Κυριακή, 15 Ιουλίου 2007

Στο Βατραχοκόριτσο

Το Βατραχοκόριτσο με μπερδεύει. Την διαβάζω πολύ συχνά και μάλιστα περισσότερες από μία φορα κάθε νέα της ανάρτηση. Είναι η μοναδική της blogοσφαιράς που μου άφησε ένα "Χρόνια Πολλά" στη γιορτή μου. Πόσο το φχαριστήθηκα. Έχω διαβάσει και τα θετικότατα σχόλια που γράφει για εκείνη ο φίλος μου ο Μάνος, οπότε η εικόνα που έχω σχηματίσει είναι αφανταστα θετική. Ονομάζει και το blog της "Ξανά Ξανθιά" κι έτσι όλα είναι στη θέση τους, καθώς οι ξανθιές μου αρέσουν χωρίς να τους αποδίδω τίποτα από όλα αυτά τα σεξίστικα που καταγράφονται στα ανέκδοτα.
Κάποια πράγματα όμως εξακολουθούν να με μπερδεύουν.

Τις προάλλες είχε γράψει ένα κείμενο που το είχε ονομάσει "710". Στην αρχή έλεγε ότι αυτός ο αριθμός κρύβει πολλά για εκείνη, τα οποία οι περισσότεροι τα αγνοούμε. Ένα ήταν σαφές, το 710 είχε να κάνει με άπίστευτη αγάπη, για έναν "άντρα, αιώνιο παιδί."
(Μόλις τώρα που γράφω αυτό το post έβαλα τα ακουστικά στο κεφάλι μου και ακούω τα τραγούδια που παίζει το blog της, οπότε είμαι και ηχητικά μέσα στον έρωτά της)
Συνέχισα να διαβάζω το "710" σίγουρος ότι κάτι παραπάνω θα μου εξηγούσε γι αυτό το νούμερο. Τίποτα. Ή τουλάχιστον εδώ δεν καταλαβαίνα τίποτα. Διάβασα και τα σχόλια. Κάποιοι έγραφαν σαν να καταλάβαιναν. Εγώ γιατί λοιπόν δεν καταλαβαίνω; Δεν ξέρω πως είναι να αγαπάς και δεν πιάνω ευαίσθητα νοήματα; Ίσως. Αποφάσισα να γίνω ρεζίλι. Άφησα το εξής σχόλιο:

"Βρε κορίτσι μου, κι εσείς οι υπόλοιποι, όλοι δείχνετε να καταλαβαίνετε. Έγώ έχω διαβάσει δυο φορές το post και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είμαι βλάκας; Μου λείπουν κάποιες βασικές πληροφορίες (το ελπίζω) που όμως θα έπρεπε να ξέρω, άρα δεν ζω σε αυτόν τον κόσμο;Μπορεί κάποιος (και πιθανοτα εσύ κοπέλα μου) να μου κάνει τα πράγματα λιανά;PLEEEEEAAAASEEE".

Απάντηση δεν πήρα ποτέ. Το ατομικό μου ξεμπρόστιασμα δεν έδειξε να συγκινεί κανένα. Ούτε το Βατραχάκι (έτσι την αναγράφει ο Μάνος στα αγαπημένα του) ούτε κανέναν από τους άλλους 15 που σχολίαζαν όλο νόηματα. Σκέφτηκα ότι ίσως οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- με προστάτευαν. Δεν ήθελαν να μου αποκαλύψουν κάτι που είναι αυτονόητο και επομένως να μην με κάνουν να νοιώσω άσχημα. Οχι δεν με πειράζει! Δεν με πειράζει σας λέω. Από την άλλη, τώρα που το σκέφτομαι ίσως τα πράγματα να είναι πολύ απλά. 710 σημαίνει ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας. Ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες μεγάλε. Αν σε άγγιξε κάτι, σε άγγιξε. Αν όχι, τότε τί το ψάχνεις; Κι αν δεν κατάλαβες μόνος σου οι άλλοι θα σε κάνουν να καταλάβεις;

Τρεις ημέρες αργότερα, το Βατραχοκόριτσο ανέλυσε ένα τραγούδι της Αλεξίου, το "Συναυλία". Δεν το αναγνώρισα στην αρχή καθώς δεν είμαι πολύ φίλος της ελληνικής μουσικής, όμως εκείνο το "αλλά μας έμεινε η ροκιά" κάτι που έλεγε. Έψαξα λίγο στο google και η απάντηση βρέθηκε πανεύκολα. Αργότερα "πέρασε" το τραγούδι και στο ηχητικό χαλί του blog της, οπότε ήταν απολύτως σίγουρο ότι είναι από τα αγαπημένα της. Ειδικά λοιπόν εκείνη τη στροφή που περιέχει τον συγκεκριμένο στίχο, την ανέλυσε ως εξής:

Τραγούδια, στάδια, συγκροτήματα
Καρδιά μου αγάπη μου γλυκιά
Μας φάγαν όλα μας τα χρήματα
Αλλά μας έμεινε η ροκιά

"Ξοδεύτηκα πολύ, πέρασα όμορφα και άσχημα, δύσκολα και εύκολα, συμβιβάστηκα και επαναστάτησα, μα το τραγούδι μέσα μου δεν άλλαξε ποτέ, χαίρομαι που μπορώ να το τραγουδήσω για σένα και μόνο, καρδιά μου εσύ που αντέχεις να μ ακούς- και αυτό είναι άθλος!!!"

ΤΕΛΕΙΟ!!!

Πόση αγάπη μπορεί να έχει αυτό το κορίτσι μέσα της.
Κλείδωσε όμως το post, απενεργοποιώντας την ανάρτηση νέων σχολίων. Υπήρχε μόνο ένα που είχε αφήσει ο Σπύρος Σεραφείμ, κι έτσι δεν μπορούσα να της γράψω πόσο είχα εντυπωσιαστεί από την ανάλυσή της. Ίσως δεν ήθελε να σχολιάσει κανένας άλλος εκτός από εκείνον που σχολίασε. Ίσως το ένα αυτό σχόλιο (πολύ γλυκό σχόλιο πρέπει να προσθέσω) να μην ήταν εκείνο που περίμενε και να την έκανε να νοιώσει ότι δεν ήθελε κανείς άλλος να σχολιάσει παρά μόνον εκείνος. Αν ο Σπύρος ήταν εκείνος η αποστολή του post είχε εκτελεστεί, άρα lock. Αν δεν ήταν τότε δεν ήθελε να ακούσει κανένα σχόλιο από κανέναν. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Οπότε lock ξανά.
Επικροτώ την απόφασή της ό,τι απ' τα δύο κι άν συνέβει και εύχομαι το post να πέτυχε την αποστολή του.

Χθες ομως πάλι με μπέρδεψε. Έγραψε ένα κείμενο για τον φραπέ που πίνει στην αγορά Μπιτ Παζάρ στη Θεσσαλονίκη. Ούτε το Μπιτ Παζάρ ήξερα που είναι. Άντε ξανά - μανά στο Google. Ψάξε μαλάκα, γίνε και πάλι ρεζίλι. Δείξε ότι εκτός από την Αθήνα σου δέν ξέρεις τίποτα άλλο για τον γύρω κόσμο. Τέλος πάντως έμαθα ότι το Μπιτ Παζάρ είναι μία γειτονιά παλαιοπωλών στη Συμπρωτεύουσα (δεν είμαι σίγουρος αλλά αυτό το "Συμπρωτεύουσα" πρέπει τελικά να τους ενοχλεί τους Θεσσαλονικείς και μάλλον με το δίκιο τους) όπου γενικώς μαζεύονται πολύ ψαγμένοι τύποι. Ιδανικό σημείο για να πίνει τον δυνατό φραπέ της το Βατραχοκόριτσο. Εκεί λοιπόν παρατήρησε κάποια παιδιά που έπαιζαν, θυμήθηκε πως έπαιζε παιδί τις μουσικές καρέκλες, έκανε μία βόλτα στον εσωτερικό της κόσμο... Ο έρωτάς της πουθενά. Διάβαζα και αναρωτιωμουν "Τί έγινε"; "Πού πήγε τόση αγάπη"; "Καμία αναφορά σε εκείνον"; Είχα φτάσει στην τελευταία αράδα. Τελείωναν τα γράμματα και αγχωνόμουν. Αγχωνόμουν! Αλλά να... Την τελευταία στιγμή... Ακριβώς κάτω από την τελευταία τελεία, με ψιλά γράμματα και μέσα σε παρένθεση το σωσε:

(μου έχεις λείψει πάρα πολύ….θέλεις να στο τραγουδήσω κιόλας;)

Ουφ! Όλα ήταν στη θέση τους. Το βατραχοκόριτσο είναι ακόμα ερωτευμένο και εγώ έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Όχι πολύ μεγάλο όμως γιατί είμαι στο γραφείο... Μη νομίσουν ότι χασκογελάω και μόνος μου...
Ελπίζω να της λείπει γιατί είναι σε ταξίδι.

9 σχόλια:

o kairos είπε...

Βλεπε την διακριτικα.Στην πραγματικοτητα ειναι καλυτερη κι απ αυτα που γραφει.

The Torch είπε...

Δυστυχώς δεν την γνωρίζω στην πραγματικότητα, σε πιστεύω όμως 1000%

Ανώνυμος είπε...

http://funel.blogspot.com/

Διάβασε κάποια ειδικά σχόλια και θα τα καταλάβεις όλα. Έξυπνος άνθρωπος είσαι. Τα Φαινόμενα απατούν. Δεν ξέρεις ποτέ τι κρύβεται πίσω από όμορφες λέξεις.
Καλή τύχη.

Ανώνυμος είπε...

Tα comment είναι 127.
712;

manosantonaros είπε...

Ρε παιδί μου, κοίτα που μου βγήκες ερευνητής. Ωραίο πόστ φίλε... και το δικό σου και της Κατερίνας. Αυτός που υπογράφει με το url του funel... (δεν υποννοώ κάτι γιατί δεν ξέρω ποιός είναι) έχει απόλυτο δίκιο.
Ρα φαινόμενα απατούν.
Η αλήθεια είναι ακόμα καλύτερη.
keep on blogging Κ.

manosantonaros είπε...

Δεν ξέρω το κωδικό, αλλά θα μπορούσε (υποθέτω) να είναι κάποια πτήση...ή κάτι παρόμοιο (δωμάτιο, θυρίδα κ.λ.π.) πιάστο αβγο και κούρεφτο.

vatraxokoritso είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο ποστ
Έχεις δίκιο σε πολλά
Ειδικά σε ένα..
Έκλεισα τα σχόλια σε κείνο το κείμενο γιατί αυτό ήταν το μοναδικό σχόλιο που επιθυμούσα να γραφτεί εκεί.
Για το Σπύρο γράφω τα κείμενα... δεν το έκρυψα ποτέ από κανέναν.
Βασικά το ξέρει εκείνος και μου αρκεί.
Και ακόμη και όταν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά … πάλι για κείνον γράφω.
Και ναι μου λείπει πολύ.
Πάρα πολύ...
(και δεν γελάω με αυτό...κλαίω)

The Torch είπε...

Λυπάμαι πάρο πολύ που κλαις. Διάβασα και το τελευταίο σου post, από το οποίο αν δεν κάνω λάθος έκοψες λίγο στο τέλος. Είχες γράψει κι άλλο ένα με την ίδια ετικέτα (...........) το οποίο είναι πολύ στενάχωρο. Για Σπύρο κι αυτό...
Μου γράφει και ο funel να διαβάζω και τα ειδικά σχόλια (ευχαριστώ για το έξυπνος) οπότε τώρα τα διαβάζω όλα διότι φαίνεται ότι ακόμα και αυτό που έσβησες έχει σημασία. Που θα πάει θα σε καταλάβω. Και τότε θα γράψω ένα ολόκληρο κατεβατό για να το γιορτάσω.

The Torch είπε...

Φίλε Μάνο είμαι σίγουρος ότι η αλήθεια είναι ακόμη καλύτερη. Άλλωστε δεν αισθάνομαι εξαπατημένος από τα φαινόμενα. Το αντίθετο μάλιστα. Μια χαρά είναι τα φαινόμενα. Και αναδεικνύουν έναν πολύ ενδιαφέροντα άνθρωπο. Αν δεν το πίστευα αυτό για ποιό λόγο άλλωστε να έγραφα;