Σάββατο, 18 Αυγούστου 2007

Ο Απόλυτος Χιουμορίστας

Έχω έναν απίστευτο φίλο. Τον Άγγελο. Τον ξέρω από τότε που πήγαινα στους προσκόπους. Ήμασταν γείτονες, αλλά δεν πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο, οπότε αργήσαμε να κολλήσουμε. Κάποια στιγμή κάναμε πολύ παρέα. Η καλύτερη περίοδος ήταν όταν είχαμε φτιάξει μία πολύ καλή παρέα κατά το 1990 που κρατήθηκε σφιχτή για μία πενταετία. Τότε παίζαμε πολύ συχνά Risk, ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο μας έφερε πολλές φορές στα χέρια. Ξεκινούσαμε μία παρτίδα κατά τις δέκα το βράδυ και τελειώναμε στις τέσσερις με πέντε το πρωί. Όλοι θύμωναν τότε με τον Άγγελο. Θύμωναν διότι είχε και έχει ένα απίστευτο χιούμορ. Τους ενοχλούσαν αυτά που έλεγε όταν έχανε, αλλά κυρίως αυτά που έλεγε όταν κέρδιζε. Φαινόταν ότι ο Άγγελος είχε μία φαρέτρα γεμάτη με "σαν".
Οι παρομοιώσεις του ήταν παροιμιώδεις. Και το φοβερό ήταν ότι όποιος προσπαθούσε να τον αντικρούσει σε αυτά που έλεγε, ο Άγγελος ήταν τόσο πολύ μπροστά του που κατέληγε ο ένας να ξεκολλάει από τη Γη και ο άλλος να επιστρέφει από τον Αρίωνα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις εγώ καθόμουν σε κάποια γωνία και απολάμβανα γελώντας με την ψυχή μου. Θαύμαζα και ακόμα θαυμάζω το χιούμορ του Άγγελου. Όπως θαυμάζω και τα έργα που ζωγραφίζει. Τι κρίμα που δεν καλλιέργησε αυτή του την ικανότητα.
Κάποτε οι γονείς του τον πίεζαν να πάει να δώσει εξετάσεις για τη σχολή Βακαλό. Έπρεπε να πάνε κάπου στα βόρεια προάστια μία Κυριακή πρωί. Εννοείται ότι είχαμε γυρίσει το ξημέρωμα και τον περισσότερο ύπνο ο Άγγελος τον έκανε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Είχε πάρει μαζί του έναν μαύρο μαρκαδόρο.
Φτάνοντας στις εξετάσεις βρέθηκε αγουροξυπνημένος ανάμεσα σε ένα τσούρμο παιδιά που κρατούσαν τρίγωνα, χάρακες, διαβήτες, κινητά σχεδιαστήρια, μολύβια κάθε σκληρότητας και πάει λέγοντας. Το θέμα: Μία αφίσα για τη διαφήμιση ενός προϊόντος. Όταν τέλειωσε ο Άγγελος του πρότειναν υποτροφία για τον πρώτο χρόνο, αλλά αρνήθηκε να πάει.
Τώρα πια είναι παντρεμένος και μετά από μία περίοδο αντιδημιουργικής εργασίας έχει αποφασίσει να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του. Δεν ξέρω τι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρος αν ξέρει και εκείνος. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα το κάνει τέλεια. Όπως τέλεια βάζει μουσική όποτε μαζεύει τα εκατομμύρια CD του και καταπιάνεται με τα πλατό κάποιου ξενυχτάδικου.
Πόσα πάρτι έχουμε κάνει σε έναν σύλλογο Αιγηπτιωτών στην Σοφοκλέους. Άλλοτε πρωτοχρονιάτικα, άλλοτε μασκέ. Πάντα γινόταν τις π.... Θυμάμαι μία φορά που του είπα να σταματήσει να βάζει μουσική, γιατί θα άρχιζα να κλωτσάω τους πάντες για να φύγουν. Ήταν οκτώ παρά τέταρτο το πρωί και όταν έκλεισαν τα ηχεία κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν κιόλας.
Όλα αυτά τα γράφω για να φτάσω στα "σαν" που σας έλεγα στην αρχή. Είναι τόσα πολλά λοιπόν που δεν τα θυμάμαι όλα. Έχω κρατήσει ένα παλιό που δεν το ξεχνάω με τίποτα, χθες όμως με φιλοδώρησε με δύο καινούρια, οπότε και όλο αυτό το post.
Τότε λοιπόν που παίζαμε Risk, κάποιο βράδυ κοροϊδεύαμε έναν άλλο απίστευτο φίλο (θα γράψω άλλη φορά γι' αυτόν) τον Βύρωνα. Του κάναμε πλάκα ότι όλο πηδάει τις ίδιες γκόμενες, καθώς εκείνη την περίοδο είχαν κάνει επιστροφή στη ζωή του δύο πρώην. Εγώ του έλεγα τα γνωστά. Τα τετριμμένα. "Άντε ψάξε κάπου αλλού", "δεν βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια". Ο καθένας έβαζε το λιθαράκι του στη συζήτηση κα γελούσαμε πολύ. Τότε ο Άγγελος άρχισε τα "σαν", οπότε η υπόθεση ξέφυγε και αρχίσαμε να πειράζουμε τον Βύρωνα γενικώς για τις επιδόσεις του στο σεξ, τις οποίες φυσικά και αγνοούσαμε, αλλά τι σημασία είχε. Κάποια στιγμή λοιπόν λέει ο Άγγελος:
"Αυτός ο Βύρωνας όταν πηδάει είναι σαν τις αυτόματες μηχανές του καφέ. Τους ρίχνεις ένα πενηντάρικο (δραχμές τότε γαρ) και ό,τι κουμπί πατήσεις τον ίδιο σκατά καφέ θα βγάλει".
Θεέ μου πόσο γέλασα. Πρέπει να γελούσα επί ώρες και για αρκετή ώρα μόνος μου. Ακόμα γελάω όταν το σκέφτομαι.
Χθες λοιπόν γύρισα από τις διακοπές μου και ήταν η πρώτη μέρα δουλειάς. Στις διακοπές βαριόμουνα να ξυριστώ και μάκρυναν τα γένια μου. Αποφάσισα όμως να μην τα ξυρίσω πλήρως, αλλά να αφήσω αυτό το μούσι που είναι στρογγυλό γύρω από το στόμα και κάτω από το πιγούνι και μοιάζει με αυγό πιγκουίνου. Με είδε λοιπόν στο δελτίο και μου έστειλε ένα αδιάφορο μήνυμα διαφωνίας. Του απάντησα ανούσια ότι σκέφτομαι να το κρατήσω, οπότε μου γράφει:
"Πάντως να ξέρεις, μούσι χωρίς μακριά και σωστή φαβορίτα είναι σαν να τρως κανταΐφι με τσοπ στικς".
Κανταΐφι με τσoπ στικς!!! Που σκατά το σκέφτηκε αυτό; Κατόπιν μιλήσαμε φυσικά στο τηλέφωνο. Μου αποκάλυψε ότι η γυναίκα του βρήκε το μούσι μου πολύ καλό και συμπλήρωσε:
"Εγώ πάντως το βρίσκω σαν να έχεις κάνει γλυφομούνι με Logo". Άκου με Logo;
Αντιλαμβάνεστε ότι μέχρι να στερέψουν τα "σαν" του Άγγελου δεν το ξυρίζω το μούσι.

3 σχόλια:

NIEMANDSROSE είπε...

:) καλή επάνοδο. Δε λες στον Άγγελο να φτιάξει κανένα blog να γίνει ό,τι γινόταν στα πάρτυ των Αιγυπτιωτών;

The Torch είπε...

Ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις άρχισα να γράφω αυτό το post. Καλώς σε βρήκα.

Θυμήσου πως με λένε… είπε...

lol logo!