Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Το Καλτσόβρακο, η X-PSILIKATZOU, το Βατραχοκόριτσο, ο Σπύρος Σεραφείμ και ο Μάνος

Τα blogs τελικά είναι πολύ περίεργο πράγμα. Έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν θα το περίμενες ποτέ. Διαφορέτικούς απ' ότι είχες συνηθίσει. Με άλλες απόψεις, με ιδέες καινούριες, με δημιουργηκότητα που την θάβει η καθημερινότητα. Διαβάζεις κάποιον που μοιάζει συγγραφέας κι όμως θα μπορούσε να είναι χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ. Εννοείται ότι δεν έχω τίποτα με τους χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ , απλά έγραψα το πιο απόμακρο επάγγελμα απο εμένα που θα μπορώ να φανταστώ.

Ξαφνικά με τα blogs δεν είναι μόνοι τους αυτοί οι πούστηδες οι δημοσιογράφοι. Δεν έχουν την μονοκρατορία της πένας. Όλοι μπορούν να γράψουν. Να γράψουν ότι θέλουν, όπως θέλουν, χωρίς κανένα πάνω από το κεφάλι τους. Εγώ είμαι από τους τελευταίους δημοσιογράφους που είχαν το προνόμοιο να γράφουν χωρίς αντίλογο. Για πολύ λίγο όμως. Τώρα τα πράγματα έχουν γίνει αμφίδρομα. Τώρα πια τα blogs βγάζουν ειδήσεις και όχι οι ειδήσεις blogs.
Υπάρχουν μάλιστα μερικά blogs που με φοβίζουν πάρα πολύ. Η λέξη "φοβίζουν" δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω να γράψω διότι στο μυαλό μου έχω την ακριβή έννοια στα αγγλικά, που είναι intimidate, η οποία μεταφράζεται στα λεξικά ως "εκφοβίζω", "καταπτοώ". Κι όμως δεν είναι ακριβώς αυτό που νοιώθω. Είναι σαν την λέξη pathetic που ενώ κανονικά θα έπρεπε στα αγγλικά να σημαίνει "παθητικός", στην πραγματικότητα σημαίνει "αξιολύπητος". Γι' αυτό λέω πάντα αν θέλετε να μάθετε μία ξένη γλώσσα μην παρετε ποτέ ΑγγλοΕλληνική, ΓαλλοΕλληνικό, ή ΙταλοΕλληνικό λεξικό. Πάρτε ένα αμιγές λεξικό της γλώσσας για να καταλάβετε ακριβώς τί εννοούν αυτοί που θέλετε να καταλάβετε.

Πριν από λίγο καιρό, μόλις ξεκίνησα να blogάρω στις 18 Απριλίου 2007 είχα γράψει τα εξής στο δεύτερο post που άφησα ποτέ:
"Διαβάζω εδώ και λίγο καιρό τα διάφορα blogs στα οποία πέφτει το μάτι μου και εντυπωσιάζομαι. Πόσο μυάλο, πόσες ιδέες, πόσες καταπληκτικές απόψεις! Πού ήταν όλοι αυτοί πριν τους δωθεί η δυνατότητα να γράψουν στο internet; Εγώ τουλάχιστον επαγγελματικά είχα την δυνατότητα να "κάψω" προ καιρού τα 15 λεπτά δημοσιότητας που μου χάρισε ο Άντι, από την άλλη όμως τα έκαψα επαγγελματικά. Ίσως λοιπόν τώρα το bloging μου φαίνεται κάτι σχεδόν αυτονόητο. Κάτι σαν μία λογική εξέλιξη των πραγμάτων.... Ανακαλύπτω ανθρώπους, που... έχουν όμως άποψη. Και έχουν και την ελευθερία να την εκφέρουν. Απίθανο! Και τελικά τι;... Για ποιόν το γράφω; Για μένα για να με θυμάμαι; Για να το διαβάζουν οι άλλοι και να χαίρομαι ότι έχω μεγάλο κοινό; Για να λέω εξυπνάδες και να συγκρίνομαι με άλλους εξυπνότερους από εμένα; Ποιόν κοροϊδεύω;"

Επιστρέφω λοιπόν στα blogs που πάντα με τρόμαζαν. Πρώτη απ' όλους η X-PSILIKATZOU. Gloomy πρότυπο. Βαρύ. Χωρίς χρώμα. Με περίεργη γραμματοσειρά. Και πάντα δυσνόητη. Με σεντόνια. Με εξωστρεφή καντήλια. Και το Καλτσόβρακο. Περίεργο blog. Φανταχτερό γραφιστικά. Με μαγκιές, με χρώματα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν γυναίκα. Το όνομα του μου έδινε μία εντύπωση κάτι σαν το Κλωστοσκούφι, οπότε μου έφερνε στο μυαλό την Αλίκη Βουγιουκλάκη σ' αυτή την ανόητη ταινία όπου γέρνει με μία αφελή κίνηση του κεφαλιού τις φράτζες της μπροστά στα μάτια της. Κι όμως το Καλτσόβρακο ήταν άντρας.
-Μα καλά, πως και δεν το κατάλαβες;
-Φοβήθηκα να τον διαβάσω. Ήταν τόσο επιθετικός που τελικά δεν είχα το κουράγιο. Όταν το έκανα ήταν εκλογές και πυρκαγιές. Και η επιθεσή του ήταν τόσο φοβερή. Απέναντι σε όλα. Την κυβέρνηση, το σύστημα, τους πάντες. Με γραφιστικές παρεμβάσεις. Με δυναμικά λογοπαίχνια υπερθετικού βαθμού.
Πιό φιλική στην ανάγνωση που φάνηκε το Βατραχοκόριτσο. Ερωτευμένη, αλλά κι αυτή πολύπλοκη. Κάποια στιγμή της αφιέρωσα και ένα μεγάλο post. Μου απάντησε. Με τίμησε. Μου φάνηκε απιστευτο.
Και ξαφνικά ένα βράδυ τους γνωρίζω όλους αυτούς μονομιάς στο σπιτι του Μάνου. Μαζί και τον Σπύρο Σεραφείμ τον οποίο όμως δεν διάβαζα, απλά ήξερα ότι ήταν ο έρωτας του Βατραχοκόριτσου. Κάποια στιγμή θυμάμαι τον Μάνο να γράφει ότι μόλις γνωρίστηκε με τους ανθρώπους που διάβαζε πίσω απο τα nicks, το blogging δεν ήταν ξανά το ίδιο. Ίσως να έχει δίκιο. Ίσως γι' αυτό να χαίρεται καλύτερα πλέον το Facebook. Επειδή οι φάτσες είναι φόρα παρτιδα. Για μένα όμως αυτή η γνωριμία ήταν πολύ σημαντική. Μίλησα με ανθρώπους που με intimidate. Που χειρίζονταν τον ιντερνετικό λόγο με απιστευτη άνεση. Που ήξεραν που πατούν. Πάντα καινούριοι, πάντα φρέσκιοι. Σας έχει τύχει να γνωρίσετε μία διασημότητα και να πείτε εκείνο το αμίμητο "είναι πολύ άνετος τύπος, χαλαρός, καθημερινός, προσεγγίσημος"; Και τί σκατά ήθελες να είναι μωρέ; Όλοι απλοί και καθημερινή είμαστε. Άνθρωποι είμαστε. Και όσο πιο καθημερινοί, τόσο το καλύτερο.
Το Καλστόβρακο ένας ωραίος τύπος με μία μπλούζα με ένα διαβολάκι 69, άνετος, παραστατικός, με άποψη αλλά και άρνηση όπου δεν του πήγαινε κάτι. Με ιστορίες της νύχτας, με αλήθειες της καθημερινότητας. Δίπλα του η X-PSILIKATZOY. Ντυμένη στα χρώματα του blog της με μαύρα καρέ μαλλιά που τόνιζαν το σχήμα του πρωσόπου της και τα μάτια της. Με γλυκιά φωνή. Με άποψη που όμως δεν την εξέφραζε τόσο δυναμικά όσο στο blog της. Θυμάμαι μία φορά πόσα μου είχε σούρει επειδή τόλμισα να πω ότι ίσως και η ομοιοπαθητική να μην είναι μία κομπογιαννίτικη πρακτική. Χθες απλά μου είπε "εγώ διαφωνώ". Αυτό ήταν όλο και μετά χάθηκε στην αγγαλιά του Καλτσόβρακου.
Ακόμα πιο προσεγγίσιμη το Βατραχοκόριτσο. Τρελοθεσσαλονικιά. Ερωτευμένη χωρίς να το δείχνει όμως. Έτοιμη να εξερευνήσει κάθε τι καινούριο. Αυτοσαρκαζόμενη, ετοιμόλογη. Δίπλα της ο Σπύρος πάντα έτοιμος να την βάλει στην αγγαλιά του. Μέλει να τον διαβάσω. Σου έρχομαι Σπύρο.
Με τα παιδιά πέρασα απιθανα. Ήταν η πιο εύκολη γνωριμία που έκανα ποτέ. Ήταν σαν να τους ήξερα. Τους ήξερα άλλωστε. Συζητήσαμε για όλα, γελάσαμε, είπαμε ιστορίες για τις δουλειές μας, για τους διάσημους, για τους άσημους, για τους καθημερινούς, για τους πολιτικούς και τελικά φύγαμε λέγοντας "θα τα ξαναπούμε ιντερνετικά..." "Και από κοντά σύντομα ξανά" θα συμπληρώσω εγώ.

Υ.Γ. Στην παρέα ήταν και η Μπριγκίτα, η οποία δεν μπλογκάρει, σίγουρα όμως πρέπει. Είχε τοσες ιστορίες που είναι κρίμα να μην τις μοιραστεί με όλους μας.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2007

Η καρδιά της Μηχανής

Όλες οι μηχανές έχουν μία καρδιά. Και δεν εννοώ μόνο τις Harley, αλλά όλα τα πολυσύνθετα συστήματα, από το κορμάκι μας, μέχρι το άτομο. Παντού υπάρχει αυτό το κέντρο, στο οποιο ξεκινάνε όλα. Εκεί γεννιέται όλη η μαγεία. Βάλτε κάτω ο καθένας τη μαγεία του και θα δείτε ότι τελικά κάπου υπάρχει και μία καρδιά.
Στους κινητήρες λοιπόν αυτή η καρδιά είναι το καρμπιρατέρ. Και η καρδιά της δικής μου Harley εδώ και δύο χρόνια που την έχω είχε στένωση αορτής. Και δεν κάνω πλάκα. Είχε ακριβώς αυτό. Στένωση.

Θα σας εξηγήσω πάρα κάτω γιατί κάνω αυτή την εισαγωγή, πρώτα απ' όλα θα σας πω όμως κάτι για μένα. Σε γενικές γραμμές δεν έχω μηχανολογικές γνώσεις, οπότε ότιδήποτε μαθαίνω γύρω από τη μηχανή μου (και γενικότερα γύρω από τις μηχανές) σχεδόν πάντα με εντυπωσιάζει. Τον πρώτο χρόνο που αγόρασα την Harley έμαθα πολλά, όπως για παράδειγμα τί είναι εκείνο που κάνει τον ήχο της τόσο ξεχωριστό.
Σήμερα, μετά από δύο χρόνια μπορώ να πω ότι ο χρονισμός των δύο πιστονιών της έχουν γίνει τόσο κτήμα μου, καθώς τους νοιώθω κάτω από την σέλλα μου, που αποκλείεται να περάσει δίπλα μου μία Harley και να μην την καταλάβω. Και είναι απλό γιατί. Οι δονήσεις που αφήνουν οι εξατμισεις στον αέρα "μιλάνε" στο μυαλό μου. Χτυπάνε στο σώμα μου. Απλά την "ακούω". Την νοιώθω, την καταλαβαίνω και ασυναίσθητα γυρίζω προς την πηγή του ήχου. Να δω αν είναι κάποιος φίλος, να δω αν είναι ωραία μηχανή.

Πίσω λοιπόν στα καρμπιρατέρ. Το καρμπιρατέρ είναι το σημείο εκείνο του κινητήρα όπου οξυγονώνεται το καύσιμο και στέλνεται στους κυλίνδρους. Το καλοκαίρι λοιπόν έκανα ένα σέρβις και τα παιδιά στο συνεργείο μου είπαν το εξής: "Έχεις φτωχό μίγμα μεγάλε". Σαν να μου μιλούσαν Τούρκικα. Αφού τους εβαλα να μου εξηγήσουν τί εννοούσαν τους ρώτησα αν έκαναν τεστ καύσης στην μηχανή μου για να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα. Μου απάντησαν ότι δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Απλά είδαν τα μπουζί μου, τα οποία όπως μου είπαν ήταν άσπρα. Ολοκάθαρα. Χωρίς μαυρίλα.
-Αυτό φίλε σημαίνει ότι μέσα στο σύστημα έχεις πολύ λίγο καύσιμο σε σχέση με τον αέρα. Άρα η μηχανή υπολειτουργεί. Τρέχει με αέρα.
-Και η λύση ποια είναι;
-Αλλαγή καρμπιρατέρ με ένα μεγαλύτερης διατομής.
-Και τί θα προσφέρει;
-Θα βάζει όσο καύσιμο χρειάζεται η μοτοσυκλέτα και θα αποδώσει καλύτερα
-Και ποιο προτίνεται;
-MIKUNI, το καλύτερο καρμπιρατέρ της αγοράς.
-Και πόσο το μαλί;
-450 € συν φλάτζες και εργασία.

Ξεροκατάπια η αλήθεια είναι. Διότι όπως και να έχει είναι άλλο να πρέπει να δώσεις 480 € διότι η μηχανή χάλασε και άλλο να τα δώσεις για λούσο. Πέρασε ο καιρός. Μπήκα σε μερικά site και άρχισα να διαβάζω την σημασία του καρμπιρατέρ. Ένα από τα βασικά πράγματα που έμαθα είναι ότι το καρμπιρατέρ είναι ο κύριος υπεύθυνος του προβλήματος των εκκρήξεων που ακούγονται από τις εξατμήσεις όταν ο κινητήρας επιβραδύνει και παίρνει "ανάποδες". Επ' ακριβώς δεν το κατάλαβα, όμως το θέμα είναι ότι το καρμπιρατέρ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα αέρια που δημιουργούνται, οπότε και τα εκτονώνει στην εξάτμιση.
Και η δική μου μηχανή έκανε πολλές τέτοιες εκκρήξεις. Να σκεφτήτε ότι για να μην τις ακούω όποτε επιβράδυνα πάταγα το αμπραγιάζ προκειμένου ο κινητήρας να πέφτει κατευθείαν στο ρελαντί, και φρέναρα μόνο με φρένα. Επιπροσθέτως, όσο παιρνούσε ο καιρός και ήξερα την λύση του προβλήματος τόσο και με ενοχλούσαν αυτές οι εκκρήξεις.
Παράλληλα άρχισε να με ενοχλεί και η σκέψη ότι η μηχανή μου τρέχει με λιγότερο καύσιμο απ' ότι απαιτούν τα 1340 κυβικά εκατοστά της. Θα μου πείτε "κάνεις οικονομία ρε μεγάλε, τί φωνάζεις". Κι όμως δεν ειναι σίγουρο ότι έτσι κάνεις οικονομία, διότι τελικά όταν η μοτοσυκλέτα λειτουργεί με λιγότερη δύναμη, προκειμένου να φτάσει στην ταχύτητα που ζητάς, ανοίγεις παραπάνω το γκάζι και τελικά καταναλώνεις πιο πολύ, καθώς κάνεις κακή χρήση της ενέργειας.
Κι αυτά σε sites τα διάβασα.

Πέρασε λοιπόν ο καιρός, πέρασαν και οι εκλογές και ήρθε στα χέρια ένα μικρό μισθολογικό bonus. Δεν ξέρω αν το έχουν αυτό το κακό συνήθειο όλοι οι Harleαδες, αλλά μόλις πιάνω λίγα λεφτά στα χέρια μου, ένα σημαντικό μερίδιο το ρίχνω στην μηχανή μου. Αποφάσισα λοιπόν ότι ήταν ο καιρός να αλλάξω καρμπιρατέρ.
Την Δευτέρα που μας πέρασε άφησα τη μηχανή στο συνεργείο. Τρίτη την είχα στα χέρια μου.
Η αγωνία μου ήταν πολύ μεγάλη. Θα γίνει όντως η μηχανή καλύτερη, ή τζάμα τα λεφτά; Θα ξεπεραστεί το πρόβλημα των εκκρήξεων; Θα πάρει λίγο παραπάνω υποδύναμη;
Μην ξεχνούμε ότι -όλα κι όλα- έχει 48 αλογάκια στις 4900 στροφές. Και ποιος φτάνει ποτέ στις 4900 στροφές;

Την καβάλησα λοιπόν. Η διαφορά ήταν τεράστια!
Η επιτάχυνση ήταν εντυπωσιακά καλύτερη με πολύ λιγότερο γκάζι απ' ότι έδινα στο παρελθόν. Οι εκκρήξεις εξαφανίστηκαν πλήρως. Το ρελαντί του κινητήρα ήταν πολύ χαμηλότερα, καθώς δεν πιεζόταν ο κινητήρας για να μένει αναμένος. Μόλις έβαλα πέμπτη έφτασα τα 120 με το γκάζι σχεδόν κλειστό, και ο κινητήρας είχε ακόμη να δώσει. Με απλά λόγια η μηχανή πήρε ανάσα. Έχετε αιστανθεί ποτέ ότι θέλετε να ανοίξετε το στέρνο σας και να βάλετε μέσα αέρα, αλλά για κάποιο λόγο νοιώθετε ένα πίγκωμα. Έτσι και το χοντρό μου αγόρι. Δεν ανάσαινε, κι εγώ του ζητούσα κι άλλο κι άλλο και το βασάνιζα.

Το καινούριο μου καρμπιρατέρ λοιπόν έχει διατομή 42 χιλιοστών αντί των 37 που ειχα πριν. Είναι μηχανικό και όχι "Ύπο πιέσεως" και δεν ανοίγει με πεταλούδα, αλλά με παράλληλη πλάκα. Όσο για καταλάνωση, για την ώρα δεν έχω δει αύξηση. Μόλις κάνω όμως τρία γεμίσματα θα ξέρω. Και θα σας πω.
Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Onomoatodosia για τα καλά του λόγια και για τις αναφορές του τόσο στο The Torch, όσο και στο κατά πολύ πιο νωχελικό Blogmotosikletas. Σε περιμένω φίλε.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Η Aπομηχανής Θεά του Baseball


Μου συμβαίνει πολύ συχνά. Να σκέφτομαι τα σύνθετα και να μην πηγαίνει το μυαλό μου στα απλά. Πήρα όμως ένα μάθημα από την "Θυμήσου πως με λένε" που ήταν όλο δικό μου.

Όπως ίσως θα θυμάστε όσοι μου κάνετε την τιμή να με επισκέπτεστε, αρκετά πρόσφατα είχα αναρτίσει την ιστορία των γηπέδων του Baseball, μία υπόθεση ιδιαίτερα πολύπλοκη και στο τέλος τέλος αδιάφορη για τους περισσότερους. Με την ανάρτηση αυτή ήθελα να αφυπνίσω, να ταρακουνήσω (σίγα μεγάλε τρομάξαμε) μπας και πετύχω κάποια υποστήριξη γύρω από το θέμα του Baseball.

Αρκετοί είχαν ενδιαφερθεί, μα πιο πολύ η Θυμήσου η οποιά μάλιστα ήρθε μαζί με τον φίλο της Παναγιώτη στα γήπεδα και με παρακολούθησαν να παίζω. Το απιθανο λοιπόν αυτό κορίτσι έχει ήδη αφιερώσει δύο post της στο baseball. Το πρώτο με τίτλο Πως το Blogging προωθεί το Baseball και το δεύτερο με τίτλο Baseball equipments. Στο μεν πρωτο εξιστορεί την εμπειρία της από το παιχνίδι, αλλά και την γνωριμία μας, στο δεύτερο όμως μου βάζει τα δημοσιογραφικά γυαλιά και καλά μου κάνει.

Διότι -όπως πολύ σωστά θα ρωτήσετε- "δεν μου λες βρε τριβλακα δημοσιογράφε; Πως θέλεις να προωθήσεις κάτι αν, σε αυτήν την ηλεκτρονική εποχή που ζούμε, δεν δώσεις στον κόσμο πρόσβαση για να πληροφορηθεί για το Baseball; Αν δεν βάλεις στο blog σου ενδιαφέροντα site, όπου μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί αυτό το παιχνίδι είναι ωραίο και γιατί το αγαπάς εσύ; Ε;Ε;Ε; Τρόμπα;!"

Η Θυμήσου λοιπόν έκανε αυτή τη δουλειά μόνη της. Βρήκε όλες εκείνες τις σελίδες που εγώ θεωρώ δεδομένες και τις επισκέπτομαι κάθε μέρα. Βρήκε το επίσημο free internet κανάλι της Αμερικάνικης Ομοσπονδίας, βρήκε το επίσημο site της νέας ταινίας The Final Season που είναι αφιερωμένη στο Baseball. Βρήκε το φορουμ του Baseball στο οποιό γράφονται νέα για την κίνηση του αθλήματος στην Ελλάδα. Και τί δεν βρήκε το κορίτσι.

Και βεβαίως στο τέλος με ρωτάει εμμέσως: "Πόσο πάει το ρεπορτάζ?????????"


Αυτό το ρεπορτάζ κοπέλα μου είναι Priceless!!!!!!! Είναι απίστευτο ότι έκανες τέτοιο πράγμα.


Σε ευχαριστώ που μου άνοιξες τα μάτια του παπάρα.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

The Godfather. Ένα καταραμένο παιχνίδι


Πέρασε πάνω από μία εβδομάδα από το προηγούμενο post που έβαλα στο blog μου, το οποίο ευτυχώς από το τίτλο και μόνο δικαιολογούσε την αδυναμία μου να bloggάρω, να σχολιάσω, να έρθω σε επαφή βρε αδελφέ.
Η αλήθεια είναι ότι τις προηγούμενες εβδομάδες σκίστηκα στη δουλειά. Ευτυχώς που έχω υποστήριξη από την Θυμήσου πως με λένε, και επαγγελματικά ελέγχομαι από την Κοπτοραπτού, η οποία βλέπει ότι με το Ασφαλιστικό έχω εξασφαλισμένο εργασιακό πήδημα τουλάχιστον για καμιά δεκαριά μήνες ακόμα, .

Αυτό το Σαββατοκύριακο όμως την έκανα. Έκατσα σπίτι. Είχα μάλιστα τόση ανάγκη να ξεκουραστώ που δεν κανόνισα ούτε καν προπόνηση. Ευτυχώς με αυτή μου την διάθεση συμμάχησε και ο καιρός, που έριξε καρέκλες το Σάββατο, οπότε που να πας...

Είχα όμως και τεχνικά ζητήματα, καθώς μέσα σε όλα, την προηγούμενη εβδομάδα αγόρασα καινούριο Υπολογιστή. ΜΑΑΑΑΛΙΣΤΑ.... Με Vista παρακαλώ. Όμως, και τις πέντε εργάσιμες της προηγούμενης εβδομάδας δεν είχα καταφέρει ούτε να τον αγγίγω. Και όπως ίσως γνωρίζετε οι περισσότεροι, για να φέρεις στα ίσα του έναν καινούριο υπολογιστή και να τον κάνεις να δουλεύει όπως θέλεις βράσε όριζα. Και δεν εννοώ να λύσεις τα ζητήματα ομορφιάς: Φωτό desktop, δείκτες ποντικού, και άλλα τέτοια. Μιλάω για τα προγράμματά μου, να συγχρονίσω την ατζέντα μου, να εγκαταστήσω μηχανήματα, εκτυπωτές, μπε δόντια, και άλλα τέτοια.

Η επιτυχία μου έφτασε στο 90% περίπου.

Αυτό το 10% που μου ξέφυγε μου έσπασε τα νεύρα. The Godfather. Ένα καταραμένο παιχνίδι.

Αυτό το παιχνίδι είναι στοιχειωμένο. Το αγόρασα πέρυσι. Είχα διαβάσει διάφορα καλά και πήγα να μου το κάνω δώρο. Ξεκίνησα να διαβάζω τις απαιτήσεις. Επεξεργαστής check. Σκληρός check. Λειτουργικό check (τότε είχα Windows XP). Μνήμη check. Κάρτα ήχου check. Κάρτα γραφικών check. DVD check. Τα είχα όλα και με το παραπάνω.

Με μεγάλη χαρά φτάνω σπίτι μου και εγκαθηστώ το παιχνίδι. Από την αρχή ξεκινούν τα προβλήματα. Δεν βλέπω το δείκτη του ποντικού. Ξέρω περίπου που βρίσκεται διότι αλλάζουν χρώμμα οι επιλογές όταν περνάει από πάνω τους, αλλά το βελάκι αυτό καθευατό δεν το βλέπω. Με τα πολλά πατάω τις ρυθμίσεις για να προσπαθήσω να βάλω του υποτίτλους που πάντα με βοηθάνε σε τέτοια adventure παιχνίδια. Έπρεπε να πετύχω ένα μικρό κουτάκι. Δεν το πέτυχα ποτέ. Μπαϊλντισμένος και εκνευρισμένος πατάω Play κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.

Το παιχνίδι ξεκίνησε. Είδα το εισαγωγικό βίντεο (καλό) μόλις όμως τέλειωσε άρχισα να ακούω κάτι φωνές (κακό αυτό όταν αρχίσει να συμβαίνει είτε σε παιχνίδια είτε στη ζωή) αλλά να μην βλέπω ανθρώπους. Έβλεπα μόνο το περιβάλλον. Δρόμοι της Νέας Υόρκης.
Το κλείνω. Το απεγκαθηστώ και το ξαναεγκαθηστώ με προσοχή μπας και έχω κάνει κανένα λάθος. Παπάρια... Τα ίδια. Οπότε εγκαταλλείπω. Παίρνω την συσκευασία μήπως και καταλάβω που είναι το πρόβλημα. Καθώς διαβάζω τις (ελεγμένες, τρομάρα μου) απαιτήσεις ανακαλύπτω δίπλα από την κάρτα γραφικών έναν αστερίσκο.
Ωχ!!!
Μερικές γραμμές πιο κάτω με ψιλά γράμματα γινόταν η εξής διευκρίνιση. "Δεν υποστηρίζεται η GForce 440 MX". Αυτήν ακριβώς που είχα. Καλά βρε να μην πω. Τί σας χάλαγε να υποστηρίξετε μία ακόμη γαμωκάρτα από τις χιλιάδες του εμπορίου;
Εκεί σήκωσα τα χέρια ψηλά, έβρισα επί δίωρο και έβαλα το παιχνίδι στην βιβλιοθήκη μου σαν καλός μαλάκας.

Λίγο καιρό μετά πήγα στο γραφείο του πατέρα μου στο Μοναστηράκι. Ο πατέρας μου μπορεί να μην ξέρει που είναι το "Υ" στο πληκτρολόγιο, έχει όμως ένα γαμάτο μηχάνημα με ένα Surround σούπερ και μία οθόνη 19". Και το χρησιμοποιεί για να ακούει ραδιόφωνο. Surround όμως. Τέλος πάντων κάνουμε μία δουλειά που ήθελε και με το που τελειώνουμε εγκαθηστώ το παιχνίδι. Και παίζει. Όμως έχω βασικές δυσκολίες. Ούτε έχω τον χρόνο να πηγαίνω στο γραφείο του πατέρα μου κάθε φορά που θέλω να παιξω, ούτε είμαι και κανένα game frik να κάνω τα αδύνατα δυνατά για ένα παιχνιδάκι. Έτσι το παιχνίδι στοίχειωσε στο Μοναστηράκι.
Τώρα όμως αγόρασα καινούριο κομπιούτερ. Τα έχω όλα. Κάρτες, μάρτες, μνήμες, επεξεργαστές, τα πάντα... Αφού τελείωσα με τις δουλειές μου στον υπολογιστή, την Κυριακή ήρθε και η ώρα του παιχνιδιού. "Κουφάλες (λέω μέσα μου) Τώρα θα ξεσκιστώ στο παιχνίδι". Πέρασα από τον πατέρα μου, το πήρα και το εγκατέστησα. Πάτησα και το Launch Game και... "Η εφαρμογή παρουσίασε ένα σημαντικό πρόβλημα και θα τερματιστεί"
Και έκλεισε. Just like that, έκλεισε! Το γαμωπαίχνιδο του κερατά. Δεν τρέχει σε Vista!
Τί e-mail που έστειλα στην EA Sport. Τί σεντόνια που μου έστειλαν απαντήσεις και διαδικασίες... Του κάκου. Το παιχνίδι εξακολουθεί να αρνείται. Το Σαββατοκύριακο πέρασε. Και τα κεφάλια είναι ξανά μέσα.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Πολύ Δουλειά μωρέεεεεε !!!!

Επ' αφορμή ενός σχολίου της Κοπτοραπτούς στο προηγουμενο post.

Δουλεύω δεύτερο ΣΚ σερί. Που θα πάει όμως, Baseball θα παίξω ακόμα κι αν δουλεύω.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ !!!

ATTACHMENT 1

ΣΑΒΒΑΤΟ: Τα κατάφερα! Έκανα προπόνηση ενώ ταυτόχρονα όλη την ημέρα δούλευα.

Ξεκινησα από τις δέκα και μισή το πρωί. Ήταν όμως μία πολύ καλή ημέρα, με τα τυχερά της. Θέμα Πετρέλαιο Θέρμανσης. Πρώτα, με το συνεργείο μου (καμεραμάν και ηχολήπτης) κάναμε μία μίνι συνέντευξη από έναν διαχειριστή πολυκατοικίας της γειτονιάς μου. Τον βρήκαμε σε ένα καφενεδάκι. Αφού τελειώσαμε το γύρισματάκι μετά από τριπλή δική του επιμονή ήπιαμε μαζί του ένα ουζάκι με μεζέ. Τα είπαμε λίγο. Μεγάλος ο άνθρωπος στα 75 (όπως γράφει η Gatti στο πρώτο σχόλιο) με κύρρωση από το πολύ αλκοόλ. Αλλά ευχαριστημένος. Τουλάχιστον έτσι έλεγε. Δεν ήπιε μαζί μας γιατί του το απαγόρευε ο γιατρός, αλλά τέλος πάντων τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας.
Μετά θα πηγαίναμε σε κάτι βενζινοπώλες. Στον πρώτο (που είναι φίλος και τον ξέρω χρόνια από το ρεπορτάζ) ήπια μία πολύ ωραία κρύα σοκολάτα. Την ρούφηξα μάλιστα ήταν πολύ καλή.
Μετά πήγαμε μπαμ-μπαμ στον δεύτερο κάπου στην Πειραιώς και σφαίρα φύγαμε για τον τρίτο, ο οποίος είναι πρόεδρος των μεταπωλητών πετρελαίου θέρμανσης και είχε κανονίσει την εξής μαγκιά. Είχε καλέσει όλους τους δημοσιογράφους κατά το μεσημεράκι στη μία στον Μπαϊρακτάρη για φαΐ και θα μας έκανε και μία δήλωση on camera. Φτάσαμε εκεί κατά τις δύο. Φάγαμε, ήπιαμε μπύρες και στις τρεις και τέταρτο την κάναμε. Σφεντόνα πήγα στο σπίτι μου. Πήρα τα Baseballικά, καβάλησα την μοτοσυκλέτα και τέσσερις η ώρα ήμουν στην προπόνηση. Πολύ καλή προπόνηση.
Έξι είχα φύγει. Μπαίνω στο κανάλι και έπεσα με τα μούτρα να κάνω ένα βίντεο με θέμα το Ασφαλιστικό για το δελτίο των εννιά. Το πρόλαβα στο τσακ. Μόλις έπαιξε ξεκίνησα να κάνω το άλλο βίντεο με το πετρέλαιο. Με τους φακούς θωλωμένους από όλη την ημέρα, αλλά και από το χώμα της προπόνησης, τελείωσα στις δώδεκα και μισή το βράδυ.
Μόλις είχα "αγοράσει" από τον landlord (μην ξεχάναμε και το label του post) το δικαίωμα να μην πάω την άλλη μέρα στη γαλέρα... συγγνώμη στο κανάλι.
Γύρισα σπιτι ψόφιος, αλλά πολύ γεμάτος.

ATTACHMENT 2

ΚΥΡΙΑΚΗ: ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΩΣ ΜΕ ΛΕΝΕ" στα γήπεδα του Baseball

Και βέβαια θυμάμαι πως την λένε. Ήταν η δεύτερη φορά που μου έγραφε ότι περιμένει την πρόσκλησή μου για να έρθει να παρακολουθήσει έναν αγώνα. Την Παρασκευή λοιπόν -μόλις έστειλα τα σχετικά sms στους συμπαίκτες μου- έγραψα και στην "Θυμήσου πως με λένε" ότι θα παίζαμε Κυριακή κατά τις δώδεκα και αν ήθελε είναι ευπρόσδεκτη να έρθει να δει τον αγώνα μας.
Κυριακή 12:00 λοιπόν έφτασα στα γήπεδα. Ξεκινήσαμε να παίζουμε λίγο πριν τη μία. Ξαφνικά κατά τις δύο περίπου βλέπω δίπλα από τον πάγκο της ομάδας μου δύο νέα παιδιά.
Άγνωστα!
Άγνωστοι στο Baseball δεν υπάρχουν...
Είμαστε three and the Cuckoo's band, οπότε τους πλησίασα. Χαμογελαστά, αλλά σχεδόν ξέροντας ποιοί ήταν τους χαιρέτησα και τους ρώτησα πως απο δω;
Τί να απαντήσουν τώρα τα παιδιά σε έναν άγνωστο τριανταφεύγα; "Ξέρεις μιλάμε με έναν bloggerα, που μας κάλεσε να δούμε ένα άγνωστο παιχνίδι και μέσα στο ψιλόβροχο εμείς ήρθαμε;" ΧΑ ΧΑ. Που δηλαδή αυτό θα έπρεπε να μου είχαν απαντήσει. Τέλος πάντων η Θυμήσου ψέλλισε κάτι περί Internet, οπότε άμεσα της είπα ότι εγώ είμαι ο The Torch (πάνε οι μάσκες, έπεσαν) και τους καλωσόρισα στο γήπεδάκι μας.
Αγωνιστικά να σας πω ότι χάσαμε (ήδη χάναμε όταν ήρθαν τα παιδιά) αλλά όσο δεν έπαιζα είχα τον χρόνο να τους εξηγήσω λίγο το παιχνίδι. Ο Π. ήταν ενημερωμένος και κάτι θυμόταν από τους Ολυμπιακούς που είχε παρακολουθήσει.
Μόλις μου το είπε ότι ειχε δει αγώνες το 2004 πάλι μου την έδωσε και άρχισα να σκέφτομαι ότι με τόση φόρα που είχαμε και με τόσους ανθρώπους που γέμισαν τα γήπεδα, αν θέλαμε όχι μόνο το Baseball, αλλά ακόμα και το Χοκεϊ επί χόρτου θα μπορούσαμε να είχαμε αναπτύξει. Ας όψονται όμως οι μαλάκες οι πολιτικοί μας και οι επικεφαλείς των Ομοσπονδιών που μόλις στέρεψαν τα φράγκα που παντελώνιαζαν παράτησαν τα πάντα. Άλλά έτσι είναι η Ελλάδα. Ο Αθλητισμός είναι του καναπέ και του πρακτορείου μπας και κερδίσουμε και κανά φράγκο βλέποντας να παίζουν ποδόσφαιρο στην Γ' εθνική κατηγορία της Λεττονίας που ούτε ξέρουμε ακριβώς που βρίσκεται στον χάρτη. Τέλος πάντων ας αφήσω αυτή την γκρίνια.
Πρέπει να πω ότι η παρουσία των παιδιών στο γήπεδο με γέμισε με απίστευτη χαρά. Δεν το περίμενα. Φτάνοντας μάλιστα στο γήπεδο, καθως ψιλοέβρεχε έλεγα ότι σιγά μην ξεκινήσει Κυριακάτικα μία κοπέλα να έρθει να δει Baseball.
Ελπίζω να το φχαριστήθηκαν όπως κι εγώ, ελπίζω να είμουν ένας καλός οικοδεσπότης και λυπάμαι αν χωρίσαμε λίγο απότομα στο τέλος, αλλά δυστυχώς εγώ έπρεπε αμέσως να φύγω διότι υποτίθεται ότι δούλευα, οπότε έπρεπε να γυρίσω στο σπιτι μου, να αλλάξω και να είμαι σε επιφυλακή για την περίπτωση που μου ζητούσαν να κατέβω στο κανάλι. Είχε γράψει και η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία για αύξηση του ΦΠΑ 2% και ο αρχισυντάκτης μου ήταν λίγο jumpy.
Τους χαιρέτησα λοιπόν και η τελευταία τους λέξη ήταν "τα λέμε internetικά".
Ελπίζω όμως να τα ξαναπούμε σύντομα από κοντά. Για καφέ (ή σοκολάτα διότι καφέ δεν πίνω) μπυρίτσα (που πίνω πολύ) ή ουισκάκι (που πίνω ακόμα περισσότερο) έτσι ώστε να τα πούμε και με άλλη θεματολογία που θα θέσετε εσείς και όχι μόνο baseball.

ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟΙ.

Υ.Γ. 1 Όση ώρα γράφω ακούω μουσικούλα από το blog της Θυμήσου που είναι πολύ καλή και σας τη συστήνω. Την απολαμβάνω ιδιαίτερα διότι είμαι στο γραφείο του πατέρα μου, ο οποίος μπορεί να μην ξέρει που βρίσκεται το Δ στο πληκτρολόγιο, αλλά έχει ο πούστης ένα surround πάνω στον Υπολογιστή του που γαμεί τρελά.

Υ.Γ. 2 Τώρα για όσους αναρωτηθούν αν μετά απ' όλα αυτά η φωτό με την Δουλεία κολλάει, να τους πω ότι το ΣΚ που έκλεψα λίγη ελευθερία τελείωσε. Άρα ας δουν την φωτό κάτι σαν την Δευτέρα. Καλή εβδομάδα.




Ένας τόνος κάνει την διαφορά

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Thanks everybody


Το Σάββατο 14 Απριλίου, ακριβώς πάνω στα γενέθλιά μου έγραψα το πρώτο μου post στην blogόσφαιρα. Από τότε προσπαθώ να γράφω διάφορα έξυπνα, αισθανόμενος ξαφνικά ότι γύρω μου βρίσκονται άνθρωποι απίστευτα ενδιαφέροντες. Με ιδέες, με απόψεις, με σύγχρονη οπτική του κόσμου πολύ καλύτερη από την δική μου. Ψαγμένοι σε σημεία που εγώ ούτε έχω πάει ποτέ. Που διαβάζουν πολύ περισότερο από εμένα, που ακούν μουσική και βλέπουν σινεμά, που δεν έχουν καμία εξάρτηση από την τηλεόραση όπως έχω εγώ (επαγγελματική αρχικά και από συνήθεια στη συνέχεια).
Για όλα τα παραπάνω στις περισσότερες περιπτώσεις αισθάνομαι ότι εγώ παίρνω από εκείνους που διαβάζω και επισκέπτομαι αντί να δίνω. Πολλούς τους ζηλεύω κιόλας, καθώς βλέπω να έχουν δεκάδες σχολιάκια, φίλους, συζητησούλες, μπλα μπλά, ενώ το δικό μου blogάκι σε πολλά από αυτά που έγραφα παρέμενε στο μηδέν. Αυτά όμως μέχρι πριν από τέσσερις ημέρες που έγραψα αυτό το πολύ μικρό postάκι με τίτλο "Blogοσπαρίλα". Φαίνεται ότι άγγιξα την χορδή αρκετών από τους καινούριους blogοφίλους μου κι έτσι ανοίγοντας το την άλλη μέρα αιστάνθηκα την απίστευτη χαρά να έχω ήδη έξι σχολιάκια. Ναι έξι στα οποία και απάντησα αμέσως, ενώ έλαβα άλλο ένα την τρίτη μέρα. Το νούμερο είναι πολύ μικρό, αλλά από τέτοιες μικρές λεπτομέρειες γεμίζει η ζωή μας με χαμόγελα.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ!!!

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007

Blogoσπαρίλα


Πέρασα ενα Σ-Κ χωρίς ούτε την παραμικρή διάθεση να αγγίξω τον Υπολογιστή. Τον ξέχασα. Δεν τον κοίταξα ούτε στιγμή. Πήγα σινεμά, έφαγα με φίλους, έπαιξα baseball - πολύ baseball και τελικά έπεσα την Κυριακή το βράδυ ξερός στο κρεβάτι μου. Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε νιώσει εκείνη την φοβερή κούραση που σε γεμίζει χαρά. Που ενώ σου έχει βγει ο πάτος και λές "το φχαριστήθηκα όσο τίποτε άλλο". Που είσαι έτοιμος να πας κι άλλο αρκεί να είναι εκείνο που σε γεμίζει. Και όταν τελικά καταρρέεις θέλεις σε όλους να πεις πόσο ευτυχισμένος είσαι.
Αυτό ήταν λοιπόν ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο. Δ
εν blogαρα όμως. Αυτό είναι κακό; Μάλλον όχι. Είναι το ακριβώς ανάποδο από εκείνη τη φορά που είχα ξεσκιστεί στο γράψιμο. Δεν σταματούσα όλη την ημέρα. Ήταν κοντά στις φωτιές, κοντά στις εκλογές. Είχαν έρθει όλα μαζί. Ε τώρα ξεφούσκωσε το μπαλόνι. Και ο Βενιζέλος (αν και μπαλόνι ο ίδιος) δεν φαίνεται να μου γεμίζει τις διαθέσεις για μπλα μπλά.
Αυτά! Τα λίγα... τα πεζά...