Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Respect που λένε και στα Φόρα



Είναι ό,τι καλύτερο έχω δεί το τελευταίο διάστημα. Απίστευτο γέλιο, καταπληκτική χρήση του σουρεάλ, πάρα πολύ καλό ρεπεράζ, χιούμορ που φαίνεται, καλή διάθεση που επίσης φαίνεται.

Δεν ξέρω τα παιδιά που το έφτιαξαν, φαντάζομαι Κουκακιότες που το γύρισαν στο γκαράζ του Φιξ. Αυτό όμως που με κάνει να πεθαίνω στο γέλιο είναι η σκέψη ότι πρόκειται για μία παρέα φίλων είχε αυτή την ιδέα, την επεξεργάστηκε, την σχεδίασε, συσκέφθηκε, νοίκιασε κοστούμια, έκανε γυρίσματα κάποιο απόγευμα, έκανε μοντάζ και έριξε στο ελληνικό διαδίκτυο κάτι που σπανίως βλέπουμε.

ΜΠΡΑΒΟ!!!

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Παπάρια Εκλογές

Τις προηγούμενες λοιπόν ημέρες βρισκόμουν σε προεκλογική εκστρατία. Πριν συνεχίσω να σας ρωτήσω κάτι άσχετο: Έχετε προσέξει ότι η "εκστρατία" είναι η μοναδική λέξη στα ελληνικά που έχει τέσσερα σύμφωνα στη σειρά;
Και συνεχίζω λοιπόν.
Αποφάσισα πριν από μερικές εβδομάδες να κατέβω ως υποψήφιος για εκπρόσωπος εργαζομένων του ΣΚΑΪ στην ΕΣΗΕΑ. Ήταν μία περίεργη απόφασης όπως και δύσκολη, διότι ο ΣΚΑΪ (δηλαδή ο Αλαφούζος) είναι μαλωμένος με την ΕΣΗΕΑ. Το μένος του ενός για τον άλλον κορυφώθηκε το 2004 με αντεγκλίσεις και μηνύσεις και κρατάει μέχρι και σήμερα. Το να είσαι λοιπόν ο εκπρόσωπος των εργαζομένων μάλλον είναι εναντίον σου και απαιτεί κέντημα πολιτικής για να μην κάνεις κακό στους συναδέλφους σου, αλλά και για να μην κάνεις κακό στον εαυτό σου.
Τέλος πάντων, πριν από μερικούς μήνες είχε γίνει μία προσπάθεια από έναν άλλο συνάδελφο ο οποίος ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και ο μόνος που τον ψήφισε ήταν ο εαυτός του. Ο άνθρωπος θεώρησε ότι δεν εκπροσωπεί κανένα κι έτσι παραιτήθηκε. Ζητήσαμε λοιπόν από την ΕΣΗΕΑ να μας στήσει ξανά κάλπη για να βγάλουμε εκπρόσωπο.
Πρώτη ενδιαφέρθηκε μία κοπέλα.
Μόλις μου ανακοίνωσε όλο χαρά (αλλά ψιθιριστά - πάντα αυτά τα πραγματα γίνονται ψιθιριστά αλλά εγώ δεν εχω καταλάβει γιατί) την απόφασή της και με ρώτησε αν θα την ψήφιζα, της είπα "όχι, διότι πολύ απλά θα είμαι κι εγώ υποψήφιος".
Ο λόγος ήταν απλώς. Δεν μπορούσα να φανταστώ να κάναμε ξανά εκλογές με έναν υποψήφιο. Για να κάνεις εκλογές πρέπει να έχεις τουλάχιστον δύο. Εκλογές με έναν υποψήφιο έστησε το ΠΑΣΟΚ και βλέπετε σήμερα που βρίσκεται. Μετά προσπάθησε να διορθώσει τα πράγματα, αλλά μάλλον τα έκανε χειρότερα.

Από την πρώτη στιγμή λοιπόν είπα ότι εγώ θα προστατεύσω την εκλογική διαδικασία, δηλώνοντας μάλιστα ότι όσο περισσότεροι είναι οι υποψήφιοι τόσο καλύτερα.
Αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο.
Οι εκλογές έγιναν χθες και σήμερα (14 & 15 Μαΐου) με τρεις υποψηφίους τελικά, και από εκεί που είχε ψηφίσει ένας την προηγούμενη φορά, τώρα ψήφισαν 23 από τους 42. Δηλαδή στο μαγαζί που παρουσιάζει την μεγαλύτερη εναντίωση προς την ΕΣΗΕΑ, 23 συνάδελφοι προσήλθαν και με την ψήφο τους έδειξαν ότι στηρίζουν την ένωσή τους παρά τα όσα κακά έχει. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Αυτά τα κακά που έχει η ΕΣΗΕΑ είναι τόσο πολλά και τόσο βαθιά που δεν πρόκειται ποτέ να την εγκαταλήψουν και δεν θα αφήσουν κι εμένα στην ησυχία μου, αναγκάζοντάς με να λέω πόσο διαφωνώ με αυτά που γίνονται σε αυτή την ένωση.

Για την ιστορία να σας πω ότι δεν βγήκα εκπρόσωπος. Πήρα επτά ψήφους, έναντι δέκα και τεσσάρων. Υπήρχαν και δύο λευκά.

Κι εδώ αρχίζει η τρέλα. Η Εφορευτική Επιτροπή στην ανακοίνωσή της λέει ότι επειδή κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε το 50% +1 ψήφο οι εκλογές θα ξαναγίνουν. Η διαδικασία που χρειάστηκε ειδικό χειρισμό για να φέρει τους συναδέλφους στις κάλπες θα πρέπει να ξαναγίνει λες και ψηφίζουμε για δήμαρχο. Λες και δεν είναι σαφές ότι κέρδισε ο συνάδελφος με τις δέκα ψήφους. Όοοοοχιιιι! Πρέπει να ξάνακάνουμε εκλογές. Μα είναι δυνατόν!
Εγώ λοιπόν σκέφτομαι να παραιτηθώ των εκλογών, ακόμα κι έτσι όμως η ΕΣΗΕΑ δεν θα ανακυρήξει αυτομάτως τον συνυποψήφιό μου ως εκπρόσωπο. Όοοοοχιιιι! Θα ξαναστείσει την κάλπη σε δύο εβδομάδες και θα απαιτήσει να υπάρχουν μέσα τουλάχιστον 13 ψήφοι (οι μισές από τον πρώτο γύρο+ 1) διαφορετικά θα κυρήξει άκυρη όλη την διαδικασία.
Παράλογοοοοο; Δεν απαντάει, άρα λογικό.

Θα μου πείτε οι άνθρωποι δεν μπορούσαν επί ένα εξάμηνο να σχηματίσουν διοικητικό συμβούλιο αφήνοντας τα προβλήματα να τρέχουν κι αυτοί να παπαρίζονται πάνω από τα κουκιά, θα αφήσουν μία διαδικασία τόσο απλή όσο η ανακύρηξη εκπροσώπου να τελειώσει χωρίς επιπλοκές; Όχι βέβαια.

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Blogοσπαρίλα ΙΙ

Πώ πω ρε παιδιά, τί σπαρίλα είναι αυτή; Το έχω ξαναγράψει και είχε τον τίτλο "Blogοσπαρίλα", οπότε τώρα του δίνω το "Blogοσπαρίλα ΙΙ".
Πήγα στο Παρίσι, πέρασα υπέροχα, γύρισα και μία εβδομάδα μετά δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα. Για να σας προλάβω, δεν εννοώ αυτή - αυτή - αυτή ακριβώς τη στιγμή που προφανώς κάτι γράφω, αλλά όλη την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν εγραψα τίποτα σε κανένα απ' όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα που έχουμε πλέον στη διάθεσή μας για επικοινωνία. Ούτε στα blog μου (έχω ανοιχτά δύο τρομάρα μου) ούτε στο facebook. Κάποιοι άνθρωποι έγραψαν ότι θα ήθελαν να τους βάλω φωτό από το Παρίσι, αλλά πραγματικά δεν έχω καμία όρεξη, ούτε να συνδέσω την φωτογραφική μου, ούτε να περάσω τα βιντεάκια και να τα μοντάρω, ούτε τίποτα.
Τωρα να πω την αλήθεια μου αν κάποιος ή κάποια έχοντας διαβάσει όλη αυτή την βαρεμάρα που με δέρνει, έχει φτάσει να διαβάζει μέχρι και αυτό το σημείο αυτού του γελοίου post είναι άξιος ή άξια συγχαρητηρίων. Μπράβο σου.

Εγώ πάντως ακάθεκτος συνεχίζω μπας και το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρον. Όχι για να αυξήσω τα comments μου, ή για να βελτιώσω την επισκεψιμότητά μου. Άλλωστε δεν ξέρω να την βλέπω οπότε και δεν με νοιάζει. Δράττομαι πάντως της ευκαιρίας και θα ανακατευθύνω αυτό το post σε κάτι εντελώς άσχετο. Στον φίλο μου τον Αγγελο, γνωστό σε πολλούς από εσάς ως Subir. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω γι αυτόν, καθώς εγώ ήμουν εκείνος (κατόπιν προτροπής της Niemandsrose) που του είπε ότι θα πρέπει να ξεκινήσει να γράφει στα blog, διότι έχει απίθανη σκέψη και οι ιδέες του κολάνε γάντι σε αυτό το μέσο.
Όντως ξεκίνησε. Και όντως ήταν ακριβώς έτσι όπως τα είπα.
Με πολύ χαρά (και λίγη ζήλεια δεν το κρύβω) το blog του Άγγελου έκανε μεγάλη επιτυχία στον μικρόκοσμο (ή και μεγαλόκοσμο αν προτιμάτε) της blogοσφαιρας. Λέω πάντως μικρόκοσμο διότι αν δεν είσαι από τους μεγαλοblogάδες λίγοι σε διαβάζουν, λίγοι σου απαντάνε, ακόμα λιγότεροι σε blogoαγαπάνε. Τον Άγγελο όμως τον διάβαζαν όλο και περισσότεροι. Και όχι άδικα, διότι το παιδί είχε και έχει πράγματα να πει.
Λίγο αργότερα έφτιαξε κι ένα προφίλ στο Facebook. Δεν πρέπει να πέρασε μία εβδομάδα και το έκλεισε. Συχτήρισε, καντήλιασε το σύστημα και τη μαλακία που το δέρνει (στείλε γλαστρούλες δωράκι και άλλες τέτοιες πούτσες) και έφυγε.
Λίγο αργότερα προς μεγάλη μου στενοχώρια έκλεισε και το blog του.

Και εδώ κολλάει ο Άγγελος με το αρχικό post που γράφω. Βέβαια όπως θα έχεις καταλάβει (βάζω ενικό διότι αποκλείεται να είσαι περισσότερος από έναν που έχεις διαβάσει μέχρι εδώ κάτω), πλέον δεν βαριέμαι να γράψω γιατί έχω ΟΙΣΤΡΟ (έτσι λέγαν ένα άλογο που καβαλούσα κάποτε. Γαμώ τα ζωα). Γράφω λοιπόν χωρίς όριο και χωρίς πρόβλημα συνοχής και συνέπειας. Κοινώς τα έχω γαμήσει όλα κι αν καταλαβαίνεις, σφύρα μου.

Ο Άγγελος λοιπόν όταν τον πήρα στο τηλέφωνο μου εξήγησε. "Δεν μπορούσα ρε φίλε το άγχος. Τί να γράψω. Να γράψω; Πρέπει να γράψω; Πόσο να γράψω; Κι έτσι είπα δεν γαμιέται το κλείνω". Είναι φοβερός ο Άγγελος. Δεν τον βάζεις σε καλούπι. Εγώ του απάντησα ότι δεν το κλείνω. Ξέρεις γιατί δεν το κλείνω; (πάλι ενικός γιατί μιλάω σ' εσένα. Είπαμε μόνο εσύ έφτασες μέχρι εδώ κάτω) Διότι το κρατάω σαν διέξοδο για όποτε χρειαστεί. Έχω όρεξη να γράψω; Γράφω. Δεν έχω; Δεν γράφω. Κάποια φορά άκουγα μικρός Καραγκιώζη σε κασέτα. (Κασέτες είχαμε τότε)
Έλεγε λοιπόν το Κολυτήρι:
"Μπαμπάκο πεινάω"
"Ε φάε" απαντούσε ο Καραγκιώζης
"Δεν έχει" το Κολυτήρι
"Μην τρώς" ο Καραγκιώζης

Έτσι είναι και η επικοινωνία. Ή τη θέλεις, ή δεν τη θέλεις. Κάπως έτσι και ο Άγγελος. Κάπως έτσι κι εγώ. Πήγα στο Παρίσι, έζησα κάτι ωραίο και τελικά δεν θέλησα να μεταφέρω εδώ το πως πέρασα. Μην το πάρεις προσωπικά και θεωρήσεις ότι σε προσβάλλω (ελπίζω να μην υπάρξουν περισσότερα από ένα comments διότι θα γίνω ρεζίλι με τόσον ενικό) απλά δεν έννοιωσα την ανάγκη να κάνω ψηφιακή αποτύπωση μίας πολύ αληθινής εμπειρίας. Μάλιστα κάποια στιγμή στο Musee D' Orsey βλέποντας τα έργα μέσα από το viser της κάμερας αιστάνθηκα ότι δεν ήμουν στη Γαλλία, αλλά στον καναπέ μου και έβλεπα τηλεόραση. Έκλεισα και την πούτάνα την κάμερα και συνέχισα να βλέπω τα έργα. Τί να τα κάνω στην κάμερα. Στο μυαλό μου είχαν σημασία να μπουν.

Τέλος πάντως νομίζω κατάλαβες. Σταματάω λοιπόν εδώ διότι με διέκοψε ένας συνάδελφος και δεν θυμάμαι αν είχα κι άλλα να γράψω. Ευχαριστώ.