Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Τελώνες και Φαρισαίοι

Εχθές (24 Σεπτ) ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, φορώντας το καπέλο του καθηγητή πανεπιστημίου στο Deree (άρα και υπέρμαχος του απόλυτου καπιταλισμού) έκανε μία πρόταση με την οποία όμως δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Αναρωτήθηκε το εξής: Για ποιό λόγο όταν οι τελωνιακοί απεργούν κλείνουν τα σύνορα και δεν μπαίνουν αγαθά στην χώρα; Να μπαίνουν ατελώνιστα!
ΔΙΚΙΟ, ΔΙΚΙΟ και πάλι ΔΙΚΙΟ!!!

Δεν κατάλαβα; Επειδή το κράτος έχει μία διένεξη με κάποιους υπαλλήλους του δεν θα μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου; Να πάει να γ.... το κράτος. Δηλαδή αν σταματήσω εγώ να εργάζομαι κλείνει το κανάλι; Όχι! Απλά δεν μεταδίδονται ειδήσεις;

Αλλά όχι. Το κράτος θέλει και να γλυτώσει τα ημερομίσθια των τελωνιακών που δεν θα καταβάλει για τις απεργίες και να μην χάσει τα έσοδα εκτελωνισμού. Και οι μόνοι που τον πίνουμε είμαστε εμείς.

Τελικά ένας φίλος μου είχε δίκιο είμαστε χώρα Μίκι Μάους.
Διότι μόνο σε μία χώρα κόμικ θα γινόταν κατάληψη δις στον αεροδιάδρομο του κεντρικού αερολιμένα της χώρας, θα κινδύνευαν επιβάτες και αντί οι επικεφαλείς συνδικαλιστές να ήταν στον εισαγγελέα, κάθε βράδυ τους παίζουν τα κανάλια ως ήρωες. Και θα μου πείτε διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Κι αυτό σε τί αφορά τους πελάτες της British, ή της Air France. Αν θέλουν ας καταλάβουν τα γκισέ της Ολυμπιακής και να μην αφήνουν τους πελάτες της εταιρίας να ταξιδέψουν. Ή μηπως νομίζουμε ότι το αεροδρόμειο είναι τσιφλίκι της Ολυμπιακής. Αμ δεν είναι. Ποτέ δεν ήταν, αλλά κάποτε έτσι νομίζαμε. Αυτή τη στιγμή η Ολυμπιακή είναι άλλη μία εταιρία και τίποτε άλλο, που πληρώνει (αν πληρώνει) κι εκείνη αερολιμενισμό όπως όλες οι άλλες και επομένως έχει τα ίδια δικαιώματα.
Φαντάζεστε να έκαναν ντου εργαζόμενοι στην πίστα του Χίθρου τί θα γινόταν; Ούτε τολμώ να φανταστώ.

Και να αλλάξω λίγο θέμα διότι κι αυτό το έχω στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα, και κολλάει λόγω της αδυναμίας επιβολής της νομιμότητας.
Ήταν τέλη Αυγούστου όταν στο Υπουργείο Απασχόλησης μπουκάρισαν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να διαμαρτυρηθούν κατά της μεταρρύθμισης των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Αφού τραυμάτισαν έναν φύλακα, έσπασαν την πόρτα όπου συνεδρίαζε η επιτροπή των Βαρεων, προπηλάκισαν τα μέλη της , απείλησαν τον πρόεδρο ότι αν πειράξει έστω και έναν εργάτη το ΠΑΜΕ θα τον λιανίσει, έσκισαν χαρτιά της επιτροπής, τα πέταξαν στο πάτωμα και αποχώρησαν. Όλα αυτά φυσικά και καταγράφηκαν από την κάμερα του 902, η κασέτα μοιράστηκε σε όλα τα κανάλια και το βράδυ έπαιξε σε όλα τα δελτία ειδήσεων.
Εγώ νομικός δεν είμαι, έχω όμως την εντύπωση ότι αυτές οι πράξεις πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον μία ντουζίνα αδικήματα (όπως και στην περίπτωση της κατάλληψης των αεροδιαδρόμων) τί έγινε όμως; Είδατε κανέναν να συλλαμβάνεται; Είδατε να τηρειται η νομιμότητα;
Αποτέλεσμα; Κάθε μέρα που περνάει, όποιος θέλει σε αυτή τη χώρα κάνει ό,τι θέλει.
Και πορευόμαστε... Έτσι... Τυχαία...
Γι αυτό λένε ότι οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αρμόζουν. Κι αυτό το γράφω διότι προφανώς στο μυαλό σας πολλοί θα σκέπτεστε ότι και το κράτος παρανομεί, ότι καταπατά τα δικαιώματά μας, φέρνει και ψηφίζει αντισυνταγματικούς νόμους και πάει λέγοντας.
ΔΙΚΙΟ λοιπόν! ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΑΣ!!!

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Γαμώ τους ρασοφόρους, γαμώ... (και τους αρέσει)

Χρόνια τώρα είμαι έξαλλος με την σύνδεση κράτους και εκκλησίας. Χρόνια τώρα θεωρώ ότι θα πρέπει η εκκλησία να αναλάβει τις ευθύνες της, να πληρώνει τους μισθούς των λειτουργών της και βέβαια να σταματήσει να ζητάει ειδικές μεταχειρήσεις από το κράτος, όπως τη μή υποβολή Ε9 και την εξαίρεσή της από την καταβολή των φόρων. Θα μου πείτε, η εκκλησία είναι η μόνη που φταίει για τις επαφές που έχει με το κράτος, όταν στα κιτάπια της έχει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του πρωθυπουργού στο θέμα των ταυτοτήτων; Όχι βέβαια...
Εγώ όμως παραμένω έξαλλος.
Θεωρώ αδιανόητο μερικές από τις πλέον άχρηστες μονάδες της ελληνικής κοινωνίας, ήτοι οι μοναχοί του Αγίου Όρους αλλά και οι υπόλοιποι μοναχοί, να επιδίδονται σε ιερές busines και real estate δυσθεώρητων μεγεθών, στερώντας από τους παραγωγικούς έλληνες, τη χρήση αγροκτημάτων, την εκμετάλευση Ολυμπιακών Ακινήτων και πάει λέγοντας.
Και μετά λέμε για το σεμνά και ταπεινά που είπε ο πρωθυπουργός. Εδώ δεν μπορεί να ειναι σεμνοί και ταπεινοί οι γέροντες, ο Βουλγαράκης περιμένετε;
Αν είναι τα μοναστήρια εν έτοι 2008 να είναι τα πλουσιότερα ιδρύματα της χώρας μας, τότε τί είναι εκείνο που στερείτε κανείς όταν πάει να μονάσει; Ζει στο καλύτερο περιβάλλον της Ελλάδας, φαΐ, κρεβάτι, παρεούλα ;-) internet... Ειδικά το τελευταίο όταν το διάβασα έπεσα απ' τα σύνεφα. Άσε που στη Χαλκιδική (το "που στη" είναι τυχαίο, καμία σχέση με τους μοναχούς) τα έργα επιτάχυνσης του διαδικτύου στην υπόλοιπη περιοχή έχουν μείνει πίσω για να πάρει τη γρηγορότερη γραμή ο Άθως.
Πραγματικά ξαναρωτάω: Τί θυσιάζεις; Την τηλεόραση; τα ξενύχτια; τις γκόμενες; τους γκόμενους; το φαγητό της μαμάς σου; τα καλά ρούχα; τον ύπνο σου; Αυτά είναι τα σημαντικά; Με συγχωρείτε δεν είναι αυτά.
Και για να υπερθεματίσω λίγο, θα σας δώσω ένα παράδειγμα της μοναστικής ζωής όπως το είχα ζήσει επί εποχής Alpha στον Ρέντη. Τότε λοιπόν ήταν πολύ της μόδας οι παπαροκάδες. Έδιναν συναυλίες, έβγαζαν CDιά, το μοναστήρι τους ήταν κάθε μέρα τίγκα και το τί κομποσκοίνι έφευγε δεν περιγράφεται, κάναν εκδρομές για rafting, έπαιζαν μπασκετάκι με τα παιδιά (πάντα με ένα τηλεοπτικό συνεργείο κατά πόδας) και πάει λέγοντας. Τότε λοιπόν ο Νεκτάριος Μουλατσιώτης ήταν στον αέρα μέρα παρα μέρα. Ξέρετε πως καταλάβαινες ότι ήταν στο κανάλι. Δίπλα από την κάμπριο Stratus του Ευαγγελάτου, ήταν παρκαρισμένη άλλη μία ολόιδια.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Αλλαγές

Αλλαγές!
Ήρθαν αλλαγές!!

Συνήθως όταν μου λένε "Καλό Χειμώνα" τσινάω. Διαμαρτύρομαι διότι δεν το μπορώ αυτό το "Από Αύγουστο Χειμώνα". Δηλαδή το Φθινόπωρο τί έχει και το πηδάμε; Δεν μας αρέσει; Πειράζει δηλαδή που κρατάει η ζεστούλα χωρίς όμως να μας καίει και μπορούμε να κάτσουμε στην βεράντα χωρίς να πεθαίνουμε; Μας χαλάει που πάμε με τη μηχανούλα χωρίς να φοράμε έναν τόνο ρούχα; Μας χαλάει που δεν ιδρώνουμε;
Εγώ λοιπόν τελευταία λέω είτε "Καλό Φθινόπωρο" που είναι ακριβής ως ευχή για την επιστροφή μετά την άδεια, ή "Καλή Σεζόν" που είναι πιο profecionel βρε παιδί μου.
Αυτό το "Καλή Σεζόν" λοιπόν φαίνεται να έπιασε για μένα φέτος, τουλάχιστον στην αρχή της καθώς τα μελλούμενα κανείς δεν τα ξέρει. Κι αυτό διότι μόλις γύρισα από την άδειά, μού έγινε μία πολύ καλή πρόταση να αναλάβω την παρουσίαση μίας πολύ πρωινής εκπομπής.
Μεγάλη τιμή και μεγάλη πρόκληση, διότι δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. Στον αέρα έχω βγεί εκατοντάδες φορές, Δεν έχω ξαναβρεθεί όμως να είμαι απέναντι στην κάμερα για δύο ώρες και να είμαι εγώ υπεύθυνος να καλήψω ένα κενό ένα λάθος... Και καλά να διαβάζεις το autoque, πες ότι σού δίνει κάποια άνεση, μόλις όμως γίνει κάτι έκτακτο πως θα το αντιμετωπισεις; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εγώ να σας πω την αλήθεια. Ούτε οι άνθρωποι του σταθμού. Αυτό σημαίνει ότι πέρνουν και τα ρίσκα τους...

Η πρώτη εκπομπή λοιπόν ήταν την 1η του Σεπτέμβρη. Το πως πάει τέσσερις μέρες μετά δεν θα το πω εγώ, θα το πουν άλλοι, είναι όμως αλήθεια ότι δεν αισθάνομαι ακόμα καλά μέσα στα παπούτσια μου. Αυτό που σίγορα έχω αιστανθεί είναι η ξαφνική και απόλυτη αλλαγή στη ζωή μου όσον αφορά τους χρόνους μου.
Τόσα χρόνια ξυπνάω τα πρωινά κατά τις δέκα το πρωί, αν και όσο μεγαλώνω ξυπνάω όλο και νωρίτερα. Τελευταία μάλιστα είχα φτάσει να πρωτοανοίγω τα μάτια μου στις οκτώμιση. Χουζούρευα και κανα μισάωρο, αλλά σε κάθε περίπτωση εννέα και μισή είχα σηκωθεί. Το βράδυ όμως δεν έπεφτα ποτέ για ύπνο πριν τη μία.
Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν άρδειν.
Το εγερτήριό μου μεταφέρθηκε στις 04:45 το πρωί
Η άφιξή μου στο κανάλι μεταφέρθηκε στις 05:30, στον αέρα στις 07:00, ενώ η αναχώρισή μου για το σπίτι παραμένει ένα άγνωστο μέγεθος.
Μ' αυτά και μ' αυτά καταλήγω να είμαι ψόφιος από τις δέκα το βράδυ. Ποιός εγώ; Όμως ακόμα και τώρα το κορμί αρνείται να πέσει για ύπνο τόσο νωρίς, οπότε καταλήγω πάλι να κοιμάμαι στις 12 ή στη 1, κι έτσι την άλλη μέρα νυστάζω σαν τρελός.
Ένα είναι σίγουρο. Οι έξοδοι περιορίζονται δραστικά εκ των πραγμάτων. Οι καταχρήσεις το ίδιο. Κομμένο το μεταμεσονύχτιο σινεμά, κομμένα τα μπαράκια. Κάνα Perrier αργά το απόγευμα και πολύ μου είναι...
Αλλαγές λοιπόν. ΡΙΖΙΚΕΣ!!!