Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008

Πάλι καλά

Εχθές λοιπόν βρέθηκα στο Μέγαρο Μουσικής, στην εκδήλωση του ΣΕΒ με βασικό καλεσμένο τον Bill Gates. Είχε πολύ πλάκα η όλη ιστορία, καθώς αυτός ο τύπος μπορούσε να μας αγοράσει όλους μαζί εκείνη τη στιγμή κι έτσι όλοι του έγλυφαν τα απ' αυτά, φοβούμενοι ότι κινδυνεύουν.
Το καλύτερο όμως ήρθε στην έναρξη της εκδήλωσης. Μόλις χαμήλωσαν τα φώτα και καταλάγιασε το κοινό, ακούστηκε από τα μεγάφωνα μία γυναικεία φωνή που είπε με στόμφο σαν να παρουσίαζε τον σκόρερ του γκολ που μόλις μπήκε:
"Κυρίες και κύριοιοιοι... ο δημοσιογράφοοοος... ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ!!!!!"

......σιγή......

......ακούγεται ένα κλαπ που πνίγεται αυτομάτως......

......σούσουρο....... (σιγά μη σας χειροκροτήσουμε λαμόγια)

Τότε εμφανίστηκε ο Νικολάκης, ψηλός, ευθυτενής, με τα μαλλιά του στη θέση τους, πρώην ό,τι θέλετε να του προσάψετε και στο έκτο του βήμα προς το πόντιουμ το κοινό τον φιλοδώρησε με ένα χλειαρό, χαριστικό χειροκροτηματάκι.

Εκεί έχουμε φτάσει κυρίες και κύριοι. Πάλι καλά που δεν του πέταξαν και τίποτα.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

Who's on First

Φίλοι καλοί σε μισή ωρίτσα φεύγω για τον σημαντικότερο αγώνα Baseball αυτού του πρωταθλήματος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη. Αν η ομάδα μου κερδίσει θα πάρουμε μετάλλιο, αλλιώς θα πάρουμε τα αρχίδια μας. Μέσα λοιπόν σε αυτό το πνεύμα (και επειδή τελευταία έχουμε χάσει την μπάλα) σας παραθέτω ένα κλασικό σκετς, των Άμποτ και Κοστέλλο. Λέγεται Who's on First. Όπου first εννοείται η πρώτη βάση, second η δεύτερη βάση και πάει λέγοντας.
Και επειδή τα καλά πράγματα οφείλουν να είναι διαχρονικά για αναρωτηθείτε λοιπόν και στη χώρα μας αυτή την περίοδο... Who's on First?



Attachment
Δυστυχώς έχασα, αλλά δεν πειράζει. Το παιχνίδι θα το κερδίσω στα χαρτιά λόγω αντικανονικών συμμετοχών των αντιπάλων. Δεν με τιμά το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε. Πάντως κέρδιζα στην αρχή 6-0. Τελικά η ομάδα μου δεν άντεξε την πιεση της επίθεσης των αντιπάλων και το σκορ ανετράπει. Πάντως -ως προπονητής τρομάρα μου- έχω όλες τις ευθύνες. Άργησα να κάνω αλλαγές παικτών και όταν τις έκανα όλα είχαν τελειώσει.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008

Κωλοφεράντζα

Λοιπόν για αρχή να ξεκαθαρίσω ότι Λάκη δεν είδα. Όχι ότι δεν θα έβλεπα, αλλά απλά έτυχε να μην είμαι στο σπίτι. Ήμουν έξω. Έχω αποφασίσει όμως ότι τα TV event όταν τα χάνει κανείς, απλά τα χάνει και δεν χάνετε ο κόσμος. Φύγανε, θα έρθουν άλλα. Ένας φίλος θέλει να μου το φέρει γραμμένο σε DVD, αλλά τελευταία τα DVD τα φοβάμαι. Προτιμώ cash.
Ο λόγος λοιπόν που δεν έπαθα και κανένα λαλά που δεν έγινα το 68% της Τρίτης βράδυ, είναι διότι νομίζω ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τα όρια που η ίδια η ζωή ειναι πιο αστεία από τη σάτιρα. Και εξηγούμαι.
Την Τρίτη, καθώς μόνταρα (κάποιοι δουλεύουμε για να βγάλουμε μια ζωή 1 εκατομμύριο ευρώ - τόσο τα υπολογίζω) ήταν ανοιχτή η τηλεόραση στην Ελληνοφρένια. Ήταν όμως κλειστός ο ήχος. Κάποια στιγμή ο Καλαμούκης πέρασε το πλάνο της διαφήμισης του Μάκη με τον Θέμο μέσα στην μπανιέρα.
Πόσο γέλασα Θεέ μου!!!!

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008

Τομ, τομ, τομ, χιτ χατ, χιτ χατ, χιτ χατ

Δεν είναι απαραίτητο να το δείτε μέχρι το τέλος. Άλλωστε το πολύ το κύριε ελλέησον τον βαριέται κι ο παπάς. Δείτε λίγο και απλά αναλογιστείτε τί κάνατε όταν είσασταν 12 ετών.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Πως είπατε;

Το άκρον άωτον την διαπλοκής: Ο Θέμος έχει για δικηγόρο τον Τσοβόλα. Τί άλλο να πει κανείς.

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2008

Ο Πολύ Μεγάλος Αδελφός

Σε αυτό τον κόσμο τίποτα δεν είναι αθώο. Θα μου πείτε "δεν το ήξερες μεγάλε;" Θα σας απαντήσω ότι το ήξερα, όμως τρομάζω κάθε φορά που αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Το ίδιο ισχύει και για τα blogs μέσω των οποίων αυτή τη στιγμή επικοινωνούμε, το ίδιο ισχύει και για το facebook το οποίο σίγουρα δεν είναι ένα απλο σύστημα ηλεκτρονικού τσιμπίματος και αποστολής ψηφιακών δώρων, το ίδιο ισχύει και για τα e-mail, για τα κινητά τηλέφωνα, τις πιστωτικές κάρτες και της θειάς μας το μ....
Ίσως επειδή πάντα έχω μέσα στο μυαλό μου αυτή την πραγματικότητα, γι αυτό και δύσκολα φανατίζομαι με κάτι, και ενώ αρχικά αφιερώνω κάποιον από τον χρόνο μου, στη συνέχεια τον μειώνω βάζοντας τα πράγματα στο επίπεδο που εγώ νομίζω ότι του αξίζουν. Το ίδιο έχει γίνει και με τα blogs, το ίδιο με το facebook, το ίδιο και με τη θεία μου.
Όλα αυτά τα γράφω διότι θα ήθελα να διαβάσετε το κείμενο που ανάρτισε στο facebook ο καλός μου φίλος Μάνος Αντώναρος.


Xθες το απόγευμα καθώς ήμουν στο FB, ξαφνικά η σελίδα μου χάθηκε από μπροστά μου. Στην πραγματικότητα μου ζήτησε το FB να επιβεβαιώσω το e-mail και το password μου. Υπέθεσα ότι είναι ένα από τα e-τερτίπια.Το επιβεβαιώσα και ω του θαύματος μου΄ρθε μια πληροφορία ότι my account is disabled. Tρελλάθηκα. Ταυτόχρονα με παρέπεμψαν στο help όπου είχε όλες τις FAQ, για την περίπτωση μου. Με λίγα λόγια: επειδή είχα πολλούς friends (νομίζω λίγο περισσότερους από 300) αρα και αντιστοιχα adds και ακόμα περισσότερα messages…φοβήθηκαν abuse εκ μέρους μου και καταχρηση του... site.Τους έγραψα ενα χεστήριο e-mail, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα με γράψουν και εκείνοι. Δικό τους είναι το χωράφι, ότι θέλουν το κάνουν. Ομως... πάντα βλέπετε, υπάρχει ενα καίριο ομως. Ως blogger εχω πολλούς αναγνώστες –φίλους που με ακολούθησαν κι εδώ (αφού έγραψα θετικά μερικές φορές για το FB στο blog μου.Χωρίς να μαρέσουν οι αριθμοί, θα σας έλεγα ότι πάνω από 500 άτομα μπαίνουν καθημερινά στο blog μου... Φυσικό είναι να θέλουν π.χ. να δουν πιο ολοκληρωμένη την φωτογραφική μου δουλειά στα albums του FB. Φυσικό είναι να θέλουν να μου δείξουν το πρόσωπό τους, τη ζωή τους, την οικογένεια τους, τους φίλους ή τα αγαπημένα τους μέρη... Ολα αυτα η ανωνυμία των blogs , δεν τα επιτρέπει. Φυσικό είναι να ήθελα να τους γνωρίσω καλύτερα κι εγώ... Φυσικά και συμμετείχα στα περισσότερα applications, φυσικά και γνωρισα καινούργιο κόσμο, φυσικά και έφαγα πόρτα, φυσικά και έκλεισα πόρτες...Βρέθηκα με ανθρώπους που είχα χρόνια να μιλήσω κ.λ.π. Ολοι το ίδιο δεν κάνουμε ή κάνω λάθος;Δεν προσέβαλα όμως κανέναν και καμμία. Και αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη, παρακαλώ να το αναφέρει AMEΣΩΣ και ΕΛΕΥΘΕΡΑ... Τουλάχιστον προσωπικά ποτέ κανείς δεν μου διαμαρτυρήθηκε για κάτι έστω παρόμοιο. Μονον εναν άνθρωπο εκανα δυο φορές ignore γιατι δεν μου έδινε επαρκείς εξηγήσεις, από πού γνωριζόμασταν και όχι επειδή έκανε κάτι ενοχλητικό. Ως δημοσιογράφος, όπως καταλαβαίνετε, το FB δεν είναι για μένα απλώς ενα e-παιγνίδι για να περνάω μόνο την ώρα μου. Φυσικά είναι και παιγνίδι και στις ατέλειωτες βραδινές ώρες (οι φίλοι μου το ξέρουν) που δουλεύω στον υπολογιστή...στα διαλείματα μου, αντί να βλέπω τηλεόραση...μπαίνω στο FB… Τότε που κανείς δεν ειναι on line.Ομως ποστάρω και κείμενα, που τα υπογράφω και τα υπέγραφα πάντα και σε e-μερη που οι υπόλοιποι είχαν nicknames. Γι’ αυτο μαρέσει εδώ. Παρατηρώ ανθρώπους, γιατί πώς αλλιώς θα γράψω ενα χρονογράφημα, τη γνώμη μου, την άποψη μου ή την κριτική μου; Ωραιο ειναι να φωτογραφίζεις π.χ. τα Emo. Ομως ρεπορτάζ δεν είναι μόνο η απεικόνιση. Για να τα προσεγγίσω έπρεπε να μπω στις σελίδες τους... να μιλήσω μαζί τους... να δω αν αντιδρούν ή όχι... Το FB ήταν ο καλύτερος δρόμος. Και αυτα πολυ-πολυ φιλικά.Ποστάρω φωτογραφίες ανθρώπων (βασικά γυναικών) ανα θέμα και δεν το κάνω καθόλου τυχαία. Το κάνω γιατί το συγκεκριμένο θέμα π.χ. Rain in Athens, προστατεύει τα ιδια τα πρόσωπα. Τωρα ποιός τις προστατεύει, αφου δεν υπάρχει ο λογαριασμός μου που να αποδεικνύει τον λόγο δημοσίευσης τους;Ας μην το πολυλογώ...υποθέτω ότι καταλαβαίνετε τί εννοώ. Στα παλιά μου τα παπούτσια το FB. Υπάρχει και το MySpace και άλλα και άλλα ακόμα περισσότερα που θάρθουν. Στα παλιά μου τα παπούτσια και η δουλειά μου. Αλλο με απασχολεί.Εδω δεν τους αρέσει το ΤΟΟ ΜUCH search, ούτε το ΤΟΟ ΜUCH add, ούτε το TOO MUCH messaging, ούτε οι ΤΟΟ ΜUCH pictures, (αφού το μηχάνημα μετράει αριθμούς κι όχι περιεχόμενο), ούτε το TOO MUCH are U interested?... Αν κάνεις κάτι ΤΟΟ ΜUCH (απ’ αυτά που προτείνουν σαν applications) τότε they just kick u out. Το χειρότερο είναι ότι το τί είναι TOO MUCH ειναι άγνωστο. Δεν κατάλαβα. Ειλικρινά δεν κατάλαβα. Πόσες φορές επιτρέπεται το search στο Google;Πόσα μηνύματα στο MSN;Πόσες φωτο στο Flickr;Πόσα comments στο blogspot;Ωχ! Λέτε να υπάρχει limit?Αν ναι... που εδω υπάρχει... σας πληροφορώ ότι είναι η αρχή του τέλους της απίστευτης ελευθερίας που απολαύσαμε μέχρι σήμερα στο διαδίκτυο. Το’χε επισημάνει πρίν απο μερικά χρόνια ο μεγάλος Νεγκρεπόντε σε μια συνέντευξη του (νομίζω) στο «Ε» της Κ. Ελευθεροτυπίας. Στο Facebook είδα πολλά accounts Eλλήνων πολιτικών. Σοβαρών πολιτικών. Αναρωτιέμαι αν γνωρίζουν, πώς όταν πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές και πλακωθούνε στα adds, θα τους πετάξουν έξω με φόβο μπας και … abuse τους ψηφοφόρους. (Λάθος παράδειγμα ε; Χαχαχαχαχα) Αναρωτιέμαι αν οι ελληνικές εταιρίες που διαφημίζονται στο FB, γνωρίζουν αυτην την λεπτομέρεια. Οτι δηλαδή οι πελάτες τους (οι friends ντε) πρέπει να είναι σε περιορισμένο αριθμό και η αυξησή τους (άρα και η αντιστοιχη αυκηση ανταλλαγής πληροφοριών και το e-πηγαινέλα) απαγορεύεται ρητά.Πώς το ξέρουν άλλωστε οι τύποι στο FB ότι δεν είχα πληρώσει euro για να αγοράσω π.χ. gifts για τους φίλους μου; Δεν είχα, αλλά εκείνοι πού το ξέρανε; Και αν είχα αγοράσει, θα μου επέστρεφαν τα χρήματα μου; Σε χώρες όπως στην Ελλάδα, που δεν έχουν οργανωμένους φοιτητικούς, μαθητικούς, σπουδαστικούς συλλόγους και καμμιά παράδοση σε τέτοιου είδους πράγματα, είναι απολύτως φυσολογικό το FB να μην είναι ένα απλό site ευρέσεως παλιών συμμαθητών και συμφοιτητών.Διαμαρτυρομαι γιατί δεν μαρέσει να με προσβάλουν χωρίς λόγο. Και πιο πολύ ακόμα όταν αυτο το κάνει ενα υπερσύγχρονο σύστημα-πρόγραμμα... πού απλώς μετράει αριθμούς και τα limits τους.Είμαι υπέρ των rules. Aντιλαμβάνομαι επίσης την ανάγκη να βάλουν rules. Oμως όπως έγραψα και στο e-mail μου προς το FB (το μηχάνημα δηλαδή)... αν οι rules δεν έχουν την δυνατότητα της ευλυγισίας (δεν εννοούσα με τον ελληνικό τρόπο) ανά ειδική περίπτωση, τότε είναι rules για να στεγνώνουν την ελευθερία.Είμαι απολύτως σίγουρος ότι το FB είναι νομικά καλυμμένο. Dura lex sed lex (σκληρός νόμος , αλλά νόμος) έλεγαν οι Ρωμαίοι. Θυμάται κανείς τί απέγινε η άλλοτε dura Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;