Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Δημοσιογραφία spot


Το τί σφαλιάρα τρώει εδώ και μήνες η δημοσιογραφική επαγγελματική ιδιότητα δεν περιγράφμεται. Και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πέφτουν πιο πολλές και πιο δυνατές. Από τα ανώνυμα blog και τις συναλλαγές με την κυβέρνηση, μέχρι τα DVD και τα καθημερινά παράθυρα όπου γίνεται το σιμπούρμπουλο κάθε βράδυ. Ούτε επίτηδες να το κάναμε. Ή μήπως το κάνουμε; Χθες εκείνος ο Καψαμπέλης πήρε σβάρνα όλα τα παράθυρα, και σε κάθε εμφάνισή του εκνευριζόταν όλο και περισσότερο. Ειδικά στο Mega πραγματικά ξέφυγε. Τί τα έσουρε στον Οικονομέα (πρωην αναρχικός κι αυτός τρομάρα του) τί ζήτησε να παρέμβει για χάρη του ο Πρωθυπουργός, τί ότι θα κάνει απεργία πείνας έξω από το Μαξίμου και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Είναι πάντως πάρα πολύ αστείο πως καταφέρνουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Μόλις πέσει ένας πέφτουν όλοι από πάνω του να τον φάνε. Ο καθένας για τους λόγους του. Επειδή κάποτε τον είχε αρχισυντάκτη, επειδή του είχε πάρει ένα αποκλειστικό, επειδή έχει πλάκα η φάση... Ωραία, ε;


Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

ΒΡΗΚΑ ΕΝΑΝ ΞΑΔΕΛΦΟ

Πρεπει να σας πω (όσο κι αν περιαυτολογήσω) ότι είμαι πολύ περίφανος για το επίθετό μου. Είναι λιγάκι ρηχό αυτό σαν δήλωση, το ξέρω, αλλά την ίδια στιγμή είναι και η αλήθεια οπότε και δεν μπορώ να το κρύψω. Λόγω αυτής μου της αυταρέσκιας πολύ συχνά θαυμάζω κι άλλα επίθετα, και θεωρώ τυχερούς τους κατόχους τους, όπως Προεστός, Αγαπητός, Βενιζέλος (όταν είναι αληθινό, όχι όταν είναι ψευδώνυμο) Δούκας, Βασιλιάς, Κούρος για να πω μερικά ανθρώπων που γνωρίζω, ενώ την ίδια στιγμή οικτίρω ανθρώπους που έχουν τραγικά ονόματα όπως Κολοκούτσας για να πω το όνομα ενός κολητού μου (ο οποίος ελπίζω να μην διαβάζει αυτή τη στιγμή).

Τέλος πάντως επιστρέφω σε εμένα. Δύο από τα χαρακτηριστικά του επιθέτου μου που γουστάρω είναι:

Πρώτον ότι σημαίνει κάτι και επομένως έχω την δυνατότητα με μια απλή μετάφραση να δίνω ένα υπέροχο όνομα στον blog μου και
Δεύτερον είναι μοναδικό, καθώς δεν υπάρχει καμία άλλη οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο που να έχει αυτό το όνομα.

Πιάνομαι λοιπόν από το δεύτερο χαρακτηριστικό και σας λέω ότι μέσω Facebook, βρήκα έναν μακρυνό μου ξάδελφο του οποίου την ύπαρξη ούτε και γνώριζα. Ο Matthew λοιπόν ζει στην Νέα Υόρκη και είναι απόγονος ξάδελφου του πατέρα μου. Τον ανακάλυψα χτυπώντας το επίθετό μου στην αναζήτηση, η οποία έβγαλε εμένα, τον πρώτο μου ξάδελφο (με τον οποίο και μεγαλώσαμε μαζί) και τον Matthew. Πραγματικά έννοιωσα πολύ όμορφα. Αιστάνθηκα ότι γουστάρω πάρα πολύ να γνωρίσω αυτό το 26 χρονο αγόρι του οποίου ούτε και την εικόνα δεν ξέρω. Ψαχουλεύοντας στο προφίλ του βρήκα ένα site με φωτογραφίες που διατηρεί, όπου σχεδόν σε καμία δεν υπάρχουν πρόσωπα. Έχει κυρίως τοπία και ωραίες φωτογραφικές συνθέσεις. Σε μία εμφανίζεται ένα πρόσωπο το οποίο μάλιστα θα έλεγα ότι μοιάζει με τον πατέρα μου. Ελπίζω να είναι όντως αυτός.


Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

BACK TO GREECE

Φίλοι μου καλοί επέστρεψα. Που κακόχρονο νάχα. Κάθε φορά που επιστρέφω από το εξωτερικό το μετανοιώνω. Μην μου πείτε μαλακίες του τύπου "η χώρα μας, το σπίτι σου, η πατρίδα σου" και άλλες τέτοιες, δεν πείθεμαι. Κάθε φορά τα ίδια. Κάθε φορά αναλογίζομαι πόσο πίσω ζούμε σε αυτή τη χώρα. Πόσο κάφροι είμαστε όλοι. Κι όποιος προσβληθεί ξυδάκι on the rocks και στη γωνιά τιμωρία μπας και ξεκινήσει εσωτερικό τουρισμό και καταλάβει βαθιά μέσα του πόσο παπάρας είναι.
Ζούμε σε μία χώρα υπέροχη όπως λέμε, την οποία καταστρέφουμε μέρα με την μέρα. Να πω για τα περιβαλλοντικά; Ποιός από εμάς κάνει ανακύκλωση; Σοβαρή όμως ανακύκλωση. Στη Γερμανία ανακοικλώνουν το 60% των σκουπιδιών τους. Εδώ τα τελευταία 20 χρόνια ψάχνουμε που θα κάνουμε σύγχρονο χώρο επεξεργασίας σκουπιδιών και δεν τα καταφέρνουμε. Γιατί; διότι πολύ απλά, κανείς δεν πιστεύει (και έχει δίκιο) ότι το κράτος θα κάνει καλή δουλειά, ότι οι εγκαταστάσεις θα είναι της προκοπής και ότι στα επόμενα χρόνια η διαχείριση των σκουπιδιών δεν θα μετατρέψει όλη την περιοχή σε Άνω Λιόσια.

Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Είπατε τίποτα; Χθες μόλις είδα στις ειδήσεις ότι φτιάξαμε το πρώτο φωτοβολταϊκό πάρκο. Ενώ αιολικά πάρκα; Που τα είδατε; Άντε ένα στην Εύβοια. Όσο μακρύτερα γίνεται για να μην τα βλέπουμε. Κι όμως έξω από το Αμβούργο είχε όσες ανεμογεννήτριες χωρούσε το μάτι σου. Ήταν όμορφες; Όχι, αλλά απαραίτητες.

Ζεστό νερό; Μάλιστα. Οι άνθρωποι δεν έχουν στα σπίτια τους ούτε Θερμοσίφωνες, ούτε καυστήρες για να μην χαλάνε ηλεκτρικό και πετρέλαιο. Το ζεστό νερό στις βρύσες και τα σώματα μεταδίδεται κεντρικά και το πληρώνεις όσο χρησιμοποιείς. Το κάθε σπίτι έχει δύο μετρητές νερού: Έναν ζεστού κι έναν κρύου. Και τα σώματα ζεστά όποτε θες. Είπατε τίποτα;

Α μην ξεχάσω και το άλλο το καταπληκτικό. Το Καλημέρα. Αυτό το γαμημένο το Καλημέρα. Γιατί δεν λέμε ποτέ Καλημέρα σε αυτή τη χώρα; Γιατί είμαστε μουρτζούφλιδες; Γιατί μας είναι δύσκολο να χαιρετήσουμε έναν ξένο, με τον οποίο όμως βρισκόμαστε στο ίδιο ασανσέρ; στο ίδιο κατάστημα; στην ίδια καφετέρια. Όποτε επιστρέφω από το εξωτερικό επηρεασμένος λέω καλημέρα στο γραφείο μου σε ανθρώπους που δεν ξερω μεν, που όμως δουλεύουμε στην ίδια εταιρία και με κοιτάζουν σαν να είμαι τρελός. Και δεν είναι μόνο οι Γερμανοί που λένε καλημέρα στον Βενζινά τους, είναι και οι σκατόγαλλοι (τους οποίους θεωρούμε γουρούνια εμείς οι εκλεπτισμένοι) είναι και οι άγγλοι (που τους θεωρούμε πούστηδες εμείς οι άντρακλες) είναι και οι Ελβετοί (που τους θεωρούμε ξενέρωτους) και όλοι. Μόνο που εμείς δεν λέμε καλημέρα, οπότε την κάνουμε τραγούδι. Κι ας πέσει χάμο η πουτάνα.

Να αρχίσω μήπως με τις διαβάσεις πεζών, ή μηπως θα το θεωρήσετε περιττό; Νομίζω πως ξέρω την απάντηση, οπότε σας παραπέμπω σε ένα καταπληκτικό βιντεάκι του Bruno Bozzeto. Είναι Ιταλός σκιτσογράφος και τελευταία φτιάχνει βιντεο με flash. Απλά όπου λέει Ιταλία βάλτε Ελλάδα και θα καταλάβετε.

http://www.infonegocio.com/xeron/bruno/italy.html

Με γκρίνια θα μου πείτε γύρισες. Ναι δυστυχώς. Πάντα το παθαίνω. Βασική αιτία ότι παιρνάω καλά εκεί που πηγαίνω. Αλλιώς δεν θα γκρίνιαζα. Θα σώπαινα.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Στην Γερμανία


Off to Germany. Τα λέμα σε τέσσερις ημέρες. Φιλιά σε όλους

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Γέλιο σε λάθος ώρα

ATTACHMENT: Αφού δείτε το βίντεο διαβάστε και τα σχόλια του nikosm, τον οποίο και ευχαριστώ ιδιαίτερα για την συμβολή του στην ακρίβεια των στοιχείων που εμφανίζονται σε αυτό το blog. Thanks man.


Τραγική στιγμή Τηλεπαρουσιαστή. Ο χειρότερος εχθρός του το νευρικό γέλιο σε λάθος ώρα. Η εκπομπή που θα παρακολουθήσετε μεταδόθηκε ζωντανά σε κάποια Σκανδιναβική (αν ακούω σωστά) χώρα, όπου οι καλεσμένοι συζητούν τα προβλήματα που τους δημιούργησαν τα ιατρικά λάθη μετά από μία επέμβαση.
ENJOY