Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Blogοσπαρίλα ΙΙ

Πώ πω ρε παιδιά, τί σπαρίλα είναι αυτή; Το έχω ξαναγράψει και είχε τον τίτλο "Blogοσπαρίλα", οπότε τώρα του δίνω το "Blogοσπαρίλα ΙΙ".
Πήγα στο Παρίσι, πέρασα υπέροχα, γύρισα και μία εβδομάδα μετά δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα. Για να σας προλάβω, δεν εννοώ αυτή - αυτή - αυτή ακριβώς τη στιγμή που προφανώς κάτι γράφω, αλλά όλη την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν εγραψα τίποτα σε κανένα απ' όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα που έχουμε πλέον στη διάθεσή μας για επικοινωνία. Ούτε στα blog μου (έχω ανοιχτά δύο τρομάρα μου) ούτε στο facebook. Κάποιοι άνθρωποι έγραψαν ότι θα ήθελαν να τους βάλω φωτό από το Παρίσι, αλλά πραγματικά δεν έχω καμία όρεξη, ούτε να συνδέσω την φωτογραφική μου, ούτε να περάσω τα βιντεάκια και να τα μοντάρω, ούτε τίποτα.
Τωρα να πω την αλήθεια μου αν κάποιος ή κάποια έχοντας διαβάσει όλη αυτή την βαρεμάρα που με δέρνει, έχει φτάσει να διαβάζει μέχρι και αυτό το σημείο αυτού του γελοίου post είναι άξιος ή άξια συγχαρητηρίων. Μπράβο σου.

Εγώ πάντως ακάθεκτος συνεχίζω μπας και το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρον. Όχι για να αυξήσω τα comments μου, ή για να βελτιώσω την επισκεψιμότητά μου. Άλλωστε δεν ξέρω να την βλέπω οπότε και δεν με νοιάζει. Δράττομαι πάντως της ευκαιρίας και θα ανακατευθύνω αυτό το post σε κάτι εντελώς άσχετο. Στον φίλο μου τον Αγγελο, γνωστό σε πολλούς από εσάς ως Subir. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω γι αυτόν, καθώς εγώ ήμουν εκείνος (κατόπιν προτροπής της Niemandsrose) που του είπε ότι θα πρέπει να ξεκινήσει να γράφει στα blog, διότι έχει απίθανη σκέψη και οι ιδέες του κολάνε γάντι σε αυτό το μέσο.
Όντως ξεκίνησε. Και όντως ήταν ακριβώς έτσι όπως τα είπα.
Με πολύ χαρά (και λίγη ζήλεια δεν το κρύβω) το blog του Άγγελου έκανε μεγάλη επιτυχία στον μικρόκοσμο (ή και μεγαλόκοσμο αν προτιμάτε) της blogοσφαιρας. Λέω πάντως μικρόκοσμο διότι αν δεν είσαι από τους μεγαλοblogάδες λίγοι σε διαβάζουν, λίγοι σου απαντάνε, ακόμα λιγότεροι σε blogoαγαπάνε. Τον Άγγελο όμως τον διάβαζαν όλο και περισσότεροι. Και όχι άδικα, διότι το παιδί είχε και έχει πράγματα να πει.
Λίγο αργότερα έφτιαξε κι ένα προφίλ στο Facebook. Δεν πρέπει να πέρασε μία εβδομάδα και το έκλεισε. Συχτήρισε, καντήλιασε το σύστημα και τη μαλακία που το δέρνει (στείλε γλαστρούλες δωράκι και άλλες τέτοιες πούτσες) και έφυγε.
Λίγο αργότερα προς μεγάλη μου στενοχώρια έκλεισε και το blog του.

Και εδώ κολλάει ο Άγγελος με το αρχικό post που γράφω. Βέβαια όπως θα έχεις καταλάβει (βάζω ενικό διότι αποκλείεται να είσαι περισσότερος από έναν που έχεις διαβάσει μέχρι εδώ κάτω), πλέον δεν βαριέμαι να γράψω γιατί έχω ΟΙΣΤΡΟ (έτσι λέγαν ένα άλογο που καβαλούσα κάποτε. Γαμώ τα ζωα). Γράφω λοιπόν χωρίς όριο και χωρίς πρόβλημα συνοχής και συνέπειας. Κοινώς τα έχω γαμήσει όλα κι αν καταλαβαίνεις, σφύρα μου.

Ο Άγγελος λοιπόν όταν τον πήρα στο τηλέφωνο μου εξήγησε. "Δεν μπορούσα ρε φίλε το άγχος. Τί να γράψω. Να γράψω; Πρέπει να γράψω; Πόσο να γράψω; Κι έτσι είπα δεν γαμιέται το κλείνω". Είναι φοβερός ο Άγγελος. Δεν τον βάζεις σε καλούπι. Εγώ του απάντησα ότι δεν το κλείνω. Ξέρεις γιατί δεν το κλείνω; (πάλι ενικός γιατί μιλάω σ' εσένα. Είπαμε μόνο εσύ έφτασες μέχρι εδώ κάτω) Διότι το κρατάω σαν διέξοδο για όποτε χρειαστεί. Έχω όρεξη να γράψω; Γράφω. Δεν έχω; Δεν γράφω. Κάποια φορά άκουγα μικρός Καραγκιώζη σε κασέτα. (Κασέτες είχαμε τότε)
Έλεγε λοιπόν το Κολυτήρι:
"Μπαμπάκο πεινάω"
"Ε φάε" απαντούσε ο Καραγκιώζης
"Δεν έχει" το Κολυτήρι
"Μην τρώς" ο Καραγκιώζης

Έτσι είναι και η επικοινωνία. Ή τη θέλεις, ή δεν τη θέλεις. Κάπως έτσι και ο Άγγελος. Κάπως έτσι κι εγώ. Πήγα στο Παρίσι, έζησα κάτι ωραίο και τελικά δεν θέλησα να μεταφέρω εδώ το πως πέρασα. Μην το πάρεις προσωπικά και θεωρήσεις ότι σε προσβάλλω (ελπίζω να μην υπάρξουν περισσότερα από ένα comments διότι θα γίνω ρεζίλι με τόσον ενικό) απλά δεν έννοιωσα την ανάγκη να κάνω ψηφιακή αποτύπωση μίας πολύ αληθινής εμπειρίας. Μάλιστα κάποια στιγμή στο Musee D' Orsey βλέποντας τα έργα μέσα από το viser της κάμερας αιστάνθηκα ότι δεν ήμουν στη Γαλλία, αλλά στον καναπέ μου και έβλεπα τηλεόραση. Έκλεισα και την πούτάνα την κάμερα και συνέχισα να βλέπω τα έργα. Τί να τα κάνω στην κάμερα. Στο μυαλό μου είχαν σημασία να μπουν.

Τέλος πάντως νομίζω κατάλαβες. Σταματάω λοιπόν εδώ διότι με διέκοψε ένας συνάδελφος και δεν θυμάμαι αν είχα κι άλλα να γράψω. Ευχαριστώ.

13 σχόλια:

gatti είπε...

Εγώ που κατάφερα να το διαβάσω όλο, τι κερδίζω; :-p

Λυπάμαι που θα χρησιμοποιήσω ...σκατοκουβέντες, αλλά έχω δύο σλογκανάκια που πρέπει να τα λάβεις σοβαρά υπόψιν σου και να μην αγχώνεσαι όταν δεν έχεις κάτι να γράψεις.
Το ένα το έχει γράψει η κοινή μας φίλη η niemandsrose και λέει: "To ποστάρισμα είναι σαν το χέσιμο. Πρέπει να το κάνεις όποτε σου έρχεται".

Kαι ένα δεύτερο από το shitsite:
Το blogging είναι σαν το χέσιμο. Κάποια στιγμή θα σου τελειώσει το χαρτί".

Μεγάλες αλήθειες αμφότερες! Μην στενοχωριέσαι λοιπόν όταν δεν έχεις κάτι να γράψεις. Και πες και στον subirako να ...τσακιστεί να γυρίσει. Δεν μας νοιάζει πόσο συχνά γράφετε. Mας αρκεί να το κάνετε όποτε σας ...έρχεται!

Φιλιά! :-)

The Torch είπε...

Μπράβο ρε φιλενάδα. Μπράβο και για τα καλά τα λόγια, μπράβο και για τις αλήθειες (εκείνη της niem την ήξερα)μπράβο και για την ολοκλήρωση του post.
Για τα επινίκια δεν είχα σκεφτεί να αθλοθετήσω κάτι. Έχει κάτι ψηφιακές κατσαρόλες (όπως λες κι εσύ) στο facebook, αλλά δεν νομίζω ότι ενδιαφέρεσαι, έτσι δεν είναι;
Χα χα

marou είπε...

Αγαπημένε μου Torch κατάφερα και εγώ να διαβάσω όλο το post σου…. Δεν νομίζω πως είμαι ηρωίδα, απλά είμαι και εγώ στην ίδια κατάσταση με εσένα. Βαριέμαι απίστευτα!!!! (μην αισθάνεσαι και μόνος δηλαδή).

Όσο για τη βόλτα σου στο μουσείο, ελπίζω και εύχομαι να έχουν μείνει όλες οι εικόνες στο μυαλό σου. Ελπίζω να γέμισες αναμνήσεις και συναισθήματα που πραγματικά να μην χωράνε σε κανένα blog….

Σε φιλώ γλυκά, η τέως συνάδελφος… χιχιχι

The Torch είπε...

Συγχαρητήρια Marou. Είσαι ηρωίδα. Μην υποβαθμίζεις τον εαυτό σου :ο)

koptoraptou είπε...

Τρίτη και καταϊδρωμένη που διάβασα το όλον, έχω να σου πω - όπως άλλωστε είπα και στον Σουμπίρ - ότι αυτό το άγχος το καταλαβαίνω, αλλά δεν το ασπάζομαι. Δηλαδή, ναι ρε παιδί μου, να γράφουμε, αλλά όχι να μας γίνει και εμμονή. Ας το ξανασκεφτεί πες του και με λιγότερο αίσθημα - πως να το πω; - ευθύνης.

ΥΓ.: Πολύ χαίρομαι που πέρασες υπεργαμάτα στα Παρίσια. Σε φιλώ!

LoRy είπε...

Xεχε καιρο ειχα να περασω και το "αυτο" μου εκατσε μια χαρα !

Ε οχι κι εδω "πρεπει" ! Φτανει ...

Κοιτα μαλακια τωρα ... Κατι παρομοιο - πολυ παρομοιο ομως εγραψα κι εγω σημερα ..................

Μηπως τελικα ολη αυτη η "επικοινωνια" δεν ... ?

Δεν ... τι ?

Απλα ... δεν ...

Ααααααααα δεν ξερω και δεν το ψαχνω !

Μ.

LoRy είπε...

Xεχε καιρο ειχα να περασω και το "αυτο" μου εκατσε μια χαρα !

Ε οχι κι εδω "πρεπει" ! Φτανει ...

Κοιτα μαλακια τωρα ... Κατι παρομοιο - πολυ παρομοιο ομως εγραψα κι εγω σημερα ..................

Μηπως τελικα ολη αυτη η "επικοινωνια" δεν ... ?

Δεν ... τι ?

Απλα ... δεν ...

Ααααααααα δεν ξερω και δεν το ψαχνω !

Μ.

nikosm είπε...

Ο 5ος που το διάβασε ολόκληρο. Με έχουν καλύψει στα περισσότερα οι από πάνω μου. Ας μην κάνουμε το μπλογκ ρυθμιστή της σκέψης μας. Γράφεις όποτε σου έρθει, ό,τι σου έρθει, αν σου έρθει. (Και γω πρόσφατα το συνειδητοποίησα)

The Torch είπε...

Παιδία είστε πολύ περισσότεροι από ένας. Έπεσα έξω. Με χαρά εννοείται.

@ Koptoraptou
Θα το πω στον Subir αν και τελευταία νομίζω ότι το έχει ξαναρίξει στην μουσική που είναι η μεγάλη του αγάπη.

@ Lory
Δεν ξέρω αν δεν... Πάντως δεν αποκλείεται.

@ nikosm
φαντάζομαι το συνειδητοποήσες και ηρέμησες. Έτσι πάει.

°•. °•. -=« k o n™» =- .•° .•° είπε...

το πρωτο ποστ σου που διαβασα,
δεν χρειαστηκε αλλο για να σε βαλλω ως recommended στο δικο μου blog

youve got yourself a new reader :P

NIEMANDSROSE είπε...

Κι εγώ το διάβασα μέχρι τέλους και απνευστί. Μα όταν γράφεις με τόση ειλικρινεία, είναι δυνατόν να μη σε διαβάζει κανείς;
Για τον subir δεν ήξερα και πολύ λυπάμαι αλλά ελπίζω πως δε θα χαθεί από τα λημέρια.
Απλά για να συνεχίσω την ατάκα που μου θύμισε κι εμένα το gatti, καμιά φορά... το παραχέζουμε. Και δε χρειάζεται κιόλας ρε παιδιά! ;)
Όποτε μπορούμε, όσο μπορούμε και όποιοι μας διαβάζουν. Δε θα κάτσουμε και να σκασούμε.
Subir, come back!

The Torch είπε...

@ °•. °•. -=« k o n™» =- .•° .•°

Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και χαίρομαι πολύ που σου άρεσαν τόσο πολύ αυτά που γράφω. Θα μπορούσες όμως να μου απαντήσεις σε κάτι; Το όνομά σου είναι kon, ή μήπως αυτά τα κυκλάκια, βουλάκια και παυλάκια αποτελούν κάποια νέα γραμμική γραφή που δεν καταλαβαίνω; :ο)

@ niem
Δεν θα μπορούσες να τα έλεγες καλύτερα.

vrakas kostas είπε...

Πρωτη φορα που διαβασα ολοκληρη την αναρτηση σου!
Εξ αιτιας της Αγκαθουλας!
Και επειδη αφορα τον πολυ καλο ιντερνετικο φιλο subir!
Ωραια σπηκαρες σημερα!Μπραβο!
Υγ ψεματα ειπα,πως διαβασα μονο σημερα αναρτηση σου ως το τελος!
Θυμαμαι και μια αλλη πολυ καλη σου!
Τοτε που εγραψες για το παθος,με το αγαπημενο σου αθλημα!
Τα σεβη μου πυρσε!