Τρίτη, 10 Ιουλίου 2007

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Κάνοντας μία επισκεψη στον Καιρό άφησα το παρακάτω σχόλιο στην τελευταία του ανάρτηση με τίτλο "Καλημέρα":
"Αυτή η ιστορία με την καταστροφή του δάσους δυστυχώς με απογοητεύει.
Και οι διαμαρτυρίες με απογοητεύουν.
Όχι σαν έκφραση, (ειδικά εκείνη στο Σύνταγμα την Κυριακή ήταν ιδιαίτερα σημαντική και έντονη) αλλά σαν αποτέλεσμα που φοβάμαι ότι είναι ήδη προδιαγεγραμμένο.
Εύχομαι να έχω άδικο, αλλά δυστυχώς τα δέντρα δεν ψηφίζουν, ενώ όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, το μόνο που θα ακούμε θα είναι για τα δέντρα."


Το σχόλιο μου βγήκε αυθόρμητα. Μόλις κλίκαρα για να βγει στο blog του αιστάνθηκα μία ασυνέπεια με τα όσα έγραφα και έδειχνα τις προηγούμενες ημέρες μετά τη φωτιά στην Πάρνηθα. Ξαφνικά αναρωτήθηκα: Αν δηλαδή είχα επηρεαστεί τόσο πολύ με την καταστροφή ώστε να βάζω φωτογραφίες και αιχμηρές γελοιογραφίες με το θέμα, τότε γιατί έχω αυτή την πικρή γεύση στο στόμα μου για την διαμαρτυρία του Συντάγματος. Αν δηλαδή μία τόσο πηγαία διαμαρτυρία όπως αυτή της Κυριακής με κάνει απαισιόδοξο, τότε μάλλον δεν θα είμαι ποτέ ευχαριστημένος".

Σε γενικές γραμμές δεν πιστεύω στις διαμαρτυρίες.

Η τελευταία μεγάλη και πραγματικά σημαντική διαμαρτυρία που θυμάμαι να έφερε αποτελέσματα ήταν αυτή κατά του ασφαλιστικού του Γιαννίτση. Μετά όμως και αυτή έγινε στόχος εκμετάλευσης και ξέφτισε με αποτέλεσμα η επανάληψη τέτοιων διαμαρτυριών να είναι πολύ δύσκολη. Εδώ θα είμαστε μετά τις εκλογές να δούμε πόσοι θα κατεβαίνουν στον δρόμο όταν (και φυσικά αν) η ΝΔ προσπαθήσει να φέρει μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό.

Επιστρέφοντας στην διαμαρτυρία της Πάρνηθας έχω τον φόβο ότι ούτε και αυτή θα επαναληφθεί ποτέ με τόσο παλμό, κέφι και ακομμάτιστη παρουσία. Ειδικά αυτό το τελευταίο να είστε σίγουροι ότι θα είναι το πρώτο που θα εξαφανιστεί. Τα κόμματα μόλις μυρίζονται θέμα που "πουλάει" φυσικά και βάζουν μέσα στο μέλι τα χέρια τους προσπαθώντας να γυρίσουν τα πάντα στο δικό τους συμφέρον, που φυσικά δεν είναι ο στόχος της διαμαρτυρίας. Της κάθε διαμαρτυρίας.
Την ίδια στιγμή πολύ φοβούμαι ότι οι περισσότεροι που βγήκαν την Κυριακή στο δρόμο σύντομα θα ξεχάσουμε τη ζημιά που έγινε και δεν θα ενδιαφερόνται καθώς δεν θα την βλέπουν. Όπως ακριβώς δεν ενδιαφερόμαστε για την καταστροφή στην χωματερή των Άνω Λιοσίων, όπως δεν ενδιαφερόμαστε για την Ψυτάλλεια, όπως δεν στενοχωρηθήκαμε για την Πεντέλη και πάει λέγοντας.
Έτσι καταλήγω ότι το αποτέλεσμα της Πάρνηθας είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο. Ή σχεδόν προδιαγεγραμμένο.
Εννοείται ότι εύχομαι σε όλα αυτά να βγω λάθος. Τόσο λάθος που να μην τολμήσω ξανα να ασχοληθώ με αυτό το θέμα.

4 σχόλια:

NIEMANDSROSE είπε...

Διάβασα το σχόλιό σου στον "καιρό" και ήρθα από δώ να διαβάσω περισσότερα.
Νόμιζα θα έλεγες για το διαβόητο "κίνημα των bloggers" και τη προδιαγεγραμμένη του πορεία. Έχω γράψει κάτο σχετικό και θέλω να το μοιραστώ.
http://niemandsrose-niemandsrose.blogspot.com/2007/07/blog-post_07.html

ONOMATODOSIA είπε...

κι εγω. δε πιστευω σχεδον πουθενα...

o kairos είπε...

Πολεμας για σενα,μην το ξεχνας.Μπορει να νικησεις μπορει και οχι.Αν ειναι να μη νικησεις δεν θα πολεμησεις;

The Torch είπε...

Μου θύμησες ένα στριπάκι του Quino Καιρέ:
Η Μαφάλντα παίζει στο πάτωμα σκάκι με τον Φελίπε. Στο δεύτερο κουτάκι περνάει αδιάφορος ο μικρός αδελφός της Μαφάλντα ο Νάντο. Με την πιπίλα στο στόμα ρωτάει: "Σε αυτό το παιχνίδι κερδίζουν και οι δύο;" "Όχι, μόνο ο ένας" του απαντά η Μαφάλντα χωρίς να σηκώσει το κεφάλι της. "Τότε ο άλλος γιατί παίζει;" την αποτελειώνει ο μικρός στο τελευταίο κουκάτι.