κανείς άλλος να σχολιάσει παρά μόνον εκείνος. Αν ο Σπύρος ήταν εκείνος η αποστολή του post είχε εκτελεστεί, άρα lock. Αν δεν ήταν τότε δεν ήθελε να ακούσει κανένα σχόλιο από κανέναν. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Οπότε lock ξανά.
Επικροτώ την απόφασή της ό,τι απ' τα δύο κι άν συνέβει και εύχομαι το post να πέτυχε την αποστολή του.

Χθες ομως πάλι με μπέρδεψε. Έγραψε ένα κείμενο για τον φραπέ που πίνει στην αγορά Μπιτ Παζάρ στη Θεσσαλονίκη. Ούτε το Μπιτ Παζάρ ήξερα που είναι. Άντε ξανά - μανά στο Google. Ψάξε μαλάκα, γίνε και πάλι ρεζίλι. Δείξε ότι εκτός από την Αθήνα σου δέν ξέρεις τίποτα άλλο για τον γύρω κόσμο. Τέλος πάντως έμαθα ότι το Μπιτ Παζάρ είναι μία γειτονιά παλαιοπωλών στη Συμπρωτεύουσα (δεν είμαι σίγουρος αλλά αυτό το "Συμπρωτεύουσα" πρέπει τελικά να τους ενοχλεί τους Θεσσαλονικείς και μάλλον με το δίκιο τους) όπου γενικώς μαζεύονται πολύ ψαγμένοι τύποι. Ιδανικό σημείο για να πίνει τον δυνατό φραπέ της το Βατραχοκόριτσο. Εκεί λοιπόν παρατήρησε κάποια παιδιά που έπαιζαν, θυμήθηκε πως έπαιζε παιδί τις μουσικές καρέκλες, έκανε μία βόλτα στον εσωτερικό της κόσμο... Ο έρωτάς της πουθενά. Διάβαζα και αναρωτιωμουν "Τί έγινε"; "Πού πήγε τόση αγάπη"; "Καμία αναφορά σε εκείνον"; Είχα φτάσει στην τελευταία αράδα. Τελείωναν τα γράμματα και αγχωνόμουν. Αγχωνόμουν! Αλλά να... Την τελευταία στιγμή... Ακριβώς κάτω από την τελευταία τελεία, με ψιλά γράμματα και μέσα σε παρένθεση το σωσε:

(μου έχεις λείψει πάρα πολύ….θέλεις να στο τραγουδήσω κιόλας;)

Ουφ! Όλα ήταν στη θέση τους. Το βατραχοκόριτσο είναι ακόμα ερωτευμένο και εγώ έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Όχι πολύ μεγάλο όμως γιατί είμαι στο γραφείο... Μη νομίσουν ότι χασκογελάω και μόνος μου...
Ελπίζω να της λείπει γιατί είναι σε ταξίδι.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2007

Η βάση της Δημοκρατίας

"Τα δέντρα δεν ψηφίζουν, ψηφίζουν ομως τα κούτσουρα".

Τάδε έφη Ο-ΚΑΙΡΟΣ σχολιάζοντας (όπως κάνει πάντα) κάτι που έγραψα στο blog του.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2007

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Κάνοντας μία επισκεψη στον Καιρό άφησα το παρακάτω σχόλιο στην τελευταία του ανάρτηση με τίτλο "Καλημέρα":
"Αυτή η ιστορία με την καταστροφή του δάσους δυστυχώς με απογοητεύει.
Και οι διαμαρτυρίες με απογοητεύουν.
Όχι σαν έκφραση, (ειδικά εκείνη στο Σύνταγμα την Κυριακή ήταν ιδιαίτερα σημαντική και έντονη) αλλά σαν αποτέλεσμα που φοβάμαι ότι είναι ήδη προδιαγεγραμμένο.
Εύχομαι να έχω άδικο, αλλά δυστυχώς τα δέντρα δεν ψηφίζουν, ενώ όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, το μόνο που θα ακούμε θα είναι για τα δέντρα."


Το σχόλιο μου βγήκε αυθόρμητα. Μόλις κλίκαρα για να βγει στο blog του αιστάνθηκα μία ασυνέπεια με τα όσα έγραφα και έδειχνα τις προηγούμενες ημέρες μετά τη φωτιά στην Πάρνηθα. Ξαφνικά αναρωτήθηκα: Αν δηλαδή είχα επηρεαστεί τόσο πολύ με την καταστροφή ώστε να βάζω φωτογραφίες και αιχμηρές γελοιογραφίες με το θέμα, τότε γιατί έχω αυτή την πικρή γεύση στο στόμα μου για την διαμαρτυρία του Συντάγματος. Αν δηλαδή μία τόσο πηγαία διαμαρτυρία όπως αυτή της Κυριακής με κάνει απαισιόδοξο, τότε μάλλον δεν θα είμαι ποτέ ευχαριστημένος".

Σε γενικές γραμμές δεν πιστεύω στις διαμαρτυρίες.

Η τελευταία μεγάλη και πραγματικά σημαντική διαμαρτυρία που θυμάμαι να έφερε αποτελέσματα ήταν αυτή κατά του ασφαλιστικού του Γιαννίτση. Μετά όμως και αυτή έγινε στόχος εκμετάλευσης και ξέφτισε με αποτέλεσμα η επανάληψη τέτοιων διαμαρτυριών να είναι πολύ δύσκολη. Εδώ θα είμαστε μετά τις εκλογές να δούμε πόσοι θα κατεβαίνουν στον δρόμο όταν (και φυσικά αν) η ΝΔ προσπαθήσει να φέρει μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό.

Επιστρέφοντας στην διαμαρτυρία της Πάρνηθας έχω τον φόβο ότι ούτε και αυτή θα επαναληφθεί ποτέ με τόσο παλμό, κέφι και ακομμάτιστη παρουσία. Ειδικά αυτό το τελευταίο να είστε σίγουροι ότι θα είναι το πρώτο που θα εξαφανιστεί. Τα κόμματα μόλις μυρίζονται θέμα που "πουλάει" φυσικά και βάζουν μέσα στο μέλι τα χέρια τους προσπαθώντας να γυρίσουν τα πάντα στο δικό τους συμφέρον, που φυσικά δεν είναι ο στόχος της διαμαρτυρίας. Της κάθε διαμαρτυρίας.
Την ίδια στιγμή πολύ φοβούμαι ότι οι περισσότεροι που βγήκαν την Κυριακή στο δρόμο σύντομα θα ξεχάσουμε τη ζημιά που έγινε και δεν θα ενδιαφερόνται καθώς δεν θα την βλέπουν. Όπως ακριβώς δεν ενδιαφερόμαστε για την καταστροφή στην χωματερή των Άνω Λιοσίων, όπως δεν ενδιαφερόμαστε για την Ψυτάλλεια, όπως δεν στενοχωρηθήκαμε για την Πεντέλη και πάει λέγοντας.
Έτσι καταλήγω ότι το αποτέλεσμα της Πάρνηθας είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο. Ή σχεδόν προδιαγεγραμμένο.
Εννοείται ότι εύχομαι σε όλα αυτά να βγω λάθος. Τόσο λάθος που να μην τολμήσω ξανα να ασχοληθώ με αυτό το θέμα.

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2007

Τα δέντρα δεν έχουν φωνή, εμείς όμως έχουμε

(Αντιγράφω από τις "Αμπελοφιλοσοφίες")

Η κινητοποίηση ξεκίνησε αυθόρμητα, μέσω email και SMS. Το μήνυμα είναι το ακόλουθο:

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ.AΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ.ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ.ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ.ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

Διαδώστε το. Ας είμαστε όσο γίνεται περισσότεροι.

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2007

Καμία σχέση


Ούτε να σκεφτεί κανείς σας καμία εξυπνάδα!!!