Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Πολύ Δουλειά μωρέεεεεε !!!!

Επ' αφορμή ενός σχολίου της Κοπτοραπτούς στο προηγουμενο post.

Δουλεύω δεύτερο ΣΚ σερί. Που θα πάει όμως, Baseball θα παίξω ακόμα κι αν δουλεύω.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ !!!

ATTACHMENT 1

ΣΑΒΒΑΤΟ: Τα κατάφερα! Έκανα προπόνηση ενώ ταυτόχρονα όλη την ημέρα δούλευα.

Ξεκινησα από τις δέκα και μισή το πρωί. Ήταν όμως μία πολύ καλή ημέρα, με τα τυχερά της. Θέμα Πετρέλαιο Θέρμανσης. Πρώτα, με το συνεργείο μου (καμεραμάν και ηχολήπτης) κάναμε μία μίνι συνέντευξη από έναν διαχειριστή πολυκατοικίας της γειτονιάς μου. Τον βρήκαμε σε ένα καφενεδάκι. Αφού τελειώσαμε το γύρισματάκι μετά από τριπλή δική του επιμονή ήπιαμε μαζί του ένα ουζάκι με μεζέ. Τα είπαμε λίγο. Μεγάλος ο άνθρωπος στα 75 (όπως γράφει η Gatti στο πρώτο σχόλιο) με κύρρωση από το πολύ αλκοόλ. Αλλά ευχαριστημένος. Τουλάχιστον έτσι έλεγε. Δεν ήπιε μαζί μας γιατί του το απαγόρευε ο γιατρός, αλλά τέλος πάντων τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας.
Μετά θα πηγαίναμε σε κάτι βενζινοπώλες. Στον πρώτο (που είναι φίλος και τον ξέρω χρόνια από το ρεπορτάζ) ήπια μία πολύ ωραία κρύα σοκολάτα. Την ρούφηξα μάλιστα ήταν πολύ καλή.
Μετά πήγαμε μπαμ-μπαμ στον δεύτερο κάπου στην Πειραιώς και σφαίρα φύγαμε για τον τρίτο, ο οποίος είναι πρόεδρος των μεταπωλητών πετρελαίου θέρμανσης και είχε κανονίσει την εξής μαγκιά. Είχε καλέσει όλους τους δημοσιογράφους κατά το μεσημεράκι στη μία στον Μπαϊρακτάρη για φαΐ και θα μας έκανε και μία δήλωση on camera. Φτάσαμε εκεί κατά τις δύο. Φάγαμε, ήπιαμε μπύρες και στις τρεις και τέταρτο την κάναμε. Σφεντόνα πήγα στο σπίτι μου. Πήρα τα Baseballικά, καβάλησα την μοτοσυκλέτα και τέσσερις η ώρα ήμουν στην προπόνηση. Πολύ καλή προπόνηση.
Έξι είχα φύγει. Μπαίνω στο κανάλι και έπεσα με τα μούτρα να κάνω ένα βίντεο με θέμα το Ασφαλιστικό για το δελτίο των εννιά. Το πρόλαβα στο τσακ. Μόλις έπαιξε ξεκίνησα να κάνω το άλλο βίντεο με το πετρέλαιο. Με τους φακούς θωλωμένους από όλη την ημέρα, αλλά και από το χώμα της προπόνησης, τελείωσα στις δώδεκα και μισή το βράδυ.
Μόλις είχα "αγοράσει" από τον landlord (μην ξεχάναμε και το label του post) το δικαίωμα να μην πάω την άλλη μέρα στη γαλέρα... συγγνώμη στο κανάλι.
Γύρισα σπιτι ψόφιος, αλλά πολύ γεμάτος.

ATTACHMENT 2

ΚΥΡΙΑΚΗ: ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΩΣ ΜΕ ΛΕΝΕ" στα γήπεδα του Baseball

Και βέβαια θυμάμαι πως την λένε. Ήταν η δεύτερη φορά που μου έγραφε ότι περιμένει την πρόσκλησή μου για να έρθει να παρακολουθήσει έναν αγώνα. Την Παρασκευή λοιπόν -μόλις έστειλα τα σχετικά sms στους συμπαίκτες μου- έγραψα και στην "Θυμήσου πως με λένε" ότι θα παίζαμε Κυριακή κατά τις δώδεκα και αν ήθελε είναι ευπρόσδεκτη να έρθει να δει τον αγώνα μας.
Κυριακή 12:00 λοιπόν έφτασα στα γήπεδα. Ξεκινήσαμε να παίζουμε λίγο πριν τη μία. Ξαφνικά κατά τις δύο περίπου βλέπω δίπλα από τον πάγκο της ομάδας μου δύο νέα παιδιά.
Άγνωστα!
Άγνωστοι στο Baseball δεν υπάρχουν...
Είμαστε three and the Cuckoo's band, οπότε τους πλησίασα. Χαμογελαστά, αλλά σχεδόν ξέροντας ποιοί ήταν τους χαιρέτησα και τους ρώτησα πως απο δω;
Τί να απαντήσουν τώρα τα παιδιά σε έναν άγνωστο τριανταφεύγα; "Ξέρεις μιλάμε με έναν bloggerα, που μας κάλεσε να δούμε ένα άγνωστο παιχνίδι και μέσα στο ψιλόβροχο εμείς ήρθαμε;" ΧΑ ΧΑ. Που δηλαδή αυτό θα έπρεπε να μου είχαν απαντήσει. Τέλος πάντων η Θυμήσου ψέλλισε κάτι περί Internet, οπότε άμεσα της είπα ότι εγώ είμαι ο The Torch (πάνε οι μάσκες, έπεσαν) και τους καλωσόρισα στο γήπεδάκι μας.
Αγωνιστικά να σας πω ότι χάσαμε (ήδη χάναμε όταν ήρθαν τα παιδιά) αλλά όσο δεν έπαιζα είχα τον χρόνο να τους εξηγήσω λίγο το παιχνίδι. Ο Π. ήταν ενημερωμένος και κάτι θυμόταν από τους Ολυμπιακούς που είχε παρακολουθήσει.
Μόλις μου το είπε ότι ειχε δει αγώνες το 2004 πάλι μου την έδωσε και άρχισα να σκέφτομαι ότι με τόση φόρα που είχαμε και με τόσους ανθρώπους που γέμισαν τα γήπεδα, αν θέλαμε όχι μόνο το Baseball, αλλά ακόμα και το Χοκεϊ επί χόρτου θα μπορούσαμε να είχαμε αναπτύξει. Ας όψονται όμως οι μαλάκες οι πολιτικοί μας και οι επικεφαλείς των Ομοσπονδιών που μόλις στέρεψαν τα φράγκα που παντελώνιαζαν παράτησαν τα πάντα. Άλλά έτσι είναι η Ελλάδα. Ο Αθλητισμός είναι του καναπέ και του πρακτορείου μπας και κερδίσουμε και κανά φράγκο βλέποντας να παίζουν ποδόσφαιρο στην Γ' εθνική κατηγορία της Λεττονίας που ούτε ξέρουμε ακριβώς που βρίσκεται στον χάρτη. Τέλος πάντων ας αφήσω αυτή την γκρίνια.
Πρέπει να πω ότι η παρουσία των παιδιών στο γήπεδο με γέμισε με απίστευτη χαρά. Δεν το περίμενα. Φτάνοντας μάλιστα στο γήπεδο, καθως ψιλοέβρεχε έλεγα ότι σιγά μην ξεκινήσει Κυριακάτικα μία κοπέλα να έρθει να δει Baseball.
Ελπίζω να το φχαριστήθηκαν όπως κι εγώ, ελπίζω να είμουν ένας καλός οικοδεσπότης και λυπάμαι αν χωρίσαμε λίγο απότομα στο τέλος, αλλά δυστυχώς εγώ έπρεπε αμέσως να φύγω διότι υποτίθεται ότι δούλευα, οπότε έπρεπε να γυρίσω στο σπιτι μου, να αλλάξω και να είμαι σε επιφυλακή για την περίπτωση που μου ζητούσαν να κατέβω στο κανάλι. Είχε γράψει και η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία για αύξηση του ΦΠΑ 2% και ο αρχισυντάκτης μου ήταν λίγο jumpy.
Τους χαιρέτησα λοιπόν και η τελευταία τους λέξη ήταν "τα λέμε internetικά".
Ελπίζω όμως να τα ξαναπούμε σύντομα από κοντά. Για καφέ (ή σοκολάτα διότι καφέ δεν πίνω) μπυρίτσα (που πίνω πολύ) ή ουισκάκι (που πίνω ακόμα περισσότερο) έτσι ώστε να τα πούμε και με άλλη θεματολογία που θα θέσετε εσείς και όχι μόνο baseball.

ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟΙ.

Υ.Γ. 1 Όση ώρα γράφω ακούω μουσικούλα από το blog της Θυμήσου που είναι πολύ καλή και σας τη συστήνω. Την απολαμβάνω ιδιαίτερα διότι είμαι στο γραφείο του πατέρα μου, ο οποίος μπορεί να μην ξέρει που βρίσκεται το Δ στο πληκτρολόγιο, αλλά έχει ο πούστης ένα surround πάνω στον Υπολογιστή του που γαμεί τρελά.

Υ.Γ. 2 Τώρα για όσους αναρωτηθούν αν μετά απ' όλα αυτά η φωτό με την Δουλεία κολλάει, να τους πω ότι το ΣΚ που έκλεψα λίγη ελευθερία τελείωσε. Άρα ας δουν την φωτό κάτι σαν την Δευτέρα. Καλή εβδομάδα.




Ένας τόνος κάνει την διαφορά

14 σχόλια:

gatti είπε...

Πόσο δίκιο έχεις. Ο τόνος κάνει τη διαφορά. Είμαστε δέσμιοι της δουλειάς μας που γίνεται δουλεία.

Αλλά τι να σου κάνω που τα πράγματα είναι ανάποδα. Οταν είσαι νέος και έχεις διάθεση και κουράγιο δεν έχεις λεφτά για να τα χαρείς όπως πρέπει.

Κι όταν γεράσεις και έχεις κάνει λεφτά (αν έχεις κάνει...) δεν μπορείς ούτε σεξ να κάνεις, δεν μπορείς ούτε να φας (ζάχαρο, χοληστερίνες, τριγλυκερίδια), δεν μπορείς ούτε να κινηθείς (αρθριτικά) δεν μπορείς να ταξιδέψεις.
Και περιμένουνε κιόλας οι άλλοι να τα τινάξεις για να σε κληρονομήσουν...

Πίκρα...

ONOMATODOSIA είπε...

ψυχοπλακωθηκα.

αντε,καλη βδομαδα,καλη ευκολια...
κουραγιο!

The Torch είπε...

@ Gatti
Είναι αλήθεια ότι τα γεράματα είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις, και καλό είναι να τα περάσεις με υγεία. Όμως (όπως λέω πολύ συχνά)υγεία έχουν και οι γύφτοι και επομένως χρειάζονται και τα λεφτά για να χαρεις. Και μπορεί τα πολλά να μην φέρνουν την ευτυχία, αλλά σίγουρα βοηθάνε πάρα πολύ τα άτιμα.

@ onomatodosia

Μην ψηχοπλακώνεσαι. Και δούλεψα (το Σάββατο μέχρι τις 12:30 το βράδυ) αλλά και έπαιξα. Οπότε δεν γαμιέται τα κατάφερα.

koptoraptou είπε...

Είσαι θεός, αγόρι μου! Στείλε με μέιλ τις βιταμίνες που παίρνεις, γιατί εγώ με λίγη φασίνα, πολύ "γάζωμα" και το ανίψι μου να τριγυρίζει ένα ολόκληρο Σ/Κ στο σπίτι, θέλω να πεθάνω ΤΩΡΑ! Καλησπέρες!

Λυκαων ο Αναμοχλευτής είπε...

Θυμάμαι... Χαχαχα!..

Θυμάμαι τα ξενύχτια, κάτι 48άωρα συνεχούς δουλειάς για να βγη το περιοδικό, να χτυπάμε τις 4χρωμίες, που τότε είχαν πολλή δουλειά για να γίνουν αφού το σκάννερ ήταν ακόμα άγνωστο, ανά εξάδες και να έχω αντικαταστήση τη στερεά τροφή με φραπέ, που είχε γίνει το αναβολικό μου.

Αναρρωτιόταν ο μαστρο-Γιάννης, αριστοκράτης από την Αλεξάνδρεια και μαιτρ στο ρετούς (Μαρτσέλλο τον φώναζα, από το Μastroianni), πως μπορούσα να στέκομαι στα πόδια μου με τόση δουλειά χωρίς σχεδόν να τρώω, με τόσο τρέξιμο, να πηγαίνω στο λιθογραφείο τα χρωμοφάν με τα μονταρισμένα 16σέλιδα και για να κερδίσω χρόνο δεν έπαιρνα ταξί για να μην μπλέξω στην κίνηση, αλλά τα πήγαινα τρέχοντας Σύνταγμα - Πετράλωνα (αυτοκίνητο τότε είχε μόνο ένας απ' όλους μας που το είχε πάρει προίκα).

1,70 ύψος 54 κιλά βάρος κι οι μαύροι κύκλοι γύρω απ' τα μάτια μόνιμοι σα μακιγιάζ μπουζουκσούς...

Αν μου έλεγε κάποιος τότε ότι κάποια μέρα θα τα θυμόμουν και θα γελούσα, θα έτρωγε φάσκελο διπλό.

____________
«Κι είμαστ' ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σα ροζ συγκρότημα...»

The Torch είπε...

Θεός!!! Αυτοί είναι χαρακτηρισμοί να τους διαβάζει κανείς να χαίρεται.
Τρελές καλησπέρες Κοπτοραπτού

Αχ μωρε Αναμοχλευτή... Κάποτε για την έκδοση ενός μηνιαίου περιοδικού δούλευα 24 ημέρες σερί. Από τις εννέα το πρωί που πήγαινα, μέχρι τη μία το βράδυ. Την τελευταία βραδιά προσπαθούσα να πείσω τον γραφίστα να στείλει το τελευταίο zip. Είχε γίνει όμως τόσο ντίρλα που φτάσαμε μέχρι τις τέσσερις. Κι εγώ γελάω τώρα. Τότε όμως έκανα υπομονή μέχρι να πάρει ο κούριερ τον φάκελο. Αμέσως μετά του έριξα ένα γαμωσταύριδο που το φχαριστήθηκα. Από τότε μου μιλούσε με απίστευτη ευγένεια.

Επίσης γελάω με κάτι ορθογραφικά πληκτρολόγησης που κάνω. Πως το έγραψα εκείνο το "ψηχοπλακώλεσαι" ο παπάρας...

Θυμήσου πως με λένε… είπε...

καλημέρα... ξεκουραστικές? η ακόμη?

NIEMANDSROSE είπε...

καυτά νέα για τον Φλόγα...κι έλεγα κι εγώ έσβησε αυτό το σπίρτο, δεν έσβησε;...

The Torch είπε...

@ Θυμήσου πως με λένε
Αν εννοείς από το παιχνίδι, δεν κουράστηκα καθόλου. Δευτέρα κουράστηκα, Τρίτη κουράστηκα, Τετάρτη κουράστηκα... Και έχει και Πέμπτη και Παρασκευή...

@ Niemandsrose
Δεν σβήνει. Δεν σβήνει. Αντέχει.

koptoraptou είπε...

Έτσι, ξαναπέρασα να δω τι γίνεσαι.
Κιπ γουόρκινγκ. Κίσιζ.

Θυμήσου πως με λένε… είπε...

Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη... αφέντη ζεις?

The Torch είπε...

Ζω παιδιά μου... Ζω!
Πέρασες καλή μου κοπτοραπτού και δεν είδες αλλαγή. Που να δεις; Κι εσύ Θυμήσου το ίδιο.
Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτό το Σαββατοκύριακο δεν δούλευα. Άλλοι λόγοι όμως με κράτησαν μακριά από τα blogs. Απλά όταν έχεις ξαφνικά ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο στη διάθεσή σου μετά από τρεις εβδομάδες, ανακαλύπτεις ότι έχεις τόσα πολλά να κάνεις, που δεν προλαβαίνεις. Έτσι κι εγώ. Τουλάχιστον ξεκουράστηκα.

Θυμήσου πως με λένε… είπε...

Για πες..για πες τι έκανες?

The Torch είπε...

Γράφω ήδη ένα post, διότι έλεγα να τα γράψω εδώ, αλλά είναι πολλά. Ας κάνω και μία ανανέωση βρε αδερφέ.