Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2007

Χρόνια Ξανά

Να που ήρθαν και τα Χριστούγεννα. Να πω την αλήθεια μου δεν ξετρελαίνομαι με αυτή την γιορτή. Πιο πολύ προτιμώ την Πρωτοχρονιά. Μου αρέσει αυτή η ψευδαίσθηση ότι μηδενίζεις το κοντέρ.
Από εκεί και πέρα διαφωνώ και με αυτή την πιέση καταναλωτισμού την οποία όμως δεν την καταδικάζω κιόλας. Στο τέλος - τέλος παίρνεις δώρο, έχεις περισσότερα χρήματα, τί σκατά θα τα κάνεις; Στο σεντούκι θα τα βάλεις; Ψωνίζεις. Είναι κι αυτό μία ανανέωση.
Αυτό όμως που δεν αντέχω με τις γιορτές είναι τα chain messages. Αυτά τα γαμημένα μηνύματα που τα στέλνουν κάποιοι συλλήβδην σε φίλους και γνωστούς, σε συνεργάτες και ξεχασμένους, σε πρώην και εχθρούς... σε όλους. Και σου κοτσάρουν από κάτω και το όνομά τους γιατί σου λέει σιγά μην με έχει στο τηλέφωνό του. Και τότε τί το στέλνεις ρε μεγάλε; Αν δεν σε έχει στο τηλέφωνό του, τότε χέστηκε αμα θα του πεις εσύ χρόνια πολλά με όποιο μαλακισμένο τρόπο έχεις σκεφτεί.
Κάθε χρόνο δε αυτές οι ευχές παίρνουν όλο και πιο πολύπλοκη μορφή και σύνταξη. Γλυκανάλατες ευχούλες για ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, φωτογραφίες με κίνηση, μουσικούλες με εκείνο τον Ρούντολφ που αν τον είχα μπροστά μου θα του ξερίζωνα την κόκκινη μύτη, ενώ εσχάτως έχουν κάνει την εμφάνισή τους και τα βιντεάκια.
Το τελευταίο εορταστικού περιεχομένου που είδα ήταν μία τραγική σύλληψη όπου δύο χιονάνρωποι τρέχουν στο βουνό υπό τους ήχους του Jingle Bells και μόλις φτάνουν σε πρώτο πλάνο ο ένας μένει ακούνητος δημιουργώντας το 8 και ο άλλος διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη για να δημιουργήσει τα δύο μηδενικά με το σώμα του ενώ τα ξύλινα χέρια του δημιουργούν το 2. Φρίκη!

Με αυτά και μ' αυτά καταλήγω. Σταματήστε τα μηνύματα κάθε είδους. Πάρτε τους ανθρώπους που αγαπάτε τηλέφωνο. Πηγαίνετέ από το σπίτι τους αν προλαβαίνετε, καλέστε τους εξω για ένα ποτό. Πείτε τους χρόνια πολλά με την καρδιά σας. Μην το κάνετε αγγαριά. Κι αν βαριέστε μην κάνετε τίποτα. Είναι καλύτερο από το να λέτε ψεύτικες ευχές.

Απευθυνόμενος λοιπόν σε όσους με γνωρίζουν μόνο από εδώ και δεν έχω κανέναν άλλο τρόπο να τους ευχηθώ...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Συνδικαλιστικός Ρομαντισμός

Αυτά συμβαίνουν όταν οι συνδικαλιστές γίνονται ρομαντικοί και διεκδικητικοί ταυτόχρονα.

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

Δείτε και θα καταλάβετε

Επειδή τελευταία γίνομαι δέκτης διαφόρων χλευαστικών σχολίων από τους γνωστούς εκπροσώπους της δικτατορίας της Μπάλας και του Μπάσκετ, και επειδή το πρωτάθλημα είναι προ των πυλών, σας προτείνω να δείτε, για να καταλάβετε, γιατί αυτό το παιχνίδι είναι πολύ - πολύ - πολύ μεγάλο!!!!

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσετε. Just ENJOY



Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

Έγκαιρη ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα

Προχθές καθώς κατέβαινα τη Βασιλίσης Σοφίας με τη μηχανή, είδα μπροστά μου ένα φορτηγάκι φορτωμένο με αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα. Και ξαφνικά ξαναένοιωσα αυτό που είχα νοιώσει τον Αύγουστο, τότε που η μισή χώρα είχε καεί. Έψαξα λοιπόν στα αρχεία μου και βρήκα το κείμενο που είχα γράψει στις 19 Αυγούστου.
Το ξαναπαραθέτω, διότι τώρα απλά ειναι στη σωστή ώρα.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα βιώνοντας μία εντονότατη Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρη Ακατάσχετη ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα".
Να σας πω ότι ανέκαθεν έννοιωθα μία Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, αλλά για πρώτη φορά την αιστάνθηκα και "Ακατάσχετη" αλλά και "Πρόωρη". Σε αυτά τα δύο, εκτός από τα δάση μας που καίγονται όλο το καλοκαίρι (άρα κατά μία έννοια κάνουν το θέμα Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", έμμεσα επίκαιρο) έχουν συμβάλλει και όλοι εκείνοι οι ηλίθιοι (θα είναι καμιά δεκαριά μέχρι τα τώρα) που μόλις με είδαν να επιστρέφω από τις διακοπές, έσπευσαν να μου ευχηθούν "Καλό Χειμώνα".
Αν υπάρχει ένα πράγμα που μισώ είναι να μου εύχονται πριν τον Δεκέμβριο "Καλό Χειμώνα", κι αυτό διότι βασικά μισώ τον Χειμώνα. Άρα τί κι αν είναι καλός, τί κι αν είναι κακός, στραβός κι ανάποδος, Χειμώνας θα είναι.
Τέλος πάντως επιστρέφω στην Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "Αντι Χριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, την οποία μου έχει εμφυσίσει η μητέρα μου, καθώς στο σπιτι μας, από τότε που με θυμάμαι, δεν στολίζουμε Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", αλλά μία μεγάλη ξύλινη μακέτα ενός υπέροχου ιστιοφόρου που είχε φτιάξει ο παπούς μου. Την παραδοση αυτή της μητέρας μου (αλλά και του έθνους μας γενικότερα) αποφάσισα να την διατηρήσω και στο δικό μου σπίτι, οπότε από τότε που μετακόμισα, επτά χρόνια τώρα, στολίζω ένα μικρό καραβάκι. Μάλιστα φέτος έχω αποφασίσει να το αντικαταστήσω με ένα μεγάλο καϊκι το οποίο έχω πετύχει να το πουλάει ένας τύπος στην Ερμού. Ελπίζω να τον βρω και φέτος και να έχω πάνω μου περί τα 50 € (ζητάει 60 αλλά θα παζαρέψω) για να το αγοράσω.



Μέρος όμως της Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρης Ακατάσχετης ΑντιΧριστουγεννιάτικης Δεντρίλας" που νοιώθω από το πρωί είναι η απορία αν θα μπορούσαμε φέτος να συμβάλλουμε στην αναδάσωση όλων αυτών των στρεμμάτων που κάηκαν γύρω από την Αθήνα. Μία πρώτη σκέψη ήταν να στολίσουμε συμβολικά ένα καμμένο δέντρο, αλλά μάλλον μέχρι τον Δεκέμβριο θα έχουμε ξεχάσει τις φωτιές, οπότε δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν κάτοικο του Λεκανοπεδίου να είναι πρόθυμος να χαλάσει το εορταστικό του κλίμα στολίζοντας ένα μαύρο κούτσουρο στο σπίτι, στο γραφείο, ή στο μαγαζί του.
Η δεύτερη σκέψη μου ήταν η ίδια σκέψη που μου έρχεται κάθε χρόνο: Φέτος επιτέλους ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο".
Ας στολίσουμε ένα ψεύτικο. Άλλωστε τα κάνουν πλέον τόσο καλά που αν δώσουμε κάτι παραπάνω θα αγοράσουμε για πάντα ένα Ψ.Χ.Δ. ήτοι "Ψεύτικο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", που δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", το οποίο θα πετάξουμε στα σκουπίδια την Κυριακή 6 Ιανουαρίου του 2008.
Και θα μου πείτε "δεν μου λες ρε φίλε, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που βγάζουν λεφτά από τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" τί θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν;"
Όχι βέβαια, ασχέτως αν εγώ είμαι απόλυτα αντίθετος με την κοπή χιλιάδων ελάτων κάθε χρόνο για να διαιωνίζουμε μία ξενόφερτη συνήθεια. Σε αυτή μου την αντίδραση όποτε την εκφράζω, πολλοί με αντικρούουν λέγοντάς ότι τα δέντρα αυτά είναι καλλιεργημένα. "Είναι κάτι σαν τα μαρούλια, τις αγγινάρες, τις ντομάτες ή σαν τα κοτόπουλα. Τρώς κοτόπουλα έτσι δεν είναι;" με αποστομώνουν. Δηλαδή, με αυτό το επιχείρημα μου λένε ότι κάποιοι ορεσίβιοι αγρότες που έχουν ένα αγροτεμάχιο στο βουνό, αντί για μαρούλια, ντομάτες, ή κοτόπουλα, βάζουν έλατα. Μάλιστα με διαβεβαιώνουν ότι είναι και πολύ οργανωμένοι με προγραμματισμένη εκ περιπτροπής κοπή και δεντροφύτευση που ακολουθεί έναν πενταετές κύκλο, έτσι ώστε να έχουν πάντα καλή σοδιά. Τώρα πως γίνεται ένα αγροτεμάχιο στο οποίο ευδοκιμούν έλατα και όχι ντοματιές, να μην είναι δασική έκταση, αυτή είναι μία άλλη μου απορία, αλλά τέλος πάντως δεν θα την συζητήσω εδώ.
Όπως και να έχει πάντως αναγνωρίζω ότι το ποτάμι με τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" δεν γυρίζει πίσω. Θυμώνω όμως όταν κάνω την αριθμητική των baby ελάτων που κόβουμε κάθε χρόνο.
Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς λοιπόν κατέληξα στα εξής:
Στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσαν αυτή τη στιγμή κατοικούν περί τα τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, αυτό σημαίνει ότι πάνω-κάτω έχουμε 500.000 νοικοκυριά. Αν από αυτά τα μισά αγοράζουν ανέλλιπος ένα έλατάκι άρα χρειαζόμαστε περί τις 250.000 Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα", κάθε χρόνο . Αν τώρα θυμάμαι καλά από πέρυσι, κατά μέσο όρο οι τιμές τους κυμμαίνονταν στα 30€ το ένα, δηλαδή ένας τζίρος 7,5 εκατομμύρια € μέσα σε ένα μήνα τα οποία μοιράζονται οι καλλιεργητές, οι μεταφορείς και οι λιανοπωλητές.
Τί εμποδίζει λοιπόν το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. (δεν γράφω το "ήτοι" του γιατί βαριέμαι) φέτος να δώσει 7,5 εκατομμύρια € (από τα 35 περίπου εκατομμύρια που υπολογίζεται ότι θα κοστίσουν οι πρώτες παρεμβάσεις στην Πάρνηθα) και να αγοράσει ολόκληρη της εσοδία των ελλήνων καλλιεργητών, να πληρώσει τους μεταφορείς να τα φέρουν στην Πάρνηθα τα baby έλατα για να τα φυτέψουν;
Κατά την άποψή μου τίποτα.
Την ίδια στιγμή, επειδή δεν είμαι σίγουρος αν η εγχώρια ζήτηση καλύπτεται μόνο με τη δική μας παραγωγή, ή με εισαγωγές, (μόνο η Δανία πέρυσι εξήγαγε 9 εκατομμύρια Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" σε όλη την Ευρώπη) ας φροντίσουμε φέτος για τους σκληροπυρηνικούς των Α.Χ.Δ. (χωρίς "ήτοι" τώρα βαρέθηκα αληθινά) στην αγορά μας να υπάρχουν μόνο εισαγώμενα κομμένα έλατα, και τα ελληνικά να προωθηθούν στα βουνά του λεκανοπεδίου και όχι στα προσωρινά παραπίγματα που φυτρώνουν στα πεζοδρόμια των λεωφόρων.
Συμφωνείτε;

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

Love without sex

Το καλοκαίρι του 1991 δούλευα μπαρμαν σε ένα ξενοδοχείο στην Κρήτη. Είκοσι ετών. Στα ντουζένια μου. Γνώρισα διάφορες. Γνώρισα και την δύναμη που έχει ο μπάρμαν. Κατάλαβα γιατί ασκεί γοητεία στις γυναίκες. Είναι άνετος στο χώρο του, νέος και συνήθως συμπαθής, μπορεί και ωραίος, έχει ένα οπλοστάσιο από ατάκες και αστεία που δοκιμασμένα δουλεύουν, είναι πρόθυμος, κερνάει... Τα χει όλα.
Τότε λοιπόν γνώρισα την Maike, μία γερμανίδα 1,80, κουκλάρα, κορμάρα, στην ηλικία μου και άνετη. Κατάξανθη. Πως είναι η Μενεγάκη; Τόσο, αλλά φυσική. Είχε όμως ένα βασικό πρόβλημα. Της την είχε πέσει ο άλλος μπάρμαν και επομένως είχε τοποθετηθεί στην απαγορευμένη ζώνη για μένα. Πόσο μου άρεσε όμως...
Ένα βράδυ λοιπόν ήρθε στη μπάρα και κάθισε απέναντι από τον Γιάννη (τον άλλο μπάρμαν) κοιτούσε όμως όλη την ώρα εμένα. Το έννοιωθα. Αισθανόμουν το βλέμα της να με διαπερνά. Και ενώ απέφευγα να την κοιτάξω, τελικά δεν άντεχα και έριχα κι εγώ μία κλεφτή ματιά για να ελέγξω αν όντως με κοιτούσε. Και με κοιτούσε κάθε γαμημένη φορά!
Πήγε μία η ώρα, κλείσαμε το μπαρ, κατεβάσαμε τα ρολλά, πλύναμε τα μηχανήματα και βγήκαμε έξω. Πρώτος ο Γιάννης και μετά εγώ που δεν είχα τελειώσει με τον στίφτη για το χυμό. Πολύ γαμημένα μηχανήματα στο πλύσιμο αυτοί οι αυτόματοι στίφτες.
Έξω από το μπαρ, κάτω από το φεγγαρόφωτο ήταν καθισμένη μία παρέα γερμανοί που γελούσαν πίνοντας (τί άλλο) μπύρες. Στο ένα κεφάλι των τεσσάρων ενωμένων τραπεζιών ήταν καθισμένος ο Γιάννης και εκ διαμέτρου απέναντι του η Maike. Δίπλα της βρισκόταν η μοναδική ελεύθερη καρέκλα. "Την πουτάνα δες τι έχει στήσει" σκέφτηκα, αλλά πολύ το φχαριστήθηκα. Διότι έτσι και θα καθόμουν δίπλα της και θα είχα το κούτελό μου καθαρό απέναντι στον συνάδελφο. Διότι η Maike την άλλη μέρα το βράδυ θα έφευγε, εγώ όμως θα ξανάβλεπα τον Γιάννη.
Δεν πέρασαν δύο λεπτά από την στιγμή που κάθησα και ενώ η παρέα έλεγε διάφορες μπυρομαλακίες (οι περισσότερες στα γερμανικά, γλώσσα την οποία αγνοώ) το χέρι της Maike άρχισα να μου χαϊδεύει τον αυχένα. Αισθανόμουν υπέροχα. Αιστάνθηκα ακόμα καλύτερα όταν ο Γιάννης έφυγε για ύπνο. Στην επόμενη ώρα ήμουν με την Maike στην παραλία. Ξαπλωμένοι άλλοτε πάνω σε ξαπλώστρες και άλλοτε στην ψιλή άμμο αγγαλιαστηκαμε, φιλιθήκαμε, χαϊδευτήκαμε, στριφογυρίστήκαμε με πάθος, μιλήσαμε (λίγο) γελάσαμε μέχρι τις έξι το πρωί. Όταν πια άρχισε να χαράζει την πήγα στο δωμάτιό της (όπου κοιμόταν η μητέρα της) την καληνύχτησα και πήγα για ύπνο. Δώσαμε ραντεβού στην παραλία το πρωί.
Στις δέκα άνοιξα τα μάτια μου και έτρεξα στην θάλασσα. Βρήκα την Maike να κάνει topless ηλιοθεραπία. Αγκαλιαστήκαμε, φιλιθήκαμε και καθήσαμε σε μία ξαπλώστρα με την Maike καθισμένη ανάμεσα στα πόδια μου να ακουμπά στο στήθος μου. Αυτή είναι και η μοναδική φωτογραφία που έχω μαζί της. Την τράβηξε η μητέρα της που ήρθε στην παραλία και μου εκμυστηρεύτηκε ότι εκεινη κρυβώταν πίσω από την αλλαγή επιλογής που έκανε η κόρη της. "Της είπα ότι αν είχα την ηλικία της και την ομορφιά της θα την έπεφτα σε αυτό το αγόρι, όχι σε αυτό το κάφρο που βρήκες" μου εξήγησε. Με την μάνα της Maike ακόμα μιλάω καθώς με γουστάρει αφάνταστα, έτσι ακριβώς όπως το είπε στην κόρη της. Απλά δεν της βγαίνουν τα χρόνια, διαφορετικά...
Εκείνο το απόγευμα η Maike έφευγε για Αμβούργο. Ήμουν ερωτευμένος.
Στην Αθήνα πια άρχισα να αλληλογραφώ μαζί της, ενώ μιλούσαμε πολύ και στο τηλέφωνο. Σύντομα με κάλεσε στο Αμβούργο. Πήγα, αλλά το ταξίδι ήταν μία κόλαση. Η Maike την τελευταία στιγμή τα είχε ξαναφτιάξει με τον πρώην της, τον οποίο θέλωντας να ξεχάσει είχε κάνει το ταξίδι στην Κρήτη με την μητέρα της. Έχω την εντύπωση ότι τότε με μισούσε. Ή μάλλον είμαι σίγουρος ότι με μισούσε. Τα χρόνια πέρασαν, και τελικά κράτησα επαφές περισσότερο με τους γονείς της παρά με την ίδια. Το 1996 τον Αύγουστο, ενώ ήμουν φαντάρος πήρα μία άδεια εξωτερικού για να πάω στην Αγγλία. Τα κανόνισα όμως έτσι οπότε με μία μικρή παράκαμψη βρέθηκα για δύο βράδια στο Αμβούργο. Η Maike ήταν μία κούκλα. Το δε ταξίδι ήταν καταπληκτικό. Θα έλεγα ότι ξαναερωτευθήκαμε αν και είναι πάντα παρακινδυνευμένο αυτό το ρήμα να το χρησιμοποιεί κανείς στο πρώτο πληθυντικό.
Το πρώτο βράδυ γυρίζοντας πιωμένοι από τα σούπερ μπαράκια της Reeperbahn μου λέει: "Ξέρεις δεν κάνω έρωτα με κάποιον που δεν γνωρίζω και εσένα παρόλο που σε ξέρω, δεν σε γνωρίζω και δεν νοιώθω τόσο άνετα ώστε να κάνουμε έρωτα". Κατανόησα το αίτημά της και της υποσχέθηκα ότι αφού είναι μοιραίο να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι θα την σεβαστώ και δεν θα προσπαθήσω να την πιέσω να κάνει κάτι που δεν θέλει. Το μαρτύριό μου όμως δεν τέλειωσε εδώ, καθώς η Maike συμπλήρωσε: "Επίσης θέλω να σου πω ότι κοιμάμαι πάντα γυμνή". "Κι εγώ πάντα με εσώρουχο" της απάντησα. Καθώς λοιπόν άρχισε να χαράζει (στον βορά στις πέντε το πρωί έχει φως) και καθώς τα σπίτια στο εξωτερικό σπανίως έχουν πατζούρια η Maike γδύθηκε λουσμένη από αυτό το μωβ φως της ανατολής και ξάπλωσε δίπλα μου. Το σκηνικό επαναλήφθηκε και το επόμενο βράδυ.
Και τις δύο φορές την φίλησα και την χάιδεψα.
Μην ρωτήσετε αυτά που σκέφτεστε. Η απάντηση είναι σε όλα "ναι" εκτός από ένα "όχι".

Υ.Γ. Η Maike σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος, παντρεμένη στα χωρίσματα, με ένα γιό πέντε ετών (αν δεν κάνω λάθος)

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Εντάξει ρε. Θα γράψω...



Μου τα έσουρε ο Subir. "Θα γράψεις τίποτα ρε παπάρα;" με ρώτησε.

-Έχεις δίκιο του λέω, αλλά ξέρεις...

-Τι ξέρεις και κουραφέξαλα ρε, δεν φτάνει που με έβαλες στα blog, τώρα μου κάνεις τον σνομπ.

-Όχι ρε φίλε αλλά... αλλά να...

-Ρε γράψε ρε.... Και διάβασε και κανέναν άλλο...


Σας λέω μου τα έσουρε κανονικά. Αλλά δεν προλαβαίνω γαμώ το φελέκι μου γαμώ. Του λέω "θα γράψω κάτι για το baseball". Δεν του πολυ άρεσε, αλλά όπως όλοι όσοι με διαβάζετε αρκετό καιρό τώρα θα ξέρετε ότι το baseball είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Σιγουρα είναι σημαντικότερο από το ασφαλιστικό.

Τις τελευταίες ημέρες λοιπόν υπάρχουν εξελίξεις στο Baseball.

Ο Υφυπουργός Αθλητισμού κύριος Ιωαννίδης ζήτησε από την εν ύπνω Ομοσπονδίας μας να διοργανώσει ένα μίνι, μίνι, σούπερ μίνι πρωτάθλημα, προκειμένου να φανεί κάποια κίνηση μέσα στο 2007, και να απελευθερωθούν κονδίλια για την προώθηση του αθλήματος.

Δεν αποκλείεται λοιπόν μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες να ξεκινήσει μία διοργάνωση άνευ προηγουμένου σε ταχύτητα, αλλά τουλάχιστον κάτι είναι κι αυτό.

Το μόνο κακό είναι ότι το baseball είναι παιχνίδι καλοκαιρινό και δεν παίζεται ούτε υπό βροχή, ούτε με κρύο, καθώς οι αθλητές δεν τρέχουν συνεχώς, οπότε όταν απαιτεί μία φάση να κάνουν ένα σπριντ κινδυνεύουν από θλάσεις σε όλο τους το σώμα.

Πάντως την Κυριακή, με τον απίθανο καιρό που είχε, παίξαμε ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο διήρκησε λόγω ισοπολιών τέσσερις ώρες! Δυστυχώς η ομάδα μου έχασε στην παράταση με έναν πόντο. Το φχαριστήθηκα. Για άλλη μία φορά όμως δεν είναι την Θυμήσου πως με λένε. Κρίμα.