Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

Μεγάλες Αποστάσεις; Ναι ευχαριστώ


Οι Harley, είναι μηχανές μεγάλων αποστάσεων. Είναι φτιαγμένες για να τρώνε τα χιλιόμετρα.
Έχουν αυτό το Αμερικάνικο που εμείς οι Ευρωπαίοι (και κυρίως οι Έλληνες) δεν το καταλαβαίνουμε.
Εκεί στο Αμέρικα οι άνθρωποι είναι ακόμα Πιονέροι. Δεν το έχουν σε τίποτα να τα μαζέψουν μία μέρα και από τη Νέα Υόρκη να πάνε να ζήσουν στο Οχάιο, διότι εκεί βρήκαν δουλειά. Στην Ελλάδα όχι μόνο θέλουμε όλοι να ζήσουμε στην Αθήνα, αλλά αν βρούμε δουλειά στην Αλεξάνδρας μετακομίζουμε από τη Νέα Σμύρνη για να μείνουμε στου Γκύζη. Να είμαστε δίπλα.
Οι άλλοι λοιπόν φτιάχνουν μηχανές με λογική αποστάσεων πάνω απο 500 χιλιόμετρα τη μέρα. Με τον κινητήρα να δουλεύει σταθερά επί ώρες και να μην νοιάζεται. Τι κι αν δεν πάει γρήγορα. Δεν χρειάζεται. Άλλωστε στην εθνική μην ξεχνάτε ότι με ένα προσπέρασμα απλά κερδίζετε χρόνο ίσο με ένα κατούρημα στην επόμενη στάση. Άντε σ' όλη την ημέρα να κερδίσεις μισή ώρα.
Άρα σημασία έχει το ταξίδι.
Και το να φτάσεις. Σώος.
Και η παρέα. Ειδικά αυτή είναι πολύ σημαντική όταν φτάσεις.
Στη διαδρομή λοιπόν δεν βιάζεσαι.
Την απολαμβάνεις.
Και αφήνεις και τον κινητήρα να την απολαύσει. Για να καταλάβετε τη διαφορά, μέσα στην πόλη η μηχανή μου πίνει τα 15 λίτρα καυσίμου σε 180 χιλιόμετρα. Έξω από αυτή με ένα ντεπόζιτο διένησε 280!
Η μηχανή λοιπόν είναι έτοιμη να δουλέψει μονότονα όσο της ζητήσεις.
Πρέπει να είναι και ο αναβάτης.
Έτοιμος να μην μιλήσει σε κάποιον για αρκετή ώρα, καθώς ο αέρας φυσάει στα αυτιά του.
Έτοιμος να αυτοσυγκέντρωθεί στον δρόμο (επικίνδυνο να ταξιδεύει το μυαλό πάνω στην μηχανή) και ταυτόχρονα να μπορεί να βυθιστεί στις σκέψεις του. Και δεν εννοώ τίποτα βαθυστόχαστες σκέψεις. Αυτές τις αφήνω στους ποιητές. Είναι ωραίο όμως να είσαι κάποιες στιγμές μόνος σου και να μπορείς να σκέφτεσαι. Πόσες φορές το κάνεις;
Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την λακούβα που έρχεται κατά πάνω σου με 120. Είναι κάτι σαν τις γάτες που μπορούν να κοιμούνται για ώρες και ξαφνικά ξυπνάνε με τις τρίχες όρθιες απέναντι σε έναν σκύλαρο.
Όλα αυτά τα έζησα σε μία μικρή διαδρομή που έκανα για πρώτη φορά με τέσσερις φίλους Harleαδες πηγαίνοντας στην Αράχωβα στις 24 Μαρτίου και γυρίζοντας στις 25. 170 χιλιόμετρα πήγαινε, 170 έλα. Σχεδόν τίποτα. Στο πήγαινε μας χρειάστηκαν τρεις ώρες, καθώς έβρεχε και έκανε κρύο, οπότε σταματήσαμε για να βάλουμε αδιάβροχα και μειώσαμε την ταχύτητά μας λόγω των βρεγμένων δρόμων. Η επιστροφή όμως έγινε κάτω από πολύ ωραίες συνθήκες, ήταν ξεκούραστη και ευχάριστη.
Έχει μία φοβερή αίσθηση η πορεία μαζί με άλλες μηχανές. Είναι συμοριέ. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακή η συμορία. Δεν εναντιώνεσαι σε κανέναν. Αλλά ταξιδεύεις... Απλά ταξιδεύεις. Χωρίς σκοτούρες.
Έβγαλα όμως και πρακτικά συμπεράσματα από αυτό το ταξίδι.
Καταρχάς, η μηχανή μου, καίτοι του 1993 με έβγαλε ασπροπρόσωπο. Το Χοντρό Αγόρι (Fatboy) Δεν παραπονέθηκε ούτε μία στιγμή κι ας είμασταν δύο επάνω μαζί με τα πράγματά μας. Και δεν του είχα κάνει σέρβις. Απλά ανεβήκαμε πάνω και φύγαμε.
Δεύτερον: Δεν ξεβιδώθηκε τίποτα στο δρόμο. Όχι ότι δεν προκειται να συμβεί ποτέ, αλλά φαίνεται ότι αν δείχνεις προσοχή στη μηχανή οι βίδες παραμένουν στη θέση τους.
Τρίτον: Χρειάζεται απαραίτητως να αγοράσω αδιάβροχα γάντια, και πρέπει να φοράω καλύτερες κάλτσες. Ενδεχομένως να πρέπει να αγοράσω και καλύτερες μπότες. Επίσης χρειάζομαι κάποια ισοθερμικά ρούχα.
Τέταρτον και σημαντικότερον: Οι γυναίες μάλλον δεν έχουν θέση σε ένα Harleάδικο ταξίδι. Σόρρυ που το λέω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Οι γυναίκες δύσκολα εγκαταλείπουν την βολή τους (και δεν τις αδικώ) και όταν αναγκάζονται να το κάνουν γίνονται γκρινιάρες. Άλλοτε λίγο κι άλλοτε πολύ. Από την άλλη οι άντρες όταν είναι πάνω από δύο τους αρέσει να κάνουν αρκουδιές, καφρίλες, καμάκι και άλλα τέτοια που δεν άρέσουν στο άλλο φύλλο. (Πάλι δεν τις αδικώ). Θα έλεγα πάντως ότι θα χαιρόμουν πάρα πολύ να συμμετάσχει μία γυναίκα σε ένα τέτοιο ταξίδι, αρκεί να είναι πάνω στη δική της μηχανή.
Το post αναρτήθηκε και στο Blog Μοτοσυκλέτας

10 σχόλια:

koptoraptou είπε...

Να μου κάνεις τη χάρη, γείτονα: είμαι΄...συνοδηγός σε καβαλαραίους εδώ και 15 χρόνια και διεκδικώ τον τίτλο της πιο μη γκρινιάρας και απολαμβάνουσας το ταξίδι!
Ακούς εκεί!
Την καλησπέρα μου!

gatti είπε...

Καλησπέρα torch μου!
Το καταλαβαίνω το συναίσθημα με την γκρίνια των γυναικών, ως ποδοσφαιρόφιλη το έχω ζήσει σε εποχές που το ποδόσφαιρο δεν ήταν ...μόδα στις γυναίκες και μου ερχόταν εμένα να σπάσω το κεφάλι μερικών φιλενάδων που δεν μπορούσαν να καταλάβουν.

Σου εύχομαι πολλές τέτοιες βόλτες, δεν ξέρω πολλά από μηχανές, αλλά φαντάζομαι ότι η άνοιξη πρέπει να είναι ιδανική εποχή για τέτοιες αποδράσεις. Πολλά φιλιά!

The Torch είπε...

Οι εξαιρέσεις αγαπημένη μου Κοπτοραπτού (που κάτι μου έλεγε ότι θα έβρισκαν την προσωποποίησή τους σε εσένα) είναι εκεί για να εκπλήσσουν ευχάριστα και συνήθως για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Την επιβεβαίωση όμως την ανακαλύπτεις την επόμενη φορά.
Ελπίζω πάντως το σχόλιό μου να μην το πάρεις σεξιστικά. Το έγραψα καθώς μάλλον αιστάνθηκα να βασανίζεται η δικιά μου παρά να την ευχαριστιέται που ήρθε μαζί μου. Φιλάκι

Η Άνοιξη είναι κατάλληλη για όλα καλή μου Gatti. Και για αποδράσεις και για ποδόσφαιρο και για Baseball και για σεξ. Τώρα που πέρασε ο Μάρτιος όλα γίνονται πιο ευχάριστα.

LoRy είπε...

Βρουμ βρουμ ποτε δεν ειχα γκομενο με μηχανη και δεδομενου πως ειμαι ανισορροπη ( κυριολεκτικα δεν εχω αισθηση ιοσορροπιας και στο περπατημα σταβα παενω σαν τον καβουρα - ουτε ποδηλατο δεν καταφερα να μαθω ) θα ηθελα να το δοκιμασω .
Βεβαια σε οσους φιλους εχω ανεβει εχουν ομολογησει πως ειμαι πολυ καλη συνοδηγος . Δεν κουνιεμαι δεν γκρινιαζω δεν φοβαμαι ...

Οκ πρεπει να βρω καποιον με μηχανη να κανω ενα μακρινο ταξιδι ....


Α και ΓΕΙΑΑΑΑ ΣΟΥ tORCH !
Μ.

LoRy είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
The Torch είπε...

Σου το εύχομαι κούκλα μου, όμως σε προειδοποιώ. Είναι πολύ μεγάλη η διαφορά ανάμεσα σε μία μικρή απόσταση και σε μία μετάλη. Όπως και να έχει πάντως η μοτοσυκλέτα είναι μία πολύ μεγάλη διαφορά από το αυτοκίνητο.

LoRy είπε...

Ζουμε για να δοκιμαζουμε ετσι δεν παει . Ας το κανω μια φορα και αν δεν μου αρεσει το αφηνω !!! Αν και να σου πω την αληθεια αυτη η μοναξια της μηχανης - εισαι με παρεα αλλα δεν εισαι - μου κανει πιο πολυ απ ολα ... Δεν αντεχω την αμηχανια του αυτοκινητου ενιοτε ...

Στην εκθεση πηγες ? :P

barb michelen είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
The Torch είπε...

Ίσως να είναι και έτσι. Κάποιες στιγμές είναι ωραία να είναι κανείς μόνος του.

Στην έκθεση δεν πήγα, καθώς όλα τα ΣΚ δουλεύω

ONOMATODOSIA είπε...

heritage softail

aaax!
mh paizeis me ton pono mou...