Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Μούτζα, μούτζα, μούτζα

Είναι πολύ λίγες οι φορές στη ζωή μου που έχω αναφωνήσει ότι βρίσκομαι κάτω από την επιρροή μούντζας. Ένας λόγος είναι διότι καταρχάς δεν είμαι προληπτικός και δεν πιστεύω σε μάτια, μαντζούνια, χαρτιά, καφέδες και άλλα τέτοια. Από την άλλη όμως, είναι μερικές φορές που κάποια πράγματα έρχονται τόσο ραγδαία πάνω στο κεφάλι σου, που το μόνο που καταλήγει να τα εξηγεί είναι αυτές οι γνωστές -και για αιώνες τώρα αναπτυσσόμενες- θεωρίες της μούντζας, ή της γλωσσοφαγιάς, καθώς και της θεωρίας ότι αν δεν τριτώσει το κακό δεν σταματάει.
Με αυτά λοιπόν in the back of our heads ξεκινάω...
Την Τρίτη είχα πάει τον Snooker στον γιατρό για να κάνουμε το δεύτερο εμβόλιο. Το γραφείο του είναι σε μία παράλληλο της Μιχαλακοπούλου σε ένα ισόγειο κατάστημα με μεγάλη βιτρίνα και είσοδο από το πεζοδρόμιο. Μπήκα λοιπόν, κάθισα λίγο στο γραφείο του, έβγαλα το μπουφάν μου και άφησα και τον μάρσιπό μου (άλλοι λένε το τσαντάκι μέσης "μπανάνα" αλλά εγώ το θεωρώ ηλίθια ονομασία) στην καρέκλα του επισκέπτη, καθώς έπρεπε να πάω μέσα να κρατάω τον Snooker για να κάνουμε την εξέταση και την ένεση.
Κάποια στιγμή ακούστηκε το κουδούνι της εξώπορτας το οποίο ενεργοποιείται με ανιχνευτή κίνησης μόλις μπει κάποιος. Και εγώ και ο γιατρός υποθέσαμε ότι πρόκειται για κάποιον πελάτη και συνεχίσαμε την ενασχόλησή μας με τον Snooker. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ξανακούσαμε το ίδιο κουδούνι. Μετά από πέντε λεπτά τελειώσαμε και περάσαμε στην αίθουσα αναμονής.
ΑΦΑΝΤΟ ΤΟ ΤΣΑΝΤΑΚΙ!!!
ΑΦΑΝΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ!!!
Φαντάζομαι την πρώτη σας αντίδραση: "Δεν τα αφήνουμε τα πράγματά μας!"
Τώρα το ξέρω κι εγώ, μόνο που εκείνη τη στιγμή, πραγματικά αισθανόμουν ασφαλής. Δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα περάσει κάποιος θα μπει μέσα σε έναν ξένο χώρο και θα πάρει ότι βρει εκεί.
Ξέρω, ξέρω... Σκέφτομαι όπως θα λειτουργούσα εγώ και όχι όπως θα λειτουργούσε ένας κωλοπετσωμένος αλήτης ο οποίος έχει δει πολλά.
Το αποτέλεσμα ήταν απλό. Έχασα το πορτοφόλι μου, το κινητό μου και τα κλειδιά μου. Στο πορτοφόλι είχα 250 €, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, κάρτες, ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ.
Μην ξεκινήσετε την εξυπνάδα του ότι τα χρήματα δεν παίζουν ρόλο. Παίξουν και παραπαίζουν και θα σας κάνω σούμα στο τέλος για να δείτε.
Αφού πέρασαν λοιπόν λίγα λεπτά χώνεψα αυτό που μου είχε συμβεί, πήρα τον Snooker και γύρισα στο σπίτι. Το πως μπήκα μέσα δεν θα σας το πω διότι είναι κρατικό μυστικό, αλλά μπήκα.

Την άλλη μέρα, την Τετάρτη, μόλις τελείωσα την εκπομπή καβάλησα τη μηχανή και ξεκίνησα τον Γολγοθά της επανέκδοσης των εγγράφων μου.
Πρώτη στάση σε ένα φωτογραφείο. Δεύτερη στο Αστυνομικό Τμήμα. Δηλώνω την απώλεια και ρωτάω τί χρειάζεται για τη νέα ταυτότητα. "Φωτογραφίες μου λένε, παράβολο, ένα μάρτυρα και πιστοποιητικό γεννήσεως". "Έχω ένα" αναφωνώ ελπίζοντα να γλυτώσω την επίσκεψη στον Δήμο Αθηναίων. "Δεν κάνει" μου λέει ο Αξιωματικός "πρέπει να είναι της τελευταίας τριμηνίας".
Γιατί ρε παιδιά; Σάμπως θα αλλάξει η ημερομηνία γεννήσεώς μου; Θα αλλάξουν οι γονείς μου; Και μην μου πείτε ότι μπορεί να έχω κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλλου και πρέπει να είναι πρόσφατο το έγγραφο, δεν το χάβω!!!

Αμέσως μετά, στάση στο ΚΕΠ της Πανόρμου. Απ' έξω γράφει "ΚΕΠ ΑΘΗΝΩΝ" δεν βγάζει όμως πιστοποιητικά του Δήμου Αθηναίων. "Τεχνικό πρόβλημα" λέει. Τέλος πάντων μιας και είμαι εκεί ρωτάω τί χρειάζεται για να βγάλω δίπλωμα.
Πάλι φωτό, παράβολο 9 €, ταυτότητα (ορίτζιναλ και φωτοτυπία) καθώς και ένα παράβολο από την Εθνική Τράπεζα των 30 € αν είναι η πρώτη φορά που χάνεται το δίπλωμα και 60 αν είναι η δεύτερη.
"Γιατί η διπλή τιμή" ρωτάω.
"Για να μην είστε επιρρεπής στην απώλεια" μου απαντάνε. Καλό; Είναι αλήθεια ότι πάντα ήθελα να χάνω το δίπλωμά μου και να το ξαναβγάζω, τώρα όμως που ξέρω ότι κοστίζει κάτι παραπάνω θα το σταματήσω αυτό το χόμπι μου.
Αφού τελειώνω πάω στον Δήμο Αθηναίων για πιστοποιητικό γεννήσεως, στην Εφορία για τα παράβολα, στην Millennium Bank για τις εκεί κάρτες, στην Τράπεζα Πειραιώς για άλλες κάρτες, στην Εθνική για το παράβολο των 60, στην Wind για κάρτα Sim.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των σταμάτα - ξεκίνα, άναψε μηχανή - σβήσε μηχανή, αρχίζει η μηχανή να τα παίζει και η μπαταρία πέφτει. Η κατάσταση όσο περνάει η ώρα χειροτερεύει. Φτάνοντας πλέον στη συμβολή Σοφοκλέους και Αιόλου και αγοράζω ένα πορτοφόλι. Βγαίνω από το μαγαζί, πατάω μίζα... και παίρνω τα παπάρια μου.
Η μπαταρία νεκρή!
Σιχτιρίζω την τύχη μου και αρχίζω το σπρώξιμο. Περνάω την Αθηνάς και συνεχίζω στο Γκετόδες τμήμα της Σοφοκλέους. Βάζω δευτέρα και ανάβω την μηχανή. Ένα τέταρτο αργότερα είμαι στο συνεργείο μου. Κι όμως το πρόβλημα δεν είναι η μπαταρία. Είναι το altenator. Τα πηνία δηλαδή, τα οποία έχουν λιώσει οπότε και δεν φορτίζουν την μπαταρία.
Γαμώ την τύχη μου ξανά.
Αφήνω την μηχανή και παίρνω ταξί για το σπίτι μου.

Αυτή μέχρι τώρα ήταν η Τετάρτη. Πάμε τώρα στην Πέμπτη.
Στην δουλειά χαλαρά, τελειώνω αρκετά νωρίς και τέσσερις η ώρα είμαι στο σπίτι μου. Παίρνω πάλι ταξί και πάω στο συνεργείο για να πάρω την μηχανή. Λίγο αργότερα είμαι εποχούμενος και επιστρέφω σπίτι μου. Μεγάλη διαφορά στη μηχανή, γεγονός που αποδεικνύει ότι το altenator έλειωνε σιγά σιγά καιρό τώρα, απλά αποφάσισε να χαλάσει ακριβώς στη χειρότερη μέρα που είχα να βιώσω για χρόνια.
Δεν τελειώνει όμως εδώ η μούντζας. Φτάνω σπίτι, και τρεις ώρα αργότερα ξανακατεβαίνω για να βγω με έναν φίλο. Καβαλάω την μηχανή, την ανάβω, και ξεκινάω. Κάτι όμως δεν πάει καλά.
Το λάστιχο είναι πίτα!!! Η ώρα είναι οκτώ και μισή και τα βουλκανιζατέρ είναι κλειστά.
Καντήλια; Καντήλια; Πόσα καντήλια έχωσα δεν περιγράφεται.
Την άλλη μέρα το απόγευμα είμαι στο βουλκανιζατέρ της γειτονιάς μου. Μέσα στο λάστιχο ένα κομμάτι από κοπίδι που γάμησε την μέρα μου.
Κάποια φίλη μου είπε ότι πίσω από τα βάσανά μου είναι μία γυναίκα που πλήγωσα. Κι όμως δεν έχω πληγώσει καμία. Σας το ορκίζομαι.
Συμπτώσεις; Ατυχία; Μούντζα; Ίσως.

P.S. 1
Μην ξεχάσω και τη σούμα που σας υποσχέθηκα για να αφήσουμε τις εξυπνάδες που λένε ότι αν χάσεις το πορτοφόλι σου δεν πειράζουν τα χρήματα, αλλά μόνο τα χαρτιά που πρέπει να ξαναβγάλεις. Λοιπόν είναι ψέμα και σας το αποδεικνύω αμέσως.
Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν έχασα ή πλήρωσα:
250 € στο πορτοφόλι μου
60 € για παράβολο του διπλώματος
18 € για παράβολα ταυτότητας
75 € για νέο πορτοφόλι
18 € για κάρτα sim
100 € για νέες κλειδαριές
180 € η αξία του κινητού μου
80 € η αξία του μπουφάν μου
290 € η ζημιά στην μοτοσυκλέτα.

Σύνολο: 1371 € μέσα σε ένα 24ωρο. Είπατε τίποτα;

======================

P.S. 2
Μούντζα







Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια







Η μούντζα είναι μία ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα υβριστική χειρονομία. Είναι γνωστή και ως "φάσκελο".Η μούντζα γίνεται με την παλάμη του χεριού. Ο υβρίζων τείνει το χέρι του προς τον υβριζόμενο και "δείχνει" σε αυτόν την ανοιχτή του παλάμη ενώ τα δάκτυλα του χεριού του είναι τεντωμένα. Ο υβρίζων πρέπει να δίνει την εντύπωση πως κολλάει το χέρι του στο πρόσωπο του υβριζόμενου, όσο μακριά και να βρίσκεται. Προκειμένου να δοθεί έμφαση, κάποιες φορές η μούντζα γίνεται με τα δύο χέρια. Σε αυτή την περίπτωση οι δύο παλάμες του υβρίζοντος είναι η μία πίσω από την άλλη. Η μούντζα συνοδεύεται συχνά από υβριστικές φράσεις και επιφωνήματα όπως "να!", "όρσε!", "να μαλακά!", "πάρ 'τα να μη στα χρωστάω" κ.ά.. Η μούντζα περιγράφεται ειρωνικά ως το "παράσημο της ανοιχτής παλάμης". Πρέπει να σημειωθεί πως όσο πιο κοντά στο πρόσωπο του υβριζόμενου πλησιάσει το χέρι, τόσο μεγαλύτερη απαξίωση εκφράζει.Σημειώνεται επίσης ότι συχνά η αντίδραση του υβριζόμενου μπορεί να είναι είτε της ίδιας μορφής (μούντζα), αλλά και πολύ εντονότερη, είτε φραστική, χειρονομία ή και χειροδικία.ΙστορίαΗ χρήση της μούντζας ανάγεται στην εποχή του Βυζαντίου, και συγκεκριμένα σε μία ποινή που εφαρμοζόταν σε περιπτώσεις ασήμαντων παραπτωμάτων. Ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην Αρχαία Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, μία χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας χρησιμοποιούταν αρχικά στα Ελευσίνια μυστήρια και συνοδευόταν από κατάρες που απευθύνονταν προς τον "εχθρό", το "Κακό" κ.λπ.. Ωστόσο, αυτή η άποψη για την προέλευση της μούντζας έχει αμφισβητηθεί έντονα.




----------------------------------

Εδώ θα σας πω την εξήγηση που μου έχει δώσει η γιαγιά μου που είναι γεννημένη το 1906, ζει και βασιλεύει και έχει δει πολλά. Φανταστείτε ότι όταν γεννήθηκε η χώρα δεν είχε ηλεκτρικό.
Η μούντζας λοιπόν κατά τη γιαγιά μου είναι μία ευχή θανάτου, καθώς τα τέσσερα δάχτυλα είναι οι τέσσερις βαστάζοι που πάνε το φέρετρό σου και ο αντίχειρας είναι ο παπάς που σε ψέλνει.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Ήρθε!!!



Λοιπόν τελικά ξέρετε κάτι; Εκτός από τα βαρύγδουπα, τα σοβαρά, τα πολιτικά, τα δημοσιογραφικά, υπάρχουν και τα καθημερινά θέματα. Αυτά ίσως να είναι και τα καλύτερα. Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα δουλεύω πολύ και γράφω ακόμα λιγότερο, όπως πολύ σωστά μου επεσήμαναν ο Subir και η Κοπτοραπτού.
Για τί θα γράψω λοιπόν; Για τον Snooker!!!
Snooker ήτοι ένα πανέμορφο κουτάβι που σήμερα είναι 48 ημερών. Τον έφερα στο σπίτι το προηγούμενο Σάββατο και από εκείνη την ημέρα έχω βάλει άλλον ένα "μπελά" (με την καλή έννοια) στ0 κεφάλι μου. Και τί μπελά; Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟ!!!

Ο Snooker είναι ένα κανισάκι (περίπου κανισάκι αλλά τα Pedigree δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός μου) πανέμορφο. Μαύρος με μία άσπρη γραβάτα. Κινητικός, γκρινιάρης, δαγκωσιάρης, τρεχαλιτζής... Κούκλος!

Τον έκανα έκπληξη στην Ίριδα, καθώς είπα διάφορα ψέματα ότι με έχωσε ο πούστης ο αρχισυντάκτης μου για ζωντανό στο δελτίο του Σαββάτου και ότι δεν θα καταφέρω να επιστρέψω στο σπίτι πριν τις δέκα το βράδυ. Έτσι λοιπόν έφυγα από το κανάλι στις οκτώ και ξεκίνησα για την Ελευσίνα (εκεί έμενε ο ιδιοκτήτης) πήρα το σκυλί και έφυγα για το σπίτι μου. Με πήρε και η Ίρις τηλέφωνο, αλλά δεν το απαντούσα διότι στο αυτοκίνητο αυτός ο μπαγάσας δεν σταμάταγε να κλαίει. Κάποια στιγμή που κοιμήθηκε της τηλεφώνησα και της είπα ότι ο κερατάς ο αρχισυντάκτης μου όχι μόνο με κράτησε τζάμπα, αλλά τελικά δεν με εβγαλε κιόλας (που ξέρεις μπορεί να έβλεπε το δελτίο).
Κατά τις δέκα παρά τέταρτο λοιπόν έφτασα στο σπίτι...



"Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε" φώναξα από την πόρτα.

Ή Ίρις δεν κατάλαβε που κόλαγε ο πληθυντικός και από το μπάνιο όπου βαφόταν μου φώναξε ότι είχαμε αργήσει για μία κράτηση που είχε κάνει σε ένα καταπληκτικό γαλλικό εστιατόριο.
Άφησα τα πράγματά μου και έβγαλα τον Snooker από το κουτί που τον είχα. Για καλή μου τύχη δεν έβγαλε άχνα, κι έτσι κρατώντας τον αγκαλιά τον πήγα στον μπάνιο.

"Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε" επανέλαβα πιο γλυκά αυτή τη φορά.

Φαντάζεστε τώρα τί έγινε έτσι;



Οι φωτό το αποδεικνύουν.
Αυτή εδώ είναι με την μητέρα μου.
Καλώς όρισες Snooker.

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Τελώνες και Φαρισαίοι

Εχθές (24 Σεπτ) ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, φορώντας το καπέλο του καθηγητή πανεπιστημίου στο Deree (άρα και υπέρμαχος του απόλυτου καπιταλισμού) έκανε μία πρόταση με την οποία όμως δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Αναρωτήθηκε το εξής: Για ποιό λόγο όταν οι τελωνιακοί απεργούν κλείνουν τα σύνορα και δεν μπαίνουν αγαθά στην χώρα; Να μπαίνουν ατελώνιστα!
ΔΙΚΙΟ, ΔΙΚΙΟ και πάλι ΔΙΚΙΟ!!!

Δεν κατάλαβα; Επειδή το κράτος έχει μία διένεξη με κάποιους υπαλλήλους του δεν θα μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου; Να πάει να γ.... το κράτος. Δηλαδή αν σταματήσω εγώ να εργάζομαι κλείνει το κανάλι; Όχι! Απλά δεν μεταδίδονται ειδήσεις;

Αλλά όχι. Το κράτος θέλει και να γλυτώσει τα ημερομίσθια των τελωνιακών που δεν θα καταβάλει για τις απεργίες και να μην χάσει τα έσοδα εκτελωνισμού. Και οι μόνοι που τον πίνουμε είμαστε εμείς.

Τελικά ένας φίλος μου είχε δίκιο είμαστε χώρα Μίκι Μάους.
Διότι μόνο σε μία χώρα κόμικ θα γινόταν κατάληψη δις στον αεροδιάδρομο του κεντρικού αερολιμένα της χώρας, θα κινδύνευαν επιβάτες και αντί οι επικεφαλείς συνδικαλιστές να ήταν στον εισαγγελέα, κάθε βράδυ τους παίζουν τα κανάλια ως ήρωες. Και θα μου πείτε διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Κι αυτό σε τί αφορά τους πελάτες της British, ή της Air France. Αν θέλουν ας καταλάβουν τα γκισέ της Ολυμπιακής και να μην αφήνουν τους πελάτες της εταιρίας να ταξιδέψουν. Ή μηπως νομίζουμε ότι το αεροδρόμειο είναι τσιφλίκι της Ολυμπιακής. Αμ δεν είναι. Ποτέ δεν ήταν, αλλά κάποτε έτσι νομίζαμε. Αυτή τη στιγμή η Ολυμπιακή είναι άλλη μία εταιρία και τίποτε άλλο, που πληρώνει (αν πληρώνει) κι εκείνη αερολιμενισμό όπως όλες οι άλλες και επομένως έχει τα ίδια δικαιώματα.
Φαντάζεστε να έκαναν ντου εργαζόμενοι στην πίστα του Χίθρου τί θα γινόταν; Ούτε τολμώ να φανταστώ.

Και να αλλάξω λίγο θέμα διότι κι αυτό το έχω στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα, και κολλάει λόγω της αδυναμίας επιβολής της νομιμότητας.
Ήταν τέλη Αυγούστου όταν στο Υπουργείο Απασχόλησης μπουκάρισαν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να διαμαρτυρηθούν κατά της μεταρρύθμισης των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Αφού τραυμάτισαν έναν φύλακα, έσπασαν την πόρτα όπου συνεδρίαζε η επιτροπή των Βαρεων, προπηλάκισαν τα μέλη της , απείλησαν τον πρόεδρο ότι αν πειράξει έστω και έναν εργάτη το ΠΑΜΕ θα τον λιανίσει, έσκισαν χαρτιά της επιτροπής, τα πέταξαν στο πάτωμα και αποχώρησαν. Όλα αυτά φυσικά και καταγράφηκαν από την κάμερα του 902, η κασέτα μοιράστηκε σε όλα τα κανάλια και το βράδυ έπαιξε σε όλα τα δελτία ειδήσεων.
Εγώ νομικός δεν είμαι, έχω όμως την εντύπωση ότι αυτές οι πράξεις πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον μία ντουζίνα αδικήματα (όπως και στην περίπτωση της κατάλληψης των αεροδιαδρόμων) τί έγινε όμως; Είδατε κανέναν να συλλαμβάνεται; Είδατε να τηρειται η νομιμότητα;
Αποτέλεσμα; Κάθε μέρα που περνάει, όποιος θέλει σε αυτή τη χώρα κάνει ό,τι θέλει.
Και πορευόμαστε... Έτσι... Τυχαία...
Γι αυτό λένε ότι οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αρμόζουν. Κι αυτό το γράφω διότι προφανώς στο μυαλό σας πολλοί θα σκέπτεστε ότι και το κράτος παρανομεί, ότι καταπατά τα δικαιώματά μας, φέρνει και ψηφίζει αντισυνταγματικούς νόμους και πάει λέγοντας.
ΔΙΚΙΟ λοιπόν! ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΑΣ!!!

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Γαμώ τους ρασοφόρους, γαμώ... (και τους αρέσει)

Χρόνια τώρα είμαι έξαλλος με την σύνδεση κράτους και εκκλησίας. Χρόνια τώρα θεωρώ ότι θα πρέπει η εκκλησία να αναλάβει τις ευθύνες της, να πληρώνει τους μισθούς των λειτουργών της και βέβαια να σταματήσει να ζητάει ειδικές μεταχειρήσεις από το κράτος, όπως τη μή υποβολή Ε9 και την εξαίρεσή της από την καταβολή των φόρων. Θα μου πείτε, η εκκλησία είναι η μόνη που φταίει για τις επαφές που έχει με το κράτος, όταν στα κιτάπια της έχει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του πρωθυπουργού στο θέμα των ταυτοτήτων; Όχι βέβαια...
Εγώ όμως παραμένω έξαλλος.
Θεωρώ αδιανόητο μερικές από τις πλέον άχρηστες μονάδες της ελληνικής κοινωνίας, ήτοι οι μοναχοί του Αγίου Όρους αλλά και οι υπόλοιποι μοναχοί, να επιδίδονται σε ιερές busines και real estate δυσθεώρητων μεγεθών, στερώντας από τους παραγωγικούς έλληνες, τη χρήση αγροκτημάτων, την εκμετάλευση Ολυμπιακών Ακινήτων και πάει λέγοντας.
Και μετά λέμε για το σεμνά και ταπεινά που είπε ο πρωθυπουργός. Εδώ δεν μπορεί να ειναι σεμνοί και ταπεινοί οι γέροντες, ο Βουλγαράκης περιμένετε;
Αν είναι τα μοναστήρια εν έτοι 2008 να είναι τα πλουσιότερα ιδρύματα της χώρας μας, τότε τί είναι εκείνο που στερείτε κανείς όταν πάει να μονάσει; Ζει στο καλύτερο περιβάλλον της Ελλάδας, φαΐ, κρεβάτι, παρεούλα ;-) internet... Ειδικά το τελευταίο όταν το διάβασα έπεσα απ' τα σύνεφα. Άσε που στη Χαλκιδική (το "που στη" είναι τυχαίο, καμία σχέση με τους μοναχούς) τα έργα επιτάχυνσης του διαδικτύου στην υπόλοιπη περιοχή έχουν μείνει πίσω για να πάρει τη γρηγορότερη γραμή ο Άθως.
Πραγματικά ξαναρωτάω: Τί θυσιάζεις; Την τηλεόραση; τα ξενύχτια; τις γκόμενες; τους γκόμενους; το φαγητό της μαμάς σου; τα καλά ρούχα; τον ύπνο σου; Αυτά είναι τα σημαντικά; Με συγχωρείτε δεν είναι αυτά.
Και για να υπερθεματίσω λίγο, θα σας δώσω ένα παράδειγμα της μοναστικής ζωής όπως το είχα ζήσει επί εποχής Alpha στον Ρέντη. Τότε λοιπόν ήταν πολύ της μόδας οι παπαροκάδες. Έδιναν συναυλίες, έβγαζαν CDιά, το μοναστήρι τους ήταν κάθε μέρα τίγκα και το τί κομποσκοίνι έφευγε δεν περιγράφεται, κάναν εκδρομές για rafting, έπαιζαν μπασκετάκι με τα παιδιά (πάντα με ένα τηλεοπτικό συνεργείο κατά πόδας) και πάει λέγοντας. Τότε λοιπόν ο Νεκτάριος Μουλατσιώτης ήταν στον αέρα μέρα παρα μέρα. Ξέρετε πως καταλάβαινες ότι ήταν στο κανάλι. Δίπλα από την κάμπριο Stratus του Ευαγγελάτου, ήταν παρκαρισμένη άλλη μία ολόιδια.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Αλλαγές

Αλλαγές!
Ήρθαν αλλαγές!!

Συνήθως όταν μου λένε "Καλό Χειμώνα" τσινάω. Διαμαρτύρομαι διότι δεν το μπορώ αυτό το "Από Αύγουστο Χειμώνα". Δηλαδή το Φθινόπωρο τί έχει και το πηδάμε; Δεν μας αρέσει; Πειράζει δηλαδή που κρατάει η ζεστούλα χωρίς όμως να μας καίει και μπορούμε να κάτσουμε στην βεράντα χωρίς να πεθαίνουμε; Μας χαλάει που πάμε με τη μηχανούλα χωρίς να φοράμε έναν τόνο ρούχα; Μας χαλάει που δεν ιδρώνουμε;
Εγώ λοιπόν τελευταία λέω είτε "Καλό Φθινόπωρο" που είναι ακριβής ως ευχή για την επιστροφή μετά την άδεια, ή "Καλή Σεζόν" που είναι πιο profecionel βρε παιδί μου.
Αυτό το "Καλή Σεζόν" λοιπόν φαίνεται να έπιασε για μένα φέτος, τουλάχιστον στην αρχή της καθώς τα μελλούμενα κανείς δεν τα ξέρει. Κι αυτό διότι μόλις γύρισα από την άδειά, μού έγινε μία πολύ καλή πρόταση να αναλάβω την παρουσίαση μίας πολύ πρωινής εκπομπής.
Μεγάλη τιμή και μεγάλη πρόκληση, διότι δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. Στον αέρα έχω βγεί εκατοντάδες φορές, Δεν έχω ξαναβρεθεί όμως να είμαι απέναντι στην κάμερα για δύο ώρες και να είμαι εγώ υπεύθυνος να καλήψω ένα κενό ένα λάθος... Και καλά να διαβάζεις το autoque, πες ότι σού δίνει κάποια άνεση, μόλις όμως γίνει κάτι έκτακτο πως θα το αντιμετωπισεις; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εγώ να σας πω την αλήθεια. Ούτε οι άνθρωποι του σταθμού. Αυτό σημαίνει ότι πέρνουν και τα ρίσκα τους...

Η πρώτη εκπομπή λοιπόν ήταν την 1η του Σεπτέμβρη. Το πως πάει τέσσερις μέρες μετά δεν θα το πω εγώ, θα το πουν άλλοι, είναι όμως αλήθεια ότι δεν αισθάνομαι ακόμα καλά μέσα στα παπούτσια μου. Αυτό που σίγορα έχω αιστανθεί είναι η ξαφνική και απόλυτη αλλαγή στη ζωή μου όσον αφορά τους χρόνους μου.
Τόσα χρόνια ξυπνάω τα πρωινά κατά τις δέκα το πρωί, αν και όσο μεγαλώνω ξυπνάω όλο και νωρίτερα. Τελευταία μάλιστα είχα φτάσει να πρωτοανοίγω τα μάτια μου στις οκτώμιση. Χουζούρευα και κανα μισάωρο, αλλά σε κάθε περίπτωση εννέα και μισή είχα σηκωθεί. Το βράδυ όμως δεν έπεφτα ποτέ για ύπνο πριν τη μία.
Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν άρδειν.
Το εγερτήριό μου μεταφέρθηκε στις 04:45 το πρωί
Η άφιξή μου στο κανάλι μεταφέρθηκε στις 05:30, στον αέρα στις 07:00, ενώ η αναχώρισή μου για το σπίτι παραμένει ένα άγνωστο μέγεθος.
Μ' αυτά και μ' αυτά καταλήγω να είμαι ψόφιος από τις δέκα το βράδυ. Ποιός εγώ; Όμως ακόμα και τώρα το κορμί αρνείται να πέσει για ύπνο τόσο νωρίς, οπότε καταλήγω πάλι να κοιμάμαι στις 12 ή στη 1, κι έτσι την άλλη μέρα νυστάζω σαν τρελός.
Ένα είναι σίγουρο. Οι έξοδοι περιορίζονται δραστικά εκ των πραγμάτων. Οι καταχρήσεις το ίδιο. Κομμένο το μεταμεσονύχτιο σινεμά, κομμένα τα μπαράκια. Κάνα Perrier αργά το απόγευμα και πολύ μου είναι...
Αλλαγές λοιπόν. ΡΙΖΙΚΕΣ!!!

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΕΣ (οι εβδομάδες)

Το να κάνεις κάτι διαφορετικό από τους άλλους δεν είναι πάντα το καλύτερο. Αυτό ισχύει κυρίως στις διακοπές. Διακοπές πρέπει να κάνεις όταν κάνουν όλοι. Πρέπει να λείπεις όταν λείπουν όλοι. Διαφορετικά καταλήγεις να δουλεύεις και να ζηλεύεις όταν όλοι κάθονται και να κάθεσε όταν όλοι οι άλλοι δουλεύουν.
Αποτέλεσμα: Αν λοιπόν μείνεις στην πόλη (στην Αθήνα στην δική μου περίπτωση) τον Αύγουστο είναι άδεια και δεν βρίσκεις άνθρωπο να βγεις, στα μέρη που πήγαινες δεν υπάρχει ψυχή, και το μόνο ωραίο σημείο της πόλης είναι η άδεια Πανεπιστημίου. Άσε που ειδικά τον Αύγουστο ψήνεται η πόλη μετά από τρεις μήνες καλοκαίρι και στα τσιμέντα τηγανίζεις αυγά αμα θέλεις.
Αν τώρα αποφασίσεις να φύγεις Σεπτέμβριο. Αν δεν εισαι παντρεμένος (όπως στην περίπτωσή μου) ξεκινάς τα τηλέφωνα για να βρεις έναν άνθρωπο που θα κάνει καθυστεριμένες διακοπές όπως εσύ. Μετά από πολλαπλές προσπάθειες παίρνεις τ' αρχίδια σου και καταλήγεις να κάνεις τις μοναχικότερες διακοπές.
Σε αυτά τα πολύ σοφά κατέληξα πριν από μερικά χρόνια όταν η μητέρα μου με παρακάλεσε να πάρω άδεια τον Σεπτέμβριο διότι ήθελε να φύγει εκείνη για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και θα έπρεπε να μείνει κάποιος πίσω να παρακολουθεί την γιαγιά μου, η οποια περεμπιπτόντως ζει και βασιλεύει και είναι σήμερα στα 102 της χρόνια (να θυμηθώ να γράψω για την γιαγιά μου μία μέρα).

Έτσι φέτος έκανα διακοπές στις εξής ημερομηνίες: Από τις 28 Ιουνίου μέχρι τις 17 Αυγούστου. Θα έπαιρνα και μέχρι τις 24 αλλά ας όψεται ο συνάδελφος που με αντικαθιστά και τον αντικαθιστώ και θα έπρεπε κι εκείνος να φύγει. Μην είμαστε και μονοφαγάδες.

Να ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας ότι οι τρεις εβδομάδες που πέρασα ήταν πολύ καλές. Πραγματικά απίθανες και είχα καιρό να αναφωνήσω κάτι τέτοιο. Η βασικότερη αιτία ήταν ότι φέτος ήταν το πρώτο μετά από τρία καλοκαίρια που πήρα κανονική άδεια, έφυγα από την δουλειά μου και γύρισα σε αυτή έχοντας ξεκουραστεί. Κι αυτό διότι το 2005 απολύθηκα από τον Alpha τέλη Ιουνίου, οπότε καθόμουνα Ιούλιο, Αύγουστο και αρχές Σεπτεμβρίου, με άγχος όμως διότι έψαχνα δουλειά κι έτσι το μεγαλύτερο διάστημα το πέρασα στην Αθήνα.
Το 2006 πήρα άδεια από το Channel 9 όπου εργαζόμουνα, γύρισα στα μέσα Αυγούστου έχοντας όμως μάθει καθ' όλες μου τις διακοπές ότι το μαγαζί έκανε απολύσεις κι έτσι θα έφτανε και η δική μου ώρα. Έτσι κι έγινε. Μόλις επέστρεψα το κανάλι έκλεισε, οπότε πάλι τον υπόλοιπο Αύγουστο δεν δουλευα. Στην ουσία όμως έκανα την δυσκολότερη δουλειά. Έψαχνα πάλι για δουλειά.
Πέρυσι το καλοκαίρι ξεκίνησα στον ΣΚΑΪ λίγο πριν το Πάσχα. Έτσι το καλοκαίρι είχα μόνο οκτώ μέρες άδεια. Βάλε και ένα ΣΚ, κάθησα δέκα ημέρες. Και δεν μου έφτασαν.
Φέτος όμως ήταν αρκετές. Τρεις εβδομάδες χωρίς άγχος.
Τα πράγματα ξεκίνησαν θετικά ακόμη και από την δουλειά μου, καθώς τις τελευταίες δύο ημέρες -το Σάββατο 26 Ιουλίου και την Κυριακή 27- εκφώνησα (χωρίς λάθη και σαρδάμ) τα πρώτα μου νυχτερινά δελτία ειδήσεων. Τα πράγματα πήγαν καλά, οπότε η άδειά μου ξεκίνησε με καλούς οιωνούς.

Πρώτη στάση: Στο εξοχικό των γονειών μου
Το εξοχικό βρίσκεται λίγο έξω από το Τολό της Αργολίδας. Στην Κάντια. Είναι το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσεις τις διακοπές σου διότι εδώ πολύ απλά δεν γίνεται τίποτα. Δεν έχει νυχτερινή ζωή, δεν έρχονται τουρίστες παρά μόνο όσοι έχουν σπίτι, χτίζονται λίγα νέα σπίτια οπότε δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάπτυξη. Συμπέρασμα; Είναι το ιδανικό μέρος για να κάνεις το transition δουλειά - καθησιό. Έκανα μπάνιο, ξύπνησα ό,τι ώρα μου καύλωσε, έφαγα όσο και όποτε ήθελα, ήπια ποτάκια στο Ναύπλιο και ξανά την άλλη μέρα το ίδιο και ξανά για πέντε ημέρες.

Δεύτερη στάση: Κρήτη
Εδώ είναι και το κυριότερο μέρος των διακοπών μου. Στην Κρήτη δεν είχα ξαναπάει ως Τουρίστας. Είχα πάει ως εργαζόμενος σε ένα ξενοδοχείο, είχα πάει ως φαντάρο δύο φορές, είχα πάει μικρός με την οικογένειά μου, αλλά στην ουσία ως τουρίστας να την γυρίσω να την δώ δεν το είχα κάνει. Πέρασα πραγματικά τέλεια.
Η βάση μου ήταν στο Ρέθυμνο, όπου έμενα σε ένα ξενοδοχείο 10 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Στο Ρέθυμνο Mare στον Σκαλέτα. Πολύ ωραίο ξενοδοχείο, με ένα δωμάτιο για να κάνεις πατίνια, που έβλεπε θάλασσα και ηλιοβασίλεμα.

Εδώ έρχεται και η μία από τις δύο παραφωνίες των διακοπών μου, που όμως σε τελική ανάλυση δεν επηρέασαν την ουσία της καλής μου διαμονής.

Στο ξενοδοχείο φτάσαμε στις έντεκα το βράδυ. Αμέσως αλλάξαμε και είπαμε να πάμε για ένα πρώτο ποτάκι στο Ρέθυμνο. Έτσι κι έγινε. Κάναμε την πρώτη βόλτα μας ανακαλύπτωντας την πόλη. Κατά τις δύο και μισή ξεκινήσαμε για πίσω. Πήραμε την Εθνική (ο Θεός να την κάνει) προς Ηράκλειο και πλησιάζαμε προς το Ξενοδοχείο. Τα τελευταία δύο χιλιόμετρα πριν στρίψουμε για το πάρκινγκ ειναι παραδόξως πολύ καλά, με καλή άσφαλτο, καλή διαγράμμιση και ΦΩΤΑ!!! Στο τέλος αυτής της ευθείας ο δρόμος στρίβει αριστερά. Καθώς λοιπόν πλησιάζαμε, ένα φορτηγάκι από τα νέα τα μεγάλα (Nissan Navara πρέπει να ήταν) φεύγει από την πορεία του, γδέρνει με πολύ μεγάλη ταχύτητα ένα άλλο φορτηγάκι εξίσου μεγάλο που ήταν μπροστά μου στα 100 μέτρα και ξαφνικά έρχεται κατά πάνω μου στο ρεύμα μου.
Δεν έχω ξανα βρεθεί σε κατάσταση μετωπικής. Είναι φοβερό το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα μέτρα. Όσο και να φρενάρεις, ο άλλος έρχεται πάνω σου. Η Ίριδα άρχισε να φωνάζει: "Τί κάνεις; ΤΙ ΚΑΝΕΙΕΙΕΙΕΙΣΣΣ!!!!" Την τελευταία στιγμή έκανα λίγο δεξιά. Ο άλλος, που προφανώς κοιτούσε στον καθρέφτη του να δει τί έπαθε το άλλο φορτηγάκι, τελευταία στιγμή είδε μπροστά του και προφανώς μέσα στη σούρα του με κατάλαβε και έκανε λίγο αριστερά. Πέρασε full speed περίπου μισό μέτρο μακριά μου.
Αδειάσαν τα πόδια μου από αίμα. Όταν φρέναρε η μηχανή πραγματικά δεν το πίστευα. (Α δεν σας το είπα; στην Κρήτη είχα κατέβει με την Harley) Ούτε στον ξενοδόχο μου, που του διηγήθηκα την άλλη μέρα την ιστορία, του το είπα από την αρχή και νόμιζε ότι ήμουν με αυτοκίνητο. Μόλις λοιπόν του ξεκαθάρισα ότι είμαστε εποχούμενοι, με την Κρητική ευθύτητα και φουλ Κρητικη προφορά μου είπε: "Α πανάζία μου δεν θα εί(σ)χε ο παπάς πτώμα να θάψει..."
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και το μαρτύριό μου γύρω από τον τρόπο που οδηγάω. Η Ίρις -δικαίως η κακομοίρα- δεν ξεπερασε το Χάρο που τον είδε με τα μάτια της και όλες τις επόμενες ημέρες οι μετακινήσεις μας με την μηχανή της έγιναν δυσβάσταχτες, με αποτέλεσμα να με πρίζει. Τρέχεις! (με 60). Λακούβααααααα! (στα εκατό μέτρα). Φρέναρες απότομα. (το κοκκάλωναν οι μπροστινοί μου που έχουν και ABS). Έστριψες απότομα. Κράτα αποστάσεις... Ε, κάποια στιγμή δεν άντεξα κι έτσι την έβδομη ημέρα είχαμε και ένα καυγαδάκι, μικρό για τα δεδομένα μας και το μοναδικό όλου του εικοσαημέρου, οπότε μάλλον καλά πήγαμε.

Αφού λοιπόν παραμείναμε ζωντάνοί, τις επόμενες ημέρες βρεθήκαμε:
Στο Αρκάδι: τέλειο
Στα Ανώγεια: Φάτε Οφτό, την αντικριστή Αίγα. Τέλεια
Στην Κνωσσό: Απαραίτητη επισκεψη
Στο Αρχαιολογικό του Ηρακλείου: Μόνο να δείτε τις χρυσές μέλισσες φτάνει.
Στον Θαλασσόκοσμο: Το μεγαλύτερο Ελληνικό ενυδρείο με Καρχαρίες. Μοναδικό.
Στα Μάλια: Πλάκα κάνετε. Το καφρότερο μέρος του νησιού. Το αξιοθέατο είναι οι τουρίστες και τα μαγαζιά που πηγαίνουν.
Στον Άγιο Νικόλαο: Η λίμνη καταπληκτική.
Στην Μονή Πρέβελης: Το φοινικόδασος στις εκβολές του Κουρταλιώτικου φαραγγιού είναι φο-βε-ρο!!! Η θάλασσα όχι τόσο. Έχει και 400 σκαλιά για να κατέβεις. Και να τα ανέβεις φυσικά.
Στα Σχοινάρια: Μικρή και άγρια ακόμη παραλία. Υπέροχη με ψιλό χαλίκι.
Στο Φαράγγι της Σαμαριάς: Ξύπνημα στις 04:30, εκκίνηση στο Φαράγγι στις 08:10, περπάτημα σε μοναδική φύση για έξι ώρες και τελικά φαΐ και ξεκούραση στην Αγία Ρουμέλη στις 14:30. Ήταν ξεπάτωμα αλλά άξιζε. Η Ίρις πιάστηκε όλόκληρη και την επόμενη δεν μπορούσε να περπατήσει. Εμένα, το Baseball (κάπου θα κόλαγε και αυτό) με έσωσε καθώς τα πόδια μου είναι γυμνασμένα.
Στη Γεωργιούπολη: Μπάνιο στον Καβρό σε μία αμμώδη παραλία δέκα περίπου χιλιομέτρων μπροστά στο ξενοδοχειο που δούλευα το 1991. Πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου φοβερές αναμνήσεις.
Στα Χανιά: Κορυφαία η παλιά πόλη με τρελό κόσμο. Εδώ όμως έρχεται και η δεύτερη παραφωνία των διακοπών. Μείναμε (με δική μου μαλακία) σε ένα κάκιστο ξενοδοχείο. Φοβηθήκαμε ότι επειδή ήταν Σάββατο 9 Αυγούστου δεν θα βρίσκαμε τίποτα κι έτσι συμβιβαστήκαμε με το πρώτο ξενοδοχείο που είχε δωμάτιο. Παπάρια. Θα βρίσκαμε και θα παραβρισκαμε. Από τα νεύρα μου δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Τέλος πάντων μία βραδιά ήταν δεν πείραξε. Άλλωστε η Ίρις φάνηκε πιο καλόβολη από εμένα. Κοιμήθηκε όλη τη νύχτα χωρίς να γκρινιάξει καθόλου. Μπράβο στο μωράκι μου.
Στα Φαλάσαρνα: Μία τεράστια αμμώδης παραλία στο δυτικό άκρο της Κρήτης, όχι τόσο μεγάλη σε μήκος, αλλά αφάνταστα πλατιά. Πήγαμε στις 11:30 πιάσαμε το καλύτερο στασίδι και φύγαμε στις επτά το βράδυ. Υπέροχα.
Στο Μπαλί: Ευτυχώς τελευταία και κακή επιλογή. Μας το πρότεινε ο Ρεσεψιονίστ μας. Σπανίως να τους ακούτε αυτούς. Ή τα παίρνουν, ή σου λένε τα πολύ τουριστικά στανταράκια διότι δεν μπορούν να ξέρουν τί θέλει ο καθένας.

Τρίτη Στάση: Κύθηρα
Δεν είχα ξαναπάει Κύθηρα. Είναι πολύ ωραία. Πραγματικά γραφικά και ΠΕ-ΝΤΑ-ΚΑ-ΘΑ-ΡΑ!!! Μου έκανε εντύπωση. Όλα καθαρά και σκουπισμένα, τα σπίτια τα περισσότερα ανακαινισμένα και με μεράκι, οπότε περάσαμε τέσσερις ημέρες ζάχαρι με καλό μπάνιο σε άγριες παραλίες που τρως πολύ χώμα για να φτάσεις, ωραία μπαράκια χωρίς όμως πολύ κοσμοπολίτικη διάθεση και ευχάριστους ανθρώπους.

Συμπέρασμα: Ήταν καλά!!!! Ευχομαι κι εσείς να περάσατε τόσο καλά όλοι.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

Κι όμως υπάρχει


Εθνική Baseball υπάρχει! Ιδού και η απόδειξη άπιστοι Θωμάδες :0)

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2008

Ελλας ολέ ολέε



ATTACHMENT
ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΟΥ 2010. ΤΗΝ ΦΑΓΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΜΑ ΡΩΣΙΑ!!!!!



Το τελευταίο διάστημα γράφω σπάνια στο blog μου, οπότε μοιραία πολύ λίγοι με επισκέπτεστε πλέον. Σας καταλαβαίνω απόλυτα, καθώς και οι επιλογές των θεμάτων μου κυρίως αφορούν το baseball, για το οποίο είναι σαφές ότι το ενδιαφέρον δεν είναι μεγάλο. Τί δεν είναι μεγάλο δηλαδή... Μάλλον είναι ανύπαρκτο.



Τέλος πάντων εγώ θα επιμείνω, καθώς αυτές τις ημέρες η Εθνική Ομάδα Baseball βρίσκεται στην Πορτογαλία και συμμετέχει στους προκριματικούς ομίλους για τη συμμετοχή της στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2010 που θα γίνει στην Γερμανία.



Για όσους λοιπόν καταλαμβάνονται από κάποια εθνική περηφάνια όταν οι εθνικές μας ομάδες (ανεξαρτήτως αθλήματος) πάνε καλά, να σας πω ότι σε τρεις αγώνες οι Έλληνες παίκτες έχουν πετύχει ισάριθμες νίκες.
Η πρώτη με την πολύ καλή Ρωσία 5-3, η δεύτερη με την Πορτογαλία 11-3 και η τρίτη με την Ιρλανδία 5-1.



Για να πούμε και τα σωστά για όσους αναρωτηθούνε "μα πως τα κατάφερε η Ελλαδίτσα; είμαστε τόσο καλοί στο baseball;" να σας πω τα εξής:
Στην αποστολή της Εθνικής μας συμμετέχουν 9 ομογενείς από την Αμερική και 13 γηγενείς παίκτες που έμαθαν να παίζουν Baseball στην Ελλάδα.


Στο πρώτο παιχνίδι λοιπόν με την δύσκολη Ρωσία, επειδή δεν υπήρχαν ευκαιρίες για πειραματισμούς έπαιξαν οκτώ ομογενείς και μόνο ένας γηγενής. Με την Πορτογαλία ενώ ξεκίνησαν επτά ομογενείς με δύο γηγενείς στο τέλος έπαιζαν 5/4. Στο δε παιχνίδι με την Ιρλανδία (το οποίο δεν είχε βαθμολογικό ενδιαφέρον) ομογενείς ήταν μόνο οι pichers, ενώ στις υπόλοιπες οκτώ θέσεις (κάποια στιγμή και στη θέση του pitche) τοποθετήθηκαν μόνο γηγενείς παίκτες.

Η εθνική μας θα αντιμετωπίσει αύριο (12/07/2008) και πάλι τη Ρωσία και σε περίπτωση νίκης θα προκριθεί. Θεέ μου πόσο το εύχομαι δεν μπορείτε να φανταστείτε.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ




Και τώρα ας πασπαλίσω λίγο το post με παράπονα.


Για άλλη μία φορά το Baseball αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία όχι μόνο ως ο τελευταίος αθλητικός συγγενής, αλλά σαν ένα μίασμα το οποίο θα έπρεπε να εξοντωθεί. Και πως να μην θέλει η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού να εξοντώσει το Baseball από την Ελλάδα, αφού η κυβέρνηση θέλει να πάρει τα μοναδικά γήπεδα που βρίσκονται στο Ελληνικό και να τα κάνει κτήρια. Ξέρετε εκείνα τα κτήρια που θέλει να χτίσει μέσα στο Μητροπολιτικό Πάρκο ο κυρ Σουφλιάς ενώ θα μπορούσε να φτιάξει το πάρκο με Ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και να μην μπει ούτε γραμμάριο τσιμέντο στην περιοχή.



Και συνεχίζω την γκρίνια.



Η Εθνική μας ομάδα λοιπόν θα έφευγε για την Πορτογαλία τη Δευτέρα 7 Ιουνίου. Κι όμως μέχρι την Τετάρτη 2 Ιουνίου δεν είχε γίνει γνωστό αν η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού θα κατέβαλε στην Ομοσπονδία Baseball τα απαραίτητα κονδύλια για να γίνει η αποστολή. Έτσι, μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήταν γνωστό αν θα συμμετείχαν στο ταξίδι οι ομογενείς παίκτες, ούτε αν θα κατάφερνε τελικά να συμμετάσχει η ομάδα μας στο τουρνουά.


Εδώ να σας πω ότι η μη συμμετοχή μας αυτή τη φορά θα σήμαινε αυτόματη διαγραφή μας από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, καθώς ήδη έχουμε τιμωρηθεί διότι κατά το παρελθόν είχαμε δηλώσει συμμετοχή άλλες διοργανώσεις και δεν είχαμε εμφανιστεί σε καμία από αυτές.



Έτσι, τα πράγματα είχαν φτάσει πραγματικά σε αδιέξοδο και η Ομοσπονδία βλέπωντας ότι είχαν αργήσει τα χρήματα είχε αρχίσει να ψάχνει ποιοι από τους 40 παίκτες που είχαν αρχικά επιλεγεί, θα ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν μόνοι τους τα έξοδα για την Πορτογαλία. Εδώ μπορώ να σας πω ότι σε αυτή την πρώτη σαραντάδα που είχε δηλωθεί προ διμήνου στην διοργανώτρια αρχή είχα επιλεγεί και εγώ :-) και σε περίπτωση που έφτανε η κατάσταση στο απροχώρητο θα ήμουν έτοιμος να καταβάλω τα 800 περίπου € προκειμένου να μην διαγραφεί η χώρα μας από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία.


Βέβαια η πορεία μας στο τουρνουά δεν θα ήταν η ίδια καθώς αντί εννέα ομογενείς θα συμμετείχαν μόνο τρεις, και οι έλληνες που θα έβαζαν το χέρι στην τσέπη δεν θα ήταν και οι καλύτεροι (αυτό πηγαίνει σε εμένα προτίστως) αλλά τουλάχιστον δεν θα χανόμασταν ως χώρα από το Ευρωπαϊκό γίγνεστε.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2008

Δεν πιστεύεις τα μάτια σου

Εδώ και κάποιες μέρες γίνεται χαμός στο internet με ένα κορίτσι που κάνει ένα απίστευτο πιάσιμο. Πραγματικά Α-ΠΙ-ΣΤΕ-ΥΤΟ!!! Δείτε το...




και τώρα δείτε και την αλήθεια:
http://cosmos.bcst.yahoo.com/up/player/popup/?rn=207187&cl=8518548&ch=207399&src=sports

Το βιντεάκι δυστυχώς ήταν διαφημιση της Gatorade

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

Εξελίξεις...

Το τελευταίο διάστημα ζω μία σειρά εξελίξεων -σοβαρών τε και φαιδρών- σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μου, που ενώ για την ώρα δεν έχουν επηρεάσει την καθημερινότητά μου, πιστεύω ότι στο μέλλον κάτι θα αλλάξουν και θέλω να ελπίζω προς το καλύτερο.

Θα αρχίσω με το "φαιδρό" ή τελος πάντων με το λιγότερο σημαντικό που αφορά το αγαπημένο μου χόμπι: ΤΟ BASEBALL.
Μου ανακοινώθηκε λοιπόν ότι συμπεριλαμβάνομαι στην 40άδα των παικτών που αποτελούν την πρώτη επιλογή για την Εθνική Ομάδα Baseball που θα συμμετάσχει στα προκριματικά του Πανευρωπαϊκού Κυπέλου που θα διεξαχθούν στην Βαρκελώνη. Εννοείται ότι δεν τρέφω "φλούδες" ελπίδες ότι θα με πάρουν στην τελική 24άδα, η οποία θα αποτελείται από Ελληνοαμερικάνους ημίεπαγγελματίες, καθώς και από την αφρόκρεμα των ελλήνων παικτών. Και δεν τρέφω τέτοιες ελπίδες, διότι εννοείται ότι υπάρχουν πολύ καλύτεροι παίκτες από μένα. Διότι στις εθνικές ομάδες παίρνουν νέα παιδιά και όχι τρελούς 37άρηδες. Διότι οι προπονητές επιλέγουν παίκτες με εμπειρίες από αγώνες σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Δεν στενοχωρίεμαι πάντως διότι η τιμή που μου έγινε να με επιλέξει ο προπονητής είναι μεγάλη. Άσε που μπορώ να την λέω και στον κουμπάρο μου που με κοροϊδεύει για το άθλημα που έχω επιλέξει.

Και πηγαίνω στο πρώτο σημαντικό. Πρόσφατα, εξελέγειν εκπρόσωπος των εργαζομένων του ΣΚΑΪ στην ΕΣΗΕΑ. Και σε αυτή την περίπτωση η τιμή που μου έκαναν οι συνάδελφοί μου ήταν πολύ μεγάλη. Όπως ίσως να θυμάστε όσοι με διαβάζετε πολύ τακτικά σε πρόσφατο post μου είχα εκφράσει αντιρρίσεις για την ανάγκη διεξαγωγής δεύτερου γύρου εκλογών προκειμένου να υπάρχει νικητής με 50% + 1 ψήφο. Για τον λόγο αυτό είχα αποφασίσει να παραιτηθώ της διεκδίκησης καθώς είχα έρθει δεύτερος. Όμως, ήταν πάρα πολλοί εκείνοι που ήρθαν πάνω από το γραφείο μου και με έπεισαν ότι θα έπρεπε να συνεχίσω την διεκδίκηση της νίκης. Ένα από τα σημαντικότερα επιχειρήματα τους ήταν ότι αν δεν κατέβαινα πολλοί δεν θα συμμετείχαν στον δεύτερο γύρο, καθιστώντας όμως έτσι άκυρη όλη την διαδικασία, διότι η ΕΣΗΕΑ εκτός από το 50%+1 απαιτεί στην δεύτερη κάλπη να βρεθούν συνολικά τουλάχιστον 50%+1 ψήφοι από την προηγούμενη διαδικασία. Δεν αρκεί δηλαδή τη δεύτερη φορά να πάει μόνο ένας υποψήφιος να την ρίξει στον εαυτό του και να βγει. Έτσι, λοιπόν κατέβηκα και στον επόμενο γύρο και με ψήφους 8-6 κέρδισα.
Για την ώρα λοιπόν (εκτός από τα συγχαρητήρια αλλά και την πλάκα των συναδέλφων) δεν έχω αιστανθεί κάποια αλλαγή στην εργασιακή μου καθημερινότητα. Πολύ φοβάμαι όμως ότι αυτό θα αλλάξει μόλις υπάρξει (μακριά η ώρα) μία απόλυση δημοσιογράφου στον ΣΚΑΪ. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι ο ιδιοκτήτης αυτού του μαγαζιού δεν τα έχει και πολύ καλά με την ηγεσία της ΕΣΗΕΑ. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ακολουθήσω ισορροπίες πολύ λεπτές, κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Ελπίζω αυτή η ευκαιρία να με κάνει καλύτερο δίνοντάς μου την ευκαιρία να δω από άλλο μάτι τα καθέκαστα στην μικροκοινωνία της εργασίας μου.

Το δεύτερο σημαντικό αφορά μία προσπάθεια που κάνω με τον πατέρα μου για την δημιουργία μίας έκδοσης. Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτή τη φάση, αλλά σε περίπτωση που ξεκινήσει η δουλειά και είναι επιτυχημένη θα είμαι πολύ ευχαριστημένος και θα καταλήξω να έχω πολύ περισσότερη δουλειά. Θα είναι όμως η "δικιά μου" δουλειά οπότε δεν παραπονιέμαι. Ούτε με νοιάζει το γεγονός ότι αν τα πράγματα δρομολογηθούν μέσα στο καλοκαίρι δεν θα πάω καθόλου διακοπές. Νεότερα εν καιρώ.

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008

Off to Switzerland

Πριν αναφωνήσετε οι ποδοσφαιρόφιλοι διάφορα ΕΕΕ,ΑΑΑ ΘΕΛΩ ΜΕΣ ΤΟ ΚΥΠΕΛΟ ΚΑΦΕ ΒΙΕΝΟΥΑ και άλλα τέτοια να σας προλάβω ότι δεν πάω για να δω παιχνίδια. Πάμε για (πολύ λίγη) δουλειά, και δεν ξέρω αν θα καταφέρω να βάλω στο πρόγραμμα ποδόσφαιρο.
Όπως και να έχει η ιδέα και μόνο ενός ταξιδιού στην Ελβετία λέει... Λέει πολύ.

Φιλία σε όλους

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Respect που λένε και στα Φόρα



Είναι ό,τι καλύτερο έχω δεί το τελευταίο διάστημα. Απίστευτο γέλιο, καταπληκτική χρήση του σουρεάλ, πάρα πολύ καλό ρεπεράζ, χιούμορ που φαίνεται, καλή διάθεση που επίσης φαίνεται.

Δεν ξέρω τα παιδιά που το έφτιαξαν, φαντάζομαι Κουκακιότες που το γύρισαν στο γκαράζ του Φιξ. Αυτό όμως που με κάνει να πεθαίνω στο γέλιο είναι η σκέψη ότι πρόκειται για μία παρέα φίλων είχε αυτή την ιδέα, την επεξεργάστηκε, την σχεδίασε, συσκέφθηκε, νοίκιασε κοστούμια, έκανε γυρίσματα κάποιο απόγευμα, έκανε μοντάζ και έριξε στο ελληνικό διαδίκτυο κάτι που σπανίως βλέπουμε.

ΜΠΡΑΒΟ!!!

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Παπάρια Εκλογές

Τις προηγούμενες λοιπόν ημέρες βρισκόμουν σε προεκλογική εκστρατία. Πριν συνεχίσω να σας ρωτήσω κάτι άσχετο: Έχετε προσέξει ότι η "εκστρατία" είναι η μοναδική λέξη στα ελληνικά που έχει τέσσερα σύμφωνα στη σειρά;
Και συνεχίζω λοιπόν.
Αποφάσισα πριν από μερικές εβδομάδες να κατέβω ως υποψήφιος για εκπρόσωπος εργαζομένων του ΣΚΑΪ στην ΕΣΗΕΑ. Ήταν μία περίεργη απόφασης όπως και δύσκολη, διότι ο ΣΚΑΪ (δηλαδή ο Αλαφούζος) είναι μαλωμένος με την ΕΣΗΕΑ. Το μένος του ενός για τον άλλον κορυφώθηκε το 2004 με αντεγκλίσεις και μηνύσεις και κρατάει μέχρι και σήμερα. Το να είσαι λοιπόν ο εκπρόσωπος των εργαζομένων μάλλον είναι εναντίον σου και απαιτεί κέντημα πολιτικής για να μην κάνεις κακό στους συναδέλφους σου, αλλά και για να μην κάνεις κακό στον εαυτό σου.
Τέλος πάντων, πριν από μερικούς μήνες είχε γίνει μία προσπάθεια από έναν άλλο συνάδελφο ο οποίος ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και ο μόνος που τον ψήφισε ήταν ο εαυτός του. Ο άνθρωπος θεώρησε ότι δεν εκπροσωπεί κανένα κι έτσι παραιτήθηκε. Ζητήσαμε λοιπόν από την ΕΣΗΕΑ να μας στήσει ξανά κάλπη για να βγάλουμε εκπρόσωπο.
Πρώτη ενδιαφέρθηκε μία κοπέλα.
Μόλις μου ανακοίνωσε όλο χαρά (αλλά ψιθιριστά - πάντα αυτά τα πραγματα γίνονται ψιθιριστά αλλά εγώ δεν εχω καταλάβει γιατί) την απόφασή της και με ρώτησε αν θα την ψήφιζα, της είπα "όχι, διότι πολύ απλά θα είμαι κι εγώ υποψήφιος".
Ο λόγος ήταν απλώς. Δεν μπορούσα να φανταστώ να κάναμε ξανά εκλογές με έναν υποψήφιο. Για να κάνεις εκλογές πρέπει να έχεις τουλάχιστον δύο. Εκλογές με έναν υποψήφιο έστησε το ΠΑΣΟΚ και βλέπετε σήμερα που βρίσκεται. Μετά προσπάθησε να διορθώσει τα πράγματα, αλλά μάλλον τα έκανε χειρότερα.

Από την πρώτη στιγμή λοιπόν είπα ότι εγώ θα προστατεύσω την εκλογική διαδικασία, δηλώνοντας μάλιστα ότι όσο περισσότεροι είναι οι υποψήφιοι τόσο καλύτερα.
Αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο.
Οι εκλογές έγιναν χθες και σήμερα (14 & 15 Μαΐου) με τρεις υποψηφίους τελικά, και από εκεί που είχε ψηφίσει ένας την προηγούμενη φορά, τώρα ψήφισαν 23 από τους 42. Δηλαδή στο μαγαζί που παρουσιάζει την μεγαλύτερη εναντίωση προς την ΕΣΗΕΑ, 23 συνάδελφοι προσήλθαν και με την ψήφο τους έδειξαν ότι στηρίζουν την ένωσή τους παρά τα όσα κακά έχει. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Αυτά τα κακά που έχει η ΕΣΗΕΑ είναι τόσο πολλά και τόσο βαθιά που δεν πρόκειται ποτέ να την εγκαταλήψουν και δεν θα αφήσουν κι εμένα στην ησυχία μου, αναγκάζοντάς με να λέω πόσο διαφωνώ με αυτά που γίνονται σε αυτή την ένωση.

Για την ιστορία να σας πω ότι δεν βγήκα εκπρόσωπος. Πήρα επτά ψήφους, έναντι δέκα και τεσσάρων. Υπήρχαν και δύο λευκά.

Κι εδώ αρχίζει η τρέλα. Η Εφορευτική Επιτροπή στην ανακοίνωσή της λέει ότι επειδή κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε το 50% +1 ψήφο οι εκλογές θα ξαναγίνουν. Η διαδικασία που χρειάστηκε ειδικό χειρισμό για να φέρει τους συναδέλφους στις κάλπες θα πρέπει να ξαναγίνει λες και ψηφίζουμε για δήμαρχο. Λες και δεν είναι σαφές ότι κέρδισε ο συνάδελφος με τις δέκα ψήφους. Όοοοοχιιιι! Πρέπει να ξάνακάνουμε εκλογές. Μα είναι δυνατόν!
Εγώ λοιπόν σκέφτομαι να παραιτηθώ των εκλογών, ακόμα κι έτσι όμως η ΕΣΗΕΑ δεν θα ανακυρήξει αυτομάτως τον συνυποψήφιό μου ως εκπρόσωπο. Όοοοοχιιιι! Θα ξαναστείσει την κάλπη σε δύο εβδομάδες και θα απαιτήσει να υπάρχουν μέσα τουλάχιστον 13 ψήφοι (οι μισές από τον πρώτο γύρο+ 1) διαφορετικά θα κυρήξει άκυρη όλη την διαδικασία.
Παράλογοοοοο; Δεν απαντάει, άρα λογικό.

Θα μου πείτε οι άνθρωποι δεν μπορούσαν επί ένα εξάμηνο να σχηματίσουν διοικητικό συμβούλιο αφήνοντας τα προβλήματα να τρέχουν κι αυτοί να παπαρίζονται πάνω από τα κουκιά, θα αφήσουν μία διαδικασία τόσο απλή όσο η ανακύρηξη εκπροσώπου να τελειώσει χωρίς επιπλοκές; Όχι βέβαια.

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Blogοσπαρίλα ΙΙ

Πώ πω ρε παιδιά, τί σπαρίλα είναι αυτή; Το έχω ξαναγράψει και είχε τον τίτλο "Blogοσπαρίλα", οπότε τώρα του δίνω το "Blogοσπαρίλα ΙΙ".
Πήγα στο Παρίσι, πέρασα υπέροχα, γύρισα και μία εβδομάδα μετά δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα. Για να σας προλάβω, δεν εννοώ αυτή - αυτή - αυτή ακριβώς τη στιγμή που προφανώς κάτι γράφω, αλλά όλη την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν εγραψα τίποτα σε κανένα απ' όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα που έχουμε πλέον στη διάθεσή μας για επικοινωνία. Ούτε στα blog μου (έχω ανοιχτά δύο τρομάρα μου) ούτε στο facebook. Κάποιοι άνθρωποι έγραψαν ότι θα ήθελαν να τους βάλω φωτό από το Παρίσι, αλλά πραγματικά δεν έχω καμία όρεξη, ούτε να συνδέσω την φωτογραφική μου, ούτε να περάσω τα βιντεάκια και να τα μοντάρω, ούτε τίποτα.
Τωρα να πω την αλήθεια μου αν κάποιος ή κάποια έχοντας διαβάσει όλη αυτή την βαρεμάρα που με δέρνει, έχει φτάσει να διαβάζει μέχρι και αυτό το σημείο αυτού του γελοίου post είναι άξιος ή άξια συγχαρητηρίων. Μπράβο σου.

Εγώ πάντως ακάθεκτος συνεχίζω μπας και το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρον. Όχι για να αυξήσω τα comments μου, ή για να βελτιώσω την επισκεψιμότητά μου. Άλλωστε δεν ξέρω να την βλέπω οπότε και δεν με νοιάζει. Δράττομαι πάντως της ευκαιρίας και θα ανακατευθύνω αυτό το post σε κάτι εντελώς άσχετο. Στον φίλο μου τον Αγγελο, γνωστό σε πολλούς από εσάς ως Subir. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω γι αυτόν, καθώς εγώ ήμουν εκείνος (κατόπιν προτροπής της Niemandsrose) που του είπε ότι θα πρέπει να ξεκινήσει να γράφει στα blog, διότι έχει απίθανη σκέψη και οι ιδέες του κολάνε γάντι σε αυτό το μέσο.
Όντως ξεκίνησε. Και όντως ήταν ακριβώς έτσι όπως τα είπα.
Με πολύ χαρά (και λίγη ζήλεια δεν το κρύβω) το blog του Άγγελου έκανε μεγάλη επιτυχία στον μικρόκοσμο (ή και μεγαλόκοσμο αν προτιμάτε) της blogοσφαιρας. Λέω πάντως μικρόκοσμο διότι αν δεν είσαι από τους μεγαλοblogάδες λίγοι σε διαβάζουν, λίγοι σου απαντάνε, ακόμα λιγότεροι σε blogoαγαπάνε. Τον Άγγελο όμως τον διάβαζαν όλο και περισσότεροι. Και όχι άδικα, διότι το παιδί είχε και έχει πράγματα να πει.
Λίγο αργότερα έφτιαξε κι ένα προφίλ στο Facebook. Δεν πρέπει να πέρασε μία εβδομάδα και το έκλεισε. Συχτήρισε, καντήλιασε το σύστημα και τη μαλακία που το δέρνει (στείλε γλαστρούλες δωράκι και άλλες τέτοιες πούτσες) και έφυγε.
Λίγο αργότερα προς μεγάλη μου στενοχώρια έκλεισε και το blog του.

Και εδώ κολλάει ο Άγγελος με το αρχικό post που γράφω. Βέβαια όπως θα έχεις καταλάβει (βάζω ενικό διότι αποκλείεται να είσαι περισσότερος από έναν που έχεις διαβάσει μέχρι εδώ κάτω), πλέον δεν βαριέμαι να γράψω γιατί έχω ΟΙΣΤΡΟ (έτσι λέγαν ένα άλογο που καβαλούσα κάποτε. Γαμώ τα ζωα). Γράφω λοιπόν χωρίς όριο και χωρίς πρόβλημα συνοχής και συνέπειας. Κοινώς τα έχω γαμήσει όλα κι αν καταλαβαίνεις, σφύρα μου.

Ο Άγγελος λοιπόν όταν τον πήρα στο τηλέφωνο μου εξήγησε. "Δεν μπορούσα ρε φίλε το άγχος. Τί να γράψω. Να γράψω; Πρέπει να γράψω; Πόσο να γράψω; Κι έτσι είπα δεν γαμιέται το κλείνω". Είναι φοβερός ο Άγγελος. Δεν τον βάζεις σε καλούπι. Εγώ του απάντησα ότι δεν το κλείνω. Ξέρεις γιατί δεν το κλείνω; (πάλι ενικός γιατί μιλάω σ' εσένα. Είπαμε μόνο εσύ έφτασες μέχρι εδώ κάτω) Διότι το κρατάω σαν διέξοδο για όποτε χρειαστεί. Έχω όρεξη να γράψω; Γράφω. Δεν έχω; Δεν γράφω. Κάποια φορά άκουγα μικρός Καραγκιώζη σε κασέτα. (Κασέτες είχαμε τότε)
Έλεγε λοιπόν το Κολυτήρι:
"Μπαμπάκο πεινάω"
"Ε φάε" απαντούσε ο Καραγκιώζης
"Δεν έχει" το Κολυτήρι
"Μην τρώς" ο Καραγκιώζης

Έτσι είναι και η επικοινωνία. Ή τη θέλεις, ή δεν τη θέλεις. Κάπως έτσι και ο Άγγελος. Κάπως έτσι κι εγώ. Πήγα στο Παρίσι, έζησα κάτι ωραίο και τελικά δεν θέλησα να μεταφέρω εδώ το πως πέρασα. Μην το πάρεις προσωπικά και θεωρήσεις ότι σε προσβάλλω (ελπίζω να μην υπάρξουν περισσότερα από ένα comments διότι θα γίνω ρεζίλι με τόσον ενικό) απλά δεν έννοιωσα την ανάγκη να κάνω ψηφιακή αποτύπωση μίας πολύ αληθινής εμπειρίας. Μάλιστα κάποια στιγμή στο Musee D' Orsey βλέποντας τα έργα μέσα από το viser της κάμερας αιστάνθηκα ότι δεν ήμουν στη Γαλλία, αλλά στον καναπέ μου και έβλεπα τηλεόραση. Έκλεισα και την πούτάνα την κάμερα και συνέχισα να βλέπω τα έργα. Τί να τα κάνω στην κάμερα. Στο μυαλό μου είχαν σημασία να μπουν.

Τέλος πάντως νομίζω κατάλαβες. Σταματάω λοιπόν εδώ διότι με διέκοψε ένας συνάδελφος και δεν θυμάμαι αν είχα κι άλλα να γράψω. Ευχαριστώ.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Γραφειοκρατία

Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε δεκάδες ιστορίες καθημερινής τρέλλας από επαφή σας με το δημόσιο. Θα καταθέσω μία που μου συνέβει προχθές, η οποία μπορεί να είναι φαιδρή, αλλά είναι ενδεικτική γιατί δεν μπορεί να πάει μπροστά αυτή η χώρα. Διότι πολύ απλά οι πολίτες της δεν είναι ποτέ σίγουροι ότι αυτό που τους λέει το κράτος ότι συμβαίνει όντος είναι έτσι. Για παράδειγμα εμπιστεύεστε τις ταμπέλες παράκαμψης που βλέπετε στους δρόμους; Εγώ όχι. Συνήθως σκέφτομαι ότι τις έχουν ξεχάσει και ότι τα έργα έχουν τελειώσει και μάλλον ο δρόμος είναι ανοιχτός.

Επανέρχομαι λοιπόν στην ιστορία που σας υποσχέθηκα που δεν έχει καμία σχέση με δρόμους. Με τα ΕΛ.ΤΑ. έχει.

Πριν από δύο ημέρες λοιπόν μου ήρθε μία ειδοποιήση για να πάω στο Ταχυδρομείο να πάρω ένα "Ογκώδες Δεμα" (έτσι έγραφε επάνω). Ήταν ένα ανταλλακτικό για την μηχανή μου που το περίμενα.

Φτάνω λοιπόν την άλλη μέρα στο Ταχυδρομείο. Μπροστά στην είσοδο το μηχάνημα που δίνει αριθμούς προτεραιότητας, έχει δύο κουμπιά. Το "Α: Όλες οι Υπηρεσίες" και το "Β: Δέματα". Ως λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος πάτησα το Β.

Κατευθύνθηκα στο γκισέ που έγραφε από πάνω "Δέματα". Δίνω το χαρτί στην υπάλληλο ή οποία μου λέει: "Δεν θα πάρετε από μένα αυτο το δέμα, αλλά θα πάτε πίσω στην είσοδο, θα πατήσετε το κουμπί Α και θα πάτε στα άλλα γκισέ" τα οποια περεμπιπτόντως βρίσκονται δίπλα της.

"Μα -τις λέω- έχω δέμα και μάλιστα ογκώδες".

"Δεν έχει σημασία -μου λέει- θα πάτε στα άλλα κορτίστια. Το δέμα σας είναι ελαφρύ".

Τί να κάνω, πάω και παίρνω αριθμό προτεραιότητας Α. Λίγα λεπτά μετά (ευτυχώς είχε λίγο κόσμο) είμαι μπροστά σε ένα γκισέ. Πάνω από το κεφάλι μου αναβοσβήνει ο αριθμός μου Α 208 και ακριβώς από κάτω γράφει: "Όλες οι Υπηρεσίες εκτός από Δέματα".

"Γειά σας" λέω στην υπάλληλο. "Ήρθα να παραλάβω ένα δέμα, αλλά η κυρία στα δέματα (την έδειξα διότι ήταν δύο γκισέ πιο κει) δεν μου το δίνει και με στέλνει σε εσάς που είστε "Όλες οι Υπηρεσίες εκτός από Δέματα"".

Με κοιτάει η γυναίκα με ένα βλέμα σαν να λέει "έχετε δίκιο αλλά τί να κάνουμε" και μου φέρνει το Δέμα. Συνεχίζω βέβαια να μουρμουράω, μέχρι που πετάγεται ανεδώς η άλλη υπάλληλος. "Σας εξήγησα κύριε είναι ελαφρύ δέμα". "Και λοιπόν -της λέω- που θέλετε εγώ να ξέρω αν είναι ελαφρύ ή βαρύ. Και πόσο είναι το ελαφρύ. Ένα κιλό είναι ελαφρύ, ένα κιλό και εκατό γραμμάρια βαρύ; Δέμα δεν είναι. Ή στο γκισέ σας γράφει Βαριά Δέματα; Και στα άλλα γκισέ λέει Όλες οι Υπηρεσίες εκτός από βαριά Δέματα; Δέματα λέει."

Εσείς λοιπόν τί καταλάβατε; Θα σας πω τί κατάλαβα εγώ.

Το ταχυδρομείο, στα παπάρια του η εξυπηρέτηση του πολίτη. Δεν ενδιαφέρεται αν εγώ θα χάσω την ώρα μου από την μία ουρά στην άλλη. Θεωρεί δε ότι θα έπρεπε να ξέρω ότι είναι ελαφρύ το δέμα και επομένως (ασχέτως αν είναι ογκώδες) να πάω στο σωστό γκισέ. Έτσι. Από έμπνευση. Να χάσω λοιπόν την ώρα μου στην μία ουρά, μετά να περιμένω στην άλλη ουρά κι από πάνω να πρέπει να ξέρω πως χωρίζει το ταχυδρομείο τα δέματα σε βαριά ή ελαφριά.

Κατάλληξη. Στην Ελλάδα η γραφειοκρατία έχει ξεχάσει ότι υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη και απλά εξυπηρετεί τον εαυτό της. Το αποτέλεσμα είναι να χάνει ο πολίτης το χρόνο του και την ηρεμία του για κάθε μικρή ή μεγάλη μαλακία αντί να είναι παραγωγικός με την δουλειά του. Κι έτσι δεν πάμε μπροστά. Και δεν πρόκειτα να πάμε μπροστά διότι δεν θέλουμε. Μας αρέσει αυτό το τουρλουμπουκι που έχουμε ως χώρα. Μας αρέσει που στέκεται κατά τύχη. Το κοιτάμε από μακριά και λέμε ότι έχει πλάκα. Και μετά βλέπουμε τις ειδήσεις και αναζητούμε τέτοιες ιστορίες καθημερινής τρέλας διότι διαφορετικά θα ήταν σοβαρές και θα μας κατάθλιβαν, διότι θα μας θύμιζαν την πραγμάτική φτώχεια μέσα στην οποια ζούμε.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Τρελάδικο

Σήμερα κι αύριο έχει εκλογές στην ΕΣΗΕΑ για ανάδειξη αντιπροσώπων στην ΠΟΕΣΥ. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν αφηνιάσει οι συνδικαλιστές. Μία πρώτη γεύση είχα πάρει στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης, στο κλειστό του Ταε Κβο Ντο, όπου πραγματικά κάποια στιγμή κόντέψαν να έρθουν στα χέρια οι σκεπτόμενοι συνάδελφοί μου. Οι άνθρωποι που τους καλούν να συντονίσουν πάνελς, οι άνθρωποι που καθημερινά γράφουν προσφέροντας στην πνευματική ανάταση αυτού του λαού, οι άνθρωποι που προστατεύουν τη Δημοκρατία.
Τέλος πάντων, ας το αφήσω αυτό κι ας επιστρέψω στις εκλογές της ΠΟΕΣΥ. Λόγω λοιπόν προεκλογικής περιόδου μου έχουν έρθει διάφορα e-mail και SMS που λένε διάφορα για υποψηφίους και για συνδιασμούς. Ένα SMS όμως πραγματικά με άφησε ενεό.
Σας το παραθέτω αυτούσιο μπας και καταλάβετε εσείς.

Αποστολέας: KED
ΑΝΑΤΡΟΠΗ! ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ: ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΓΚΑΡΓΚΑΝΑ. ΡΟΥΣΟ-ΠΡΩΙΝΟΣ (30.000) ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΤΗ (ΒΗΜΑ). ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ... ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΑΠΛΟ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗ

Καταλάβατε;
Ούτε κι εγώ

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Χρόνια μου Πολλά!!!

Μεγάλωσα άλλον ένα χρόνο... Όχι ότι στενοχωρίεμαι. Ωραία είναι.
Ευτυχώς πολλοί μου λένε ότι δεν μου φαίνεται ότι είμαι 37 κι έτσι το έξω μου διατηρείται κοντά στο μέσα μου. Ακόμα και σήμερα αισθάνομαι 24.

Τρίτη, 8 Απριλίου 2008

ΠΟΙΑ ΤΕΧΝΗ;;;;;;;;

Πως είναι δυνατόν αυτό το αρχίδι με την φάτσα εξωγήινου και το όνομα Guillermo Habacuc Vargas, να ονομάζει το εαυτό του καλλιτέχνη;
Ο άνθρωπος που έβαλε στη γωνία μίας gallery έναν αδέσποτο σκύλο και τον άφησε να πεθάνει από ασιτία και δίψα!!!!!
Στο όνομα της τέχνης!!! (επίτηδες με πεζό)
Ποιάς τέχνης ρε Μουνί!!! (επίτηδες με κεφαλαίο)
Η Τέχνη (με κεφαλαίο) σέβεται τη ζωή.
Από πότε ο καλλιτέχνης μπορεί να πάρει μια ζωή (εκτός από την δική του) και αυτό να ονομάζεται τέχνη;
Αυτοκτόνα ρε γελοίε!!!!
Παρακαλώ δείτε το βίντεο και ακολουθήστε την διεύθυνση που δίνεται στο τέλος.
Αυτός ο υπάνθρωπος έχει κληθεί να ξαναεκθέσει το "έργο" του σε μία άλλη έκθεση φέτος, την Biennial 2008.
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ να τον σταματήσουμε.

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

Μεγάλες Αποστάσεις; Ναι ευχαριστώ


Οι Harley, είναι μηχανές μεγάλων αποστάσεων. Είναι φτιαγμένες για να τρώνε τα χιλιόμετρα.
Έχουν αυτό το Αμερικάνικο που εμείς οι Ευρωπαίοι (και κυρίως οι Έλληνες) δεν το καταλαβαίνουμε.
Εκεί στο Αμέρικα οι άνθρωποι είναι ακόμα Πιονέροι. Δεν το έχουν σε τίποτα να τα μαζέψουν μία μέρα και από τη Νέα Υόρκη να πάνε να ζήσουν στο Οχάιο, διότι εκεί βρήκαν δουλειά. Στην Ελλάδα όχι μόνο θέλουμε όλοι να ζήσουμε στην Αθήνα, αλλά αν βρούμε δουλειά στην Αλεξάνδρας μετακομίζουμε από τη Νέα Σμύρνη για να μείνουμε στου Γκύζη. Να είμαστε δίπλα.
Οι άλλοι λοιπόν φτιάχνουν μηχανές με λογική αποστάσεων πάνω απο 500 χιλιόμετρα τη μέρα. Με τον κινητήρα να δουλεύει σταθερά επί ώρες και να μην νοιάζεται. Τι κι αν δεν πάει γρήγορα. Δεν χρειάζεται. Άλλωστε στην εθνική μην ξεχνάτε ότι με ένα προσπέρασμα απλά κερδίζετε χρόνο ίσο με ένα κατούρημα στην επόμενη στάση. Άντε σ' όλη την ημέρα να κερδίσεις μισή ώρα.
Άρα σημασία έχει το ταξίδι.
Και το να φτάσεις. Σώος.
Και η παρέα. Ειδικά αυτή είναι πολύ σημαντική όταν φτάσεις.
Στη διαδρομή λοιπόν δεν βιάζεσαι.
Την απολαμβάνεις.
Και αφήνεις και τον κινητήρα να την απολαύσει. Για να καταλάβετε τη διαφορά, μέσα στην πόλη η μηχανή μου πίνει τα 15 λίτρα καυσίμου σε 180 χιλιόμετρα. Έξω από αυτή με ένα ντεπόζιτο διένησε 280!
Η μηχανή λοιπόν είναι έτοιμη να δουλέψει μονότονα όσο της ζητήσεις.
Πρέπει να είναι και ο αναβάτης.
Έτοιμος να μην μιλήσει σε κάποιον για αρκετή ώρα, καθώς ο αέρας φυσάει στα αυτιά του.
Έτοιμος να αυτοσυγκέντρωθεί στον δρόμο (επικίνδυνο να ταξιδεύει το μυαλό πάνω στην μηχανή) και ταυτόχρονα να μπορεί να βυθιστεί στις σκέψεις του. Και δεν εννοώ τίποτα βαθυστόχαστες σκέψεις. Αυτές τις αφήνω στους ποιητές. Είναι ωραίο όμως να είσαι κάποιες στιγμές μόνος σου και να μπορείς να σκέφτεσαι. Πόσες φορές το κάνεις;
Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την λακούβα που έρχεται κατά πάνω σου με 120. Είναι κάτι σαν τις γάτες που μπορούν να κοιμούνται για ώρες και ξαφνικά ξυπνάνε με τις τρίχες όρθιες απέναντι σε έναν σκύλαρο.
Όλα αυτά τα έζησα σε μία μικρή διαδρομή που έκανα για πρώτη φορά με τέσσερις φίλους Harleαδες πηγαίνοντας στην Αράχωβα στις 24 Μαρτίου και γυρίζοντας στις 25. 170 χιλιόμετρα πήγαινε, 170 έλα. Σχεδόν τίποτα. Στο πήγαινε μας χρειάστηκαν τρεις ώρες, καθώς έβρεχε και έκανε κρύο, οπότε σταματήσαμε για να βάλουμε αδιάβροχα και μειώσαμε την ταχύτητά μας λόγω των βρεγμένων δρόμων. Η επιστροφή όμως έγινε κάτω από πολύ ωραίες συνθήκες, ήταν ξεκούραστη και ευχάριστη.
Έχει μία φοβερή αίσθηση η πορεία μαζί με άλλες μηχανές. Είναι συμοριέ. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακή η συμορία. Δεν εναντιώνεσαι σε κανέναν. Αλλά ταξιδεύεις... Απλά ταξιδεύεις. Χωρίς σκοτούρες.
Έβγαλα όμως και πρακτικά συμπεράσματα από αυτό το ταξίδι.
Καταρχάς, η μηχανή μου, καίτοι του 1993 με έβγαλε ασπροπρόσωπο. Το Χοντρό Αγόρι (Fatboy) Δεν παραπονέθηκε ούτε μία στιγμή κι ας είμασταν δύο επάνω μαζί με τα πράγματά μας. Και δεν του είχα κάνει σέρβις. Απλά ανεβήκαμε πάνω και φύγαμε.
Δεύτερον: Δεν ξεβιδώθηκε τίποτα στο δρόμο. Όχι ότι δεν προκειται να συμβεί ποτέ, αλλά φαίνεται ότι αν δείχνεις προσοχή στη μηχανή οι βίδες παραμένουν στη θέση τους.
Τρίτον: Χρειάζεται απαραίτητως να αγοράσω αδιάβροχα γάντια, και πρέπει να φοράω καλύτερες κάλτσες. Ενδεχομένως να πρέπει να αγοράσω και καλύτερες μπότες. Επίσης χρειάζομαι κάποια ισοθερμικά ρούχα.
Τέταρτον και σημαντικότερον: Οι γυναίες μάλλον δεν έχουν θέση σε ένα Harleάδικο ταξίδι. Σόρρυ που το λέω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Οι γυναίκες δύσκολα εγκαταλείπουν την βολή τους (και δεν τις αδικώ) και όταν αναγκάζονται να το κάνουν γίνονται γκρινιάρες. Άλλοτε λίγο κι άλλοτε πολύ. Από την άλλη οι άντρες όταν είναι πάνω από δύο τους αρέσει να κάνουν αρκουδιές, καφρίλες, καμάκι και άλλα τέτοια που δεν άρέσουν στο άλλο φύλλο. (Πάλι δεν τις αδικώ). Θα έλεγα πάντως ότι θα χαιρόμουν πάρα πολύ να συμμετάσχει μία γυναίκα σε ένα τέτοιο ταξίδι, αρκεί να είναι πάνω στη δική της μηχανή.
Το post αναρτήθηκε και στο Blog Μοτοσυκλέτας

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Άδεια

Πόσες φορές έχετε διαβάσει κάποιον blogger να γράφει ότι λόγω της πολλής δουλειάς δεν έχει τον χρόνο να γράψει. Πολλές βάζω στοίχημα. Πιστέψτε με λοιπόν όταν έχεις άδεια συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό.
Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν (όπως καταλάβατε) είχα άδεια. Δεν άνοιξα τον υπολογιστή ούτε για αστείο. Δεν διάβασα τίποτα βρε αδελφέ. Ούτε e-mail, ούτε blog, ούτε ενημερωτικά sites (μπλιάχ), ούτε facebook (σας προλαβαίνω μην πει κανείς τίποτε ανόητο). Την πέρασα λοιπόν χαλαρά. Δεν έκανα τίποτα που να με κουράζει, που να χρειάζετε σκέψη, που να απαιτεί συγκέντρωση.
Βγήκα, ήπια, κοιμήθηκα, είδα τηλεόραση, πήγα εκδρομή, έπαιξα baseball, έφαγα έξω, συνάντησα φίλους, είδα σινεμα και έκανα και κάποια μικροπράγματα που λόγω δουλειάς δεν προλαβαίνω. Όχι ότι τα πρόλαβα όλα, αλλά τέλος πάντων.
Το καλύτερο όλων ήταν ότι δεν χτύπαγε το κινητό μου. Ή μάλλον ότι δεν χτύπαγε τόσο συχνά όπως όταν εργάζομαι. Επίσης ήμουν ήσυχος ότι όταν χτύπαγε δεν ήταν το γραφείο.
Σήμερα λοιπόν Παρασκευή είναι η τελευταία ημέρα της άδειάς μου. Πραγματικά νοιώθω ότι ξεκουράστηκα αρκετά και αύριο θα επιστρέψω στην δουλειά μου και την καθημερινότητά μου με ευχαρίστηση.

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Άλλο Απεργία κι άλλο Απεργία

Δεν ξέρω αν τελικά μπορεί όλοι οι άνθρωποι να είναι ευχαριστημένοι με όλα όσα γίνονται γύρω τους, αλλά φαίνεται ότι εγώ και οι αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ δεν πρόκειται να συμβαδίσουμε.
Πριν από λίγο καιρό (αν θυμάστε) έγραφα ότι αν θέλουμε να διεκδικήσουμε κάτι στο ασφαλιστικό θα έπρεπε να κατεβούμε σε απεργία διαρκείας έτσι ώστε να αναγκάσουμε τους εργοδότες (και δει τους εκδότες) να ζητήσουν εκείνοι από την κυβέρνηση να μας δώσει ότι ζητάμε, προκειμένου να ξαναβγάλουν τις εφημερίδες τους και να επιστρέψουν στα ταμεία τους τα διαφημιστικά έσοδα. Επίσης έλεγα (και επιμένω) ότι οι συνεχιζόμενες μεμονομένες 24ωρες απεργίες απλά είναι χάσιμο μεροκάματου και τίποτα πάρα πάνω. Άσε που ξεκουράζονται οι τηλεθεατές και ανακαλύπτουν ότι μία ημέρα χωρίς την πάρτη μας δεν χάνουν και τίποτα.

Τώρα όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.
Η ΕΣΗΕΑ λοιπόν στην σημερινή της συνεδρίαση (18/3) αποφάσισε 48ωρη απεργία, την Τετάρτη 19 και την Πέμπτη 20. Πραγματικά δεν κατάλαβα γιατί έγινε αυτό. Πρώτον εμείς σχεδόν έχουμε πετύχει να έχουμε ξεχωριστό ταμείο και επομένως η 24ωρη στις 19 ήταν απλή συμπαράσταση στους υπόλοιπους. Οι υπόλοιποι όμως (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) θεωρούν ότι η προσφορά μας στον αγώνα τους (αφού απεργούμε μόνο για να μην μας πάρουν με τις λεμονόκουπες) θα ήταν καλύτερη αν απεργούσαμε στις 18 έτσι ώστε να καλυφθεί τηλεοπτικά η απεργία στις 19. Ούτε την προηγούμενη φορά τους κάναμε το χατήρι, ούτε τώρα.
Αντιθέτως, βγήκαμε πλέον βασιλικότεροι του βασιλέως και διευρύναμε την απεργία μας και στις 20. Άρα ούτε την επομένη δεν θα δει κανείς αν ήταν μεγάλη η απεργιακή κινητοποίηση. Αν είχε παλμό το συλλαλητήριο, αν είχε κόσμο η πορεία. Επίσης την Πέμπτη η ΓΣΕΕ θα έχει νέα συγκέντρωση μπροστά από τη Βουλή, την ώρα που θα ψηφίζεται το νομοσχέδιο.

Αν λοιπόν τα ΜΑΤ ξεκινήσουν ένα βρωμόξυλο έξω από τη Βουλή ποιός θα το καταγράψει;
Αν την ίδια στιγμή τα ΜΑΤ μπουκάρουν στην Χωματερή και σπάσουν τα (ξερά ή αλήθεια είναι) κεφάλια των ΠΟΕ-ΟΤΑδων ποιός θα το καταγράψει;
Αν αναλόγως γίνει της πουτάνας μπορστα στην ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ποιός θα το καταγράψει;
Απορώ λοιπόν, προσφέρουμε με την 48ωρη απεργία μας κάτι στον αντιασφαλιστικό αγώνα; Ή μήπως προσφέρουμε στην κυβέρνηση με την απουσία μας;
Απορία ψάλτου βηξ...

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Πολιτική. Μπλιάχ

Τελικά το ΠΑΣΟΚ είναι όντως οικογενειακό μαγαζί...
Ο Αντρέας το άνοιξε ο Γιωργάκης θα το κλείσει!

Να μου το θυμηθείτε. Μετά από αυτό το συνέδριο ο μόνος χαμένος θα είναι ο Τσίπρας.

Πως τα φερε η ΝΔ, πως τα πήγε, κατάφερε για άλλη μία φορά πριν συμπλήρωσει εξάμηνο να ξαναμιλάμε για εκλογές.

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Ανωμαλία



Το βιντεάκι είμαι σίγουρος ότι το έχετε δει. Αν δεν το έχετε δει (και είστε πολέμιοι του Facebook) δείτε το θα το φχαριστηθείτε. Αν πάλι δεν είστε πολέμιοι του Facebook σίγουρα θα σας έχει έρθει στο Funwall, το Superwall, ή το απλό Wall ή όποιο άλλο wall γουστάρετε.
Εμένα μου ήρθε μία μέρα από τέσσερις φίλους. Και το πρώτο πράγμα που αναλογίστηκα ήταν: "Μα είμαστε εντελώς ανώμαλοι. Στέλνουμε μέσω Facebook τραγούδι εναντίον του Facebook; Ας αποφασίσουμε επιτέλους. Το γουστάρουμε αυτό το πράγμα ή όχι;"
Γι αυτό και δεν το προώθησα μέσω Facebook. Το έβαλα εδώ. Θα μου πείτε σημειολογική λεπτομέρεια. Δεν έχετε άδικο.

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008

Γαμώ το Ασφαλιστικό μου Γαμώ!!!!!!!!!!

Εσάς θα σας γαμήσει όταν φτάσετε τα 65. Εμένα με γαμεί από τώρα.

Υ.Γ. Ακούς Κοπτοραπτού!

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Δημοσιογραφία spot


Το τί σφαλιάρα τρώει εδώ και μήνες η δημοσιογραφική επαγγελματική ιδιότητα δεν περιγράφμεται. Και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πέφτουν πιο πολλές και πιο δυνατές. Από τα ανώνυμα blog και τις συναλλαγές με την κυβέρνηση, μέχρι τα DVD και τα καθημερινά παράθυρα όπου γίνεται το σιμπούρμπουλο κάθε βράδυ. Ούτε επίτηδες να το κάναμε. Ή μήπως το κάνουμε; Χθες εκείνος ο Καψαμπέλης πήρε σβάρνα όλα τα παράθυρα, και σε κάθε εμφάνισή του εκνευριζόταν όλο και περισσότερο. Ειδικά στο Mega πραγματικά ξέφυγε. Τί τα έσουρε στον Οικονομέα (πρωην αναρχικός κι αυτός τρομάρα του) τί ζήτησε να παρέμβει για χάρη του ο Πρωθυπουργός, τί ότι θα κάνει απεργία πείνας έξω από το Μαξίμου και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Είναι πάντως πάρα πολύ αστείο πως καταφέρνουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Μόλις πέσει ένας πέφτουν όλοι από πάνω του να τον φάνε. Ο καθένας για τους λόγους του. Επειδή κάποτε τον είχε αρχισυντάκτη, επειδή του είχε πάρει ένα αποκλειστικό, επειδή έχει πλάκα η φάση... Ωραία, ε;


Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

ΒΡΗΚΑ ΕΝΑΝ ΞΑΔΕΛΦΟ

Πρεπει να σας πω (όσο κι αν περιαυτολογήσω) ότι είμαι πολύ περίφανος για το επίθετό μου. Είναι λιγάκι ρηχό αυτό σαν δήλωση, το ξέρω, αλλά την ίδια στιγμή είναι και η αλήθεια οπότε και δεν μπορώ να το κρύψω. Λόγω αυτής μου της αυταρέσκιας πολύ συχνά θαυμάζω κι άλλα επίθετα, και θεωρώ τυχερούς τους κατόχους τους, όπως Προεστός, Αγαπητός, Βενιζέλος (όταν είναι αληθινό, όχι όταν είναι ψευδώνυμο) Δούκας, Βασιλιάς, Κούρος για να πω μερικά ανθρώπων που γνωρίζω, ενώ την ίδια στιγμή οικτίρω ανθρώπους που έχουν τραγικά ονόματα όπως Κολοκούτσας για να πω το όνομα ενός κολητού μου (ο οποίος ελπίζω να μην διαβάζει αυτή τη στιγμή).

Τέλος πάντως επιστρέφω σε εμένα. Δύο από τα χαρακτηριστικά του επιθέτου μου που γουστάρω είναι:

Πρώτον ότι σημαίνει κάτι και επομένως έχω την δυνατότητα με μια απλή μετάφραση να δίνω ένα υπέροχο όνομα στον blog μου και
Δεύτερον είναι μοναδικό, καθώς δεν υπάρχει καμία άλλη οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο που να έχει αυτό το όνομα.

Πιάνομαι λοιπόν από το δεύτερο χαρακτηριστικό και σας λέω ότι μέσω Facebook, βρήκα έναν μακρυνό μου ξάδελφο του οποίου την ύπαρξη ούτε και γνώριζα. Ο Matthew λοιπόν ζει στην Νέα Υόρκη και είναι απόγονος ξάδελφου του πατέρα μου. Τον ανακάλυψα χτυπώντας το επίθετό μου στην αναζήτηση, η οποία έβγαλε εμένα, τον πρώτο μου ξάδελφο (με τον οποίο και μεγαλώσαμε μαζί) και τον Matthew. Πραγματικά έννοιωσα πολύ όμορφα. Αιστάνθηκα ότι γουστάρω πάρα πολύ να γνωρίσω αυτό το 26 χρονο αγόρι του οποίου ούτε και την εικόνα δεν ξέρω. Ψαχουλεύοντας στο προφίλ του βρήκα ένα site με φωτογραφίες που διατηρεί, όπου σχεδόν σε καμία δεν υπάρχουν πρόσωπα. Έχει κυρίως τοπία και ωραίες φωτογραφικές συνθέσεις. Σε μία εμφανίζεται ένα πρόσωπο το οποίο μάλιστα θα έλεγα ότι μοιάζει με τον πατέρα μου. Ελπίζω να είναι όντως αυτός.


Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

BACK TO GREECE

Φίλοι μου καλοί επέστρεψα. Που κακόχρονο νάχα. Κάθε φορά που επιστρέφω από το εξωτερικό το μετανοιώνω. Μην μου πείτε μαλακίες του τύπου "η χώρα μας, το σπίτι σου, η πατρίδα σου" και άλλες τέτοιες, δεν πείθεμαι. Κάθε φορά τα ίδια. Κάθε φορά αναλογίζομαι πόσο πίσω ζούμε σε αυτή τη χώρα. Πόσο κάφροι είμαστε όλοι. Κι όποιος προσβληθεί ξυδάκι on the rocks και στη γωνιά τιμωρία μπας και ξεκινήσει εσωτερικό τουρισμό και καταλάβει βαθιά μέσα του πόσο παπάρας είναι.
Ζούμε σε μία χώρα υπέροχη όπως λέμε, την οποία καταστρέφουμε μέρα με την μέρα. Να πω για τα περιβαλλοντικά; Ποιός από εμάς κάνει ανακύκλωση; Σοβαρή όμως ανακύκλωση. Στη Γερμανία ανακοικλώνουν το 60% των σκουπιδιών τους. Εδώ τα τελευταία 20 χρόνια ψάχνουμε που θα κάνουμε σύγχρονο χώρο επεξεργασίας σκουπιδιών και δεν τα καταφέρνουμε. Γιατί; διότι πολύ απλά, κανείς δεν πιστεύει (και έχει δίκιο) ότι το κράτος θα κάνει καλή δουλειά, ότι οι εγκαταστάσεις θα είναι της προκοπής και ότι στα επόμενα χρόνια η διαχείριση των σκουπιδιών δεν θα μετατρέψει όλη την περιοχή σε Άνω Λιόσια.

Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Είπατε τίποτα; Χθες μόλις είδα στις ειδήσεις ότι φτιάξαμε το πρώτο φωτοβολταϊκό πάρκο. Ενώ αιολικά πάρκα; Που τα είδατε; Άντε ένα στην Εύβοια. Όσο μακρύτερα γίνεται για να μην τα βλέπουμε. Κι όμως έξω από το Αμβούργο είχε όσες ανεμογεννήτριες χωρούσε το μάτι σου. Ήταν όμορφες; Όχι, αλλά απαραίτητες.

Ζεστό νερό; Μάλιστα. Οι άνθρωποι δεν έχουν στα σπίτια τους ούτε Θερμοσίφωνες, ούτε καυστήρες για να μην χαλάνε ηλεκτρικό και πετρέλαιο. Το ζεστό νερό στις βρύσες και τα σώματα μεταδίδεται κεντρικά και το πληρώνεις όσο χρησιμοποιείς. Το κάθε σπίτι έχει δύο μετρητές νερού: Έναν ζεστού κι έναν κρύου. Και τα σώματα ζεστά όποτε θες. Είπατε τίποτα;

Α μην ξεχάσω και το άλλο το καταπληκτικό. Το Καλημέρα. Αυτό το γαμημένο το Καλημέρα. Γιατί δεν λέμε ποτέ Καλημέρα σε αυτή τη χώρα; Γιατί είμαστε μουρτζούφλιδες; Γιατί μας είναι δύσκολο να χαιρετήσουμε έναν ξένο, με τον οποίο όμως βρισκόμαστε στο ίδιο ασανσέρ; στο ίδιο κατάστημα; στην ίδια καφετέρια. Όποτε επιστρέφω από το εξωτερικό επηρεασμένος λέω καλημέρα στο γραφείο μου σε ανθρώπους που δεν ξερω μεν, που όμως δουλεύουμε στην ίδια εταιρία και με κοιτάζουν σαν να είμαι τρελός. Και δεν είναι μόνο οι Γερμανοί που λένε καλημέρα στον Βενζινά τους, είναι και οι σκατόγαλλοι (τους οποίους θεωρούμε γουρούνια εμείς οι εκλεπτισμένοι) είναι και οι άγγλοι (που τους θεωρούμε πούστηδες εμείς οι άντρακλες) είναι και οι Ελβετοί (που τους θεωρούμε ξενέρωτους) και όλοι. Μόνο που εμείς δεν λέμε καλημέρα, οπότε την κάνουμε τραγούδι. Κι ας πέσει χάμο η πουτάνα.

Να αρχίσω μήπως με τις διαβάσεις πεζών, ή μηπως θα το θεωρήσετε περιττό; Νομίζω πως ξέρω την απάντηση, οπότε σας παραπέμπω σε ένα καταπληκτικό βιντεάκι του Bruno Bozzeto. Είναι Ιταλός σκιτσογράφος και τελευταία φτιάχνει βιντεο με flash. Απλά όπου λέει Ιταλία βάλτε Ελλάδα και θα καταλάβετε.

http://www.infonegocio.com/xeron/bruno/italy.html

Με γκρίνια θα μου πείτε γύρισες. Ναι δυστυχώς. Πάντα το παθαίνω. Βασική αιτία ότι παιρνάω καλά εκεί που πηγαίνω. Αλλιώς δεν θα γκρίνιαζα. Θα σώπαινα.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Στην Γερμανία


Off to Germany. Τα λέμα σε τέσσερις ημέρες. Φιλιά σε όλους

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Γέλιο σε λάθος ώρα

ATTACHMENT: Αφού δείτε το βίντεο διαβάστε και τα σχόλια του nikosm, τον οποίο και ευχαριστώ ιδιαίτερα για την συμβολή του στην ακρίβεια των στοιχείων που εμφανίζονται σε αυτό το blog. Thanks man.


Τραγική στιγμή Τηλεπαρουσιαστή. Ο χειρότερος εχθρός του το νευρικό γέλιο σε λάθος ώρα. Η εκπομπή που θα παρακολουθήσετε μεταδόθηκε ζωντανά σε κάποια Σκανδιναβική (αν ακούω σωστά) χώρα, όπου οι καλεσμένοι συζητούν τα προβλήματα που τους δημιούργησαν τα ιατρικά λάθη μετά από μία επέμβαση.
ENJOY

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008

Πάλι καλά

Εχθές λοιπόν βρέθηκα στο Μέγαρο Μουσικής, στην εκδήλωση του ΣΕΒ με βασικό καλεσμένο τον Bill Gates. Είχε πολύ πλάκα η όλη ιστορία, καθώς αυτός ο τύπος μπορούσε να μας αγοράσει όλους μαζί εκείνη τη στιγμή κι έτσι όλοι του έγλυφαν τα απ' αυτά, φοβούμενοι ότι κινδυνεύουν.
Το καλύτερο όμως ήρθε στην έναρξη της εκδήλωσης. Μόλις χαμήλωσαν τα φώτα και καταλάγιασε το κοινό, ακούστηκε από τα μεγάφωνα μία γυναικεία φωνή που είπε με στόμφο σαν να παρουσίαζε τον σκόρερ του γκολ που μόλις μπήκε:
"Κυρίες και κύριοιοιοι... ο δημοσιογράφοοοος... ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ!!!!!"

......σιγή......

......ακούγεται ένα κλαπ που πνίγεται αυτομάτως......

......σούσουρο....... (σιγά μη σας χειροκροτήσουμε λαμόγια)

Τότε εμφανίστηκε ο Νικολάκης, ψηλός, ευθυτενής, με τα μαλλιά του στη θέση τους, πρώην ό,τι θέλετε να του προσάψετε και στο έκτο του βήμα προς το πόντιουμ το κοινό τον φιλοδώρησε με ένα χλειαρό, χαριστικό χειροκροτηματάκι.

Εκεί έχουμε φτάσει κυρίες και κύριοι. Πάλι καλά που δεν του πέταξαν και τίποτα.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

Who's on First

Φίλοι καλοί σε μισή ωρίτσα φεύγω για τον σημαντικότερο αγώνα Baseball αυτού του πρωταθλήματος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη. Αν η ομάδα μου κερδίσει θα πάρουμε μετάλλιο, αλλιώς θα πάρουμε τα αρχίδια μας. Μέσα λοιπόν σε αυτό το πνεύμα (και επειδή τελευταία έχουμε χάσει την μπάλα) σας παραθέτω ένα κλασικό σκετς, των Άμποτ και Κοστέλλο. Λέγεται Who's on First. Όπου first εννοείται η πρώτη βάση, second η δεύτερη βάση και πάει λέγοντας.
Και επειδή τα καλά πράγματα οφείλουν να είναι διαχρονικά για αναρωτηθείτε λοιπόν και στη χώρα μας αυτή την περίοδο... Who's on First?



Attachment
Δυστυχώς έχασα, αλλά δεν πειράζει. Το παιχνίδι θα το κερδίσω στα χαρτιά λόγω αντικανονικών συμμετοχών των αντιπάλων. Δεν με τιμά το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε. Πάντως κέρδιζα στην αρχή 6-0. Τελικά η ομάδα μου δεν άντεξε την πιεση της επίθεσης των αντιπάλων και το σκορ ανετράπει. Πάντως -ως προπονητής τρομάρα μου- έχω όλες τις ευθύνες. Άργησα να κάνω αλλαγές παικτών και όταν τις έκανα όλα είχαν τελειώσει.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008

Κωλοφεράντζα

Λοιπόν για αρχή να ξεκαθαρίσω ότι Λάκη δεν είδα. Όχι ότι δεν θα έβλεπα, αλλά απλά έτυχε να μην είμαι στο σπίτι. Ήμουν έξω. Έχω αποφασίσει όμως ότι τα TV event όταν τα χάνει κανείς, απλά τα χάνει και δεν χάνετε ο κόσμος. Φύγανε, θα έρθουν άλλα. Ένας φίλος θέλει να μου το φέρει γραμμένο σε DVD, αλλά τελευταία τα DVD τα φοβάμαι. Προτιμώ cash.
Ο λόγος λοιπόν που δεν έπαθα και κανένα λαλά που δεν έγινα το 68% της Τρίτης βράδυ, είναι διότι νομίζω ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τα όρια που η ίδια η ζωή ειναι πιο αστεία από τη σάτιρα. Και εξηγούμαι.
Την Τρίτη, καθώς μόνταρα (κάποιοι δουλεύουμε για να βγάλουμε μια ζωή 1 εκατομμύριο ευρώ - τόσο τα υπολογίζω) ήταν ανοιχτή η τηλεόραση στην Ελληνοφρένια. Ήταν όμως κλειστός ο ήχος. Κάποια στιγμή ο Καλαμούκης πέρασε το πλάνο της διαφήμισης του Μάκη με τον Θέμο μέσα στην μπανιέρα.
Πόσο γέλασα Θεέ μου!!!!

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008

Τομ, τομ, τομ, χιτ χατ, χιτ χατ, χιτ χατ

Δεν είναι απαραίτητο να το δείτε μέχρι το τέλος. Άλλωστε το πολύ το κύριε ελλέησον τον βαριέται κι ο παπάς. Δείτε λίγο και απλά αναλογιστείτε τί κάνατε όταν είσασταν 12 ετών.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Πως είπατε;

Το άκρον άωτον την διαπλοκής: Ο Θέμος έχει για δικηγόρο τον Τσοβόλα. Τί άλλο να πει κανείς.

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2008

Ο Πολύ Μεγάλος Αδελφός

Σε αυτό τον κόσμο τίποτα δεν είναι αθώο. Θα μου πείτε "δεν το ήξερες μεγάλε;" Θα σας απαντήσω ότι το ήξερα, όμως τρομάζω κάθε φορά που αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Το ίδιο ισχύει και για τα blogs μέσω των οποίων αυτή τη στιγμή επικοινωνούμε, το ίδιο ισχύει και για το facebook το οποίο σίγουρα δεν είναι ένα απλο σύστημα ηλεκτρονικού τσιμπίματος και αποστολής ψηφιακών δώρων, το ίδιο ισχύει και για τα e-mail, για τα κινητά τηλέφωνα, τις πιστωτικές κάρτες και της θειάς μας το μ....
Ίσως επειδή πάντα έχω μέσα στο μυαλό μου αυτή την πραγματικότητα, γι αυτό και δύσκολα φανατίζομαι με κάτι, και ενώ αρχικά αφιερώνω κάποιον από τον χρόνο μου, στη συνέχεια τον μειώνω βάζοντας τα πράγματα στο επίπεδο που εγώ νομίζω ότι του αξίζουν. Το ίδιο έχει γίνει και με τα blogs, το ίδιο με το facebook, το ίδιο και με τη θεία μου.
Όλα αυτά τα γράφω διότι θα ήθελα να διαβάσετε το κείμενο που ανάρτισε στο facebook ο καλός μου φίλος Μάνος Αντώναρος.


Xθες το απόγευμα καθώς ήμουν στο FB, ξαφνικά η σελίδα μου χάθηκε από μπροστά μου. Στην πραγματικότητα μου ζήτησε το FB να επιβεβαιώσω το e-mail και το password μου. Υπέθεσα ότι είναι ένα από τα e-τερτίπια.Το επιβεβαιώσα και ω του θαύματος μου΄ρθε μια πληροφορία ότι my account is disabled. Tρελλάθηκα. Ταυτόχρονα με παρέπεμψαν στο help όπου είχε όλες τις FAQ, για την περίπτωση μου. Με λίγα λόγια: επειδή είχα πολλούς friends (νομίζω λίγο περισσότερους από 300) αρα και αντιστοιχα adds και ακόμα περισσότερα messages…φοβήθηκαν abuse εκ μέρους μου και καταχρηση του... site.Τους έγραψα ενα χεστήριο e-mail, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα με γράψουν και εκείνοι. Δικό τους είναι το χωράφι, ότι θέλουν το κάνουν. Ομως... πάντα βλέπετε, υπάρχει ενα καίριο ομως. Ως blogger εχω πολλούς αναγνώστες –φίλους που με ακολούθησαν κι εδώ (αφού έγραψα θετικά μερικές φορές για το FB στο blog μου.Χωρίς να μαρέσουν οι αριθμοί, θα σας έλεγα ότι πάνω από 500 άτομα μπαίνουν καθημερινά στο blog μου... Φυσικό είναι να θέλουν π.χ. να δουν πιο ολοκληρωμένη την φωτογραφική μου δουλειά στα albums του FB. Φυσικό είναι να θέλουν να μου δείξουν το πρόσωπό τους, τη ζωή τους, την οικογένεια τους, τους φίλους ή τα αγαπημένα τους μέρη... Ολα αυτα η ανωνυμία των blogs , δεν τα επιτρέπει. Φυσικό είναι να ήθελα να τους γνωρίσω καλύτερα κι εγώ... Φυσικά και συμμετείχα στα περισσότερα applications, φυσικά και γνωρισα καινούργιο κόσμο, φυσικά και έφαγα πόρτα, φυσικά και έκλεισα πόρτες...Βρέθηκα με ανθρώπους που είχα χρόνια να μιλήσω κ.λ.π. Ολοι το ίδιο δεν κάνουμε ή κάνω λάθος;Δεν προσέβαλα όμως κανέναν και καμμία. Και αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη, παρακαλώ να το αναφέρει AMEΣΩΣ και ΕΛΕΥΘΕΡΑ... Τουλάχιστον προσωπικά ποτέ κανείς δεν μου διαμαρτυρήθηκε για κάτι έστω παρόμοιο. Μονον εναν άνθρωπο εκανα δυο φορές ignore γιατι δεν μου έδινε επαρκείς εξηγήσεις, από πού γνωριζόμασταν και όχι επειδή έκανε κάτι ενοχλητικό. Ως δημοσιογράφος, όπως καταλαβαίνετε, το FB δεν είναι για μένα απλώς ενα e-παιγνίδι για να περνάω μόνο την ώρα μου. Φυσικά είναι και παιγνίδι και στις ατέλειωτες βραδινές ώρες (οι φίλοι μου το ξέρουν) που δουλεύω στον υπολογιστή...στα διαλείματα μου, αντί να βλέπω τηλεόραση...μπαίνω στο FB… Τότε που κανείς δεν ειναι on line.Ομως ποστάρω και κείμενα, που τα υπογράφω και τα υπέγραφα πάντα και σε e-μερη που οι υπόλοιποι είχαν nicknames. Γι’ αυτο μαρέσει εδώ. Παρατηρώ ανθρώπους, γιατί πώς αλλιώς θα γράψω ενα χρονογράφημα, τη γνώμη μου, την άποψη μου ή την κριτική μου; Ωραιο ειναι να φωτογραφίζεις π.χ. τα Emo. Ομως ρεπορτάζ δεν είναι μόνο η απεικόνιση. Για να τα προσεγγίσω έπρεπε να μπω στις σελίδες τους... να μιλήσω μαζί τους... να δω αν αντιδρούν ή όχι... Το FB ήταν ο καλύτερος δρόμος. Και αυτα πολυ-πολυ φιλικά.Ποστάρω φωτογραφίες ανθρώπων (βασικά γυναικών) ανα θέμα και δεν το κάνω καθόλου τυχαία. Το κάνω γιατί το συγκεκριμένο θέμα π.χ. Rain in Athens, προστατεύει τα ιδια τα πρόσωπα. Τωρα ποιός τις προστατεύει, αφου δεν υπάρχει ο λογαριασμός μου που να αποδεικνύει τον λόγο δημοσίευσης τους;Ας μην το πολυλογώ...υποθέτω ότι καταλαβαίνετε τί εννοώ. Στα παλιά μου τα παπούτσια το FB. Υπάρχει και το MySpace και άλλα και άλλα ακόμα περισσότερα που θάρθουν. Στα παλιά μου τα παπούτσια και η δουλειά μου. Αλλο με απασχολεί.Εδω δεν τους αρέσει το ΤΟΟ ΜUCH search, ούτε το ΤΟΟ ΜUCH add, ούτε το TOO MUCH messaging, ούτε οι ΤΟΟ ΜUCH pictures, (αφού το μηχάνημα μετράει αριθμούς κι όχι περιεχόμενο), ούτε το TOO MUCH are U interested?... Αν κάνεις κάτι ΤΟΟ ΜUCH (απ’ αυτά που προτείνουν σαν applications) τότε they just kick u out. Το χειρότερο είναι ότι το τί είναι TOO MUCH ειναι άγνωστο. Δεν κατάλαβα. Ειλικρινά δεν κατάλαβα. Πόσες φορές επιτρέπεται το search στο Google;Πόσα μηνύματα στο MSN;Πόσες φωτο στο Flickr;Πόσα comments στο blogspot;Ωχ! Λέτε να υπάρχει limit?Αν ναι... που εδω υπάρχει... σας πληροφορώ ότι είναι η αρχή του τέλους της απίστευτης ελευθερίας που απολαύσαμε μέχρι σήμερα στο διαδίκτυο. Το’χε επισημάνει πρίν απο μερικά χρόνια ο μεγάλος Νεγκρεπόντε σε μια συνέντευξη του (νομίζω) στο «Ε» της Κ. Ελευθεροτυπίας. Στο Facebook είδα πολλά accounts Eλλήνων πολιτικών. Σοβαρών πολιτικών. Αναρωτιέμαι αν γνωρίζουν, πώς όταν πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές και πλακωθούνε στα adds, θα τους πετάξουν έξω με φόβο μπας και … abuse τους ψηφοφόρους. (Λάθος παράδειγμα ε; Χαχαχαχαχα) Αναρωτιέμαι αν οι ελληνικές εταιρίες που διαφημίζονται στο FB, γνωρίζουν αυτην την λεπτομέρεια. Οτι δηλαδή οι πελάτες τους (οι friends ντε) πρέπει να είναι σε περιορισμένο αριθμό και η αυξησή τους (άρα και η αντιστοιχη αυκηση ανταλλαγής πληροφοριών και το e-πηγαινέλα) απαγορεύεται ρητά.Πώς το ξέρουν άλλωστε οι τύποι στο FB ότι δεν είχα πληρώσει euro για να αγοράσω π.χ. gifts για τους φίλους μου; Δεν είχα, αλλά εκείνοι πού το ξέρανε; Και αν είχα αγοράσει, θα μου επέστρεφαν τα χρήματα μου; Σε χώρες όπως στην Ελλάδα, που δεν έχουν οργανωμένους φοιτητικούς, μαθητικούς, σπουδαστικούς συλλόγους και καμμιά παράδοση σε τέτοιου είδους πράγματα, είναι απολύτως φυσολογικό το FB να μην είναι ένα απλό site ευρέσεως παλιών συμμαθητών και συμφοιτητών.Διαμαρτυρομαι γιατί δεν μαρέσει να με προσβάλουν χωρίς λόγο. Και πιο πολύ ακόμα όταν αυτο το κάνει ενα υπερσύγχρονο σύστημα-πρόγραμμα... πού απλώς μετράει αριθμούς και τα limits τους.Είμαι υπέρ των rules. Aντιλαμβάνομαι επίσης την ανάγκη να βάλουν rules. Oμως όπως έγραψα και στο e-mail μου προς το FB (το μηχάνημα δηλαδή)... αν οι rules δεν έχουν την δυνατότητα της ευλυγισίας (δεν εννοούσα με τον ελληνικό τρόπο) ανά ειδική περίπτωση, τότε είναι rules για να στεγνώνουν την ελευθερία.Είμαι απολύτως σίγουρος ότι το FB είναι νομικά καλυμμένο. Dura lex sed lex (σκληρός νόμος , αλλά νόμος) έλεγαν οι Ρωμαίοι. Θυμάται κανείς τί απέγινε η άλλοτε dura Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;