Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΕΣ (οι εβδομάδες)

Το να κάνεις κάτι διαφορετικό από τους άλλους δεν είναι πάντα το καλύτερο. Αυτό ισχύει κυρίως στις διακοπές. Διακοπές πρέπει να κάνεις όταν κάνουν όλοι. Πρέπει να λείπεις όταν λείπουν όλοι. Διαφορετικά καταλήγεις να δουλεύεις και να ζηλεύεις όταν όλοι κάθονται και να κάθεσε όταν όλοι οι άλλοι δουλεύουν.
Αποτέλεσμα: Αν λοιπόν μείνεις στην πόλη (στην Αθήνα στην δική μου περίπτωση) τον Αύγουστο είναι άδεια και δεν βρίσκεις άνθρωπο να βγεις, στα μέρη που πήγαινες δεν υπάρχει ψυχή, και το μόνο ωραίο σημείο της πόλης είναι η άδεια Πανεπιστημίου. Άσε που ειδικά τον Αύγουστο ψήνεται η πόλη μετά από τρεις μήνες καλοκαίρι και στα τσιμέντα τηγανίζεις αυγά αμα θέλεις.
Αν τώρα αποφασίσεις να φύγεις Σεπτέμβριο. Αν δεν εισαι παντρεμένος (όπως στην περίπτωσή μου) ξεκινάς τα τηλέφωνα για να βρεις έναν άνθρωπο που θα κάνει καθυστεριμένες διακοπές όπως εσύ. Μετά από πολλαπλές προσπάθειες παίρνεις τ' αρχίδια σου και καταλήγεις να κάνεις τις μοναχικότερες διακοπές.
Σε αυτά τα πολύ σοφά κατέληξα πριν από μερικά χρόνια όταν η μητέρα μου με παρακάλεσε να πάρω άδεια τον Σεπτέμβριο διότι ήθελε να φύγει εκείνη για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και θα έπρεπε να μείνει κάποιος πίσω να παρακολουθεί την γιαγιά μου, η οποια περεμπιπτόντως ζει και βασιλεύει και είναι σήμερα στα 102 της χρόνια (να θυμηθώ να γράψω για την γιαγιά μου μία μέρα).

Έτσι φέτος έκανα διακοπές στις εξής ημερομηνίες: Από τις 28 Ιουνίου μέχρι τις 17 Αυγούστου. Θα έπαιρνα και μέχρι τις 24 αλλά ας όψεται ο συνάδελφος που με αντικαθιστά και τον αντικαθιστώ και θα έπρεπε κι εκείνος να φύγει. Μην είμαστε και μονοφαγάδες.

Να ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας ότι οι τρεις εβδομάδες που πέρασα ήταν πολύ καλές. Πραγματικά απίθανες και είχα καιρό να αναφωνήσω κάτι τέτοιο. Η βασικότερη αιτία ήταν ότι φέτος ήταν το πρώτο μετά από τρία καλοκαίρια που πήρα κανονική άδεια, έφυγα από την δουλειά μου και γύρισα σε αυτή έχοντας ξεκουραστεί. Κι αυτό διότι το 2005 απολύθηκα από τον Alpha τέλη Ιουνίου, οπότε καθόμουνα Ιούλιο, Αύγουστο και αρχές Σεπτεμβρίου, με άγχος όμως διότι έψαχνα δουλειά κι έτσι το μεγαλύτερο διάστημα το πέρασα στην Αθήνα.
Το 2006 πήρα άδεια από το Channel 9 όπου εργαζόμουνα, γύρισα στα μέσα Αυγούστου έχοντας όμως μάθει καθ' όλες μου τις διακοπές ότι το μαγαζί έκανε απολύσεις κι έτσι θα έφτανε και η δική μου ώρα. Έτσι κι έγινε. Μόλις επέστρεψα το κανάλι έκλεισε, οπότε πάλι τον υπόλοιπο Αύγουστο δεν δουλευα. Στην ουσία όμως έκανα την δυσκολότερη δουλειά. Έψαχνα πάλι για δουλειά.
Πέρυσι το καλοκαίρι ξεκίνησα στον ΣΚΑΪ λίγο πριν το Πάσχα. Έτσι το καλοκαίρι είχα μόνο οκτώ μέρες άδεια. Βάλε και ένα ΣΚ, κάθησα δέκα ημέρες. Και δεν μου έφτασαν.
Φέτος όμως ήταν αρκετές. Τρεις εβδομάδες χωρίς άγχος.
Τα πράγματα ξεκίνησαν θετικά ακόμη και από την δουλειά μου, καθώς τις τελευταίες δύο ημέρες -το Σάββατο 26 Ιουλίου και την Κυριακή 27- εκφώνησα (χωρίς λάθη και σαρδάμ) τα πρώτα μου νυχτερινά δελτία ειδήσεων. Τα πράγματα πήγαν καλά, οπότε η άδειά μου ξεκίνησε με καλούς οιωνούς.

Πρώτη στάση: Στο εξοχικό των γονειών μου
Το εξοχικό βρίσκεται λίγο έξω από το Τολό της Αργολίδας. Στην Κάντια. Είναι το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσεις τις διακοπές σου διότι εδώ πολύ απλά δεν γίνεται τίποτα. Δεν έχει νυχτερινή ζωή, δεν έρχονται τουρίστες παρά μόνο όσοι έχουν σπίτι, χτίζονται λίγα νέα σπίτια οπότε δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάπτυξη. Συμπέρασμα; Είναι το ιδανικό μέρος για να κάνεις το transition δουλειά - καθησιό. Έκανα μπάνιο, ξύπνησα ό,τι ώρα μου καύλωσε, έφαγα όσο και όποτε ήθελα, ήπια ποτάκια στο Ναύπλιο και ξανά την άλλη μέρα το ίδιο και ξανά για πέντε ημέρες.

Δεύτερη στάση: Κρήτη
Εδώ είναι και το κυριότερο μέρος των διακοπών μου. Στην Κρήτη δεν είχα ξαναπάει ως Τουρίστας. Είχα πάει ως εργαζόμενος σε ένα ξενοδοχείο, είχα πάει ως φαντάρο δύο φορές, είχα πάει μικρός με την οικογένειά μου, αλλά στην ουσία ως τουρίστας να την γυρίσω να την δώ δεν το είχα κάνει. Πέρασα πραγματικά τέλεια.
Η βάση μου ήταν στο Ρέθυμνο, όπου έμενα σε ένα ξενοδοχείο 10 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Στο Ρέθυμνο Mare στον Σκαλέτα. Πολύ ωραίο ξενοδοχείο, με ένα δωμάτιο για να κάνεις πατίνια, που έβλεπε θάλασσα και ηλιοβασίλεμα.

Εδώ έρχεται και η μία από τις δύο παραφωνίες των διακοπών μου, που όμως σε τελική ανάλυση δεν επηρέασαν την ουσία της καλής μου διαμονής.

Στο ξενοδοχείο φτάσαμε στις έντεκα το βράδυ. Αμέσως αλλάξαμε και είπαμε να πάμε για ένα πρώτο ποτάκι στο Ρέθυμνο. Έτσι κι έγινε. Κάναμε την πρώτη βόλτα μας ανακαλύπτωντας την πόλη. Κατά τις δύο και μισή ξεκινήσαμε για πίσω. Πήραμε την Εθνική (ο Θεός να την κάνει) προς Ηράκλειο και πλησιάζαμε προς το Ξενοδοχείο. Τα τελευταία δύο χιλιόμετρα πριν στρίψουμε για το πάρκινγκ ειναι παραδόξως πολύ καλά, με καλή άσφαλτο, καλή διαγράμμιση και ΦΩΤΑ!!! Στο τέλος αυτής της ευθείας ο δρόμος στρίβει αριστερά. Καθώς λοιπόν πλησιάζαμε, ένα φορτηγάκι από τα νέα τα μεγάλα (Nissan Navara πρέπει να ήταν) φεύγει από την πορεία του, γδέρνει με πολύ μεγάλη ταχύτητα ένα άλλο φορτηγάκι εξίσου μεγάλο που ήταν μπροστά μου στα 100 μέτρα και ξαφνικά έρχεται κατά πάνω μου στο ρεύμα μου.
Δεν έχω ξανα βρεθεί σε κατάσταση μετωπικής. Είναι φοβερό το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα μέτρα. Όσο και να φρενάρεις, ο άλλος έρχεται πάνω σου. Η Ίριδα άρχισε να φωνάζει: "Τί κάνεις; ΤΙ ΚΑΝΕΙΕΙΕΙΕΙΣΣΣ!!!!" Την τελευταία στιγμή έκανα λίγο δεξιά. Ο άλλος, που προφανώς κοιτούσε στον καθρέφτη του να δει τί έπαθε το άλλο φορτηγάκι, τελευταία στιγμή είδε μπροστά του και προφανώς μέσα στη σούρα του με κατάλαβε και έκανε λίγο αριστερά. Πέρασε full speed περίπου μισό μέτρο μακριά μου.
Αδειάσαν τα πόδια μου από αίμα. Όταν φρέναρε η μηχανή πραγματικά δεν το πίστευα. (Α δεν σας το είπα; στην Κρήτη είχα κατέβει με την Harley) Ούτε στον ξενοδόχο μου, που του διηγήθηκα την άλλη μέρα την ιστορία, του το είπα από την αρχή και νόμιζε ότι ήμουν με αυτοκίνητο. Μόλις λοιπόν του ξεκαθάρισα ότι είμαστε εποχούμενοι, με την Κρητική ευθύτητα και φουλ Κρητικη προφορά μου είπε: "Α πανάζία μου δεν θα εί(σ)χε ο παπάς πτώμα να θάψει..."
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και το μαρτύριό μου γύρω από τον τρόπο που οδηγάω. Η Ίρις -δικαίως η κακομοίρα- δεν ξεπερασε το Χάρο που τον είδε με τα μάτια της και όλες τις επόμενες ημέρες οι μετακινήσεις μας με την μηχανή της έγιναν δυσβάσταχτες, με αποτέλεσμα να με πρίζει. Τρέχεις! (με 60). Λακούβααααααα! (στα εκατό μέτρα). Φρέναρες απότομα. (το κοκκάλωναν οι μπροστινοί μου που έχουν και ABS). Έστριψες απότομα. Κράτα αποστάσεις... Ε, κάποια στιγμή δεν άντεξα κι έτσι την έβδομη ημέρα είχαμε και ένα καυγαδάκι, μικρό για τα δεδομένα μας και το μοναδικό όλου του εικοσαημέρου, οπότε μάλλον καλά πήγαμε.

Αφού λοιπόν παραμείναμε ζωντάνοί, τις επόμενες ημέρες βρεθήκαμε:
Στο Αρκάδι: τέλειο
Στα Ανώγεια: Φάτε Οφτό, την αντικριστή Αίγα. Τέλεια
Στην Κνωσσό: Απαραίτητη επισκεψη
Στο Αρχαιολογικό του Ηρακλείου: Μόνο να δείτε τις χρυσές μέλισσες φτάνει.
Στον Θαλασσόκοσμο: Το μεγαλύτερο Ελληνικό ενυδρείο με Καρχαρίες. Μοναδικό.
Στα Μάλια: Πλάκα κάνετε. Το καφρότερο μέρος του νησιού. Το αξιοθέατο είναι οι τουρίστες και τα μαγαζιά που πηγαίνουν.
Στον Άγιο Νικόλαο: Η λίμνη καταπληκτική.
Στην Μονή Πρέβελης: Το φοινικόδασος στις εκβολές του Κουρταλιώτικου φαραγγιού είναι φο-βε-ρο!!! Η θάλασσα όχι τόσο. Έχει και 400 σκαλιά για να κατέβεις. Και να τα ανέβεις φυσικά.
Στα Σχοινάρια: Μικρή και άγρια ακόμη παραλία. Υπέροχη με ψιλό χαλίκι.
Στο Φαράγγι της Σαμαριάς: Ξύπνημα στις 04:30, εκκίνηση στο Φαράγγι στις 08:10, περπάτημα σε μοναδική φύση για έξι ώρες και τελικά φαΐ και ξεκούραση στην Αγία Ρουμέλη στις 14:30. Ήταν ξεπάτωμα αλλά άξιζε. Η Ίρις πιάστηκε όλόκληρη και την επόμενη δεν μπορούσε να περπατήσει. Εμένα, το Baseball (κάπου θα κόλαγε και αυτό) με έσωσε καθώς τα πόδια μου είναι γυμνασμένα.
Στη Γεωργιούπολη: Μπάνιο στον Καβρό σε μία αμμώδη παραλία δέκα περίπου χιλιομέτρων μπροστά στο ξενοδοχειο που δούλευα το 1991. Πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου φοβερές αναμνήσεις.
Στα Χανιά: Κορυφαία η παλιά πόλη με τρελό κόσμο. Εδώ όμως έρχεται και η δεύτερη παραφωνία των διακοπών. Μείναμε (με δική μου μαλακία) σε ένα κάκιστο ξενοδοχείο. Φοβηθήκαμε ότι επειδή ήταν Σάββατο 9 Αυγούστου δεν θα βρίσκαμε τίποτα κι έτσι συμβιβαστήκαμε με το πρώτο ξενοδοχείο που είχε δωμάτιο. Παπάρια. Θα βρίσκαμε και θα παραβρισκαμε. Από τα νεύρα μου δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Τέλος πάντων μία βραδιά ήταν δεν πείραξε. Άλλωστε η Ίρις φάνηκε πιο καλόβολη από εμένα. Κοιμήθηκε όλη τη νύχτα χωρίς να γκρινιάξει καθόλου. Μπράβο στο μωράκι μου.
Στα Φαλάσαρνα: Μία τεράστια αμμώδης παραλία στο δυτικό άκρο της Κρήτης, όχι τόσο μεγάλη σε μήκος, αλλά αφάνταστα πλατιά. Πήγαμε στις 11:30 πιάσαμε το καλύτερο στασίδι και φύγαμε στις επτά το βράδυ. Υπέροχα.
Στο Μπαλί: Ευτυχώς τελευταία και κακή επιλογή. Μας το πρότεινε ο Ρεσεψιονίστ μας. Σπανίως να τους ακούτε αυτούς. Ή τα παίρνουν, ή σου λένε τα πολύ τουριστικά στανταράκια διότι δεν μπορούν να ξέρουν τί θέλει ο καθένας.

Τρίτη Στάση: Κύθηρα
Δεν είχα ξαναπάει Κύθηρα. Είναι πολύ ωραία. Πραγματικά γραφικά και ΠΕ-ΝΤΑ-ΚΑ-ΘΑ-ΡΑ!!! Μου έκανε εντύπωση. Όλα καθαρά και σκουπισμένα, τα σπίτια τα περισσότερα ανακαινισμένα και με μεράκι, οπότε περάσαμε τέσσερις ημέρες ζάχαρι με καλό μπάνιο σε άγριες παραλίες που τρως πολύ χώμα για να φτάσεις, ωραία μπαράκια χωρίς όμως πολύ κοσμοπολίτικη διάθεση και ευχάριστους ανθρώπους.

Συμπέρασμα: Ήταν καλά!!!! Ευχομαι κι εσείς να περάσατε τόσο καλά όλοι.