Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

Μεγάλες Αποστάσεις; Ναι ευχαριστώ


Οι Harley, είναι μηχανές μεγάλων αποστάσεων. Είναι φτιαγμένες για να τρώνε τα χιλιόμετρα.
Έχουν αυτό το Αμερικάνικο που εμείς οι Ευρωπαίοι (και κυρίως οι Έλληνες) δεν το καταλαβαίνουμε.
Εκεί στο Αμέρικα οι άνθρωποι είναι ακόμα Πιονέροι. Δεν το έχουν σε τίποτα να τα μαζέψουν μία μέρα και από τη Νέα Υόρκη να πάνε να ζήσουν στο Οχάιο, διότι εκεί βρήκαν δουλειά. Στην Ελλάδα όχι μόνο θέλουμε όλοι να ζήσουμε στην Αθήνα, αλλά αν βρούμε δουλειά στην Αλεξάνδρας μετακομίζουμε από τη Νέα Σμύρνη για να μείνουμε στου Γκύζη. Να είμαστε δίπλα.
Οι άλλοι λοιπόν φτιάχνουν μηχανές με λογική αποστάσεων πάνω απο 500 χιλιόμετρα τη μέρα. Με τον κινητήρα να δουλεύει σταθερά επί ώρες και να μην νοιάζεται. Τι κι αν δεν πάει γρήγορα. Δεν χρειάζεται. Άλλωστε στην εθνική μην ξεχνάτε ότι με ένα προσπέρασμα απλά κερδίζετε χρόνο ίσο με ένα κατούρημα στην επόμενη στάση. Άντε σ' όλη την ημέρα να κερδίσεις μισή ώρα.
Άρα σημασία έχει το ταξίδι.
Και το να φτάσεις. Σώος.
Και η παρέα. Ειδικά αυτή είναι πολύ σημαντική όταν φτάσεις.
Στη διαδρομή λοιπόν δεν βιάζεσαι.
Την απολαμβάνεις.
Και αφήνεις και τον κινητήρα να την απολαύσει. Για να καταλάβετε τη διαφορά, μέσα στην πόλη η μηχανή μου πίνει τα 15 λίτρα καυσίμου σε 180 χιλιόμετρα. Έξω από αυτή με ένα ντεπόζιτο διένησε 280!
Η μηχανή λοιπόν είναι έτοιμη να δουλέψει μονότονα όσο της ζητήσεις.
Πρέπει να είναι και ο αναβάτης.
Έτοιμος να μην μιλήσει σε κάποιον για αρκετή ώρα, καθώς ο αέρας φυσάει στα αυτιά του.
Έτοιμος να αυτοσυγκέντρωθεί στον δρόμο (επικίνδυνο να ταξιδεύει το μυαλό πάνω στην μηχανή) και ταυτόχρονα να μπορεί να βυθιστεί στις σκέψεις του. Και δεν εννοώ τίποτα βαθυστόχαστες σκέψεις. Αυτές τις αφήνω στους ποιητές. Είναι ωραίο όμως να είσαι κάποιες στιγμές μόνος σου και να μπορείς να σκέφτεσαι. Πόσες φορές το κάνεις;
Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την λακούβα που έρχεται κατά πάνω σου με 120. Είναι κάτι σαν τις γάτες που μπορούν να κοιμούνται για ώρες και ξαφνικά ξυπνάνε με τις τρίχες όρθιες απέναντι σε έναν σκύλαρο.
Όλα αυτά τα έζησα σε μία μικρή διαδρομή που έκανα για πρώτη φορά με τέσσερις φίλους Harleαδες πηγαίνοντας στην Αράχωβα στις 24 Μαρτίου και γυρίζοντας στις 25. 170 χιλιόμετρα πήγαινε, 170 έλα. Σχεδόν τίποτα. Στο πήγαινε μας χρειάστηκαν τρεις ώρες, καθώς έβρεχε και έκανε κρύο, οπότε σταματήσαμε για να βάλουμε αδιάβροχα και μειώσαμε την ταχύτητά μας λόγω των βρεγμένων δρόμων. Η επιστροφή όμως έγινε κάτω από πολύ ωραίες συνθήκες, ήταν ξεκούραστη και ευχάριστη.
Έχει μία φοβερή αίσθηση η πορεία μαζί με άλλες μηχανές. Είναι συμοριέ. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακή η συμορία. Δεν εναντιώνεσαι σε κανέναν. Αλλά ταξιδεύεις... Απλά ταξιδεύεις. Χωρίς σκοτούρες.
Έβγαλα όμως και πρακτικά συμπεράσματα από αυτό το ταξίδι.
Καταρχάς, η μηχανή μου, καίτοι του 1993 με έβγαλε ασπροπρόσωπο. Το Χοντρό Αγόρι (Fatboy) Δεν παραπονέθηκε ούτε μία στιγμή κι ας είμασταν δύο επάνω μαζί με τα πράγματά μας. Και δεν του είχα κάνει σέρβις. Απλά ανεβήκαμε πάνω και φύγαμε.
Δεύτερον: Δεν ξεβιδώθηκε τίποτα στο δρόμο. Όχι ότι δεν προκειται να συμβεί ποτέ, αλλά φαίνεται ότι αν δείχνεις προσοχή στη μηχανή οι βίδες παραμένουν στη θέση τους.
Τρίτον: Χρειάζεται απαραίτητως να αγοράσω αδιάβροχα γάντια, και πρέπει να φοράω καλύτερες κάλτσες. Ενδεχομένως να πρέπει να αγοράσω και καλύτερες μπότες. Επίσης χρειάζομαι κάποια ισοθερμικά ρούχα.
Τέταρτον και σημαντικότερον: Οι γυναίες μάλλον δεν έχουν θέση σε ένα Harleάδικο ταξίδι. Σόρρυ που το λέω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Οι γυναίκες δύσκολα εγκαταλείπουν την βολή τους (και δεν τις αδικώ) και όταν αναγκάζονται να το κάνουν γίνονται γκρινιάρες. Άλλοτε λίγο κι άλλοτε πολύ. Από την άλλη οι άντρες όταν είναι πάνω από δύο τους αρέσει να κάνουν αρκουδιές, καφρίλες, καμάκι και άλλα τέτοια που δεν άρέσουν στο άλλο φύλλο. (Πάλι δεν τις αδικώ). Θα έλεγα πάντως ότι θα χαιρόμουν πάρα πολύ να συμμετάσχει μία γυναίκα σε ένα τέτοιο ταξίδι, αρκεί να είναι πάνω στη δική της μηχανή.
Το post αναρτήθηκε και στο Blog Μοτοσυκλέτας

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Άδεια

Πόσες φορές έχετε διαβάσει κάποιον blogger να γράφει ότι λόγω της πολλής δουλειάς δεν έχει τον χρόνο να γράψει. Πολλές βάζω στοίχημα. Πιστέψτε με λοιπόν όταν έχεις άδεια συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό.
Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν (όπως καταλάβατε) είχα άδεια. Δεν άνοιξα τον υπολογιστή ούτε για αστείο. Δεν διάβασα τίποτα βρε αδελφέ. Ούτε e-mail, ούτε blog, ούτε ενημερωτικά sites (μπλιάχ), ούτε facebook (σας προλαβαίνω μην πει κανείς τίποτε ανόητο). Την πέρασα λοιπόν χαλαρά. Δεν έκανα τίποτα που να με κουράζει, που να χρειάζετε σκέψη, που να απαιτεί συγκέντρωση.
Βγήκα, ήπια, κοιμήθηκα, είδα τηλεόραση, πήγα εκδρομή, έπαιξα baseball, έφαγα έξω, συνάντησα φίλους, είδα σινεμα και έκανα και κάποια μικροπράγματα που λόγω δουλειάς δεν προλαβαίνω. Όχι ότι τα πρόλαβα όλα, αλλά τέλος πάντων.
Το καλύτερο όλων ήταν ότι δεν χτύπαγε το κινητό μου. Ή μάλλον ότι δεν χτύπαγε τόσο συχνά όπως όταν εργάζομαι. Επίσης ήμουν ήσυχος ότι όταν χτύπαγε δεν ήταν το γραφείο.
Σήμερα λοιπόν Παρασκευή είναι η τελευταία ημέρα της άδειάς μου. Πραγματικά νοιώθω ότι ξεκουράστηκα αρκετά και αύριο θα επιστρέψω στην δουλειά μου και την καθημερινότητά μου με ευχαρίστηση.

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Άλλο Απεργία κι άλλο Απεργία

Δεν ξέρω αν τελικά μπορεί όλοι οι άνθρωποι να είναι ευχαριστημένοι με όλα όσα γίνονται γύρω τους, αλλά φαίνεται ότι εγώ και οι αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ δεν πρόκειται να συμβαδίσουμε.
Πριν από λίγο καιρό (αν θυμάστε) έγραφα ότι αν θέλουμε να διεκδικήσουμε κάτι στο ασφαλιστικό θα έπρεπε να κατεβούμε σε απεργία διαρκείας έτσι ώστε να αναγκάσουμε τους εργοδότες (και δει τους εκδότες) να ζητήσουν εκείνοι από την κυβέρνηση να μας δώσει ότι ζητάμε, προκειμένου να ξαναβγάλουν τις εφημερίδες τους και να επιστρέψουν στα ταμεία τους τα διαφημιστικά έσοδα. Επίσης έλεγα (και επιμένω) ότι οι συνεχιζόμενες μεμονομένες 24ωρες απεργίες απλά είναι χάσιμο μεροκάματου και τίποτα πάρα πάνω. Άσε που ξεκουράζονται οι τηλεθεατές και ανακαλύπτουν ότι μία ημέρα χωρίς την πάρτη μας δεν χάνουν και τίποτα.

Τώρα όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.
Η ΕΣΗΕΑ λοιπόν στην σημερινή της συνεδρίαση (18/3) αποφάσισε 48ωρη απεργία, την Τετάρτη 19 και την Πέμπτη 20. Πραγματικά δεν κατάλαβα γιατί έγινε αυτό. Πρώτον εμείς σχεδόν έχουμε πετύχει να έχουμε ξεχωριστό ταμείο και επομένως η 24ωρη στις 19 ήταν απλή συμπαράσταση στους υπόλοιπους. Οι υπόλοιποι όμως (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) θεωρούν ότι η προσφορά μας στον αγώνα τους (αφού απεργούμε μόνο για να μην μας πάρουν με τις λεμονόκουπες) θα ήταν καλύτερη αν απεργούσαμε στις 18 έτσι ώστε να καλυφθεί τηλεοπτικά η απεργία στις 19. Ούτε την προηγούμενη φορά τους κάναμε το χατήρι, ούτε τώρα.
Αντιθέτως, βγήκαμε πλέον βασιλικότεροι του βασιλέως και διευρύναμε την απεργία μας και στις 20. Άρα ούτε την επομένη δεν θα δει κανείς αν ήταν μεγάλη η απεργιακή κινητοποίηση. Αν είχε παλμό το συλλαλητήριο, αν είχε κόσμο η πορεία. Επίσης την Πέμπτη η ΓΣΕΕ θα έχει νέα συγκέντρωση μπροστά από τη Βουλή, την ώρα που θα ψηφίζεται το νομοσχέδιο.

Αν λοιπόν τα ΜΑΤ ξεκινήσουν ένα βρωμόξυλο έξω από τη Βουλή ποιός θα το καταγράψει;
Αν την ίδια στιγμή τα ΜΑΤ μπουκάρουν στην Χωματερή και σπάσουν τα (ξερά ή αλήθεια είναι) κεφάλια των ΠΟΕ-ΟΤΑδων ποιός θα το καταγράψει;
Αν αναλόγως γίνει της πουτάνας μπορστα στην ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ποιός θα το καταγράψει;
Απορώ λοιπόν, προσφέρουμε με την 48ωρη απεργία μας κάτι στον αντιασφαλιστικό αγώνα; Ή μήπως προσφέρουμε στην κυβέρνηση με την απουσία μας;
Απορία ψάλτου βηξ...

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Πολιτική. Μπλιάχ

Τελικά το ΠΑΣΟΚ είναι όντως οικογενειακό μαγαζί...
Ο Αντρέας το άνοιξε ο Γιωργάκης θα το κλείσει!

Να μου το θυμηθείτε. Μετά από αυτό το συνέδριο ο μόνος χαμένος θα είναι ο Τσίπρας.

Πως τα φερε η ΝΔ, πως τα πήγε, κατάφερε για άλλη μία φορά πριν συμπλήρωσει εξάμηνο να ξαναμιλάμε για εκλογές.

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Ανωμαλία



Το βιντεάκι είμαι σίγουρος ότι το έχετε δει. Αν δεν το έχετε δει (και είστε πολέμιοι του Facebook) δείτε το θα το φχαριστηθείτε. Αν πάλι δεν είστε πολέμιοι του Facebook σίγουρα θα σας έχει έρθει στο Funwall, το Superwall, ή το απλό Wall ή όποιο άλλο wall γουστάρετε.
Εμένα μου ήρθε μία μέρα από τέσσερις φίλους. Και το πρώτο πράγμα που αναλογίστηκα ήταν: "Μα είμαστε εντελώς ανώμαλοι. Στέλνουμε μέσω Facebook τραγούδι εναντίον του Facebook; Ας αποφασίσουμε επιτέλους. Το γουστάρουμε αυτό το πράγμα ή όχι;"
Γι αυτό και δεν το προώθησα μέσω Facebook. Το έβαλα εδώ. Θα μου πείτε σημειολογική λεπτομέρεια. Δεν έχετε άδικο.

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008

Γαμώ το Ασφαλιστικό μου Γαμώ!!!!!!!!!!

Εσάς θα σας γαμήσει όταν φτάσετε τα 65. Εμένα με γαμεί από τώρα.

Υ.Γ. Ακούς Κοπτοραπτού!