Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Μούτζα, μούτζα, μούτζα

Είναι πολύ λίγες οι φορές στη ζωή μου που έχω αναφωνήσει ότι βρίσκομαι κάτω από την επιρροή μούντζας. Ένας λόγος είναι διότι καταρχάς δεν είμαι προληπτικός και δεν πιστεύω σε μάτια, μαντζούνια, χαρτιά, καφέδες και άλλα τέτοια. Από την άλλη όμως, είναι μερικές φορές που κάποια πράγματα έρχονται τόσο ραγδαία πάνω στο κεφάλι σου, που το μόνο που καταλήγει να τα εξηγεί είναι αυτές οι γνωστές -και για αιώνες τώρα αναπτυσσόμενες- θεωρίες της μούντζας, ή της γλωσσοφαγιάς, καθώς και της θεωρίας ότι αν δεν τριτώσει το κακό δεν σταματάει.
Με αυτά λοιπόν in the back of our heads ξεκινάω...
Την Τρίτη είχα πάει τον Snooker στον γιατρό για να κάνουμε το δεύτερο εμβόλιο. Το γραφείο του είναι σε μία παράλληλο της Μιχαλακοπούλου σε ένα ισόγειο κατάστημα με μεγάλη βιτρίνα και είσοδο από το πεζοδρόμιο. Μπήκα λοιπόν, κάθισα λίγο στο γραφείο του, έβγαλα το μπουφάν μου και άφησα και τον μάρσιπό μου (άλλοι λένε το τσαντάκι μέσης "μπανάνα" αλλά εγώ το θεωρώ ηλίθια ονομασία) στην καρέκλα του επισκέπτη, καθώς έπρεπε να πάω μέσα να κρατάω τον Snooker για να κάνουμε την εξέταση και την ένεση.
Κάποια στιγμή ακούστηκε το κουδούνι της εξώπορτας το οποίο ενεργοποιείται με ανιχνευτή κίνησης μόλις μπει κάποιος. Και εγώ και ο γιατρός υποθέσαμε ότι πρόκειται για κάποιον πελάτη και συνεχίσαμε την ενασχόλησή μας με τον Snooker. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ξανακούσαμε το ίδιο κουδούνι. Μετά από πέντε λεπτά τελειώσαμε και περάσαμε στην αίθουσα αναμονής.
ΑΦΑΝΤΟ ΤΟ ΤΣΑΝΤΑΚΙ!!!
ΑΦΑΝΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ!!!
Φαντάζομαι την πρώτη σας αντίδραση: "Δεν τα αφήνουμε τα πράγματά μας!"
Τώρα το ξέρω κι εγώ, μόνο που εκείνη τη στιγμή, πραγματικά αισθανόμουν ασφαλής. Δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα περάσει κάποιος θα μπει μέσα σε έναν ξένο χώρο και θα πάρει ότι βρει εκεί.
Ξέρω, ξέρω... Σκέφτομαι όπως θα λειτουργούσα εγώ και όχι όπως θα λειτουργούσε ένας κωλοπετσωμένος αλήτης ο οποίος έχει δει πολλά.
Το αποτέλεσμα ήταν απλό. Έχασα το πορτοφόλι μου, το κινητό μου και τα κλειδιά μου. Στο πορτοφόλι είχα 250 €, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, κάρτες, ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ.
Μην ξεκινήσετε την εξυπνάδα του ότι τα χρήματα δεν παίζουν ρόλο. Παίξουν και παραπαίζουν και θα σας κάνω σούμα στο τέλος για να δείτε.
Αφού πέρασαν λοιπόν λίγα λεπτά χώνεψα αυτό που μου είχε συμβεί, πήρα τον Snooker και γύρισα στο σπίτι. Το πως μπήκα μέσα δεν θα σας το πω διότι είναι κρατικό μυστικό, αλλά μπήκα.

Την άλλη μέρα, την Τετάρτη, μόλις τελείωσα την εκπομπή καβάλησα τη μηχανή και ξεκίνησα τον Γολγοθά της επανέκδοσης των εγγράφων μου.
Πρώτη στάση σε ένα φωτογραφείο. Δεύτερη στο Αστυνομικό Τμήμα. Δηλώνω την απώλεια και ρωτάω τί χρειάζεται για τη νέα ταυτότητα. "Φωτογραφίες μου λένε, παράβολο, ένα μάρτυρα και πιστοποιητικό γεννήσεως". "Έχω ένα" αναφωνώ ελπίζοντα να γλυτώσω την επίσκεψη στον Δήμο Αθηναίων. "Δεν κάνει" μου λέει ο Αξιωματικός "πρέπει να είναι της τελευταίας τριμηνίας".
Γιατί ρε παιδιά; Σάμπως θα αλλάξει η ημερομηνία γεννήσεώς μου; Θα αλλάξουν οι γονείς μου; Και μην μου πείτε ότι μπορεί να έχω κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλλου και πρέπει να είναι πρόσφατο το έγγραφο, δεν το χάβω!!!

Αμέσως μετά, στάση στο ΚΕΠ της Πανόρμου. Απ' έξω γράφει "ΚΕΠ ΑΘΗΝΩΝ" δεν βγάζει όμως πιστοποιητικά του Δήμου Αθηναίων. "Τεχνικό πρόβλημα" λέει. Τέλος πάντων μιας και είμαι εκεί ρωτάω τί χρειάζεται για να βγάλω δίπλωμα.
Πάλι φωτό, παράβολο 9 €, ταυτότητα (ορίτζιναλ και φωτοτυπία) καθώς και ένα παράβολο από την Εθνική Τράπεζα των 30 € αν είναι η πρώτη φορά που χάνεται το δίπλωμα και 60 αν είναι η δεύτερη.
"Γιατί η διπλή τιμή" ρωτάω.
"Για να μην είστε επιρρεπής στην απώλεια" μου απαντάνε. Καλό; Είναι αλήθεια ότι πάντα ήθελα να χάνω το δίπλωμά μου και να το ξαναβγάζω, τώρα όμως που ξέρω ότι κοστίζει κάτι παραπάνω θα το σταματήσω αυτό το χόμπι μου.
Αφού τελειώνω πάω στον Δήμο Αθηναίων για πιστοποιητικό γεννήσεως, στην Εφορία για τα παράβολα, στην Millennium Bank για τις εκεί κάρτες, στην Τράπεζα Πειραιώς για άλλες κάρτες, στην Εθνική για το παράβολο των 60, στην Wind για κάρτα Sim.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των σταμάτα - ξεκίνα, άναψε μηχανή - σβήσε μηχανή, αρχίζει η μηχανή να τα παίζει και η μπαταρία πέφτει. Η κατάσταση όσο περνάει η ώρα χειροτερεύει. Φτάνοντας πλέον στη συμβολή Σοφοκλέους και Αιόλου και αγοράζω ένα πορτοφόλι. Βγαίνω από το μαγαζί, πατάω μίζα... και παίρνω τα παπάρια μου.
Η μπαταρία νεκρή!
Σιχτιρίζω την τύχη μου και αρχίζω το σπρώξιμο. Περνάω την Αθηνάς και συνεχίζω στο Γκετόδες τμήμα της Σοφοκλέους. Βάζω δευτέρα και ανάβω την μηχανή. Ένα τέταρτο αργότερα είμαι στο συνεργείο μου. Κι όμως το πρόβλημα δεν είναι η μπαταρία. Είναι το altenator. Τα πηνία δηλαδή, τα οποία έχουν λιώσει οπότε και δεν φορτίζουν την μπαταρία.
Γαμώ την τύχη μου ξανά.
Αφήνω την μηχανή και παίρνω ταξί για το σπίτι μου.

Αυτή μέχρι τώρα ήταν η Τετάρτη. Πάμε τώρα στην Πέμπτη.
Στην δουλειά χαλαρά, τελειώνω αρκετά νωρίς και τέσσερις η ώρα είμαι στο σπίτι μου. Παίρνω πάλι ταξί και πάω στο συνεργείο για να πάρω την μηχανή. Λίγο αργότερα είμαι εποχούμενος και επιστρέφω σπίτι μου. Μεγάλη διαφορά στη μηχανή, γεγονός που αποδεικνύει ότι το altenator έλειωνε σιγά σιγά καιρό τώρα, απλά αποφάσισε να χαλάσει ακριβώς στη χειρότερη μέρα που είχα να βιώσω για χρόνια.
Δεν τελειώνει όμως εδώ η μούντζας. Φτάνω σπίτι, και τρεις ώρα αργότερα ξανακατεβαίνω για να βγω με έναν φίλο. Καβαλάω την μηχανή, την ανάβω, και ξεκινάω. Κάτι όμως δεν πάει καλά.
Το λάστιχο είναι πίτα!!! Η ώρα είναι οκτώ και μισή και τα βουλκανιζατέρ είναι κλειστά.
Καντήλια; Καντήλια; Πόσα καντήλια έχωσα δεν περιγράφεται.
Την άλλη μέρα το απόγευμα είμαι στο βουλκανιζατέρ της γειτονιάς μου. Μέσα στο λάστιχο ένα κομμάτι από κοπίδι που γάμησε την μέρα μου.
Κάποια φίλη μου είπε ότι πίσω από τα βάσανά μου είναι μία γυναίκα που πλήγωσα. Κι όμως δεν έχω πληγώσει καμία. Σας το ορκίζομαι.
Συμπτώσεις; Ατυχία; Μούντζα; Ίσως.

P.S. 1
Μην ξεχάσω και τη σούμα που σας υποσχέθηκα για να αφήσουμε τις εξυπνάδες που λένε ότι αν χάσεις το πορτοφόλι σου δεν πειράζουν τα χρήματα, αλλά μόνο τα χαρτιά που πρέπει να ξαναβγάλεις. Λοιπόν είναι ψέμα και σας το αποδεικνύω αμέσως.
Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν έχασα ή πλήρωσα:
250 € στο πορτοφόλι μου
60 € για παράβολο του διπλώματος
18 € για παράβολα ταυτότητας
75 € για νέο πορτοφόλι
18 € για κάρτα sim
100 € για νέες κλειδαριές
180 € η αξία του κινητού μου
80 € η αξία του μπουφάν μου
290 € η ζημιά στην μοτοσυκλέτα.

Σύνολο: 1371 € μέσα σε ένα 24ωρο. Είπατε τίποτα;

======================

P.S. 2
Μούντζα







Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια







Η μούντζα είναι μία ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα υβριστική χειρονομία. Είναι γνωστή και ως "φάσκελο".Η μούντζα γίνεται με την παλάμη του χεριού. Ο υβρίζων τείνει το χέρι του προς τον υβριζόμενο και "δείχνει" σε αυτόν την ανοιχτή του παλάμη ενώ τα δάκτυλα του χεριού του είναι τεντωμένα. Ο υβρίζων πρέπει να δίνει την εντύπωση πως κολλάει το χέρι του στο πρόσωπο του υβριζόμενου, όσο μακριά και να βρίσκεται. Προκειμένου να δοθεί έμφαση, κάποιες φορές η μούντζα γίνεται με τα δύο χέρια. Σε αυτή την περίπτωση οι δύο παλάμες του υβρίζοντος είναι η μία πίσω από την άλλη. Η μούντζα συνοδεύεται συχνά από υβριστικές φράσεις και επιφωνήματα όπως "να!", "όρσε!", "να μαλακά!", "πάρ 'τα να μη στα χρωστάω" κ.ά.. Η μούντζα περιγράφεται ειρωνικά ως το "παράσημο της ανοιχτής παλάμης". Πρέπει να σημειωθεί πως όσο πιο κοντά στο πρόσωπο του υβριζόμενου πλησιάσει το χέρι, τόσο μεγαλύτερη απαξίωση εκφράζει.Σημειώνεται επίσης ότι συχνά η αντίδραση του υβριζόμενου μπορεί να είναι είτε της ίδιας μορφής (μούντζα), αλλά και πολύ εντονότερη, είτε φραστική, χειρονομία ή και χειροδικία.ΙστορίαΗ χρήση της μούντζας ανάγεται στην εποχή του Βυζαντίου, και συγκεκριμένα σε μία ποινή που εφαρμοζόταν σε περιπτώσεις ασήμαντων παραπτωμάτων. Ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην Αρχαία Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, μία χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας χρησιμοποιούταν αρχικά στα Ελευσίνια μυστήρια και συνοδευόταν από κατάρες που απευθύνονταν προς τον "εχθρό", το "Κακό" κ.λπ.. Ωστόσο, αυτή η άποψη για την προέλευση της μούντζας έχει αμφισβητηθεί έντονα.




----------------------------------

Εδώ θα σας πω την εξήγηση που μου έχει δώσει η γιαγιά μου που είναι γεννημένη το 1906, ζει και βασιλεύει και έχει δει πολλά. Φανταστείτε ότι όταν γεννήθηκε η χώρα δεν είχε ηλεκτρικό.
Η μούντζας λοιπόν κατά τη γιαγιά μου είναι μία ευχή θανάτου, καθώς τα τέσσερα δάχτυλα είναι οι τέσσερις βαστάζοι που πάνε το φέρετρό σου και ο αντίχειρας είναι ο παπάς που σε ψέλνει.

7 σχόλια:

koptoraptou είπε...

Ψυχραιμία. Ρίξε κι εσύ δυο φασκελίδια να ισοφαρήσεις και ας είναι αυτό το μόνο κακό που σε βρήκε. Φιλιά!

The Torch είπε...

Τα μόνα ΤΡΙΑ κακά που με βρήκαν θα εννοείς. Είναι αλήθεια ότι το εύχομαι.
Φιλιά και σε εσένα

subir είπε...

Πως δε σε μάμησε και κανείς πλάκα πλάκα όταν κοιμόσουνα.Τυχερός ήσουν!!
Να μας κάνεις ποδαρικό την πρωτοχρονιά πάντως.χα χα.

ΥΓ Ρε φίλε έχω και έχω ακούσει.Πάλι καλά που δεν σου πήραν τα κλειδιά της μηχανής.Γιατί μετα την σούμα την έβλεπα 5 ψηφία και εσένα στο Δαφνί.

ONOMATODOSIA είπε...

οχι ρε γαμωτο.

μπραβο στη δυναμη σου και στο κουραγιο σου ...

Giannis Kafatos είπε...

περαστικά! εγώ για τη χαρτούρα - και γενικά για τις δουλειές με δημόσιες υπηρεσίες δωροδοκώ με ένα κομμωτήριο τη μαμά και ... τέλος!
καλό σουκου!
;)

gatti είπε...

Ολα μαζί σου έτυχαν βρε torch. Aυτή δεν ήταν απλή μούντζα. Αυτή ήταν μούντζα από τον ...Κινγκ Κονγκ!

Περαστικά να είναι όλα και ψυχραιμία.
Αλλιώς δεν την βγάζουμε καθαρή!

Φιλιά!

The Torch είπε...

Προς όλους όσους με επισκέπτονται ακόμα ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Να σας πω πάντως ότι η μούτζα συνεχίστηκε με τσάκισμα από κερατά του πίσω φτερού και μόλις χθες 8 Δεκεμβρίου με τσάκισμα του μπροστινού φτερού.
Γαμώ τον Νοέμβριό μου γαμώ!!!!