Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007

Ρουσφέτια

Ο φίλος μου ο Μάνος στο blog του γράφει μία ιστορία για τον τρόπο με τον οποίο πήρε γρήγορη γραμμή από την Tellas χρησιμοποιώντας -τουλάχιστον για τους δημοσιογράφους- το πιο χρήσιμο τηλέφωνο όλων των εταιριών (ιδιωτικών και μή): Το τηλέφωνο του Γραφείου Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων.
Είμαι σίγουρος ότι όλοι -μα όλοι ανεξεραίτως- οι δημοσιογράφοι έχουν τέτοιες ιστορίες, οι οποίες αποκαλύπτουν μερικά πράγματα.
Πρώτον ότι όλα γίνονται.
Δεύτερον ότι συνήθως αν θέλουν οι έλληνες μπορούν να κάνουν τα πάντα διότι σε αυτή τη χώρα όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται.
Τρίτον ότι οι κατάλληλοι άνθρωποι στην κατάλληλη θέση είναι ευλογία.
Και τέλος ότι ακόμα κι αν το έμπρακτο ευχαριστώ δεν μπορεί παρά να είναι μικρό, η ευγνωμοσύνη θα έπρεπε να είναι αρκετή. Δυστυχώς όμως δεν είναι
Θα παραθέσω λοιπόν μερικές ιστορίες έχοντας πάντα στο μυαλό μου αυτούς τους ανθρώπους που με εξηπηρέτησαν, αλλά χωρίς να ξεχνάω και εκείνους που δεν το έκαναν.


Εισητήριο Aegean

Σήμερα έφυγε η κοπελιά μου για την Κύπρο, καθώς εκεί θα δώσουν τέσσερις παραστάσεις του "Ιφιγένεια εν Αυλίδι". Η επιστροφή τους είχε οριστεί για την Τρίτη στις τέσσερις το απόγευμα. Ξαφνικά όμως πήραν την Ίριδα τηλέφωνο από την παραγωγή που κάνει γύρισμα για μία νέα σειρά στο Mega και της είπαν ότι την ήθελαν πίσω την Τρίτη το πρωί. Με παίρνει αλαφιασμένη και μου λέει ότι ζήτησε από το Θέατρό της βοήθεια, αλλά της είπαν ότι δεν αλλάζει το εισητήριο κι αν θέλει να φύγει με την πτήση της Τρίτης στις έξι το πρωί, να κάνει την αλλαγή μόνη της και να πληρώσει από την τσέπη της.
Αποφάσισα να πάρω εγώ την Aegean. Στις κρατήσεις μου είπαν ότι δεν γίνεται να επέμβουν σε ομαδικό εισητήριο πράκτορα. Πήρα ένα φίλο μου που έχει ταξιδιωτικό γραφείο και μου απάντησε ότι ούτε εκείνος μπορεί να κάνει κάτι, αλλά θεωρητικά γίνεται η αλλαγή καταβάλοντας κάποιο μικρό πέναλτι.
Φυσικά και πήρα την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Μου είπε να πάρω ξανά στις κρατήσεις να ζητήσω την υπεύθυνη βάρδιας και να της εξηγήσω εξ' ονόματός της την κατάσταση. Έτσι κι έγινε. Μου απάντησε η κυρία Βλάχου. Ευγενέστατη. Της εξήγησα. "Αφήστε μου ένα τηλέφωνο και θα σας πάρω σε πέντε λεπτά" μου λέει.
Όντως σε δέκα λεπτά χτυπάει το τηλέφωνό μου. "Όλα εντάξει" μου λέει. "Έχουμε κάποια οικονομική διαφορά;" την ρωτώ. "Όχι καμία" μου απαντά. Την ευχαρίστησα και έκλεισα το τηλέφωνο. Σε μισή ώρα πήρα την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Την ευχαρίστησα και εκείνη τονίζοντάς της ότι η κυρία Βλάχου, όχι μόνο ήταν ταχύτατη, αλλά ήταν και ευγενέστατη. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.


Διόρθωση από Πλαίσιο

Με την Πλαίσιο Computers λίγο πολύ θα έχετε μπλέξει οι περισσότεροι. Χειρότερο (και ακριβότερο) σέρβις δεν πρέπει να υπάρχει. Έχει όμως τον αέρα του νικητή, οπότε γράφει την εξυπηρέτηση εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κάποια φορά λοιπόν κάηκε η μητρική μου. Ξεκινάω από τους Αμπελόκηπους με το αυτοκίνητο και τους πηγαίνω τον πύργο μου. Ταχύτατα (σε τέσσερις ώρες) με πήραν τηλέφωνο ότι είναι έτοιμος. Νέα μητρική, και νέος σκληρός για να στηθούν τα Windows, με τσόντα τον παλιό μου δίσκο για να μην χάσω τα δεδομένα μου. Το κοστούμι δεν το θυμάμαι, αλλά έκοψα τον κόλω μου, παράτησα τη δουλειά μου, πήγα από εκεί πήρα το μηχάνημα και γύρισα σπίτι. Τον συνδέω, τον ανάβω και ξαφνικά τα Windows... Αγγλικά! Δεν έχω πρόβλημα με τα αγγλικά. Άλλωστε έχω σπουδάσει σε αγγλόφωνα πανεπιστήμια. Έχω όμως για κάποιον πολύ συγκεκριμένο λόγω τα Windows στα Ελληνικά αν και ξέρω ότι τα Αγγλικά είναι καλύτερα.
Τους τηλεφωνώ. "Τί έγινε ρε παιδια; Γιατί αγγλικά;" "Έτσι μας είπατε" μου απαντούν. Ξαφνικά γίνομαι έξαλλος, καθώς δεν ανέχθηκα αυτό το ψέμμα μέσα στα μούτρα μου. Τέλος πάντων τους ρωτάω τί θα γίνει; "Φέρτε το να το διορθώσουμε" μου λένε. Τους εξηγώ ότι δεν είναι δυνατόν να χάνω την ώρα μου με δρομολόγια σε εργάσιμη ώρα Αμπελόκηποι - Εξάρχια. "Στείλτε μου έναν τεχνικό στο σπίτι" καταλήγω. "Δικό σας ήταν άλλωστε το λάθος". "ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ" μου λένε.
Μην σπάτε το κεφάλι σας τί έκανα. Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων. Εξηγώ στον κύριο Ζαρκαλή. "Μα τί δύσκίνητα που είναι αυτά τα παιδιά στα Εξάρχια" μου λέει. Εννοείται ότι την άλλη μέρα είχα τεχνικό στο σπίτι μου.


Διαβατήριο στα γρήγορα

Πριν από αρκετά χρόνια έπρεπε να βγάλω μέσα σε μία ημέρα διαβατήριο καθώς αποφάσισα την τελευταία στιγμή να παώ για σκι στη Βουλγαρία. Πήγα στη Νομαρχία Αθηνών, έκανα την αίτησή μου και ζήτησα να μου το βγάλουν την επομένη, ενώ κανονικά ήθελαν τρεις με πέντε ημέρες. "Στην προϊσταμένη" μου είπαν οι υπάλληλοι. Την βρήκα να κάθετε στο γραφείο της, πραγματικά χωμένη στην καρέκλα της και να τα ακούει (άδικα) από έναν πενηντάρη που την κατηγορούσε ότι επίτηδες είχαν κλείσει την ανάλογη υπηρεσία στον Πειραιά θέλοντας να βασανίσουν τους πολίτες. Ανώμαλο έτσι; Η κακομοίρα απαντούσε με ιώβεια υπομονή "μα τί λέτε κύριε, γιατί να σας βασανίζουμε".
Το γραφείο της προϊσταμένης ήταν πραγματικά πολύ μεγάλο, εκτός όμως από τα έπιπλα και τους φοριαμούς, όλο το υπόλοιπο πάτωμα ήταν καλυμένο με διαβατήρια. Στίβες τα διαβατήρια σαν τουβλάκια jenga. Περίπου ένα μέτρο η κάθε μία. Και στην κορυφή της κάθε μπορντώ στίβας ένα χαρτάκι με το αντίστοιχο γράμμα της αλφαβήτου. Φαντάζεστε δηλαδή περί τις τέσσερις στοίβες με "Άλφα" καμιά δεκαριά με "Σίγμα" και τουλάχιστον δεκαπέντε στίβες με "Πι".
Ο κύριος μπροστά μου έφυγε αφού ξεθύμανε. "Παρακαλώ" μου διακόπτει την παρατήρηση του χώρου. "Γειά σας" της λέω ευγενέστατα "είμαι δημοσιογράφος στην Αυριανή (τότε εκεί ήμουν υλατζής) και θα ήθελα..." Όσο λέω αυτά η κυρία (δεν θυμάμαι το όνομά της) ανασηκώθηκε από την καρέκλα της και μου λέει "Παρακαλώ ό,τι θέλετε". "Ξέρετε -της εξηγώ- η εφημερίδα μου μου ανέθεσε εκτάκτως μία αποστολή στη Βουλγαρία και θα πρέπει αύριο το απόγευμα να πετάξω. Κατέθεσα μόλις τώρα μία αίτηση για νέο διαβατήριο και θα ήθελα αν ήταν δυνατόν να είναι έτοιμο αύριο;" "Βεβαίως" μου απάντησε, "όμως γράψτε κι εσείς κάτι για την κατάσταση που ζούμε εδώ. Βλέπετε τί γίνεται;" "Βλέπω" της απάντησα. Συζητήσαμε λίγο για την έλλειψη προσωπικού και έφυγα.
Εννοείται ότι την μεθεπομένη κατέβαινα με τρέλα τις πλαγίες του Πογιάνα Μπρασόβ.