Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Το Καλτσόβρακο, η X-PSILIKATZOU, το Βατραχοκόριτσο, ο Σπύρος Σεραφείμ και ο Μάνος

Τα blogs τελικά είναι πολύ περίεργο πράγμα. Έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν θα το περίμενες ποτέ. Διαφορέτικούς απ' ότι είχες συνηθίσει. Με άλλες απόψεις, με ιδέες καινούριες, με δημιουργηκότητα που την θάβει η καθημερινότητα. Διαβάζεις κάποιον που μοιάζει συγγραφέας κι όμως θα μπορούσε να είναι χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ. Εννοείται ότι δεν έχω τίποτα με τους χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ , απλά έγραψα το πιο απόμακρο επάγγελμα απο εμένα που θα μπορώ να φανταστώ.

Ξαφνικά με τα blogs δεν είναι μόνοι τους αυτοί οι πούστηδες οι δημοσιογράφοι. Δεν έχουν την μονοκρατορία της πένας. Όλοι μπορούν να γράψουν. Να γράψουν ότι θέλουν, όπως θέλουν, χωρίς κανένα πάνω από το κεφάλι τους. Εγώ είμαι από τους τελευταίους δημοσιογράφους που είχαν το προνόμοιο να γράφουν χωρίς αντίλογο. Για πολύ λίγο όμως. Τώρα τα πράγματα έχουν γίνει αμφίδρομα. Τώρα πια τα blogs βγάζουν ειδήσεις και όχι οι ειδήσεις blogs.
Υπάρχουν μάλιστα μερικά blogs που με φοβίζουν πάρα πολύ. Η λέξη "φοβίζουν" δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω να γράψω διότι στο μυαλό μου έχω την ακριβή έννοια στα αγγλικά, που είναι intimidate, η οποία μεταφράζεται στα λεξικά ως "εκφοβίζω", "καταπτοώ". Κι όμως δεν είναι ακριβώς αυτό που νοιώθω. Είναι σαν την λέξη pathetic που ενώ κανονικά θα έπρεπε στα αγγλικά να σημαίνει "παθητικός", στην πραγματικότητα σημαίνει "αξιολύπητος". Γι' αυτό λέω πάντα αν θέλετε να μάθετε μία ξένη γλώσσα μην παρετε ποτέ ΑγγλοΕλληνική, ΓαλλοΕλληνικό, ή ΙταλοΕλληνικό λεξικό. Πάρτε ένα αμιγές λεξικό της γλώσσας για να καταλάβετε ακριβώς τί εννοούν αυτοί που θέλετε να καταλάβετε.

Πριν από λίγο καιρό, μόλις ξεκίνησα να blogάρω στις 18 Απριλίου 2007 είχα γράψει τα εξής στο δεύτερο post που άφησα ποτέ:
"Διαβάζω εδώ και λίγο καιρό τα διάφορα blogs στα οποία πέφτει το μάτι μου και εντυπωσιάζομαι. Πόσο μυάλο, πόσες ιδέες, πόσες καταπληκτικές απόψεις! Πού ήταν όλοι αυτοί πριν τους δωθεί η δυνατότητα να γράψουν στο internet; Εγώ τουλάχιστον επαγγελματικά είχα την δυνατότητα να "κάψω" προ καιρού τα 15 λεπτά δημοσιότητας που μου χάρισε ο Άντι, από την άλλη όμως τα έκαψα επαγγελματικά. Ίσως λοιπόν τώρα το bloging μου φαίνεται κάτι σχεδόν αυτονόητο. Κάτι σαν μία λογική εξέλιξη των πραγμάτων.... Ανακαλύπτω ανθρώπους, που... έχουν όμως άποψη. Και έχουν και την ελευθερία να την εκφέρουν. Απίθανο! Και τελικά τι;... Για ποιόν το γράφω; Για μένα για να με θυμάμαι; Για να το διαβάζουν οι άλλοι και να χαίρομαι ότι έχω μεγάλο κοινό; Για να λέω εξυπνάδες και να συγκρίνομαι με άλλους εξυπνότερους από εμένα; Ποιόν κοροϊδεύω;"

Επιστρέφω λοιπόν στα blogs που πάντα με τρόμαζαν. Πρώτη απ' όλους η X-PSILIKATZOU. Gloomy πρότυπο. Βαρύ. Χωρίς χρώμα. Με περίεργη γραμματοσειρά. Και πάντα δυσνόητη. Με σεντόνια. Με εξωστρεφή καντήλια. Και το Καλτσόβρακο. Περίεργο blog. Φανταχτερό γραφιστικά. Με μαγκιές, με χρώματα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν γυναίκα. Το όνομα του μου έδινε μία εντύπωση κάτι σαν το Κλωστοσκούφι, οπότε μου έφερνε στο μυαλό την Αλίκη Βουγιουκλάκη σ' αυτή την ανόητη ταινία όπου γέρνει με μία αφελή κίνηση του κεφαλιού τις φράτζες της μπροστά στα μάτια της. Κι όμως το Καλτσόβρακο ήταν άντρας.
-Μα καλά, πως και δεν το κατάλαβες;
-Φοβήθηκα να τον διαβάσω. Ήταν τόσο επιθετικός που τελικά δεν είχα το κουράγιο. Όταν το έκανα ήταν εκλογές και πυρκαγιές. Και η επιθεσή του ήταν τόσο φοβερή. Απέναντι σε όλα. Την κυβέρνηση, το σύστημα, τους πάντες. Με γραφιστικές παρεμβάσεις. Με δυναμικά λογοπαίχνια υπερθετικού βαθμού.
Πιό φιλική στην ανάγνωση που φάνηκε το Βατραχοκόριτσο. Ερωτευμένη, αλλά κι αυτή πολύπλοκη. Κάποια στιγμή της αφιέρωσα και ένα μεγάλο post. Μου απάντησε. Με τίμησε. Μου φάνηκε απιστευτο.
Και ξαφνικά ένα βράδυ τους γνωρίζω όλους αυτούς μονομιάς στο σπιτι του Μάνου. Μαζί και τον Σπύρο Σεραφείμ τον οποίο όμως δεν διάβαζα, απλά ήξερα ότι ήταν ο έρωτας του Βατραχοκόριτσου. Κάποια στιγμή θυμάμαι τον Μάνο να γράφει ότι μόλις γνωρίστηκε με τους ανθρώπους που διάβαζε πίσω απο τα nicks, το blogging δεν ήταν ξανά το ίδιο. Ίσως να έχει δίκιο. Ίσως γι' αυτό να χαίρεται καλύτερα πλέον το Facebook. Επειδή οι φάτσες είναι φόρα παρτιδα. Για μένα όμως αυτή η γνωριμία ήταν πολύ σημαντική. Μίλησα με ανθρώπους που με intimidate. Που χειρίζονταν τον ιντερνετικό λόγο με απιστευτη άνεση. Που ήξεραν που πατούν. Πάντα καινούριοι, πάντα φρέσκιοι. Σας έχει τύχει να γνωρίσετε μία διασημότητα και να πείτε εκείνο το αμίμητο "είναι πολύ άνετος τύπος, χαλαρός, καθημερινός, προσεγγίσημος"; Και τί σκατά ήθελες να είναι μωρέ; Όλοι απλοί και καθημερινή είμαστε. Άνθρωποι είμαστε. Και όσο πιο καθημερινοί, τόσο το καλύτερο.
Το Καλστόβρακο ένας ωραίος τύπος με μία μπλούζα με ένα διαβολάκι 69, άνετος, παραστατικός, με άποψη αλλά και άρνηση όπου δεν του πήγαινε κάτι. Με ιστορίες της νύχτας, με αλήθειες της καθημερινότητας. Δίπλα του η X-PSILIKATZOY. Ντυμένη στα χρώματα του blog της με μαύρα καρέ μαλλιά που τόνιζαν το σχήμα του πρωσόπου της και τα μάτια της. Με γλυκιά φωνή. Με άποψη που όμως δεν την εξέφραζε τόσο δυναμικά όσο στο blog της. Θυμάμαι μία φορά πόσα μου είχε σούρει επειδή τόλμισα να πω ότι ίσως και η ομοιοπαθητική να μην είναι μία κομπογιαννίτικη πρακτική. Χθες απλά μου είπε "εγώ διαφωνώ". Αυτό ήταν όλο και μετά χάθηκε στην αγγαλιά του Καλτσόβρακου.
Ακόμα πιο προσεγγίσιμη το Βατραχοκόριτσο. Τρελοθεσσαλονικιά. Ερωτευμένη χωρίς να το δείχνει όμως. Έτοιμη να εξερευνήσει κάθε τι καινούριο. Αυτοσαρκαζόμενη, ετοιμόλογη. Δίπλα της ο Σπύρος πάντα έτοιμος να την βάλει στην αγγαλιά του. Μέλει να τον διαβάσω. Σου έρχομαι Σπύρο.
Με τα παιδιά πέρασα απιθανα. Ήταν η πιο εύκολη γνωριμία που έκανα ποτέ. Ήταν σαν να τους ήξερα. Τους ήξερα άλλωστε. Συζητήσαμε για όλα, γελάσαμε, είπαμε ιστορίες για τις δουλειές μας, για τους διάσημους, για τους άσημους, για τους καθημερινούς, για τους πολιτικούς και τελικά φύγαμε λέγοντας "θα τα ξαναπούμε ιντερνετικά..." "Και από κοντά σύντομα ξανά" θα συμπληρώσω εγώ.

Υ.Γ. Στην παρέα ήταν και η Μπριγκίτα, η οποία δεν μπλογκάρει, σίγουρα όμως πρέπει. Είχε τοσες ιστορίες που είναι κρίμα να μην τις μοιραστεί με όλους μας.

12 σχόλια:

kaltsovrako είπε...

Αλίκη Βουγιουκλάκη;
Αλίκη Βουγιουκλάκη;

Χαχαχαχαχα
:D
Αυτή είναι καλημέρα!

Κουνουπι είπε...

Γεια και χαρά.
Σε διαβάζω αρκετό καιρό και τώρα ένιωσα την ανάγκη ν' αφήσω ένα σχόλιο.
Ανθρώπινα είναι όλα αυτά που γράφεις στο κείμενό σου. Θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν ανακάλυψα για πρώτη φορά τα blogs. Κάποια με ενθουσίαζαν, κάποια με έκαναν να αισθανθώ intimidated (!). Αυτά τα συναισθήματα άλλαξαν σιγά-σιγά σε μία τεράστια απογοήτευση, τόσο ώστε κάποια μέρα έσβησα το παλιό μου blog και τα παράτησα για έναν χρόνο. Ξεκίνησα πάλι σχετικά πρόσφατα, με καινούργιο blog και λιγότερες απαιτήσεις -τόσο από τον εαυτό μου, όσο και από την μπλογκόσφαιρα. Τώρα δεν περιμένω ότι τα blogs και οι άνθρωποί τους θα αλλάξουν τη ζωή μου, είναι απλώς ένα ευχάριστο χόμπι που μου προσφέρει κάποιες ενδιαφέρουσες ώρες. Τίποτα παραπάνω.
Σου τα γράφω αυτά μήπως και κάτι σου κάνει 'κλικ' τώρα ή αργότερα. Και άλλοι bloggers μού έχουν εκμυστηρευτεί ότι λειτούργησαν παρόμοια: ενθουσιασμός και δέος, που αλλάζει σε απογοήτευση, που αλλάζει σε ήπια ευχαρίστηση.
Φιλικά.

(Το post για το καρμπυρατέρ της μηχανής σου ήταν περίφημο)

xpsilikatzoy είπε...

Βασικά η ομοιοπαθητική είναι η μεγαλύτερη μαλακία του κόσμου αλλά μη νομίζεις ότι θα κάτσω να ασχοληθώ με τους βρωμοκομπογιανίτες όταν βρίσκομαι παρέα με τα φιλαράκια μου και χωμένη στην αγκαλιά της Αλίκης Βουγιουκλάκη (aka Kaltsovrako). :D


Nice to meet u 2. xexe :P

vatraxokoritso είπε...

Χάρηκα πολύ.
Και ο δείκτης στην ζυγαριά μου, επίσης!

(3 μπουκάλια κρασί ήπιαμε εσύ και εγώ χθες,...σε περίπτωση που δεν το πρόσεξες!)

manosantonaros είπε...

το e-θεατρο που σου'λεγα.

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

η χαρά ήταν όλη δική μου, φίλε!

The Torch είπε...

@ kaltsobrako

Καλημέρα και σε εσένα. Αν και τώρα είναι καληνύχτα, διότι εγώ μόλις κατάφερα να μπω σπίτι. (12:32) Μου φαίνεται ότι αυτό το "Αλίκη Βουγιουκλάκη" μπορεί να σου κολήσει για λίγο καιρό. Σόρρυ. Δεν το σκέφτηκα όταν το έγραφα.

@ κουνούπι
Μιάς και με διαβάζεις πολύ καιρό, γιατί δεν άφηνες κι εσύ ένα σχόλιο νωρίτερα; Δεν είδες την απέλπιδα προσπάθειά μου πέντε post πιο πίσω να αυξήσω τα σχόλια που μου αφήνουν; Πέρα από την πλάκα πάντως, δεν νοιώθω ότι έχω απογοητευτεί απο τα blogs. Ίσως επειδή είναι αρχή ακόμα. Δεν νομίζω όμως ότι περίμενα κάτι περισσότερο από αυτό που έχω βρει. Μάλλον δεν περίμενα τίποτα, οποτε ό,τι βρίσκω μου φαίνεται πολύ καλό. Για την ώρα πάντως έχει έρθει στιγμή που και εγώ έχω βαρεθεί να γράφω. Είχα γράψει λοιπόν ένα post με τίτλο blogoσπαρίλα και έκανα να ξαναπατήσω πλήκτρο για δυο βδομάδες. Καταλήγω λοιπόν ότι η "ήπια ευχαρίστηση" όπως γράφεις με ακολουθεί σε όλη την πορεία μου εδώ.
Ευχαριστώ για το πολύ καλό σχόλιο για το καρμπιρατέρ. Από έναν άνθρωπο που έχει ως κλάδο τα οχύματα έχει ιδιαίτερη σημασία.

@ xpsilikatzoy

Κι εγώ το φχαριστήθηκα πάρα πολύ. Ήταν από τις λίγες φορές που βρέθηκα σε ένα σπιτι με ξένους ανθρώπους και δεν έπληξα ούτε στιγμή.

@ βατραχοκόριτσο

Τώρα που θα πάρεις πτυχίο ο δείκτης της ζυγαριάς σου θα ικανοποιηθεί δεόντος. Όσο για το κρασί το πρόσεξα μόλις ξεκίνησε η μηχανή. Εκεί λιγάκι άρχισε να γέρνει το πράγμα, καίτοι η Αθήνα έχει και την χειρότερη άσφαλτο όλου του πολιτισμένου κόσμου.

@ Σπύρος

Τέλεια φίλε. Να το ξανακάνουμε με την πρώτη ευκαιρία.

The Torch είπε...

@ Manos

Το e-θέατρο και το e-ραδιόφωνο, αν βάλεις πρωταγωνίστρια την Κατερίνα.
Αυτό όμως ήταν άνευ σκηνοθεσίας. Εκεί σε θέλω κάβουρα. Μόλις πεις ότι πρέπει κάτι να γίνει "έτσι" ή "αλλιώς" αμέσως τα πράγματα χωλένουν.
Πάντως μαζί σου. Την επόμενη φορά θα φέρω και την Ί. να παίξει.

gatti είπε...

Μου θυμίζεις παλιές εποχές όταν ασχολιόμουν με το IRC και είχα γνωρίσει κόσμο μέσα από τα κανάλια. Κάναμε πολύ καλή παρέα και με μερικούς διατηρώ ακόμα επαφή. Το blog για μένα είναι μια εξέλιξη του IRC περισσότερο ξεκούραστη, αφού μπορώ να γράφω όποτε θέλω κείμενο και να απαντάω στα σχόλια όταν έχω χρόνο, χωρίς να παρεξηγούμαι όπως γινόταν στο IRC όταν αργούσα να απαντήσω.
Ισως βέβαια μ΄ αυτό που λέω να αδικώ το blog αφού σ΄ αυτό θέλοντας και μη αφήνεις ένα μέρος του εαυτού του, ενώ εκεί μπορούσες να προσποιείσαι ότι είσαι κάποιος άλλος από την αρχή ώς το τέλος.

Από την άλλη, πάλι και στο blog δεν είναι σίγουρο ότι αυτός που έχεις απέναντι είναι απόλυτα ειλικρινής
γιατί μπορεί κάλλιστα να "φιλτράρει" τα κείμενα που γράφει, να τα ωραιοποιεί και να αυτολογοκρίνεται για να γίνει αρεστός (μεγάλο θέμα αυτό).

Πάντως σε κάθε περίπτωση είναι καλό να γνωρίζεις κόσμο με κοινά ενδιαφέροντα και χαίρομαι που πέρασες τόσο καλά τη βραδιά σου.

Τώρα για το αν υπάρχει ενθουσιασμός ή απογοήτευση νομίζω ότι ο/η κουνούπι το έθεσε στη σωστή βάση. Το blog έχει να κάνει περισσότερο από τις προσδοκίες που έχεις. Αν περιμένεις πολλά ίσως και να σε απογοητεύσει. Αν το πάρεις χαλαρά είναι ένα ευχάριστο χόμπι.
Αν και τελευταία εμένα αρχίζει να με ζορίζει γιατί μου κλέβει ώρες από το διάβασμα.
Από την άλλη μου έχει δώσει ευκαιρίες να γράψω για αναμνήσεις που θέλω να κρατήσω και που δεν θα μπορούσαν εύκολα να αποτυπωθούν σε χάρτινο ημερολόγιο, αφού αυτό δεν διαθέτει ήχο και εικόνα.

The Torch είπε...

Καταρχάς να σε ρωτήσω τί είναι το IRC, το οποίο δεν γνωρίζω. Από εκεί και πέρα, όντος ήταν πολύ καλή η βραδιά, φάνηκε άλλωστε.
Όσο για την ωραιοποίηση νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Μόνο όταν γνωρίζεις κάποιον καλά μπορείς να είσαι σίγορος για το ποιός είναι πραγματικά. Είναι σαν να πηγαίνεις για πρώτη φορά σε ένα γραφείο και να λές τί καταπληκτικός που σου φάνηκε ο διευθυντής. Βγαίνεις όμως έξω και μαθαίνεις από την γραμματέα του ότι είναι ένας τύρανος.
Όσο για την μορφή των blog και εμένα μου αρέσει, καθώς είμαι πολύ κακογράφος και προτειμώ να γράφω ηλεκτρονικά καθώς δεν κάνω μουτζούρες. Οπότε για πρώτη φορά κρατώ αυτό που λένε "ημερολόγιο", ασχέτως αν δεν το βλέπω ακριβώς έτσι. Δεν περιμένω πάντως περισσότερα από τα blog απ' όσα παίρνω και απλά χαίρομαι καθώς όσα παίρνω όλο και αυξάνονται.

gatti είπε...

Το IRC είναι μια μορφή Chat από τις πρώτες που χρησιμοποίησε ο πολύς κόσμος όταν πρωτομπήκε στο Ιντερνετ. Ηταν άμεση συνομιλία δημόσια μέσα σε κανάλια με πολύ κόσμο, αλλά και ιδιωτικά με κάποιο άλλο άτομο, που είτε βρισκόταν μέσα στο κανάλι και ήθελες να τα πεις μαζί του περισσότερο προσωπικά,
είτε βρισκόταν έξω από αυτό (το κανάλι).

Είμαι βέβαιη ότι πολλοί bloggers πέρασαν από αυτό το στάδιο. Μόνο που μεγαλώνοντας οι περισσότεροι
ανακαλύπτουν πως δεν έχουν αντοχές και χρόνο και το εγκαταλείπουν, αφού δεν έχει να τους προσφέρει τίποτα άλλο.
Παραμένουν μέσα οι πιτσιρικάδες, κάποιοι μοναχικοί που ψάχνουν παρέα και κάποιοι (πολλοί) διεστραμμένοι που θέλουν να ικανοποιήσουν τις διαστροφές τους.

The Torch είπε...

Δεν βλέπω να έχουν και άδικο. Πρέπει να σου πω ότι κι εγώ το chat δεν το φχαριστήθηκα ποτέ και πάντα βαριόμουνα.