tag:blogger.com,1999:blog-13572958040469748712012-01-05T14:25:22.053+02:00Ένας πυρσός... Άλλοτε αναμμένος, άλλοτε σβηστόςThe Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.comBlogger1141100tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-25640591567319666842011-07-28T13:47:00.000+03:002011-07-28T13:47:48.483+03:00Για τις επόμενες τρεις εβδομάδες θα είμαι σε άδεια. Αυτό προφανώς ενέχει κάποια προβλήματα με δεδομένο ότι στα εξοχικά η πρόσβαση στο Internet έχει κάποιες δυσκολίες. Πάει αργά και σπάει αρχ...α. Επίσης σπαστικό είναι να τα κάνεις όλα από το IPhone. Οπότε, θα είμαι λίγο πιο λακωνικός απ´ ότι σας έχω συνηθίσει. Θα δίνω το στίγμα της ημέρας, τις προβλέψεις μου και θα γράφω όσο αντέχει το δάχτυλό μου. Ελπίζω να με κατανοείτε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-2564059156731966684?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-87761741606729654592011-07-26T20:56:00.000+03:002011-07-26T20:56:24.019+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Κάνω μία μικρή ανάρτηση που θα με κάνει να χαμογελάσω.<br />Είμαι πλέον εδώ και τέσσερις μήνες πατέρας.<br />Ο Θεοδόσης είναι 8,240 κιλά, υγιέστατος και κούκλος.<br /><br />Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ίριδα για αυτό το φοβερό δώρο.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8776174160672965459?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-8634377306446871962010-12-27T11:58:00.003+02:002010-12-27T12:26:34.234+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/TRhoiCh4PhI/AAAAAAAAAQc/emsbhdWymKY/s1600/%25CE%2595%25CE%25B8%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%2B%25CE%2598%25CE%25AD%25CE%25B1%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555305074365316626" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/TRhoiCh4PhI/AAAAAAAAAQc/emsbhdWymKY/s400/%25CE%2595%25CE%25B8%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%2B%25CE%2598%25CE%25AD%25CE%25B1%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF.JPG" /></a><span style="font-family:Arial;">Τα παιδία έκαναν χαβαλέ μωρέ. Έκαναν πλάκα. Μάλιστα μέσα στους τελευταίους τρεις μήνες για τις ανάγκες <strong>της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου «Σιρανό Ντε Μπερζεράκ»</strong> είχαν μάθει να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο. Άλλοι εντελώς από την αρχή καταφέρνοντας να φυσήξουν τρεις νότες σε μία τούμπα ή μία τρομπέτα, άλλοι χτυπώντας ένα ντραμς ή ένα ξυλόφωνο, άλλοι ξέθαψαν το παλιό τους κλαρίνο, ή το ακορντεόν που είχαν χρόνια να ακουμπήσουν, ενώ υπήρχαν και εκείνοι που είχαν εμπειρία στη μουσική. Μάλιστα θα έλεγε κανείς ότι είχαν γνώσεις που ξεπερνούσαν τις απαιτήσεις του ελληνικού θεάτρου που η αλήθεια είναι ότι δεν ζητάει και πολλά από τους ηθοποιούς του σε αυτόν τον τομέα. Επίσης όλοι πίστευαν ότι μπορούσαν να τραγουδήσουν και η αλήθεια είναι ότι με λίγη καλή προπόνηση κάποια στιγμή θα τα κατάφερναν... <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></span><div><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Στις πρόβες τους λοιπόν έκαναν πολύ πλάκα. Μα πάρα πολύ πλάκα. Στην αρχή γέλασαν με τα χάλια τους, γρήγορα όμως ευχαριστήθηκαν με την βελτίωσή τους. Έτσι είναι άλλωστε με τα νέα παιδιά. Γουστάρουν τον χαβαλέ και ενθουσιάζονται. Και θέλουν και να τον μοιράζονται. Είπαν λοιπόν να τον μοιραστούν μαζί μας. Και δεν ήταν μόνο η μπάντα του Σιρανό που είχε όρεξη να παίξει εκτός των τειχών της Κεντρικής Σκηνής. Ήταν διάφοροι ηθοποιοί και από τις άλλες παραστάσεις του Εθνικού που θα γούσταραν κι εκείνοι να καταθέσουν τις μουσικές τους δυνατότητες. Τις λίγες ή τις πολλές, δεν έχει σημασία. Άλλωστε στον χαβαλέ όλοι οι καλοί χωράνε. <o:p></o:p></span></p><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Το συζήτησαν λοιπόν με τον Διευθυντή του Εθνικού Γιάννη Χουβαρδά και του ζήτησαν να τους παραχωρήσει την αίθουσα εκδηλώσεων του Θεάτρου για μία μεταμεσονύχτια μουσική... κάτι. Μουσική βραδιά... Μουσική συνεύρεση ηθοποιών... Μουσικό πάρτι... Τζαμάρισμα... Γιατί η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει τί ήταν τελικά αυτό που παρακολουθήσαμε στις 26 Δεκεμβρίου στο Εθνικό.<o:p></o:p></span></p><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Ο κύριος Χουβαρδάς όμως είχε ένα πρόβλημα. Η αίθουσα αυτή κοστολογείται. Και δεν μπορεί να ανοίγει τις πόρτες της τζάμπα. Οι Ταξιθέτες θα έκαναν υπερωρίες, οι τεχνικοί το ίδιο, το μπαρ θα ήταν ανοιχτό, θα χρειαζόντουσαν περισσότεροι </span><span style="mso-ansi-language: EN-US;font-family:Arial;" lang="EN-US" >security</span><span style="font-family:Arial;">, τα φώτα θα έμεναν αναμμένα και οι εποχές είναι δύσκολες. Το μνημόνιο επιβάλει περικοπές και ο προϋπολογισμός είναι σφιχτός. Τί θα έλεγε μετά στο Διοικητικό του Συμβούλιο; Πώς θα εξηγούσε το (μικρό ομολογουμένως) κονδύλι; Δεν ήθελε όμως να χαλάσει και το χατίρι στα παιδιά!<o:p></o:p></span></p><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Έτσι λοιπόν ο χαβαλές απόκτησε εισιτήριο. Χαμηλό μεν, αρκεί να βγουν τα έξοδά. Εδώ όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Μόλις μπει σε κάτι εισιτήριο παύει να είναι χαβαλές. Είναι επάγγελμα. Μόλις μπει εισιτήριο το προϊόν κοστολογείται και ό,τι πληρώσεις παίρνεις. Άρα θα μπορούσε λοιπόν κανείς να σκεφτεί ότι ο κύριος Χουβαρδάς όντως κοστολόγησε την παράσταση που ο ίδιος προλόγισε και κατέληξε ότι αξίζει 5 € το άτομο. Με αυτή την ανάγνωση όμως η τιμή είναι μάλλον προσβλητική για τους ηθοποιούς του Εθνικού και εμείς μάλλον θα έπρεπε να φανταστούμε τί θα επακολουθούσε, ασχέτως αν πληρώσαμε σε έναν πολύ σοβαρό κύριο στο ταμείο. <o:p></o:p></span></p><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Τί κρίμα λοιπόν που ο κύριος Χουβαρδάς απλώς δεν σκέφτηκε. Δεν σκέφτηκε ότι η βραδιά θα μπορούσε να είναι ένα καραόκε πάρτι στο οποίο θα μας καλούσαν οι ηθοποιοί του Εθνικού χωρίς είσοδο και τα έξοδα θα έβγαιναν από το μπαρ. Άλλωστε αυτή ήταν και η ιδέα των παιδιών. Να είναι ένα πάρτι. Το πάρτι όμως δεν έχει είσοδο.<o:p></o:p></span></p><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Τι κρίμα που ο κύριος Χουβαρδάς δεν σκέφτηκε ότι η βραδιά θα μπορούσε να είναι φιλανθρωπική. Οι ηθοποιοί του Εθνικού θα τραγουδούσαν -μέρες που είναι- π.χ. για «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Έτσι, θα υπήρχε δικαιολογία ακόμα και για ακριβότερο εισιτήριο. Ποιος θα έλεγε δηλαδή όχι στο να δώσει 10 ή και 15 € αν θα ήταν για καλό σκοπό; Έτσι, το Εθνικό θα κρατούσε τα 5 € ανά άτομο που φαίνεται ότι -νόμος απαράβατος- επιβάλλονται όταν ανοίγει η αίθουσα εκδηλώσεων του πρώτου ορόφου και με μία επανάληψη της όλης φάσης θα συγκεντρωνόταν περίπου ένα χιλιάρικο που θα το έδιναν στον οργανισμό που θα επέλεγαν. Έτσι, θα κατάφερναν να μας έχουν και εμάς τους θεατές μαζί τους. Θα γινόμασταν ένα για το κοινό καλό και θα ήμασταν έτοιμοι να δεχθούμε και τη φαλτσαδούρα και τη βραχνάδα και τα λαθάκια και την ανεμελιά των συντελεστών χωρίς να σκεφτόμαστε ότι το Εθνικό στην πραγματικότητα μας έκλεψε 5 € και εμείς το χειροκροτήσαμε κιόλας μονολογώντας αμήχανα: «Τώρα τί ήταν αυτό που είδαμε;»<o:p></o:p></span></p><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Κρίμα κύριε Χουβαρδά...<o:p></o:p></span></p><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;"><o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-863437730644687196?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-5629577774097651332008-12-09T20:14:00.002+02:002008-12-09T20:43:34.488+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/ST62aJSXTYI/AAAAAAAAAPw/Yk0KFaJ6c1c/s1600-h/%CE%91%CF%86%CE%AF%CF%83%CE%B1+Baseball.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277856373610597762" style="WIDTH: 286px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/ST62aJSXTYI/AAAAAAAAAPw/Yk0KFaJ6c1c/s400/%CE%91%CF%86%CE%AF%CF%83%CE%B1+Baseball.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/ST614taAAyI/AAAAAAAAAPo/LrgkBTKqqiI/s1600-h/%CE%91%CF%86%CE%AF%CF%83%CE%B1+Baseball.jpg"></a><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-562957777409765133?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-52411844193321891412008-11-14T20:27:00.008+02:002008-11-14T21:37:18.478+02:00Είναι πολύ λίγες οι φορές στη ζωή μου που έχω αναφωνήσει ότι βρίσκομαι κάτω από την επιρροή μούντζας. Ένας λόγος είναι διότι καταρχάς δεν είμαι προληπτικός και δεν πιστεύω σε μάτια, μαντζούνια, χαρτιά, καφέδες και άλλα τέτοια. Από την άλλη όμως, είναι μερικές φορές που κάποια πράγματα έρχονται τόσο ραγδαία πάνω στο κεφάλι σου, που το μόνο που καταλήγει να τα εξηγεί είναι αυτές οι γνωστές -και για αιώνες τώρα αναπτυσσόμενες- θεωρίες της μούντζας, ή της γλωσσοφαγιάς, καθώς και της θεωρίας ότι αν δεν τριτώσει το κακό δεν σταματάει.<br />Με αυτά λοιπόν in the back of our heads ξεκινάω... <a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SR3Pl_JArXI/AAAAAAAAAPY/BaO69O-bS58/s1600-h/Single_Moutza.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268595390604684658" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 370px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SR3Pl_JArXI/AAAAAAAAAPY/BaO69O-bS58/s400/Single_Moutza.jpg" border="0" /></a><br />Την Τρίτη είχα πάει τον Snooker στον γιατρό για να κάνουμε το δεύτερο εμβόλιο. Το γραφείο του είναι σε μία παράλληλο της Μιχαλακοπούλου σε ένα ισόγειο κατάστημα με μεγάλη βιτρίνα και είσοδο από το πεζοδρόμιο. Μπήκα λοιπόν, κάθισα λίγο στο γραφείο του, έβγαλα το μπουφάν μου και άφησα και τον μάρσιπό μου (άλλοι λένε το τσαντάκι μέσης "μπανάνα" αλλά εγώ το θεωρώ ηλίθια ονομασία) στην καρέκλα του επισκέπτη, καθώς έπρεπε να πάω μέσα να κρατάω τον Snooker για να κάνουμε την εξέταση και την ένεση.<br />Κάποια στιγμή ακούστηκε το κουδούνι της εξώπορτας το οποίο ενεργοποιείται με ανιχνευτή κίνησης μόλις μπει κάποιος. Και εγώ και ο γιατρός υποθέσαμε ότι πρόκειται για κάποιον πελάτη και συνεχίσαμε την ενασχόλησή μας με τον Snooker. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ξανακούσαμε το ίδιο κουδούνι. Μετά από πέντε λεπτά τελειώσαμε και περάσαμε στην αίθουσα αναμονής.<br />ΑΦΑΝΤΟ ΤΟ ΤΣΑΝΤΑΚΙ!!!<br />ΑΦΑΝΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ!!!<br />Φαντάζομαι την πρώτη σας αντίδραση: "Δεν τα αφήνουμε τα πράγματά μας!"<br />Τώρα το ξέρω κι εγώ, μόνο που εκείνη τη στιγμή, πραγματικά αισθανόμουν ασφαλής. Δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα περάσει κάποιος θα μπει μέσα σε έναν ξένο χώρο και θα πάρει ότι βρει εκεί.<br />Ξέρω, ξέρω... Σκέφτομαι όπως θα λειτουργούσα εγώ και όχι όπως θα λειτουργούσε ένας κωλοπετσωμένος αλήτης ο οποίος έχει δει πολλά.<br />Το αποτέλεσμα ήταν απλό. Έχασα το πορτοφόλι μου, το κινητό μου και τα κλειδιά μου. Στο πορτοφόλι είχα 250 €, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, κάρτες, ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ.<br />Μην ξεκινήσετε την εξυπνάδα του ότι τα χρήματα δεν παίζουν ρόλο. Παίξουν και παραπαίζουν και θα σας κάνω σούμα στο τέλος για να δείτε.<br />Αφού πέρασαν λοιπόν λίγα λεπτά χώνεψα αυτό που μου είχε συμβεί, πήρα τον Snooker και γύρισα στο σπίτι. Το πως μπήκα μέσα δεν θα σας το πω διότι είναι κρατικό μυστικό, αλλά μπήκα.<br /><br />Την άλλη μέρα, την Τετάρτη, μόλις τελείωσα την εκπομπή καβάλησα τη μηχανή και ξεκίνησα τον Γολγοθά της επανέκδοσης των εγγράφων μου.<br />Πρώτη στάση σε ένα φωτογραφείο. Δεύτερη στο Αστυνομικό Τμήμα. Δηλώνω την απώλεια και ρωτάω τί χρειάζεται για τη νέα ταυτότητα. "Φωτογραφίες μου λένε, παράβολο, ένα μάρτυρα και πιστοποιητικό γεννήσεως". "Έχω ένα" αναφωνώ ελπίζοντα να γλυτώσω την επίσκεψη στον Δήμο Αθηναίων. "Δεν κάνει" μου λέει ο Αξιωματικός "πρέπει να είναι της τελευταίας τριμηνίας".<br />Γιατί ρε παιδιά; Σάμπως θα αλλάξει η ημερομηνία γεννήσεώς μου; Θα αλλάξουν οι γονείς μου; Και μην μου πείτε ότι μπορεί να έχω κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλλου και πρέπει να είναι πρόσφατο το έγγραφο, δεν το χάβω!!!<br /><br />Αμέσως μετά, στάση στο ΚΕΠ της Πανόρμου. Απ' έξω γράφει "ΚΕΠ ΑΘΗΝΩΝ" δεν βγάζει όμως πιστοποιητικά του Δήμου Αθηναίων. "Τεχνικό πρόβλημα" λέει. Τέλος πάντων μιας και είμαι εκεί ρωτάω τί χρειάζεται για να βγάλω δίπλωμα.<br />Πάλι φωτό, παράβολο 9 €, ταυτότητα (ορίτζιναλ και φωτοτυπία) καθώς και ένα παράβολο από την Εθνική Τράπεζα των 30 € αν είναι η πρώτη φορά που χάνεται το δίπλωμα και 60 αν είναι η δεύτερη.<br />"Γιατί η διπλή τιμή" ρωτάω.<br />"Για να μην είστε επιρρεπής στην απώλεια" μου απαντάνε. Καλό; Είναι αλήθεια ότι πάντα ήθελα να χάνω το δίπλωμά μου και να το ξαναβγάζω, τώρα όμως που ξέρω ότι κοστίζει κάτι παραπάνω θα το σταματήσω αυτό το χόμπι μου.<br />Αφού τελειώνω πάω στον Δήμο Αθηναίων για πιστοποιητικό γεννήσεως, στην Εφορία για τα παράβολα, στην Millennium Bank για τις εκεί κάρτες, στην Τράπεζα Πειραιώς για άλλες κάρτες, στην Εθνική για το παράβολο των 60, στην Wind για κάρτα Sim.<br />Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των σταμάτα - ξεκίνα, άναψε μηχανή - σβήσε μηχανή, αρχίζει η μηχανή να τα παίζει και η μπαταρία πέφτει. Η κατάσταση όσο περνάει η ώρα χειροτερεύει. Φτάνοντας πλέον στη συμβολή Σοφοκλέους και Αιόλου και αγοράζω ένα πορτοφόλι. Βγαίνω από το μαγαζί, πατάω μίζα... και παίρνω τα παπάρια μου.<br />Η μπαταρία νεκρή!<br />Σιχτιρίζω την τύχη μου και αρχίζω το σπρώξιμο. Περνάω την Αθηνάς και συνεχίζω στο Γκετόδες τμήμα της Σοφοκλέους. Βάζω δευτέρα και ανάβω την μηχανή. Ένα τέταρτο αργότερα είμαι στο συνεργείο μου. Κι όμως το πρόβλημα δεν είναι η μπαταρία. Είναι το altenator. Τα πηνία δηλαδή, τα οποία έχουν λιώσει οπότε και δεν φορτίζουν την μπαταρία.<br />Γαμώ την τύχη μου ξανά.<br />Αφήνω την μηχανή και παίρνω ταξί για το σπίτι μου.<br /><br />Αυτή μέχρι τώρα ήταν η Τετάρτη. Πάμε τώρα στην Πέμπτη.<br />Στην δουλειά χαλαρά, τελειώνω αρκετά νωρίς και τέσσερις η ώρα είμαι στο σπίτι μου. Παίρνω πάλι ταξί και πάω στο συνεργείο για να πάρω την μηχανή. Λίγο αργότερα είμαι εποχούμενος και επιστρέφω σπίτι μου. Μεγάλη διαφορά στη μηχανή, γεγονός που αποδεικνύει ότι το altenator έλειωνε σιγά σιγά καιρό τώρα, απλά αποφάσισε να χαλάσει ακριβώς στη χειρότερη μέρα που είχα να βιώσω για χρόνια.<br />Δεν τελειώνει όμως εδώ η μούντζας. Φτάνω σπίτι, και τρεις ώρα αργότερα ξανακατεβαίνω για να βγω με έναν φίλο. Καβαλάω την μηχανή, την ανάβω, και ξεκινάω. Κάτι όμως δεν πάει καλά.<br />Το λάστιχο είναι πίτα!!! Η ώρα είναι οκτώ και μισή και τα βουλκανιζατέρ είναι κλειστά.<br />Καντήλια; Καντήλια; Πόσα καντήλια έχωσα δεν περιγράφεται.<br />Την άλλη μέρα το απόγευμα είμαι στο βουλκανιζατέρ της γειτονιάς μου. Μέσα στο λάστιχο ένα κομμάτι από κοπίδι που γάμησε την μέρα μου.<br />Κάποια φίλη μου είπε ότι πίσω από τα βάσανά μου είναι μία γυναίκα που πλήγωσα. Κι όμως δεν έχω πληγώσει καμία. Σας το ορκίζομαι.<br />Συμπτώσεις; Ατυχία; Μούντζα; Ίσως.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">P.S. 1</span></strong><br />Μην ξεχάσω και τη σούμα που σας υποσχέθηκα για να αφήσουμε τις εξυπνάδες που λένε ότι αν χάσεις το πορτοφόλι σου δεν πειράζουν τα χρήματα, αλλά μόνο τα χαρτιά που πρέπει να ξαναβγάλεις. Λοιπόν είναι ψέμα και σας το αποδεικνύω αμέσως.<br />Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν έχασα ή πλήρωσα:<br />250 € στο πορτοφόλι μου<br />60 € για παράβολο του διπλώματος<br />18 € για παράβολα ταυτότητας<br />75 € για νέο πορτοφόλι<br />18 € για κάρτα sim<br />100 € για νέες κλειδαριές<br />180 € η αξία του κινητού μου<br />80 € η αξία του μπουφάν μου<br />290 € η ζημιά στην μοτοσυκλέτα.<br /><br />Σύνολο: 1371 € μέσα σε ένα 24ωρο. Είπατε τίποτα;<br /><br />======================<br /><br />P.S. 2<br /><strong><span style="font-size:180%;">Μούντζα</span></strong><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SR3Pmeb_JiI/AAAAAAAAAPg/jNN4vLzPV1c/s1600-h/Double_Moutza.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268595399005775394" style="WIDTH: 297px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SR3Pmeb_JiI/AAAAAAAAAPg/jNN4vLzPV1c/s400/Double_Moutza.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Η μούντζα είναι μία ευρέως διαδεδομένη στην <a title="Ελλάδα" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1">Ελλάδα</a> υβριστική χειρονομία. Είναι γνωστή και ως "φάσκελο".Η μούντζα γίνεται με την παλάμη του <a title="Χέρι (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A7%CE%AD%CF%81%CE%B9&amp;action=edit&amp;redlink=1">χεριού</a>. Ο υβρίζων τείνει το χέρι του προς τον υβριζόμενο και "δείχνει" σε αυτόν την ανοιχτή του παλάμη ενώ τα δάκτυλα του χεριού του είναι τεντωμένα. Ο υβρίζων πρέπει να δίνει την εντύπωση πως κολλάει το χέρι του στο πρόσωπο του υβριζόμενου, όσο μακριά και να βρίσκεται. Προκειμένου να δοθεί έμφαση, κάποιες φορές η μούντζα γίνεται με τα δύο χέρια. Σε αυτή την περίπτωση οι δύο παλάμες του υβρίζοντος είναι η μία πίσω από την άλλη. Η μούντζα συνοδεύεται συχνά από υβριστικές φράσεις και επιφωνήματα όπως "να!", "όρσε!", "να <a title="Μαλάκας" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82">μαλακά</a>!", "πάρ 'τα να μη στα χρωστάω" κ.ά.. Η μούντζα περιγράφεται ειρωνικά ως το "παράσημο της ανοιχτής παλάμης". Πρέπει να σημειωθεί πως όσο πιο κοντά στο πρόσωπο του υβριζόμενου πλησιάσει το χέρι, τόσο μεγαλύτερη απαξίωση εκφράζει.Σημειώνεται επίσης ότι συχνά η αντίδραση του υβριζόμενου μπορεί να είναι είτε της ίδιας μορφής (μούντζα), αλλά και πολύ εντονότερη, είτε φραστική, χειρονομία ή και χειροδικία.<a name=".CE.99.CF.83.CF.84.CE.BF.CF.81.CE.AF.CE."></a>ΙστορίαΗ χρήση της μούντζας ανάγεται στην εποχή του <a title="Βυζαντινή Αυτοκρατορία" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1">Βυζαντίου</a>, και συγκεκριμένα σε μία ποινή που εφαρμοζόταν σε περιπτώσεις ασήμαντων παραπτωμάτων. Ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην <a title="Αρχαία Ελλάδα" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1">Αρχαία Ελλάδα</a>. Στην περίπτωση αυτή, μία χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας χρησιμοποιούταν αρχικά στα <a title="Ελευσίνια μυστήρια" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%BD%CE%B9%CE%B1_%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1">Ελευσίνια μυστήρια</a> και συνοδευόταν από <a title="Κατάρα (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B1&amp;action=edit&amp;redlink=1">κατάρες</a> που απευθύνονταν προς τον "εχθρό", το "Κακό" κ.λπ.. Ωστόσο, αυτή η άποψη για την προέλευση της μούντζας έχει αμφισβητηθεί έντονα.<br /><br /><br /><br /><br />----------------------------------<br /><br />Εδώ θα σας πω την εξήγηση που μου έχει δώσει η γιαγιά μου που είναι γεννημένη το 1906, ζει και βασιλεύει και έχει δει πολλά. Φανταστείτε ότι όταν γεννήθηκε η χώρα δεν είχε ηλεκτρικό.<br />Η μούντζας λοιπόν κατά τη γιαγιά μου είναι μία ευχή θανάτου, καθώς τα τέσσερα δάχτυλα είναι οι τέσσερις βαστάζοι που πάνε το φέρετρό σου και ο αντίχειρας είναι ο παπάς που σε ψέλνει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-5241184419332189141?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-19383320752954009902008-10-25T10:17:00.004+03:002008-10-25T10:34:29.906+03:00<div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SQLLMfxMd9I/AAAAAAAAAPA/Sv-p6eyYNoo/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1010.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260990730268866514" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SQLLMfxMd9I/AAAAAAAAAPA/Sv-p6eyYNoo/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1010.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div>Λοιπόν τελικά ξέρετε κάτι; Εκτός από τα βαρύγδουπα, τα σοβαρά, τα πολιτικά, τα δημοσιογραφικά, υπάρχουν και τα καθημερινά θέματα. Αυτά ίσως να είναι και τα καλύτερα. Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα δουλεύω πολύ και γράφω ακόμα λιγότερο, όπως πολύ σωστά μου επεσήμαναν ο Subir και η Κοπτοραπτού.</div><div>Για τί θα γράψω λοιπόν; <span style="font-size:180%;"><strong>Για τον Snooker!!!</strong></span></div><div>Snooker ήτοι ένα πανέμορφο κουτάβι που σήμερα είναι 48 ημερών. Τον έφερα στο σπίτι το προηγούμενο Σάββατο και από εκείνη την ημέρα έχω βάλει άλλον ένα "μπελά" (με την καλή έννοια) στ0 κεφάλι μου. Και τί μπελά; Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟ!!!</div><div><br /></div><div>Ο Snooker είναι ένα κανισάκι (περίπου κανισάκι αλλά τα Pedigree δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός μου) πανέμορφο. Μαύρος με μία άσπρη γραβάτα. Κινητικός, γκρινιάρης, δαγκωσιάρης, τρεχαλιτζής... Κούκλος!</div><div><br /></div><div>Τον έκανα έκπληξη στην Ίριδα, καθώς είπα διάφορα ψέματα ότι με έχωσε ο πούστης ο αρχισυντάκτης μου για ζωντανό στο δελτίο του Σαββάτου και ότι δεν θα καταφέρω να επιστρέψω στο σπίτι πριν τις δέκα το βράδυ. Έτσι λοιπόν έφυγα από το κανάλι στις οκτώ και ξεκίνησα για την Ελευσίνα (εκεί έμενε ο ιδιοκτήτης) πήρα το σκυλί και έφυγα για το σπίτι μου. Με πήρε και η Ίρις τηλέφωνο, αλλά δεν το απαντούσα διότι στο αυτοκίνητο αυτός ο μπαγάσας δεν σταμάταγε να κλαίει. Κάποια στιγμή που κοιμήθηκε της τηλεφώνησα και της είπα ότι ο κερατάς ο αρχισυντάκτης μου όχι μόνο με κράτησε τζάμπα, αλλά τελικά δεν με εβγαλε κιόλας (που ξέρεις μπορεί να έβλεπε το δελτίο). </div><div>Κατά τις δέκα παρά τέταρτο λοιπόν έφτασα στο σπίτι...</div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SQLLMf119NI/AAAAAAAAAPI/gynMuefIYW4/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1000.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260990730288362706" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SQLLMf119NI/AAAAAAAAAPI/gynMuefIYW4/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1000.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div>"Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε" φώναξα από την πόρτα.</div><div><br /></div><div>Ή Ίρις δεν κατάλαβε που κόλαγε ο πληθυντικός και από το μπάνιο όπου βαφόταν μου φώναξε ότι είχαμε αργήσει για μία κράτηση που είχε κάνει σε ένα καταπληκτικό γαλλικό εστιατόριο.</div><div>Άφησα τα πράγματά μου και έβγαλα τον Snooker από το κουτί που τον είχα. Για καλή μου τύχη δεν έβγαλε άχνα, κι έτσι κρατώντας τον αγκαλιά τον πήγα στον μπάνιο.</div><div><br /></div><div>"Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε" επανέλαβα πιο γλυκά αυτή τη φορά.</div><div><br /></div><div>Φαντάζεστε τώρα τί έγινε έτσι;</div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SQLLMiFEjoI/AAAAAAAAAPQ/tJIWBY5RDsM/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260990730889105026" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SQLLMiFEjoI/AAAAAAAAAPQ/tJIWBY5RDsM/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1003.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div>Οι φωτό το αποδεικνύουν.</div></div><div><div> </div><div>Αυτή εδώ είναι με την μητέρα μου.</div><div> </div><div>Καλώς όρισες Snooker.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1938332075295400990?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-45525025799070884652008-09-25T12:04:00.005+03:002008-09-27T10:30:31.802+03:00Εχθές (24 Σεπτ) ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, φορώντας το καπέλο του καθηγητή πανεπιστημίου στο Deree (άρα και υπέρμαχος του απόλυτου καπιταλισμού) έκανε μία πρόταση με την οποία όμως δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Αναρωτήθηκε το εξής: Για ποιό λόγο όταν οι τελωνιακοί απεργούν κλείνουν τα σύνορα και δεν μπαίνουν αγαθά στην χώρα; Να μπαίνουν ατελώνιστα!<br />ΔΙΚΙΟ, ΔΙΚΙΟ και πάλι ΔΙΚΙΟ!!!<br /><br />Δεν κατάλαβα; Επειδή το κράτος έχει μία διένεξη με κάποιους υπαλλήλους του δεν θα μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου; Να πάει να γ.... το κράτος. Δηλαδή αν σταματήσω εγώ να εργάζομαι κλείνει το κανάλι; Όχι! Απλά δεν μεταδίδονται ειδήσεις;<br /><br />Αλλά όχι. Το κράτος θέλει και να γλυτώσει τα ημερομίσθια των τελωνιακών που δεν θα καταβάλει για τις απεργίες και να μην χάσει τα έσοδα εκτελωνισμού. Και οι μόνοι που τον πίνουμε είμαστε εμείς.<br /><br />Τελικά ένας φίλος μου είχε δίκιο είμαστε χώρα Μίκι Μάους.<br />Διότι μόνο σε μία χώρα κόμικ θα γινόταν κατάληψη δις στον αεροδιάδρομο του κεντρικού αερολιμένα της χώρας, θα κινδύνευαν επιβάτες και αντί οι επικεφαλείς συνδικαλιστές να ήταν στον εισαγγελέα, κάθε βράδυ τους παίζουν τα κανάλια ως ήρωες. Και θα μου πείτε διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Κι αυτό σε τί αφορά τους πελάτες της British, ή της Air France. Αν θέλουν ας καταλάβουν τα γκισέ της Ολυμπιακής και να μην αφήνουν τους πελάτες της εταιρίας να ταξιδέψουν. Ή μηπως νομίζουμε ότι το αεροδρόμειο είναι τσιφλίκι της Ολυμπιακής. Αμ δεν είναι. Ποτέ δεν ήταν, αλλά κάποτε έτσι νομίζαμε. Αυτή τη στιγμή η Ολυμπιακή είναι άλλη μία εταιρία και τίποτε άλλο, που πληρώνει (αν πληρώνει) κι εκείνη αερολιμενισμό όπως όλες οι άλλες και επομένως έχει τα ίδια δικαιώματα.<br />Φαντάζεστε να έκαναν ντου εργαζόμενοι στην πίστα του Χίθρου τί θα γινόταν; Ούτε τολμώ να φανταστώ.<br /><br />Και να αλλάξω λίγο θέμα διότι κι αυτό το έχω στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα, και κολλάει λόγω της αδυναμίας επιβολής της νομιμότητας.<br />Ήταν τέλη Αυγούστου όταν στο Υπουργείο Απασχόλησης μπουκάρισαν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να διαμαρτυρηθούν κατά της μεταρρύθμισης των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Αφού τραυμάτισαν έναν φύλακα, έσπασαν την πόρτα όπου συνεδρίαζε η επιτροπή των Βαρεων, προπηλάκισαν τα μέλη της , απείλησαν τον πρόεδρο ότι αν πειράξει έστω και έναν εργάτη το ΠΑΜΕ θα τον λιανίσει, έσκισαν χαρτιά της επιτροπής, τα πέταξαν στο πάτωμα και αποχώρησαν. Όλα αυτά φυσικά και καταγράφηκαν από την κάμερα του 902, η κασέτα μοιράστηκε σε όλα τα κανάλια και το βράδυ έπαιξε σε όλα τα δελτία ειδήσεων.<br />Εγώ νομικός δεν είμαι, έχω όμως την εντύπωση ότι αυτές οι πράξεις πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον μία ντουζίνα αδικήματα (όπως και στην περίπτωση της κατάλληψης των αεροδιαδρόμων) τί έγινε όμως; Είδατε κανέναν να συλλαμβάνεται; Είδατε να τηρειται η νομιμότητα;<br />Αποτέλεσμα; Κάθε μέρα που περνάει, όποιος θέλει σε αυτή τη χώρα κάνει ό,τι θέλει.<br />Και πορευόμαστε... Έτσι... Τυχαία...<br />Γι αυτό λένε ότι οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αρμόζουν. Κι αυτό το γράφω διότι προφανώς στο μυαλό σας πολλοί θα σκέπτεστε ότι και το κράτος παρανομεί, ότι καταπατά τα δικαιώματά μας, φέρνει και ψηφίζει αντισυνταγματικούς νόμους και πάει λέγοντας.<br />ΔΙΚΙΟ λοιπόν! ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΑΣ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4552502579907088465?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-62921901118052192232008-09-23T11:14:00.007+03:002008-09-24T14:50:28.223+03:00Χρόνια τώρα είμαι έξαλλος με την σύνδεση κράτους και εκκλησίας. Χρόνια τώρα θεωρώ ότι θα πρέπει η εκκλησία να αναλάβει τις ευθύνες της, να πληρώνει τους μισθούς των λειτουργών της και βέβαια να σταματήσει να ζητάει ειδικές μεταχειρήσεις από το κράτος, όπως τη μή υποβολή Ε9 και την εξαίρεσή της από την καταβολή των φόρων. Θα μου πείτε, η εκκλησία είναι η μόνη που φταίει για τις επαφές που έχει με το κράτος, όταν στα κιτάπια της έχει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του πρωθυπουργού στο θέμα των ταυτοτήτων; Όχι βέβαια...<br />Εγώ όμως παραμένω έξαλλος.<br />Θεωρώ αδιανόητο μερικές από τις πλέον άχρηστες μονάδες της ελληνικής κοινωνίας, ήτοι οι μοναχοί του Αγίου Όρους αλλά και οι υπόλοιποι μοναχοί, να επιδίδονται σε ιερές busines και real estate δυσθεώρητων μεγεθών, στερώντας από τους παραγωγικούς έλληνες, τη χρήση αγροκτημάτων, την εκμετάλευση Ολυμπιακών Ακινήτων και πάει λέγοντας.<br />Και μετά λέμε για το σεμνά και ταπεινά που είπε ο πρωθυπουργός. Εδώ δεν μπορεί να ειναι σεμνοί και ταπεινοί οι γέροντες, ο Βουλγαράκης περιμένετε;<br />Αν είναι τα μοναστήρια εν έτοι 2008 να είναι τα πλουσιότερα ιδρύματα της χώρας μας, τότε τί είναι εκείνο που στερείτε κανείς όταν πάει να μονάσει; Ζει στο καλύτερο περιβάλλον της Ελλάδας, φαΐ, κρεβάτι, παρεούλα ;-) internet... Ειδικά το τελευταίο όταν το διάβασα έπεσα απ' τα σύνεφα. Άσε που στη Χαλκιδική (το "που στη" είναι τυχαίο, καμία σχέση με τους μοναχούς) τα έργα επιτάχυνσης του διαδικτύου στην υπόλοιπη περιοχή έχουν μείνει πίσω για να πάρει τη γρηγορότερη γραμή ο Άθως.<br />Πραγματικά ξαναρωτάω: Τί θυσιάζεις; Την τηλεόραση; τα ξενύχτια; τις γκόμενες; τους γκόμενους; το φαγητό της μαμάς σου; τα καλά ρούχα; τον ύπνο σου; Αυτά είναι τα σημαντικά; Με συγχωρείτε δεν είναι αυτά.<br />Και για να υπερθεματίσω λίγο, θα σας δώσω ένα παράδειγμα της μοναστικής ζωής όπως το είχα ζήσει επί εποχής Alpha στον Ρέντη. Τότε λοιπόν ήταν πολύ της μόδας οι παπαροκάδες. Έδιναν συναυλίες, έβγαζαν CDιά, το μοναστήρι τους ήταν κάθε μέρα τίγκα και το τί κομποσκοίνι έφευγε δεν περιγράφεται, κάναν εκδρομές για rafting, έπαιζαν μπασκετάκι με τα παιδιά (πάντα με ένα τηλεοπτικό συνεργείο κατά πόδας) και πάει λέγοντας. Τότε λοιπόν ο Νεκτάριος Μουλατσιώτης ήταν στον αέρα μέρα παρα μέρα. Ξέρετε πως καταλάβαινες ότι ήταν στο κανάλι. Δίπλα από την κάμπριο Stratus του Ευαγγελάτου, ήταν παρκαρισμένη άλλη μία ολόιδια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6292190111805219223?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-19618826168813398152008-09-04T11:33:00.003+03:002008-09-04T11:57:42.735+03:00Αλλαγές!<br />Ήρθαν αλλαγές!!<br /><br />Συνήθως όταν μου λένε "Καλό Χειμώνα" τσινάω. Διαμαρτύρομαι διότι δεν το μπορώ αυτό το "Από Αύγουστο Χειμώνα". Δηλαδή το Φθινόπωρο τί έχει και το πηδάμε; Δεν μας αρέσει; Πειράζει δηλαδή που κρατάει η ζεστούλα χωρίς όμως να μας καίει και μπορούμε να κάτσουμε στην βεράντα χωρίς να πεθαίνουμε; Μας χαλάει που πάμε με τη μηχανούλα χωρίς να φοράμε έναν τόνο ρούχα; Μας χαλάει που δεν ιδρώνουμε;<br />Εγώ λοιπόν τελευταία λέω είτε "Καλό Φθινόπωρο" που είναι ακριβής ως ευχή για την επιστροφή μετά την άδεια, ή "Καλή Σεζόν" που είναι πιο profecionel βρε παιδί μου.<br />Αυτό το "Καλή Σεζόν" λοιπόν φαίνεται να έπιασε για μένα φέτος, τουλάχιστον στην αρχή της καθώς τα μελλούμενα κανείς δεν τα ξέρει. Κι αυτό διότι μόλις γύρισα από την άδειά, μού έγινε μία πολύ καλή πρόταση να αναλάβω την παρουσίαση μίας πολύ πρωινής εκπομπής.<br />Μεγάλη τιμή και μεγάλη πρόκληση, διότι δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. Στον αέρα έχω βγεί εκατοντάδες φορές, Δεν έχω ξαναβρεθεί όμως να είμαι απέναντι στην κάμερα για δύο ώρες και να είμαι εγώ υπεύθυνος να καλήψω ένα κενό ένα λάθος... Και καλά να διαβάζεις το autoque, πες ότι σού δίνει κάποια άνεση, μόλις όμως γίνει κάτι έκτακτο πως θα το αντιμετωπισεις; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εγώ να σας πω την αλήθεια. Ούτε οι άνθρωποι του σταθμού. Αυτό σημαίνει ότι πέρνουν και τα ρίσκα τους...<br /><br />Η πρώτη εκπομπή λοιπόν ήταν την 1η του Σεπτέμβρη. Το πως πάει τέσσερις μέρες μετά δεν θα το πω εγώ, θα το πουν άλλοι, είναι όμως αλήθεια ότι δεν αισθάνομαι ακόμα καλά μέσα στα παπούτσια μου. Αυτό που σίγορα έχω αιστανθεί είναι η ξαφνική και απόλυτη αλλαγή στη ζωή μου όσον αφορά τους χρόνους μου.<br />Τόσα χρόνια ξυπνάω τα πρωινά κατά τις δέκα το πρωί, αν και όσο μεγαλώνω ξυπνάω όλο και νωρίτερα. Τελευταία μάλιστα είχα φτάσει να πρωτοανοίγω τα μάτια μου στις οκτώμιση. Χουζούρευα και κανα μισάωρο, αλλά σε κάθε περίπτωση εννέα και μισή είχα σηκωθεί. Το βράδυ όμως δεν έπεφτα ποτέ για ύπνο πριν τη μία.<br />Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν άρδειν.<br /><strong>Το εγερτήριό μου μεταφέρθηκε στις 04:45 το πρωί</strong><br />Η άφιξή μου στο κανάλι μεταφέρθηκε στις 05:30, στον αέρα στις 07:00, ενώ η αναχώρισή μου για το σπίτι παραμένει ένα άγνωστο μέγεθος.<br />Μ' αυτά και μ' αυτά καταλήγω να είμαι ψόφιος από τις δέκα το βράδυ. Ποιός εγώ; Όμως ακόμα και τώρα το κορμί αρνείται να πέσει για ύπνο τόσο νωρίς, οπότε καταλήγω πάλι να κοιμάμαι στις 12 ή στη 1, κι έτσι την άλλη μέρα νυστάζω σαν τρελός.<br />Ένα είναι σίγουρο. Οι έξοδοι περιορίζονται δραστικά εκ των πραγμάτων. Οι καταχρήσεις το ίδιο. Κομμένο το μεταμεσονύχτιο σινεμά, κομμένα τα μπαράκια. Κάνα Perrier αργά το απόγευμα και πολύ μου είναι...<br />Αλλαγές λοιπόν. ΡΙΖΙΚΕΣ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1961882616881339815?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-61424773503186083422008-08-25T18:00:00.013+03:002008-08-25T19:38:08.001+03:00Το να κάνεις κάτι διαφορετικό από τους άλλους δεν είναι πάντα το καλύτερο. Αυτό ισχύει κυρίως στις διακοπές. Διακοπές πρέπει να κάνεις όταν κάνουν όλοι. Πρέπει να λείπεις όταν λείπουν όλοι. Διαφορετικά καταλήγεις να δουλεύεις και να ζηλεύεις όταν όλοι κάθονται και να κάθεσε όταν όλοι οι άλλοι δουλεύουν.<br /><strong>Αποτέλεσμα:</strong> Αν λοιπόν μείνεις στην πόλη (στην Αθήνα στην δική μου περίπτωση) τον Αύγουστο είναι άδεια και δεν βρίσκεις άνθρωπο να βγεις, στα μέρη που πήγαινες δεν υπάρχει ψυχή, και το μόνο ωραίο σημείο της πόλης είναι η άδεια Πανεπιστημίου. Άσε που ειδικά τον Αύγουστο ψήνεται η πόλη μετά από τρεις μήνες καλοκαίρι και στα τσιμέντα τηγανίζεις αυγά αμα θέλεις.<br />Αν τώρα αποφασίσεις να φύγεις Σεπτέμβριο. Αν δεν εισαι παντρεμένος (όπως στην περίπτωσή μου) ξεκινάς τα τηλέφωνα για να βρεις έναν άνθρωπο που θα κάνει καθυστεριμένες διακοπές όπως εσύ. Μετά από πολλαπλές προσπάθειες παίρνεις τ' αρχίδια σου και καταλήγεις να κάνεις τις μοναχικότερες διακοπές.<br />Σε αυτά τα πολύ σοφά κατέληξα πριν από μερικά χρόνια όταν η μητέρα μου με παρακάλεσε να πάρω άδεια τον Σεπτέμβριο διότι ήθελε να φύγει εκείνη για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και θα έπρεπε να μείνει κάποιος πίσω να παρακολουθεί την γιαγιά μου, η οποια περεμπιπτόντως ζει και βασιλεύει και είναι σήμερα στα 102 της χρόνια (να θυμηθώ να γράψω για την γιαγιά μου μία μέρα).<br /><br />Έτσι φέτος έκανα διακοπές στις εξής ημερομηνίες: Από τις 28 Ιουνίου μέχρι τις 17 Αυγούστου. Θα έπαιρνα και μέχρι τις 24 αλλά ας όψεται ο συνάδελφος που με αντικαθιστά και τον αντικαθιστώ και θα έπρεπε κι εκείνος να φύγει. Μην είμαστε και μονοφαγάδες.<br /><br />Να ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας ότι οι τρεις εβδομάδες που πέρασα ήταν πολύ καλές. Πραγματικά απίθανες και είχα καιρό να αναφωνήσω κάτι τέτοιο. Η βασικότερη αιτία ήταν ότι φέτος ήταν το πρώτο μετά από τρία καλοκαίρια που πήρα κανονική άδεια, έφυγα από την δουλειά μου και γύρισα σε αυτή έχοντας ξεκουραστεί. Κι αυτό διότι το 2005 απολύθηκα από τον Alpha τέλη Ιουνίου, οπότε καθόμουνα Ιούλιο, Αύγουστο και αρχές Σεπτεμβρίου, με άγχος όμως διότι έψαχνα δουλειά κι έτσι το μεγαλύτερο διάστημα το πέρασα στην Αθήνα.<br />Το 2006 πήρα άδεια από το Channel 9 όπου εργαζόμουνα, γύρισα στα μέσα Αυγούστου έχοντας όμως μάθει καθ' όλες μου τις διακοπές ότι το μαγαζί έκανε απολύσεις κι έτσι θα έφτανε και η δική μου ώρα. Έτσι κι έγινε. Μόλις επέστρεψα το κανάλι έκλεισε, οπότε πάλι τον υπόλοιπο Αύγουστο δεν δουλευα. Στην ουσία όμως έκανα την δυσκολότερη δουλειά. Έψαχνα πάλι για δουλειά.<br />Πέρυσι το καλοκαίρι ξεκίνησα στον ΣΚΑΪ λίγο πριν το Πάσχα. Έτσι το καλοκαίρι είχα μόνο οκτώ μέρες άδεια. Βάλε και ένα ΣΚ, κάθησα δέκα ημέρες. Και δεν μου έφτασαν.<br />Φέτος όμως ήταν αρκετές. Τρεις εβδομάδες χωρίς άγχος.<br />Τα πράγματα ξεκίνησαν θετικά ακόμη και από την δουλειά μου, καθώς τις τελευταίες δύο ημέρες -το Σάββατο 26 Ιουλίου και την Κυριακή 27- εκφώνησα (χωρίς λάθη και σαρδάμ) τα πρώτα μου νυχτερινά δελτία ειδήσεων. Τα πράγματα πήγαν καλά, οπότε η άδειά μου ξεκίνησε με καλούς οιωνούς.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Πρώτη στάση: Στο εξοχικό των γονειών μου</strong></span><br />Το εξοχικό βρίσκεται λίγο έξω από το Τολό της Αργολίδας. Στην Κάντια. Είναι το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσεις τις διακοπές σου διότι εδώ πολύ απλά δεν γίνεται τίποτα. Δεν έχει νυχτερινή ζωή, δεν έρχονται τουρίστες παρά μόνο όσοι έχουν σπίτι, χτίζονται λίγα νέα σπίτια οπότε δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάπτυξη. Συμπέρασμα; Είναι το ιδανικό μέρος για να κάνεις το transition δουλειά - καθησιό. Έκανα μπάνιο, ξύπνησα ό,τι ώρα μου καύλωσε, έφαγα όσο και όποτε ήθελα, ήπια ποτάκια στο Ναύπλιο και ξανά την άλλη μέρα το ίδιο και ξανά για πέντε ημέρες.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Δεύτερη στάση: Κρήτη</span></strong><br />Εδώ είναι και το κυριότερο μέρος των διακοπών μου. Στην Κρήτη δεν είχα ξαναπάει ως Τουρίστας. Είχα πάει ως εργαζόμενος σε ένα ξενοδοχείο, είχα πάει ως φαντάρο δύο φορές, είχα πάει μικρός με την οικογένειά μου, αλλά στην ουσία ως τουρίστας να την γυρίσω να την δώ δεν το είχα κάνει. Πέρασα πραγματικά τέλεια.<br />Η βάση μου ήταν στο Ρέθυμνο, όπου έμενα σε ένα ξενοδοχείο 10 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Στο Ρέθυμνο Mare στον Σκαλέτα. Πολύ ωραίο ξενοδοχείο, με ένα δωμάτιο για να κάνεις πατίνια, που έβλεπε θάλασσα και ηλιοβασίλεμα.<br /><br />Εδώ έρχεται και η μία από τις δύο παραφωνίες των διακοπών μου, που όμως σε τελική ανάλυση δεν επηρέασαν την ουσία της καλής μου διαμονής.<br /><strong></strong><br />Στο ξενοδοχείο φτάσαμε στις έντεκα το βράδυ. Αμέσως αλλάξαμε και είπαμε να πάμε για ένα πρώτο ποτάκι στο Ρέθυμνο. Έτσι κι έγινε. Κάναμε την πρώτη βόλτα μας ανακαλύπτωντας την πόλη. Κατά τις δύο και μισή ξεκινήσαμε για πίσω. Πήραμε την Εθνική (ο Θεός να την κάνει) προς Ηράκλειο και πλησιάζαμε προς το Ξενοδοχείο. Τα τελευταία δύο χιλιόμετρα πριν στρίψουμε για το πάρκινγκ ειναι παραδόξως πολύ καλά, με καλή άσφαλτο, καλή διαγράμμιση και ΦΩΤΑ!!! Στο τέλος αυτής της ευθείας ο δρόμος στρίβει αριστερά. Καθώς λοιπόν πλησιάζαμε, ένα φορτηγάκι από τα νέα τα μεγάλα (Nissan Navara πρέπει να ήταν) φεύγει από την πορεία του, γδέρνει με πολύ μεγάλη ταχύτητα ένα άλλο φορτηγάκι εξίσου μεγάλο που ήταν μπροστά μου στα 100 μέτρα και ξαφνικά έρχεται κατά πάνω μου στο ρεύμα μου.<br />Δεν έχω ξανα βρεθεί σε κατάσταση μετωπικής. Είναι φοβερό το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα μέτρα. Όσο και να φρενάρεις, ο άλλος έρχεται πάνω σου. Η Ίριδα άρχισε να φωνάζει: "Τί κάνεις; ΤΙ ΚΑΝΕΙΕΙΕΙΕΙΣΣΣ!!!!" Την τελευταία στιγμή έκανα λίγο δεξιά. Ο άλλος, που προφανώς κοιτούσε στον καθρέφτη του να δει τί έπαθε το άλλο φορτηγάκι, τελευταία στιγμή είδε μπροστά του και προφανώς μέσα στη σούρα του με κατάλαβε και έκανε λίγο αριστερά. Πέρασε full speed περίπου μισό μέτρο μακριά μου.<br />Αδειάσαν τα πόδια μου από αίμα. Όταν φρέναρε η <strong>μηχανή</strong> πραγματικά δεν το πίστευα. (Α δεν σας το είπα; στην Κρήτη είχα κατέβει με την Harley) Ούτε στον ξενοδόχο μου, που του διηγήθηκα την άλλη μέρα την ιστορία, του το είπα από την αρχή και νόμιζε ότι ήμουν με αυτοκίνητο. Μόλις λοιπόν του ξεκαθάρισα ότι είμαστε εποχούμενοι, με την Κρητική ευθύτητα και φουλ Κρητικη προφορά μου είπε: "Α πανάζία μου δεν θα εί(σ)χε ο παπάς πτώμα να θάψει..."<br />Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και το μαρτύριό μου γύρω από τον τρόπο που οδηγάω. Η Ίρις -δικαίως η κακομοίρα- δεν ξεπερασε το Χάρο που τον είδε με τα μάτια της και όλες τις επόμενες ημέρες οι μετακινήσεις μας με την μηχανή της έγιναν δυσβάσταχτες, με αποτέλεσμα να με πρίζει. Τρέχεις! (με 60). Λακούβααααααα! (στα εκατό μέτρα). Φρέναρες απότομα. (το κοκκάλωναν οι μπροστινοί μου που έχουν και ABS). Έστριψες απότομα. Κράτα αποστάσεις... Ε, κάποια στιγμή δεν άντεξα κι έτσι την έβδομη ημέρα είχαμε και ένα καυγαδάκι, μικρό για τα δεδομένα μας και το μοναδικό όλου του εικοσαημέρου, οπότε μάλλον καλά πήγαμε.<br /><br />Αφού λοιπόν παραμείναμε ζωντάνοί, τις επόμενες ημέρες βρεθήκαμε:<br /><strong>Στο Αρκάδι:</strong> τέλειο<br /><strong>Στα Ανώγεια:</strong> Φάτε Οφτό, την αντικριστή Αίγα. Τέλεια<br /><strong>Στην Κνωσσό:</strong> Απαραίτητη επισκεψη<br /><strong>Στο Αρχαιολογικό</strong> του Ηρακλείου: Μόνο να δείτε τις χρυσές μέλισσες φτάνει.<br /><strong>Στον Θαλασσόκοσμο:</strong> Το μεγαλύτερο Ελληνικό ενυδρείο με Καρχαρίες. Μοναδικό.<br /><strong>Στα Μάλια:</strong> Πλάκα κάνετε. Το καφρότερο μέρος του νησιού. Το αξιοθέατο είναι οι τουρίστες και τα μαγαζιά που πηγαίνουν.<br /><strong>Στον Άγιο Νικόλαο:</strong> Η λίμνη καταπληκτική.<br /><strong>Στην Μονή Πρέβελης:</strong> Το φοινικόδασος στις εκβολές του Κουρταλιώτικου φαραγγιού είναι φο-βε-ρο!!! Η θάλασσα όχι τόσο. Έχει και 400 σκαλιά για να κατέβεις. Και να τα ανέβεις φυσικά.<br /><strong>Στα Σχοινάρια:</strong> Μικρή και άγρια ακόμη παραλία. Υπέροχη με ψιλό χαλίκι.<br /><strong>Στο Φαράγγι της Σαμαριάς:</strong> Ξύπνημα στις 04:30, εκκίνηση στο Φαράγγι στις 08:10, περπάτημα σε μοναδική φύση για έξι ώρες και τελικά φαΐ και ξεκούραση στην Αγία Ρουμέλη στις 14:30. Ήταν ξεπάτωμα αλλά άξιζε. Η Ίρις πιάστηκε όλόκληρη και την επόμενη δεν μπορούσε να περπατήσει. Εμένα, το Baseball (κάπου θα κόλαγε και αυτό) με έσωσε καθώς τα πόδια μου είναι γυμνασμένα.<br /><strong>Στη Γεωργιούπολη:</strong> Μπάνιο στον Καβρό σε μία αμμώδη παραλία δέκα περίπου χιλιομέτρων μπροστά στο ξενοδοχειο που δούλευα το 1991. Πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου φοβερές αναμνήσεις.<br /><strong>Στα Χανιά:</strong> Κορυφαία η παλιά πόλη με τρελό κόσμο. Εδώ όμως έρχεται και η δεύτερη παραφωνία των διακοπών. Μείναμε (με δική μου μαλακία) σε ένα κάκιστο ξενοδοχείο. Φοβηθήκαμε ότι επειδή ήταν Σάββατο 9 Αυγούστου δεν θα βρίσκαμε τίποτα κι έτσι συμβιβαστήκαμε με το πρώτο ξενοδοχείο που είχε δωμάτιο. Παπάρια. Θα βρίσκαμε και θα παραβρισκαμε. Από τα νεύρα μου δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Τέλος πάντων μία βραδιά ήταν δεν πείραξε. Άλλωστε η Ίρις φάνηκε πιο καλόβολη από εμένα. Κοιμήθηκε όλη τη νύχτα χωρίς να γκρινιάξει καθόλου. Μπράβο στο μωράκι μου.<br /><strong>Στα Φαλάσαρνα:</strong> Μία τεράστια αμμώδης παραλία στο δυτικό άκρο της Κρήτης, όχι τόσο μεγάλη σε μήκος, αλλά αφάνταστα πλατιά. Πήγαμε στις 11:30 πιάσαμε το καλύτερο στασίδι και φύγαμε στις επτά το βράδυ. Υπέροχα.<br /><strong>Στο Μπαλί:</strong> Ευτυχώς τελευταία και κακή επιλογή. Μας το πρότεινε ο Ρεσεψιονίστ μας. Σπανίως να τους ακούτε αυτούς. Ή τα παίρνουν, ή σου λένε τα πολύ τουριστικά στανταράκια διότι δεν μπορούν να ξέρουν τί θέλει ο καθένας.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Τρίτη Στάση: Κύθηρα</span></strong><br />Δεν είχα ξαναπάει Κύθηρα. Είναι πολύ ωραία. Πραγματικά γραφικά και ΠΕ-ΝΤΑ-ΚΑ-ΘΑ-ΡΑ!!! Μου έκανε εντύπωση. Όλα καθαρά και σκουπισμένα, τα σπίτια τα περισσότερα ανακαινισμένα και με μεράκι, οπότε περάσαμε τέσσερις ημέρες ζάχαρι με καλό μπάνιο σε άγριες παραλίες που τρως πολύ χώμα για να φτάσεις, ωραία μπαράκια χωρίς όμως πολύ κοσμοπολίτικη διάθεση και ευχάριστους ανθρώπους.<br /><br /><strong>Συμπέρασμα: Ήταν καλά!!!! Ευχομαι κι εσείς να περάσατε τόσο καλά όλοι.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6142477350318608342?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-79373961608555754672008-07-15T14:10:00.002+03:002008-12-13T14:54:52.792+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SHyF1pPDLoI/AAAAAAAAAKE/48u8yntWMbA/s1600-h/Natinal+Baseball+Team.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223196824491470466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SHyF1pPDLoI/AAAAAAAAAKE/48u8yntWMbA/s400/Natinal+Baseball+Team.jpg" border="0" /></a><br />Εθνική Baseball υπάρχει! Ιδού και η απόδειξη άπιστοι Θωμάδες :0)<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7937396160855575467?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-10722490543482173312008-07-11T17:32:00.006+03:002008-12-13T14:54:53.110+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SHd9Sbdt_qI/AAAAAAAAAJ0/IlWVrenOkzg/s1600-h/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%A3%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%B1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221780048522903202" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SHd9Sbdt_qI/AAAAAAAAAJ0/IlWVrenOkzg/s400/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%A3%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%B1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#cc0000;"><strong>ATTACHMENT</strong></span><br /><strong>ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΟΥ 2010. ΤΗΝ ΦΑΓΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΜΑ ΡΩΣΙΑ!!!!!</strong><br /><br /><br /><br />Το τελευταίο διάστημα γράφω σπάνια στο blog μου, οπότε μοιραία πολύ λίγοι με επισκέπτεστε πλέον. Σας καταλαβαίνω απόλυτα, καθώς και οι επιλογές των θεμάτων μου κυρίως αφορούν το baseball, για το οποίο είναι σαφές ότι το ενδιαφέρον δεν είναι μεγάλο. Τί δεν είναι μεγάλο δηλαδή... Μάλλον είναι ανύπαρκτο.<br /><br /><br /><br />Τέλος πάντων εγώ θα επιμείνω, καθώς αυτές τις ημέρες η Εθνική Ομάδα Baseball βρίσκεται στην Πορτογαλία και συμμετέχει στους προκριματικούς ομίλους για τη συμμετοχή της στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2010 που θα γίνει στην Γερμανία.<br /><br /><br /><br />Για όσους λοιπόν καταλαμβάνονται από κάποια εθνική περηφάνια όταν οι εθνικές μας ομάδες (ανεξαρτήτως αθλήματος) πάνε καλά, να σας πω ότι σε τρεις αγώνες οι Έλληνες παίκτες έχουν πετύχει ισάριθμες νίκες.<br />Η πρώτη με την πολύ καλή Ρωσία 5-3, η δεύτερη με την Πορτογαλία 11-3 και η τρίτη με την Ιρλανδία 5-1.<br /><br /><br /><br />Για να πούμε και τα σωστά για όσους αναρωτηθούνε "μα πως τα κατάφερε η Ελλαδίτσα; <a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SHd9SUJc2AI/AAAAAAAAAJs/26r_d8WHQBo/s1600-h/baseball-silver.jpg"></a>είμαστε τόσο καλοί στο baseball;" να σας πω τα εξής:<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SHd9itPZlkI/AAAAAAAAAJ8/RAYb4I31qaw/s1600-h/baseball-silver.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221780328172590658" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/SHd9itPZlkI/AAAAAAAAAJ8/RAYb4I31qaw/s400/baseball-silver.jpg" border="0" /></a><br />Στην αποστολή της Εθνικής μας συμμετέχουν 9 ομογενείς από την Αμερική και 13 γηγενείς παίκτες που έμαθαν να παίζουν Baseball στην Ελλάδα.<br /><br /><br />Στο πρώτο παιχνίδι λοιπόν με την δύσκολη Ρωσία, επειδή δεν υπήρχαν ευκαιρίες για πειραματισμούς έπαιξαν οκτώ ομογενείς και μόνο ένας γηγενής. Με την Πορτογαλία ενώ ξεκίνησαν επτά ομογενείς με δύο γηγενείς στο τέλος έπαιζαν 5/4. Στο δε παιχνίδι με την Ιρλανδία (το οποίο δεν είχε βαθμολογικό ενδιαφέρον) ομογενείς ήταν μόνο οι pichers, ενώ στις υπόλοιπες οκτώ θέσεις (κάποια στιγμή και στη θέση του pitche) τοποθετήθηκαν μόνο γηγενείς παίκτες.<br /><br />Η εθνική μας θα αντιμετωπίσει αύριο (12/07/2008) και πάλι τη Ρωσία και σε περίπτωση νίκης θα προκριθεί. Θεέ μου πόσο το εύχομαι δεν μπορείτε να φανταστείτε.<br /><strong>Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ</strong><br /><br /><br /><br /><br />Και τώρα ας πασπαλίσω λίγο το post με παράπονα.<br /><br /><br />Για άλλη μία φορά το Baseball αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία όχι μόνο ως ο τελευταίος αθλητικός συγγενής, αλλά σαν ένα μίασμα το οποίο θα έπρεπε να εξοντωθεί. Και πως να μην θέλει η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού να εξοντώσει το Baseball από την Ελλάδα, αφού η κυβέρνηση θέλει να πάρει τα μοναδικά γήπεδα που βρίσκονται στο Ελληνικό και να τα κάνει κτήρια. Ξέρετε εκείνα τα κτήρια που θέλει να χτίσει μέσα στο Μητροπολιτικό Πάρκο ο κυρ Σουφλιάς ενώ θα μπορούσε να φτιάξει το πάρκο με Ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και να μην μπει ούτε γραμμάριο τσιμέντο στην περιοχή.<br /><br /><br /><br />Και συνεχίζω την γκρίνια.<br /><br /><br /><br />Η Εθνική μας ομάδα λοιπόν θα έφευγε για την Πορτογαλία τη Δευτέρα 7 Ιουνίου. Κι όμως μέχρι την Τετάρτη 2 Ιουνίου δεν είχε γίνει γνωστό αν η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού θα κατέβαλε στην Ομοσπονδία Baseball τα απαραίτητα κονδύλια για να γίνει η αποστολή. Έτσι, μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήταν γνωστό αν θα συμμετείχαν στο ταξίδι οι ομογενείς παίκτες, ούτε αν θα κατάφερνε τελικά να συμμετάσχει η ομάδα μας στο τουρνουά.<br /><br /><br />Εδώ να σας πω ότι η μη συμμετοχή μας αυτή τη φορά θα σήμαινε αυτόματη διαγραφή μας από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, καθώς ήδη έχουμε τιμωρηθεί διότι κατά το παρελθόν είχαμε δηλώσει συμμετοχή άλλες διοργανώσεις και δεν είχαμε εμφανιστεί σε καμία από αυτές.<br /><br /><br /><br />Έτσι, τα πράγματα είχαν φτάσει πραγματικά σε αδιέξοδο και η Ομοσπονδία βλέπωντας ότι είχαν αργήσει τα χρήματα είχε αρχίσει να ψάχνει ποιοι από τους 40 παίκτες που είχαν αρχικά επιλεγεί, θα ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν μόνοι τους τα έξοδα για την Πορτογαλία. Εδώ μπορώ να σας πω ότι σε αυτή την πρώτη σαραντάδα που είχε δηλωθεί προ διμήνου στην διοργανώτρια αρχή <strong>είχα επιλεγεί και εγώ :-)</strong> και σε περίπτωση που έφτανε η κατάσταση στο απροχώρητο θα ήμουν έτοιμος να καταβάλω τα 800 περίπου € προκειμένου να μην διαγραφεί η χώρα μας από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία.<br /><br /><br />Βέβαια η πορεία μας στο τουρνουά δεν θα ήταν η ίδια καθώς αντί εννέα ομογενείς θα συμμετείχαν μόνο τρεις, και οι έλληνες που θα έβαζαν το χέρι στην τσέπη δεν θα ήταν και οι καλύτεροι (αυτό πηγαίνει σε εμένα προτίστως) αλλά τουλάχιστον δεν θα χανόμασταν ως χώρα από το Ευρωπαϊκό γίγνεστε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1072249054348217331?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-19821144352767259272008-06-26T12:39:00.003+03:002008-06-26T12:48:40.921+03:00Εδώ και κάποιες μέρες γίνεται χαμός στο internet με ένα κορίτσι που κάνει ένα απίστευτο πιάσιμο. Πραγματικά Α-ΠΙ-ΣΤΕ-ΥΤΟ!!! Δείτε το...<br /><br /><br /><iframe src="http://www.snotr.com/embed/1346" frameborder="0" width="400" height="330"></iframe><br /><br />και τώρα δείτε και την αλήθεια:<br /><a href="http://cosmos.bcst.yahoo.com/up/player/popup/?rn=207187&amp;cl=8518548&amp;ch=207399&amp;src=sports">http://cosmos.bcst.yahoo.com/up/player/popup/?rn=207187&amp;cl=8518548&amp;ch=207399&amp;src=sports</a><br /><br />Το βιντεάκι δυστυχώς ήταν διαφημιση της Gatorade<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1982114435276725927?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-49166324274258097642008-06-18T17:24:00.005+03:002008-07-11T18:42:30.700+03:00Το τελευταίο διάστημα ζω μία σειρά εξελίξεων -σοβαρών τε και φαιδρών- σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μου, που ενώ για την ώρα δεν έχουν επηρεάσει την καθημερινότητά μου, πιστεύω ότι στο μέλλον κάτι θα αλλάξουν και θέλω να ελπίζω προς το καλύτερο.<br /><br />Θα αρχίσω με το "φαιδρό" ή τελος πάντων με το λιγότερο σημαντικό που αφορά το αγαπημένο μου χόμπι: ΤΟ BASEBALL.<br />Μου ανακοινώθηκε λοιπόν ότι συμπεριλαμβάνομαι στην 40άδα των παικτών που αποτελούν την πρώτη επιλογή για την Εθνική Ομάδα Baseball που θα συμμετάσχει στα προκριματικά του Πανευρωπαϊκού Κυπέλου που θα διεξαχθούν στην Βαρκελώνη. Εννοείται ότι δεν τρέφω "φλούδες" ελπίδες ότι θα με πάρουν στην τελική 24άδα, η οποία θα αποτελείται από Ελληνοαμερικάνους ημίεπαγγελματίες, καθώς και από την αφρόκρεμα των ελλήνων παικτών. Και δεν τρέφω τέτοιες ελπίδες, διότι εννοείται ότι υπάρχουν πολύ καλύτεροι παίκτες από μένα. Διότι στις εθνικές ομάδες παίρνουν νέα παιδιά και όχι τρελούς 37άρηδες. Διότι οι προπονητές επιλέγουν παίκτες με εμπειρίες από αγώνες σε Ελλάδα και εξωτερικό.<br />Δεν στενοχωρίεμαι πάντως διότι η τιμή που μου έγινε να με επιλέξει ο προπονητής είναι μεγάλη. Άσε που μπορώ να την λέω και στον κουμπάρο μου που με κοροϊδεύει για το άθλημα που έχω επιλέξει.<br /><br />Και πηγαίνω στο πρώτο σημαντικό. Πρόσφατα, εξελέγειν εκπρόσωπος των εργαζομένων του ΣΚΑΪ στην ΕΣΗΕΑ. Και σε αυτή την περίπτωση η τιμή που μου έκαναν οι συνάδελφοί μου ήταν πολύ μεγάλη. Όπως ίσως να θυμάστε όσοι με διαβάζετε πολύ τακτικά σε πρόσφατο post μου είχα εκφράσει αντιρρίσεις για την ανάγκη διεξαγωγής δεύτερου γύρου εκλογών προκειμένου να υπάρχει νικητής με 50% + 1 ψήφο. Για τον λόγο αυτό είχα αποφασίσει να παραιτηθώ της διεκδίκησης καθώς είχα έρθει δεύτερος. Όμως, ήταν πάρα πολλοί εκείνοι που ήρθαν πάνω από το γραφείο μου και με έπεισαν ότι θα έπρεπε να συνεχίσω την διεκδίκηση της νίκης. Ένα από τα σημαντικότερα επιχειρήματα τους ήταν ότι αν δεν κατέβαινα πολλοί δεν θα συμμετείχαν στον δεύτερο γύρο, καθιστώντας όμως έτσι άκυρη όλη την διαδικασία, διότι η ΕΣΗΕΑ εκτός από το 50%+1 απαιτεί στην δεύτερη κάλπη να βρεθούν συνολικά τουλάχιστον 50%+1 ψήφοι από την προηγούμενη διαδικασία. Δεν αρκεί δηλαδή τη δεύτερη φορά να πάει μόνο ένας υποψήφιος να την ρίξει στον εαυτό του και να βγει. Έτσι, λοιπόν κατέβηκα και στον επόμενο γύρο και με ψήφους 8-6 κέρδισα.<br />Για την ώρα λοιπόν (εκτός από τα συγχαρητήρια αλλά και την πλάκα των συναδέλφων) δεν έχω αιστανθεί κάποια αλλαγή στην εργασιακή μου καθημερινότητα. Πολύ φοβάμαι όμως ότι αυτό θα αλλάξει μόλις υπάρξει (μακριά η ώρα) μία απόλυση δημοσιογράφου στον ΣΚΑΪ. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι ο ιδιοκτήτης αυτού του μαγαζιού δεν τα έχει και πολύ καλά με την ηγεσία της ΕΣΗΕΑ. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ακολουθήσω ισορροπίες πολύ λεπτές, κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Ελπίζω αυτή η ευκαιρία να με κάνει καλύτερο δίνοντάς μου την ευκαιρία να δω από άλλο μάτι τα καθέκαστα στην μικροκοινωνία της εργασίας μου.<br /><br />Το δεύτερο σημαντικό αφορά μία προσπάθεια που κάνω με τον πατέρα μου για την δημιουργία μίας έκδοσης. Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτή τη φάση, αλλά σε περίπτωση που ξεκινήσει η δουλειά και είναι επιτυχημένη θα είμαι πολύ ευχαριστημένος και θα καταλήξω να έχω πολύ περισσότερη δουλειά. Θα είναι όμως η "δικιά μου" δουλειά οπότε δεν παραπονιέμαι. Ούτε με νοιάζει το γεγονός ότι αν τα πράγματα δρομολογηθούν μέσα στο καλοκαίρι δεν θα πάω καθόλου διακοπές. Νεότερα εν καιρώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4916632427425809764?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-87141539837136449892008-06-08T12:32:00.002+03:002008-06-08T12:37:40.560+03:00Πριν αναφωνήσετε οι ποδοσφαιρόφιλοι διάφορα ΕΕΕ,ΑΑΑ ΘΕΛΩ ΜΕΣ ΤΟ ΚΥΠΕΛΟ ΚΑΦΕ ΒΙΕΝΟΥΑ και άλλα τέτοια να σας προλάβω ότι δεν πάω για να δω παιχνίδια. Πάμε για (πολύ λίγη) δουλειά, και δεν ξέρω αν θα καταφέρω να βάλω στο πρόγραμμα ποδόσφαιρο.<br />Όπως και να έχει η ιδέα και μόνο ενός ταξιδιού στην Ελβετία λέει... Λέει πολύ.<br /><br />Φιλία σε όλους<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8714153983713644989?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-3047610835192679002008-05-22T18:36:00.003+03:002008-05-23T07:42:36.365+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/y-wF3pHpEt8&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/y-wF3pHpEt8&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Είναι ό,τι καλύτερο έχω δεί το τελευταίο διάστημα. Απίστευτο γέλιο, καταπληκτική χρήση του σουρεάλ, πάρα πολύ καλό ρεπεράζ, χιούμορ που φαίνεται, καλή διάθεση που επίσης φαίνεται.<br /><br />Δεν ξέρω τα παιδιά που το έφτιαξαν, φαντάζομαι Κουκακιότες που το γύρισαν στο γκαράζ του Φιξ. Αυτό όμως που με κάνει να πεθαίνω στο γέλιο είναι η σκέψη ότι πρόκειται για μία παρέα φίλων είχε αυτή την ιδέα, την επεξεργάστηκε, την σχεδίασε, συσκέφθηκε, νοίκιασε κοστούμια, έκανε γυρίσματα κάποιο απόγευμα, έκανε μοντάζ και έριξε στο ελληνικό διαδίκτυο κάτι που σπανίως βλέπουμε.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><strong>ΜΠΡΑΒΟ!!!</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-304761083519267900?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-74360246824652019532008-05-16T01:01:00.005+03:002008-05-16T13:21:16.479+03:00Τις προηγούμενες λοιπόν ημέρες βρισκόμουν σε προεκλογική εκστρατία. Πριν συνεχίσω να σας ρωτήσω κάτι άσχετο: Έχετε προσέξει ότι η "εκστρατία" είναι η μοναδική λέξη στα ελληνικά που έχει τέσσερα σύμφωνα στη σειρά;<br />Και συνεχίζω λοιπόν.<br />Αποφάσισα πριν από μερικές εβδομάδες να κατέβω ως υποψήφιος για εκπρόσωπος εργαζομένων του ΣΚΑΪ στην ΕΣΗΕΑ. Ήταν μία περίεργη απόφασης όπως και δύσκολη, διότι ο ΣΚΑΪ (δηλαδή ο Αλαφούζος) είναι μαλωμένος με την ΕΣΗΕΑ. Το μένος του ενός για τον άλλον κορυφώθηκε το 2004 με αντεγκλίσεις και μηνύσεις και κρατάει μέχρι και σήμερα. Το να είσαι λοιπόν ο εκπρόσωπος των εργαζομένων μάλλον είναι εναντίον σου και απαιτεί κέντημα πολιτικής για να μην κάνεις κακό στους συναδέλφους σου, αλλά και για να μην κάνεις κακό στον εαυτό σου.<br />Τέλος πάντων, πριν από μερικούς μήνες είχε γίνει μία προσπάθεια από έναν άλλο συνάδελφο ο οποίος ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και ο μόνος που τον ψήφισε ήταν ο εαυτός του. Ο άνθρωπος θεώρησε ότι δεν εκπροσωπεί κανένα κι έτσι παραιτήθηκε. Ζητήσαμε λοιπόν από την ΕΣΗΕΑ να μας στήσει ξανά κάλπη για να βγάλουμε εκπρόσωπο.<br />Πρώτη ενδιαφέρθηκε μία κοπέλα.<br />Μόλις μου ανακοίνωσε όλο χαρά (αλλά ψιθιριστά - πάντα αυτά τα πραγματα γίνονται ψιθιριστά αλλά εγώ δεν εχω καταλάβει γιατί) την απόφασή της και με ρώτησε αν θα την ψήφιζα, της είπα "όχι, διότι πολύ απλά θα είμαι κι εγώ υποψήφιος".<br />Ο λόγος ήταν απλώς. Δεν μπορούσα να φανταστώ να κάναμε ξανά εκλογές με έναν υποψήφιο. Για να κάνεις εκλογές πρέπει να έχεις τουλάχιστον δύο. Εκλογές με έναν υποψήφιο έστησε το ΠΑΣΟΚ και βλέπετε σήμερα που βρίσκεται. Μετά προσπάθησε να διορθώσει τα πράγματα, αλλά μάλλον τα έκανε χειρότερα.<br /><br />Από την πρώτη στιγμή λοιπόν είπα ότι εγώ θα προστατεύσω την εκλογική διαδικασία, δηλώνοντας μάλιστα ότι όσο περισσότεροι είναι οι υποψήφιοι τόσο καλύτερα.<br />Αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο.<br />Οι εκλογές έγιναν χθες και σήμερα (14 &amp; 15 Μαΐου) με τρεις υποψηφίους τελικά, και από εκεί που είχε ψηφίσει ένας την προηγούμενη φορά, τώρα ψήφισαν 23 από τους 42. Δηλαδή στο μαγαζί που παρουσιάζει την μεγαλύτερη εναντίωση προς την ΕΣΗΕΑ, 23 συνάδελφοι προσήλθαν και με την ψήφο τους έδειξαν ότι στηρίζουν την ένωσή τους παρά τα όσα κακά έχει. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Αυτά τα κακά που έχει η ΕΣΗΕΑ είναι τόσο πολλά και τόσο βαθιά που δεν πρόκειται ποτέ να την εγκαταλήψουν και δεν θα αφήσουν κι εμένα στην ησυχία μου, αναγκάζοντάς με να λέω πόσο διαφωνώ με αυτά που γίνονται σε αυτή την ένωση.<br /><br />Για την ιστορία να σας πω ότι δεν βγήκα εκπρόσωπος. Πήρα επτά ψήφους, έναντι δέκα και τεσσάρων. Υπήρχαν και δύο λευκά.<br /><br />Κι εδώ αρχίζει η τρέλα. Η Εφορευτική Επιτροπή στην ανακοίνωσή της λέει ότι επειδή κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε το 50% +1 ψήφο οι εκλογές θα ξαναγίνουν. Η διαδικασία που χρειάστηκε ειδικό χειρισμό για να φέρει τους συναδέλφους στις κάλπες θα πρέπει να ξαναγίνει λες και ψηφίζουμε για δήμαρχο. Λες και δεν είναι σαφές ότι κέρδισε ο συνάδελφος με τις δέκα ψήφους. Όοοοοχιιιι! Πρέπει να ξάνακάνουμε εκλογές. Μα είναι δυνατόν!<br />Εγώ λοιπόν σκέφτομαι να παραιτηθώ των εκλογών, ακόμα κι έτσι όμως η ΕΣΗΕΑ δεν θα ανακυρήξει αυτομάτως τον συνυποψήφιό μου ως εκπρόσωπο. Όοοοοχιιιι! Θα ξαναστείσει την κάλπη σε δύο εβδομάδες και θα απαιτήσει να υπάρχουν μέσα τουλάχιστον 13 ψήφοι (οι μισές από τον πρώτο γύρο+ 1) διαφορετικά θα κυρήξει άκυρη όλη την διαδικασία.<br />Παράλογοοοοο; Δεν απαντάει, άρα λογικό.<br /><br />Θα μου πείτε οι άνθρωποι δεν μπορούσαν επί ένα εξάμηνο να σχηματίσουν διοικητικό συμβούλιο αφήνοντας τα προβλήματα να τρέχουν κι αυτοί να παπαρίζονται πάνω από τα κουκιά, θα αφήσουν μία διαδικασία τόσο απλή όσο η ανακύρηξη εκπροσώπου να τελειώσει χωρίς επιπλοκές; Όχι βέβαια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7436024682465201953?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-14596092014616548282008-05-05T19:07:00.003+03:002008-05-05T20:07:31.510+03:00Πώ πω ρε παιδιά, τί σπαρίλα είναι αυτή; Το έχω ξαναγράψει και είχε τον τίτλο "Blogοσπαρίλα", οπότε τώρα του δίνω το "Blogοσπαρίλα ΙΙ".<br />Πήγα στο Παρίσι, πέρασα υπέροχα, γύρισα και μία εβδομάδα μετά δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα. Για να σας προλάβω, δεν εννοώ αυτή - αυτή - αυτή ακριβώς τη στιγμή που προφανώς κάτι γράφω, αλλά όλη την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν εγραψα τίποτα σε κανένα απ' όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα που έχουμε πλέον στη διάθεσή μας για επικοινωνία. Ούτε στα blog μου (έχω ανοιχτά δύο τρομάρα μου) ούτε στο facebook. Κάποιοι άνθρωποι έγραψαν ότι θα ήθελαν να τους βάλω φωτό από το Παρίσι, αλλά πραγματικά δεν έχω καμία όρεξη, ούτε να συνδέσω την φωτογραφική μου, ούτε να περάσω τα βιντεάκια και να τα μοντάρω, ούτε τίποτα.<br />Τωρα να πω την αλήθεια μου αν κάποιος ή κάποια έχοντας διαβάσει όλη αυτή την βαρεμάρα που με δέρνει, έχει φτάσει να διαβάζει μέχρι και αυτό το σημείο αυτού του γελοίου post είναι άξιος ή άξια συγχαρητηρίων. Μπράβο σου.<br /><br />Εγώ πάντως ακάθεκτος συνεχίζω μπας και το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρον. Όχι για να αυξήσω τα comments μου, ή για να βελτιώσω την επισκεψιμότητά μου. Άλλωστε δεν ξέρω να την βλέπω οπότε και δεν με νοιάζει. Δράττομαι πάντως της ευκαιρίας και θα ανακατευθύνω αυτό το post σε κάτι εντελώς άσχετο. Στον φίλο μου τον Αγγελο, γνωστό σε πολλούς από εσάς ως Subir. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω γι αυτόν, καθώς εγώ ήμουν εκείνος (κατόπιν προτροπής της Niemandsrose) που του είπε ότι θα πρέπει να ξεκινήσει να γράφει στα blog, διότι έχει απίθανη σκέψη και οι ιδέες του κολάνε γάντι σε αυτό το μέσο.<br />Όντως ξεκίνησε. Και όντως ήταν ακριβώς έτσι όπως τα είπα.<br />Με πολύ χαρά (και λίγη ζήλεια δεν το κρύβω) το blog του Άγγελου έκανε μεγάλη επιτυχία στον μικρόκοσμο (ή και μεγαλόκοσμο αν προτιμάτε) της blogοσφαιρας. Λέω πάντως μικρόκοσμο διότι αν δεν είσαι από τους μεγαλοblogάδες λίγοι σε διαβάζουν, λίγοι σου απαντάνε, ακόμα λιγότεροι σε blogoαγαπάνε. Τον Άγγελο όμως τον διάβαζαν όλο και περισσότεροι. Και όχι άδικα, διότι το παιδί είχε και έχει πράγματα να πει.<br />Λίγο αργότερα έφτιαξε κι ένα προφίλ στο Facebook. Δεν πρέπει να πέρασε μία εβδομάδα και το έκλεισε. Συχτήρισε, καντήλιασε το σύστημα και τη μαλακία που το δέρνει (στείλε γλαστρούλες δωράκι και άλλες τέτοιες πούτσες) και έφυγε.<br />Λίγο αργότερα προς μεγάλη μου στενοχώρια έκλεισε και το blog του.<br /><br />Και εδώ κολλάει ο Άγγελος με το αρχικό post που γράφω. Βέβαια όπως θα <strong>έχεις</strong> καταλάβει (βάζω ενικό διότι αποκλείεται να είσαι περισσότερος από έναν που έχεις διαβάσει μέχρι εδώ κάτω), πλέον δεν βαριέμαι να γράψω γιατί έχω <strong>ΟΙΣΤΡΟ </strong>(έτσι λέγαν ένα άλογο που καβαλούσα κάποτε. Γαμώ τα ζωα). Γράφω λοιπόν χωρίς όριο και χωρίς πρόβλημα συνοχής και συνέπειας. Κοινώς τα έχω γαμήσει όλα κι αν καταλαβαίνεις, σφύρα μου.<br /><br />Ο Άγγελος λοιπόν όταν τον πήρα στο τηλέφωνο μου εξήγησε. "Δεν μπορούσα ρε φίλε το άγχος. Τί να γράψω. Να γράψω; Πρέπει να γράψω; Πόσο να γράψω; Κι έτσι είπα δεν γαμιέται το κλείνω". Είναι φοβερός ο Άγγελος. Δεν τον βάζεις σε καλούπι. Εγώ του απάντησα ότι δεν το κλείνω. Ξέρεις γιατί δεν το κλείνω; (πάλι ενικός γιατί μιλάω σ' εσένα. Είπαμε μόνο εσύ έφτασες μέχρι εδώ κάτω) Διότι το κρατάω σαν διέξοδο για όποτε χρειαστεί. Έχω όρεξη να γράψω; Γράφω. Δεν έχω; Δεν γράφω. Κάποια φορά άκουγα μικρός Καραγκιώζη σε κασέτα. (Κασέτες είχαμε τότε)<br /> Έλεγε λοιπόν το Κολυτήρι:<br />"Μπαμπάκο πεινάω"<br />"Ε φάε" απαντούσε ο Καραγκιώζης<br />"Δεν έχει" το Κολυτήρι<br />"Μην τρώς" ο Καραγκιώζης<br /><br />Έτσι είναι και η επικοινωνία. Ή τη θέλεις, ή δεν τη θέλεις. Κάπως έτσι και ο Άγγελος. Κάπως έτσι κι εγώ. Πήγα στο Παρίσι, έζησα κάτι ωραίο και τελικά δεν θέλησα να μεταφέρω εδώ το πως πέρασα. Μην το πάρεις προσωπικά και θεωρήσεις ότι σε προσβάλλω (ελπίζω να μην υπάρξουν περισσότερα από ένα comments διότι θα γίνω ρεζίλι με τόσον ενικό) απλά δεν έννοιωσα την ανάγκη να κάνω ψηφιακή αποτύπωση μίας πολύ αληθινής εμπειρίας. Μάλιστα κάποια στιγμή στο Musee D' Orsey βλέποντας τα έργα μέσα από το viser της κάμερας αιστάνθηκα ότι δεν ήμουν στη Γαλλία, αλλά στον καναπέ μου και έβλεπα τηλεόραση. Έκλεισα και την πούτάνα την κάμερα και συνέχισα να βλέπω τα έργα. Τί να τα κάνω στην κάμερα. Στο μυαλό μου είχαν σημασία να μπουν.<br /><br />Τέλος πάντως νομίζω κατάλαβες. Σταματάω λοιπόν εδώ διότι με διέκοψε ένας συνάδελφος και δεν θυμάμαι αν είχα κι άλλα να γράψω. Ευχαριστώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1459609201461654828?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-27440082083154666822008-04-18T20:24:00.005+03:002008-04-20T09:25:52.677+03:00Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε δεκάδες ιστορίες καθημερινής τρέλλας από επαφή σας με το δημόσιο. Θα καταθέσω μία που μου συνέβει προχθές, η οποία μπορεί να είναι φαιδρή, αλλά είναι ενδεικτική γιατί δεν μπορεί να πάει μπροστά αυτή η χώρα. Διότι πολύ απλά οι πολίτες της δεν είναι ποτέ σίγουροι ότι αυτό που τους λέει το κράτος ότι συμβαίνει όντος είναι έτσι. Για παράδειγμα εμπιστεύεστε τις ταμπέλες παράκαμψης που βλέπετε στους δρόμους; Εγώ όχι. Συνήθως σκέφτομαι ότι τις έχουν ξεχάσει και ότι τα έργα έχουν τελειώσει και μάλλον ο δρόμος είναι ανοιχτός.<br /><br />Επανέρχομαι λοιπόν στην ιστορία που σας υποσχέθηκα που δεν έχει καμία σχέση με δρόμους. Με τα ΕΛ.ΤΑ. έχει.<br /><br />Πριν από δύο ημέρες λοιπόν μου ήρθε μία ειδοποιήση για να πάω στο Ταχυδρομείο να πάρω ένα "Ογκώδες Δεμα" (έτσι έγραφε επάνω). Ήταν ένα ανταλλακτικό για την μηχανή μου που το περίμενα.<br /><br />Φτάνω λοιπόν την άλλη μέρα στο Ταχυδρομείο. Μπροστά στην είσοδο το μηχάνημα που δίνει αριθμούς προτεραιότητας, έχει δύο κουμπιά. Το "Α: Όλες οι Υπηρεσίες" και το "Β: Δέματα". Ως λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος πάτησα το Β.<br /><br />Κατευθύνθηκα στο γκισέ που έγραφε από πάνω "Δέματα". Δίνω το χαρτί στην υπάλληλο ή οποία μου λέει: "Δεν θα πάρετε από μένα αυτο το δέμα, αλλά θα πάτε πίσω στην είσοδο, θα πατήσετε το κουμπί Α και θα πάτε στα άλλα γκισέ" τα οποια περεμπιπτόντως βρίσκονται δίπλα της.<br /><br />"Μα -τις λέω- έχω δέμα και μάλιστα ογκώδες".<br /><br />"Δεν έχει σημασία -μου λέει- θα πάτε στα άλλα κορτίστια. Το δέμα σας είναι ελαφρύ".<br /><br />Τί να κάνω, πάω και παίρνω αριθμό προτεραιότητας Α. Λίγα λεπτά μετά (ευτυχώς είχε λίγο κόσμο) είμαι μπροστά σε ένα γκισέ. Πάνω από το κεφάλι μου αναβοσβήνει ο αριθμός μου Α 208 και ακριβώς από κάτω γράφει: "Όλες οι Υπηρεσίες εκτός από Δέματα".<br /><br />"Γειά σας" λέω στην υπάλληλο. "Ήρθα να παραλάβω ένα δέμα, αλλά η κυρία στα δέματα (την έδειξα διότι ήταν δύο γκισέ πιο κει) δεν μου το δίνει και με στέλνει σε εσάς που είστε "Όλες οι Υπηρεσίες εκτός από Δέματα"".<br /><br />Με κοιτάει η γυναίκα με ένα βλέμα σαν να λέει "έχετε δίκιο αλλά τί να κάνουμε" και μου φέρνει το Δέμα. Συνεχίζω βέβαια να μουρμουράω, μέχρι που πετάγεται ανεδώς η άλλη υπάλληλος. "Σας εξήγησα κύριε είναι ελαφρύ δέμα". "Και λοιπόν -της λέω- που θέλετε εγώ να ξέρω αν είναι ελαφρύ ή βαρύ. Και πόσο είναι το ελαφρύ. Ένα κιλό είναι ελαφρύ, ένα κιλό και εκατό γραμμάρια βαρύ; Δέμα δεν είναι. Ή στο γκισέ σας γράφει Βαριά Δέματα; Και στα άλλα γκισέ λέει Όλες οι Υπηρεσίες εκτός από βαριά Δέματα; Δέματα λέει."<br /><br />Εσείς λοιπόν τί καταλάβατε; Θα σας πω τί κατάλαβα εγώ.<br /><br />Το ταχυδρομείο, στα παπάρια του η εξυπηρέτηση του πολίτη. Δεν ενδιαφέρεται αν εγώ θα χάσω την ώρα μου από την μία ουρά στην άλλη. Θεωρεί δε ότι θα έπρεπε να ξέρω ότι είναι ελαφρύ το δέμα και επομένως (ασχέτως αν είναι ογκώδες) να πάω στο σωστό γκισέ. Έτσι. Από έμπνευση. Να χάσω λοιπόν την ώρα μου στην μία ουρά, μετά να περιμένω στην άλλη ουρά κι από πάνω να πρέπει να ξέρω πως χωρίζει το ταχυδρομείο τα δέματα σε βαριά ή ελαφριά.<br /><br />Κατάλληξη. Στην Ελλάδα η γραφειοκρατία έχει ξεχάσει ότι υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη και απλά εξυπηρετεί τον εαυτό της. Το αποτέλεσμα είναι να χάνει ο πολίτης το χρόνο του και την ηρεμία του για κάθε μικρή ή μεγάλη μαλακία αντί να είναι παραγωγικός με την δουλειά του. Κι έτσι δεν πάμε μπροστά. Και δεν πρόκειτα να πάμε μπροστά διότι δεν θέλουμε. Μας αρέσει αυτό το τουρλουμπουκι που έχουμε ως χώρα. Μας αρέσει που στέκεται κατά τύχη. Το κοιτάμε από μακριά και λέμε ότι έχει πλάκα. Και μετά βλέπουμε τις ειδήσεις και αναζητούμε τέτοιες ιστορίες καθημερινής τρέλας διότι διαφορετικά θα ήταν σοβαρές και θα μας κατάθλιβαν, διότι θα μας θύμιζαν την πραγμάτική φτώχεια μέσα στην οποια ζούμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-2744008208315466682?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-423452013334174772008-04-16T09:41:00.004+03:002008-04-16T09:58:58.786+03:00Σήμερα κι αύριο έχει εκλογές στην ΕΣΗΕΑ για ανάδειξη αντιπροσώπων στην ΠΟΕΣΥ. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν αφηνιάσει οι συνδικαλιστές. Μία πρώτη γεύση είχα πάρει στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης, στο κλειστό του Ταε Κβο Ντο, όπου πραγματικά κάποια στιγμή κόντέψαν να έρθουν στα χέρια οι σκεπτόμενοι συνάδελφοί μου. Οι άνθρωποι που τους καλούν να συντονίσουν πάνελς, οι άνθρωποι που καθημερινά γράφουν προσφέροντας στην πνευματική ανάταση αυτού του λαού, οι άνθρωποι που προστατεύουν τη Δημοκρατία.<br />Τέλος πάντων, ας το αφήσω αυτό κι ας επιστρέψω στις εκλογές της ΠΟΕΣΥ. Λόγω λοιπόν προεκλογικής περιόδου μου έχουν έρθει διάφορα e-mail και SMS που λένε διάφορα για υποψηφίους και για συνδιασμούς. Ένα SMS όμως πραγματικά με άφησε ενεό.<br />Σας το παραθέτω αυτούσιο μπας και καταλάβετε εσείς.<br /><br />Αποστολέας: KED<br />ΑΝΑΤΡΟΠΗ! ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ: ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΓΚΑΡΓΚΑΝΑ. ΡΟΥΣΟ-ΠΡΩΙΝΟΣ (30.000) ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΤΗ (ΒΗΜΑ). ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ... ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΑΠΛΟ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗ<br /><br />Καταλάβατε;<br />Ούτε κι εγώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-42345201333417477?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-76488790600487913342008-04-14T14:01:00.003+03:002008-04-14T14:04:15.174+03:00Μεγάλωσα άλλον ένα χρόνο... Όχι ότι στενοχωρίεμαι. Ωραία είναι.<br />Ευτυχώς πολλοί μου λένε ότι δεν μου φαίνεται ότι είμαι 37 κι έτσι το έξω μου διατηρείται κοντά στο μέσα μου. Ακόμα και σήμερα αισθάνομαι 24.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7648879060048791334?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-59526015015763546502008-04-08T18:05:00.003+03:002008-04-09T00:27:48.316+03:00Πως είναι δυνατόν αυτό το αρχίδι με την φάτσα εξωγήινου και το όνομα Guillermo Habacuc Vargas, να ονομάζει το εαυτό του καλλιτέχνη;<br />Ο άνθρωπος που έβαλε στη γωνία μίας gallery έναν αδέσποτο σκύλο και τον άφησε να πεθάνει από ασιτία και δίψα!!!!!<br />Στο όνομα της τέχνης!!! (επίτηδες με πεζό)<br />Ποιάς τέχνης ρε Μουνί!!! (επίτηδες με κεφαλαίο)<br />Η Τέχνη (με κεφαλαίο) σέβεται τη ζωή.<br />Από πότε ο καλλιτέχνης μπορεί να πάρει μια ζωή (εκτός από την δική του) και αυτό να ονομάζεται τέχνη;<br /><span style="font-size:180%;">Αυτοκτόνα ρε γελοίε!!!!<br /></span>Παρακαλώ δείτε το βίντεο και ακολουθήστε την διεύθυνση που δίνεται στο τέλος.<br />Αυτός ο υπάνθρωπος έχει κληθεί να ξαναεκθέσει το "έργο" του σε μία άλλη έκθεση φέτος, την Biennial 2008.<br />ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ να τον σταματήσουμε.<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0cBBudN0_-E&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/0cBBudN0_-E&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-5952601501576354650?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-29910811570203955922008-03-29T20:06:00.006+03:002008-03-30T21:02:56.812+03:00<a href="http://www.totalmotorcycle.com/photos/2007models/2007-Harley-Davidson-Softail-FLSTCHeritageSoftailClassica.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.totalmotorcycle.com/photos/2007models/2007-Harley-Davidson-Softail-FLSTCHeritageSoftailClassica.jpg" border="0" /></a><br /><div>Οι Harley, είναι μηχανές μεγάλων αποστάσεων. Είναι φτιαγμένες για να τρώνε τα χιλιόμετρα. </div><div>Έχουν αυτό το Αμερικάνικο που εμείς οι Ευρωπαίοι (και κυρίως οι Έλληνες) δεν το καταλαβαίνουμε.</div><div>Εκεί στο Αμέρικα οι άνθρωποι είναι ακόμα Πιονέροι. Δεν το έχουν σε τίποτα να τα μαζέψουν μία μέρα και από τη Νέα Υόρκη να πάνε να ζήσουν στο Οχάιο, διότι εκεί βρήκαν δουλειά. Στην Ελλάδα όχι μόνο θέλουμε όλοι να ζήσουμε στην Αθήνα, αλλά αν βρούμε δουλειά στην Αλεξάνδρας μετακομίζουμε από τη Νέα Σμύρνη για να μείνουμε στου Γκύζη. Να είμαστε δίπλα.</div><div> </div><div>Οι άλλοι λοιπόν φτιάχνουν μηχανές με λογική αποστάσεων πάνω απο 500 χιλιόμετρα τη μέρα. Με τον κινητήρα να δουλεύει σταθερά επί ώρες και να μην νοιάζεται. Τι κι αν δεν πάει γρήγορα. Δεν χρειάζεται. Άλλωστε στην εθνική μην ξεχνάτε ότι με ένα προσπέρασμα απλά κερδίζετε χρόνο ίσο με ένα κατούρημα στην επόμενη στάση. Άντε σ' όλη την ημέρα να κερδίσεις μισή ώρα.</div><div>Άρα σημασία έχει το ταξίδι.</div><div>Και το να φτάσεις. Σώος.</div><div>Και η παρέα. Ειδικά αυτή είναι πολύ σημαντική όταν φτάσεις.</div><div>Στη διαδρομή λοιπόν δεν βιάζεσαι.</div><div>Την απολαμβάνεις.</div><div>Και αφήνεις και τον κινητήρα να την απολαύσει. Για να καταλάβετε τη διαφορά, μέσα στην πόλη η μηχανή μου πίνει τα 15 λίτρα καυσίμου σε 180 χιλιόμετρα. Έξω από αυτή με ένα ντεπόζιτο διένησε 280!</div><div>Η μηχανή λοιπόν είναι έτοιμη να δουλέψει μονότονα όσο της ζητήσεις.</div><div>Πρέπει να είναι και ο αναβάτης.</div><div>Έτοιμος να μην μιλήσει σε κάποιον για αρκετή ώρα, καθώς ο αέρας φυσάει στα αυτιά του.</div><div>Έτοιμος να αυτοσυγκέντρωθεί στον δρόμο (επικίνδυνο να ταξιδεύει το μυαλό πάνω στην μηχανή) και ταυτόχρονα να μπορεί να βυθιστεί στις σκέψεις του. Και δεν εννοώ τίποτα βαθυστόχαστες σκέψεις. Αυτές τις αφήνω στους ποιητές. Είναι ωραίο όμως να είσαι κάποιες στιγμές μόνος σου και να μπορείς να σκέφτεσαι. Πόσες φορές το κάνεις;</div><div>Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την λακούβα που έρχεται κατά πάνω σου με 120. Είναι κάτι σαν τις γάτες που μπορούν να κοιμούνται για ώρες και ξαφνικά ξυπνάνε με τις τρίχες όρθιες απέναντι σε έναν σκύλαρο.</div><div> </div><div></div><div></div><div></div><div>Όλα αυτά τα έζησα σε μία μικρή διαδρομή που έκανα για πρώτη φορά με τέσσερις φίλους Harleαδες πηγαίνοντας στην Αράχωβα στις 24 Μαρτίου και γυρίζοντας στις 25. 170 χιλιόμετρα πήγαινε, 170 έλα. Σχεδόν τίποτα. Στο πήγαινε μας χρειάστηκαν τρεις ώρες, καθώς έβρεχε και έκανε κρύο, οπότε σταματήσαμε για να βάλουμε αδιάβροχα και μειώσαμε την ταχύτητά μας λόγω των βρεγμένων δρόμων. Η επιστροφή όμως έγινε κάτω από πολύ ωραίες συνθήκες, ήταν ξεκούραστη και ευχάριστη.</div><div></div><div>Έχει μία φοβερή αίσθηση η πορεία μαζί με άλλες μηχανές. Είναι συμοριέ. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακή η συμορία. Δεν εναντιώνεσαι σε κανέναν. Αλλά ταξιδεύεις... Απλά ταξιδεύεις. Χωρίς σκοτούρες.</div><div> </div><div></div><div></div><div>Έβγαλα όμως και πρακτικά συμπεράσματα από αυτό το ταξίδι.</div><div>Καταρχάς, η μηχανή μου, καίτοι του 1993 με έβγαλε ασπροπρόσωπο. Το Χοντρό Αγόρι (Fatboy) Δεν παραπονέθηκε ούτε μία στιγμή κι ας είμασταν δύο επάνω μαζί με τα πράγματά μας. Και δεν του είχα κάνει σέρβις. Απλά ανεβήκαμε πάνω και φύγαμε.</div><div>Δεύτερον: Δεν ξεβιδώθηκε τίποτα στο δρόμο. Όχι ότι δεν προκειται να συμβεί ποτέ, αλλά φαίνεται ότι αν δείχνεις προσοχή στη μηχανή οι βίδες παραμένουν στη θέση τους.</div><div>Τρίτον: Χρειάζεται απαραίτητως να αγοράσω αδιάβροχα γάντια, και πρέπει να φοράω καλύτερες κάλτσες. Ενδεχομένως να πρέπει να αγοράσω και καλύτερες μπότες. Επίσης χρειάζομαι κάποια ισοθερμικά ρούχα.</div><div> </div><div>Τέταρτον και σημαντικότερον: Οι γυναίες μάλλον δεν έχουν θέση σε ένα Harleάδικο ταξίδι. Σόρρυ που το λέω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Οι γυναίκες δύσκολα εγκαταλείπουν την βολή τους (και δεν τις αδικώ) και όταν αναγκάζονται να το κάνουν γίνονται γκρινιάρες. Άλλοτε λίγο κι άλλοτε πολύ. Από την άλλη οι άντρες όταν είναι πάνω από δύο τους αρέσει να κάνουν αρκουδιές, καφρίλες, καμάκι και άλλα τέτοια που δεν άρέσουν στο άλλο φύλλο. (Πάλι δεν τις αδικώ). Θα έλεγα πάντως ότι θα χαιρόμουν πάρα πολύ να συμμετάσχει μία γυναίκα σε ένα τέτοιο ταξίδι, αρκεί να είναι πάνω στη δική της μηχανή.</div><div> </div><div>Το post αναρτήθηκε και στο <a href="http://blogmotosikletas.blogspot.com/">Blog Μοτοσυκλέτας</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-2991081157020395592?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-74645150125876434692008-03-28T22:27:00.006+03:002008-03-30T21:01:50.986+03:00Πόσες φορές έχετε διαβάσει κάποιον blogger να γράφει ότι λόγω της πολλής δουλειάς δεν έχει τον χρόνο να γράψει. Πολλές βάζω στοίχημα. Πιστέψτε με λοιπόν όταν έχεις άδεια συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό.<br />Τις προηγούμενες ημέρες λοιπόν (όπως καταλάβατε) είχα άδεια. Δεν άνοιξα τον υπολογιστή ούτε για αστείο. Δεν διάβασα τίποτα βρε αδελφέ. Ούτε e-mail, ούτε blog, ούτε ενημερωτικά sites (μπλιάχ), ούτε facebook (σας προλαβαίνω μην πει κανείς τίποτε ανόητο). Την πέρασα λοιπόν χαλαρά. Δεν έκανα τίποτα που να με κουράζει, που να χρειάζετε σκέψη, που να απαιτεί συγκέντρωση.<br />Βγήκα, ήπια, κοιμήθηκα, είδα τηλεόραση, πήγα εκδρομή, έπαιξα baseball, έφαγα έξω, συνάντησα φίλους, είδα σινεμα και έκανα και κάποια μικροπράγματα που λόγω δουλειάς δεν προλαβαίνω. Όχι ότι τα πρόλαβα όλα, αλλά τέλος πάντων.<br />Το καλύτερο όλων ήταν ότι δεν χτύπαγε το κινητό μου. Ή μάλλον ότι δεν χτύπαγε τόσο συχνά όπως όταν εργάζομαι. Επίσης ήμουν ήσυχος ότι όταν χτύπαγε δεν ήταν το γραφείο.<br />Σήμερα λοιπόν Παρασκευή είναι η τελευταία ημέρα της άδειάς μου. Πραγματικά νοιώθω ότι ξεκουράστηκα αρκετά και αύριο θα επιστρέψω στην δουλειά μου και την καθημερινότητά μου με ευχαρίστηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7464515012587643469?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-9928967633992495162008-03-18T18:25:00.003+02:002008-03-18T18:42:07.454+02:00Δεν ξέρω αν τελικά μπορεί όλοι οι άνθρωποι να είναι ευχαριστημένοι με όλα όσα γίνονται γύρω τους, αλλά φαίνεται ότι εγώ και οι αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ δεν πρόκειται να συμβαδίσουμε.<br />Πριν από λίγο καιρό (αν θυμάστε) έγραφα ότι αν θέλουμε να διεκδικήσουμε κάτι στο ασφαλιστικό θα έπρεπε να κατεβούμε σε απεργία διαρκείας έτσι ώστε να αναγκάσουμε τους εργοδότες (και δει τους εκδότες) να ζητήσουν εκείνοι από την κυβέρνηση να μας δώσει ότι ζητάμε, προκειμένου να ξαναβγάλουν τις εφημερίδες τους και να επιστρέψουν στα ταμεία τους τα διαφημιστικά έσοδα. Επίσης έλεγα (και επιμένω) ότι οι συνεχιζόμενες μεμονομένες 24ωρες απεργίες απλά είναι χάσιμο μεροκάματου και τίποτα πάρα πάνω. Άσε που ξεκουράζονται οι τηλεθεατές και ανακαλύπτουν ότι μία ημέρα χωρίς την πάρτη μας δεν χάνουν και τίποτα.<br /><br />Τώρα όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.<br />Η ΕΣΗΕΑ λοιπόν στην σημερινή της συνεδρίαση (18/3) αποφάσισε 48ωρη απεργία, την Τετάρτη 19 και την Πέμπτη 20. Πραγματικά δεν κατάλαβα γιατί έγινε αυτό. Πρώτον εμείς σχεδόν έχουμε πετύχει να έχουμε ξεχωριστό ταμείο και επομένως η 24ωρη στις 19 ήταν απλή συμπαράσταση στους υπόλοιπους. Οι υπόλοιποι όμως (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) θεωρούν ότι η προσφορά μας στον αγώνα τους (αφού απεργούμε μόνο για να μην μας πάρουν με τις λεμονόκουπες) θα ήταν καλύτερη αν απεργούσαμε στις 18 έτσι ώστε να καλυφθεί τηλεοπτικά η απεργία στις 19. Ούτε την προηγούμενη φορά τους κάναμε το χατήρι, ούτε τώρα.<br />Αντιθέτως, βγήκαμε πλέον βασιλικότεροι του βασιλέως και διευρύναμε την απεργία μας και στις 20. Άρα ούτε την επομένη δεν θα δει κανείς αν ήταν μεγάλη η απεργιακή κινητοποίηση. Αν είχε παλμό το συλλαλητήριο, αν είχε κόσμο η πορεία. Επίσης την Πέμπτη η ΓΣΕΕ θα έχει νέα συγκέντρωση μπροστά από τη Βουλή, την ώρα που θα ψηφίζεται το νομοσχέδιο.<br /><br />Αν λοιπόν τα ΜΑΤ ξεκινήσουν ένα βρωμόξυλο έξω από τη Βουλή ποιός θα το καταγράψει;<br />Αν την ίδια στιγμή τα ΜΑΤ μπουκάρουν στην Χωματερή και σπάσουν τα (ξερά ή αλήθεια είναι) κεφάλια των ΠΟΕ-ΟΤΑδων ποιός θα το καταγράψει;<br />Αν αναλόγως γίνει της πουτάνας μπορστα στην ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ποιός θα το καταγράψει;<br />Απορώ λοιπόν, προσφέρουμε με την 48ωρη απεργία μας κάτι στον αντιασφαλιστικό αγώνα; Ή μήπως προσφέρουμε στην κυβέρνηση με την απουσία μας;<br />Απορία ψάλτου βηξ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-992896763399249516?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-63116251047877894872008-03-16T16:47:00.005+02:002008-03-16T16:52:44.022+02:00Τελικά το ΠΑΣΟΚ είναι όντως οικογενειακό μαγαζί...<br />Ο Αντρέας το άνοιξε ο Γιωργάκης θα το κλείσει!<br /><br />Να μου το θυμηθείτε. Μετά από αυτό το συνέδριο ο μόνος χαμένος θα είναι ο Τσίπρας.<br /><br />Πως τα φερε η ΝΔ, πως τα πήγε, κατάφερε για άλλη μία φορά πριν συμπλήρωσει εξάμηνο να ξαναμιλάμε για εκλογές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6311625104787789487?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-8711214684765434522008-03-15T13:38:00.003+02:002008-03-15T13:49:05.768+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3ZzP_69ZTFk&amp;hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3ZzP_69ZTFk&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Το βιντεάκι είμαι σίγουρος ότι το έχετε δει. Αν δεν το έχετε δει (και είστε πολέμιοι του Facebook) δείτε το θα το φχαριστηθείτε. Αν πάλι δεν είστε πολέμιοι του Facebook σίγουρα θα σας έχει έρθει στο Funwall, το Superwall, ή το απλό Wall ή όποιο άλλο wall γουστάρετε.<br />Εμένα μου ήρθε μία μέρα από τέσσερις φίλους. Και το πρώτο πράγμα που αναλογίστηκα ήταν: "Μα είμαστε εντελώς ανώμαλοι. Στέλνουμε μέσω Facebook τραγούδι εναντίον του Facebook; Ας αποφασίσουμε επιτέλους. Το γουστάρουμε αυτό το πράγμα ή όχι;"<br />Γι αυτό και δεν το προώθησα μέσω Facebook. Το έβαλα εδώ. Θα μου πείτε σημειολογική λεπτομέρεια. Δεν έχετε άδικο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-871121468476543452?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-3936500254494782582008-03-07T18:26:00.001+02:002008-03-07T18:28:06.049+02:00Εσάς θα σας γαμήσει όταν φτάσετε τα 65. Εμένα με γαμεί από τώρα.<br /><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ. Ακούς Κοπτοραπτού!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-393650025449478258?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-79574281715880617292008-02-26T12:57:00.005+02:002008-12-13T14:54:53.508+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R8P08qbxMsI/AAAAAAAAAJk/urEuyjd7cHo/s1600-h/Mega+Kapsabelis.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171246120171549378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R8P08qbxMsI/AAAAAAAAAJk/urEuyjd7cHo/s400/Mega+Kapsabelis.JPG" border="0" /></a><br /><div>Το τί σφαλιάρα τρώει εδώ και μήνες η δημοσιογραφική επαγγελματική ιδιότητα δεν περιγράφμεται. Και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πέφτουν πιο πολλές και πιο δυνατές. Από τα ανώνυμα blog και τις συναλλαγές με την κυβέρνηση, μέχρι τα DVD και τα καθημερινά παράθυρα όπου γίνεται το σιμπούρμπουλο κάθε βράδυ. Ούτε επίτηδες να το κάναμε. Ή μήπως το κάνουμε; Χθες εκείνος ο Καψαμπέλης πήρε σβάρνα όλα τα παράθυρα, και σε κάθε εμφάνισή του εκνευριζόταν όλο και περισσότερο. Ειδικά στο Mega πραγματικά ξέφυγε. Τί τα έσουρε στον Οικονομέα (πρωην αναρχικός κι αυτός τρομάρα του) τί ζήτησε να παρέμβει για χάρη του ο Πρωθυπουργός, τί ότι θα κάνει απεργία πείνας έξω από το Μαξίμου και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.</div><br /><div>Είναι πάντως πάρα πολύ αστείο πως καταφέρνουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Μόλις πέσει ένας πέφτουν όλοι από πάνω του να τον φάνε. Ο καθένας για τους λόγους του. Επειδή κάποτε τον είχε αρχισυντάκτη, επειδή του είχε πάρει ένα αποκλειστικό, επειδή έχει πλάκα η φάση... Ωραία, ε;</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7957428171588061729?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-30132810895819763562008-02-25T19:53:00.003+02:002008-12-13T14:54:53.665+02:00Πρεπει να σας πω (όσο κι αν περιαυτολογήσω) ότι είμαι πολύ περίφανος για το επίθετό μου. Είναι λιγάκι ρηχό αυτό σαν δήλωση, το ξέρω, αλλά την ίδια στιγμή είναι και η αλήθεια οπότε και δεν μπορώ να το κρύψω. Λόγω αυτής μου της αυταρέσκιας πολύ συχνά θαυμάζω κι άλλα επίθετα, και θεωρώ τυχερούς τους κατόχους τους, όπως Προεστός, Αγαπητός, Βενιζέλος (όταν είναι αληθινό, όχι όταν είναι ψευδώνυμο) Δούκας, Βασιλιάς, Κούρος για να πω μερικά ανθρώπων που γνωρίζω, ενώ την ίδια στιγμή οικτίρω ανθρώπους που έχουν τραγικά ονόματα όπως Κολοκούτσας για να πω το όνομα ενός κολητού μου (ο οποίος ελπίζω να μην διαβάζει αυτή τη στιγμή).<br /><div></div><br /><div>Τέλος πάντως επιστρέφω σε εμένα. Δύο από τα χαρακτηριστικά του επιθέτου μου που γουστάρω είναι:</div><br /><div>Πρώτον ότι σημαίνει κάτι και επομένως έχω την δυνατότητα με μια απλή μετάφραση να δίνω ένα υπέροχο όνομα στον blog μου και </div><div>Δεύτερον είναι μοναδικό, καθώς δεν υπάρχει καμία άλλη οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο που να έχει αυτό το όνομα.</div><div></div><br /><div>Πιάνομαι λοιπόν από το δεύτερο χαρακτηριστικό και σας λέω ότι μέσω Facebook, βρήκα έναν μακρυνό μου ξάδελφο του οποίου την ύπαρξη ούτε και γνώριζα. Ο Matthew λοιπόν ζει στην Νέα Υόρκη και είναι απόγονος ξάδελφου του πατέρα μου. Τον ανακάλυψα χτυπώντας το επίθετό μου στην αναζήτηση, η οποία έβγαλε εμένα, τον πρώτο μου ξάδελφο (με τον οποίο και μεγαλώσαμε μαζί) και τον Matthew. Πραγματικά έννοιωσα πολύ όμορφα. Αιστάνθηκα ότι γουστάρω πάρα πολύ να γνωρίσω αυτό το 26 χρονο αγόρι του οποίου ούτε και την εικόνα δεν ξέρω. Ψαχουλεύοντας στο προφίλ του βρήκα ένα site με φωτογραφίες που διατηρεί, όπου σχεδόν σε καμία δεν υπάρχουν πρόσωπα. Έχει κυρίως τοπία και ωραίες φωτογραφικές συνθέσεις. Σε μία εμφανίζεται ένα πρόσωπο το οποίο μάλιστα θα έλεγα ότι μοιάζει με τον πατέρα μου. Ελπίζω να είναι όντως αυτός.</div><br /><div></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R8MJVKbxMrI/AAAAAAAAAJc/bHHAl7ZyV3g/s1600-h/Mathiew+Davlos+maybe.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170987056334189234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R8MJVKbxMrI/AAAAAAAAAJc/bHHAl7ZyV3g/s400/Mathiew+Davlos+maybe.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-3013281089581976356?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-48168392688023197492008-02-22T20:52:00.003+02:002008-02-22T21:21:34.281+02:00Φίλοι μου καλοί επέστρεψα. Που κακόχρονο νάχα. Κάθε φορά που επιστρέφω από το εξωτερικό το μετανοιώνω. Μην μου πείτε μαλακίες του τύπου "η χώρα μας, το σπίτι σου, η πατρίδα σου" και άλλες τέτοιες, δεν πείθεμαι. Κάθε φορά τα ίδια. Κάθε φορά αναλογίζομαι πόσο πίσω ζούμε σε αυτή τη χώρα. Πόσο κάφροι είμαστε όλοι. Κι όποιος προσβληθεί ξυδάκι on the rocks και στη γωνιά τιμωρία μπας και ξεκινήσει εσωτερικό τουρισμό και καταλάβει βαθιά μέσα του πόσο παπάρας είναι.<br />Ζούμε σε μία χώρα υπέροχη όπως λέμε, την οποία καταστρέφουμε μέρα με την μέρα. Να πω για τα περιβαλλοντικά; Ποιός από εμάς κάνει ανακύκλωση; Σοβαρή όμως ανακύκλωση. Στη Γερμανία ανακοικλώνουν το 60% των σκουπιδιών τους. Εδώ τα τελευταία 20 χρόνια ψάχνουμε που θα κάνουμε σύγχρονο χώρο επεξεργασίας σκουπιδιών και δεν τα καταφέρνουμε. Γιατί; διότι πολύ απλά, κανείς δεν πιστεύει (και έχει δίκιο) ότι το κράτος θα κάνει καλή δουλειά, ότι οι εγκαταστάσεις θα είναι της προκοπής και ότι στα επόμενα χρόνια η διαχείριση των σκουπιδιών δεν θα μετατρέψει όλη την περιοχή σε Άνω Λιόσια.<br /><br />Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Είπατε τίποτα; Χθες μόλις είδα στις ειδήσεις ότι φτιάξαμε το πρώτο φωτοβολταϊκό πάρκο. Ενώ αιολικά πάρκα; Που τα είδατε; Άντε ένα στην Εύβοια. Όσο μακρύτερα γίνεται για να μην τα βλέπουμε. Κι όμως έξω από το Αμβούργο είχε όσες ανεμογεννήτριες χωρούσε το μάτι σου. Ήταν όμορφες; Όχι, αλλά απαραίτητες.<br /><br />Ζεστό νερό; Μάλιστα. Οι άνθρωποι δεν έχουν στα σπίτια τους ούτε Θερμοσίφωνες, ούτε καυστήρες για να μην χαλάνε ηλεκτρικό και πετρέλαιο. Το ζεστό νερό στις βρύσες και τα σώματα μεταδίδεται κεντρικά και το πληρώνεις όσο χρησιμοποιείς. Το κάθε σπίτι έχει δύο μετρητές νερού: Έναν ζεστού κι έναν κρύου. Και τα σώματα ζεστά όποτε θες. Είπατε τίποτα;<br /><br />Α μην ξεχάσω και το άλλο το καταπληκτικό. Το Καλημέρα. Αυτό το γαμημένο το Καλημέρα. Γιατί δεν λέμε ποτέ Καλημέρα σε αυτή τη χώρα; Γιατί είμαστε μουρτζούφλιδες; Γιατί μας είναι δύσκολο να χαιρετήσουμε έναν ξένο, με τον οποίο όμως βρισκόμαστε στο ίδιο ασανσέρ; στο ίδιο κατάστημα; στην ίδια καφετέρια. Όποτε επιστρέφω από το εξωτερικό επηρεασμένος λέω καλημέρα στο γραφείο μου σε ανθρώπους που δεν ξερω μεν, που όμως δουλεύουμε στην ίδια εταιρία και με κοιτάζουν σαν να είμαι τρελός. Και δεν είναι μόνο οι Γερμανοί που λένε καλημέρα στον Βενζινά τους, είναι και οι σκατόγαλλοι (τους οποίους θεωρούμε γουρούνια εμείς οι εκλεπτισμένοι) είναι και οι άγγλοι (που τους θεωρούμε πούστηδες εμείς οι άντρακλες) είναι και οι Ελβετοί (που τους θεωρούμε ξενέρωτους) και όλοι. Μόνο που εμείς δεν λέμε καλημέρα, οπότε την κάνουμε τραγούδι. Κι ας πέσει χάμο η πουτάνα.<br /><br />Να αρχίσω μήπως με τις διαβάσεις πεζών, ή μηπως θα το θεωρήσετε περιττό; Νομίζω πως ξέρω την απάντηση, οπότε σας παραπέμπω σε ένα καταπληκτικό βιντεάκι του Bruno Bozzeto. Είναι Ιταλός σκιτσογράφος και τελευταία φτιάχνει βιντεο με flash. Απλά όπου λέει Ιταλία βάλτε Ελλάδα και θα καταλάβετε.<br /><br /><a href="http://www.infonegocio.com/xeron/bruno/italy.html">http://www.infonegocio.com/xeron/bruno/italy.html</a><br /><br />Με γκρίνια θα μου πείτε γύρισες. Ναι δυστυχώς. Πάντα το παθαίνω. Βασική αιτία ότι παιρνάω καλά εκεί που πηγαίνω. Αλλιώς δεν θα γκρίνιαζα. Θα σώπαινα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4816839268802319749?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-6180269252628261982008-02-15T23:11:00.001+02:002008-02-15T23:14:31.611+02:00<a href="http://www.ecps-comenius.com/_borders/German-Flag.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.ecps-comenius.com/_borders/German-Flag.gif" border="0" /></a><br />Off to Germany. Τα λέμα σε τέσσερις ημέρες. Φιλιά σε όλους<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-618026925262826198?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-40343532863879121922008-02-07T18:50:00.001+02:002008-02-12T18:35:11.895+02:00<strong>ATTACHMENT: Αφού δείτε το βίντεο διαβάστε και τα σχόλια του nikosm, τον οποίο και ευχαριστώ ιδιαίτερα για την συμβολή του στην ακρίβεια των στοιχείων που εμφανίζονται σε αυτό το blog. Thanks man.</strong><br /><strong></strong><br /><br />Τραγική στιγμή Τηλεπαρουσιαστή. Ο χειρότερος εχθρός του το νευρικό γέλιο σε λάθος ώρα. Η εκπομπή που θα παρακολουθήσετε μεταδόθηκε ζωντανά σε κάποια Σκανδιναβική (αν ακούω σωστά) χώρα, όπου οι καλεσμένοι συζητούν τα προβλήματα που τους δημιούργησαν τα ιατρικά λάθη μετά από μία επέμβαση.<br />ENJOY<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/y_Q457AbjJo&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/y_Q457AbjJo&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4034353286387912192?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-39021033111962176312008-01-29T16:01:00.000+02:002008-01-29T16:41:44.678+02:00Εχθές λοιπόν βρέθηκα στο Μέγαρο Μουσικής, στην εκδήλωση του ΣΕΒ με βασικό καλεσμένο τον Bill Gates. Είχε πολύ πλάκα η όλη ιστορία, καθώς αυτός ο τύπος μπορούσε να μας αγοράσει όλους μαζί εκείνη τη στιγμή κι έτσι όλοι του έγλυφαν τα απ' αυτά, φοβούμενοι ότι κινδυνεύουν.<br />Το καλύτερο όμως ήρθε στην έναρξη της εκδήλωσης. Μόλις χαμήλωσαν τα φώτα και καταλάγιασε το κοινό, ακούστηκε από τα μεγάφωνα μία γυναικεία φωνή που είπε με στόμφο σαν να παρουσίαζε τον σκόρερ του γκολ που μόλις μπήκε:<br />"Κυρίες και κύριοιοιοι... ο δημοσιογράφοοοος... ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ!!!!!"<br /><br />......σιγή......<br /><br />......ακούγεται ένα κλαπ που πνίγεται αυτομάτως......<br /><br />......σούσουρο....... (σιγά μη σας χειροκροτήσουμε λαμόγια)<br /><br />Τότε εμφανίστηκε ο Νικολάκης, ψηλός, ευθυτενής, με τα μαλλιά του στη θέση τους, πρώην ό,τι θέλετε να του προσάψετε και στο έκτο του βήμα προς το πόντιουμ το κοινό τον φιλοδώρησε με ένα χλειαρό, χαριστικό χειροκροτηματάκι.<br /><br />Εκεί έχουμε φτάσει κυρίες και κύριοι. Πάλι καλά που δεν του πέταξαν και τίποτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-3902103311196217631?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-64177668201169599822008-01-27T10:38:00.000+02:002008-01-28T12:48:22.159+02:00Φίλοι καλοί σε μισή ωρίτσα φεύγω για τον σημαντικότερο αγώνα Baseball αυτού του πρωταθλήματος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη. Αν η ομάδα μου κερδίσει θα πάρουμε μετάλλιο, αλλιώς θα πάρουμε τα αρχίδια μας. Μέσα λοιπόν σε αυτό το πνεύμα (και επειδή τελευταία έχουμε χάσει την μπάλα) σας παραθέτω ένα κλασικό σκετς, των Άμποτ και Κοστέλλο. Λέγεται Who's on First. Όπου first εννοείται η πρώτη βάση, second η δεύτερη βάση και πάει λέγοντας.<br />Και επειδή τα καλά πράγματα οφείλουν να είναι διαχρονικά για αναρωτηθείτε λοιπόν και στη χώρα μας αυτή την περίοδο... Who's on First?<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tPrm6luPmME&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/tPrm6luPmME&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Attachment</strong></span><br />Δυστυχώς έχασα, αλλά δεν πειράζει. Το παιχνίδι θα το κερδίσω στα χαρτιά λόγω αντικανονικών συμμετοχών των αντιπάλων. Δεν με τιμά το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε. Πάντως κέρδιζα στην αρχή 6-0. Τελικά η ομάδα μου δεν άντεξε την πιεση της επίθεσης των αντιπάλων και το σκορ ανετράπει. Πάντως -ως προπονητής τρομάρα μου- έχω όλες τις ευθύνες. Άργησα να κάνω αλλαγές παικτών και όταν τις έκανα όλα είχαν τελειώσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6417766820116959982?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-70933375213996459612008-01-25T09:09:00.000+02:002008-01-25T09:14:58.203+02:00Λοιπόν για αρχή να ξεκαθαρίσω ότι Λάκη δεν είδα. Όχι ότι δεν θα έβλεπα, αλλά απλά έτυχε να μην είμαι στο σπίτι. Ήμουν έξω. Έχω αποφασίσει όμως ότι τα TV event όταν τα χάνει κανείς, απλά τα χάνει και δεν χάνετε ο κόσμος. Φύγανε, θα έρθουν άλλα. Ένας φίλος θέλει να μου το φέρει γραμμένο σε DVD, αλλά τελευταία τα DVD τα φοβάμαι. Προτιμώ cash.<br />Ο λόγος λοιπόν που δεν έπαθα και κανένα λαλά που δεν έγινα το 68% της Τρίτης βράδυ, είναι διότι νομίζω ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τα όρια που η ίδια η ζωή ειναι πιο αστεία από τη σάτιρα. Και εξηγούμαι. <br />Την Τρίτη, καθώς μόνταρα (κάποιοι δουλεύουμε για να βγάλουμε μια ζωή 1 εκατομμύριο ευρώ - τόσο τα υπολογίζω) ήταν ανοιχτή η τηλεόραση στην Ελληνοφρένια. Ήταν όμως κλειστός ο ήχος. Κάποια στιγμή ο Καλαμούκης πέρασε το πλάνο της διαφήμισης του Μάκη με τον Θέμο μέσα στην μπανιέρα.<br />Πόσο γέλασα Θεέ μου!!!!<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Rpbrq6f2Sog&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Rpbrq6f2Sog&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7093337521399645961?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-41506234377458762702008-01-20T21:33:00.000+02:002008-01-20T21:41:05.527+02:00Δεν είναι απαραίτητο να το δείτε μέχρι το τέλος. Άλλωστε το πολύ το κύριε ελλέησον τον βαριέται κι ο παπάς. Δείτε λίγο και απλά αναλογιστείτε τί κάνατε όταν είσασταν 12 ετών.<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YvZ39hE3PRs&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/YvZ39hE3PRs&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4150623437745876270?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-79436987411993042002008-01-16T18:06:00.000+02:002008-01-16T18:07:51.137+02:00Το άκρον άωτον την διαπλοκής: Ο Θέμος έχει για δικηγόρο τον Τσοβόλα. Τί άλλο να πει κανείς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7943698741199304200?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-82511901307037794672008-01-09T13:44:00.000+02:002008-01-09T13:58:19.105+02:00Σε αυτό τον κόσμο τίποτα δεν είναι αθώο. Θα μου πείτε "δεν το ήξερες μεγάλε;" Θα σας απαντήσω ότι το ήξερα, όμως τρομάζω κάθε φορά που αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Το ίδιο ισχύει και για τα blogs μέσω των οποίων αυτή τη στιγμή επικοινωνούμε, το ίδιο ισχύει και για το facebook το οποίο σίγουρα δεν είναι ένα απλο σύστημα ηλεκτρονικού τσιμπίματος και αποστολής ψηφιακών δώρων, το ίδιο ισχύει και για τα e-mail, για τα κινητά τηλέφωνα, τις πιστωτικές κάρτες και της θειάς μας το μ....<br />Ίσως επειδή πάντα έχω μέσα στο μυαλό μου αυτή την πραγματικότητα, γι αυτό και δύσκολα φανατίζομαι με κάτι, και ενώ αρχικά αφιερώνω κάποιον από τον χρόνο μου, στη συνέχεια τον μειώνω βάζοντας τα πράγματα στο επίπεδο που εγώ νομίζω ότι του αξίζουν. Το ίδιο έχει γίνει και με τα blogs, το ίδιο με το facebook, το ίδιο και με τη θεία μου.<br />Όλα αυτά τα γράφω διότι θα ήθελα να διαβάσετε το κείμενο που ανάρτισε στο facebook ο καλός μου φίλος Μάνος Αντώναρος.<br /><br /><br /><em>Xθες το απόγευμα καθώς ήμουν στο FB, ξαφνικά η σελίδα μου χάθηκε από μπροστά μου. Στην πραγματικότητα μου ζήτησε το FB να επιβεβαιώσω το e-mail και το password μου. Υπέθεσα ότι είναι ένα από τα e-τερτίπια.Το επιβεβαιώσα και ω του θαύματος μου΄ρθε μια πληροφορία ότι my account is disabled. Tρελλάθηκα. Ταυτόχρονα με παρέπεμψαν στο help όπου είχε όλες τις FAQ, για την περίπτωση μου. Με λίγα λόγια: επειδή είχα πολλούς friends (νομίζω λίγο περισσότερους από 300) αρα και αντιστοιχα adds και ακόμα περισσότερα messages…φοβήθηκαν abuse εκ μέρους μου και καταχρηση του... site.Τους έγραψα ενα χεστήριο e-mail, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα με γράψουν και εκείνοι. Δικό τους είναι το χωράφι, ότι θέλουν το κάνουν. Ομως... πάντα βλέπετε, υπάρχει ενα καίριο ομως. Ως blogger εχω πολλούς αναγνώστες –φίλους που με ακολούθησαν κι εδώ (αφού έγραψα θετικά μερικές φορές για το FB στο blog μου.Χωρίς να μαρέσουν οι αριθμοί, θα σας έλεγα ότι πάνω από 500 άτομα μπαίνουν καθημερινά στο blog μου... Φυσικό είναι να θέλουν π.χ. να δουν πιο ολοκληρωμένη την φωτογραφική μου δουλειά στα albums του FB. Φυσικό είναι να θέλουν να μου δείξουν το πρόσωπό τους, τη ζωή τους, την οικογένεια τους, τους φίλους ή τα αγαπημένα τους μέρη... Ολα αυτα η ανωνυμία των blogs , δεν τα επιτρέπει. Φυσικό είναι να ήθελα να τους γνωρίσω καλύτερα κι εγώ... Φυσικά και συμμετείχα στα περισσότερα applications, φυσικά και γνωρισα καινούργιο κόσμο, φυσικά και έφαγα πόρτα, φυσικά και έκλεισα πόρτες...Βρέθηκα με ανθρώπους που είχα χρόνια να μιλήσω κ.λ.π. Ολοι το ίδιο δεν κάνουμε ή κάνω λάθος;Δεν προσέβαλα όμως κανέναν και καμμία. Και αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη, παρακαλώ να το αναφέρει AMEΣΩΣ και ΕΛΕΥΘΕΡΑ... Τουλάχιστον προσωπικά ποτέ κανείς δεν μου διαμαρτυρήθηκε για κάτι έστω παρόμοιο. Μονον εναν άνθρωπο εκανα δυο φορές ignore γιατι δεν μου έδινε επαρκείς εξηγήσεις, από πού γνωριζόμασταν και όχι επειδή έκανε κάτι ενοχλητικό. Ως δημοσιογράφος, όπως καταλαβαίνετε, το FB δεν είναι για μένα απλώς ενα e-παιγνίδι για να περνάω μόνο την ώρα μου. Φυσικά είναι και παιγνίδι και στις ατέλειωτες βραδινές ώρες (οι φίλοι μου το ξέρουν) που δουλεύω στον υπολογιστή...στα διαλείματα μου, αντί να βλέπω τηλεόραση...μπαίνω στο FB… Τότε που κανείς δεν ειναι on line.Ομως ποστάρω και κείμενα, που τα υπογράφω και τα υπέγραφα πάντα και σε e-μερη που οι υπόλοιποι είχαν nicknames. Γι’ αυτο μαρέσει εδώ. Παρατηρώ ανθρώπους, γιατί πώς αλλιώς θα γράψω ενα χρονογράφημα, τη γνώμη μου, την άποψη μου ή την κριτική μου; Ωραιο ειναι να φωτογραφίζεις π.χ. τα Emo. Ομως ρεπορτάζ δεν είναι μόνο η απεικόνιση. Για να τα προσεγγίσω έπρεπε να μπω στις σελίδες τους... να μιλήσω μαζί τους... να δω αν αντιδρούν ή όχι... Το FB ήταν ο καλύτερος δρόμος. Και αυτα πολυ-πολυ φιλικά.Ποστάρω φωτογραφίες ανθρώπων (βασικά γυναικών) ανα θέμα και δεν το κάνω καθόλου τυχαία. Το κάνω γιατί το συγκεκριμένο θέμα π.χ. Rain in Athens, προστατεύει τα ιδια τα πρόσωπα. Τωρα ποιός τις προστατεύει, αφου δεν υπάρχει ο λογαριασμός μου που να αποδεικνύει τον λόγο δημοσίευσης τους;Ας μην το πολυλογώ...υποθέτω ότι καταλαβαίνετε τί εννοώ. Στα παλιά μου τα παπούτσια το FB. Υπάρχει και το MySpace και άλλα και άλλα ακόμα περισσότερα που θάρθουν. Στα παλιά μου τα παπούτσια και η δουλειά μου. Αλλο με απασχολεί.Εδω δεν τους αρέσει το ΤΟΟ ΜUCH search, ούτε το ΤΟΟ ΜUCH add, ούτε το TOO MUCH messaging, ούτε οι ΤΟΟ ΜUCH pictures, (αφού το μηχάνημα μετράει αριθμούς κι όχι περιεχόμενο), ούτε το TOO MUCH are U interested?... Αν κάνεις κάτι ΤΟΟ ΜUCH (απ’ αυτά που προτείνουν σαν applications) τότε they just kick u out. Το χειρότερο είναι ότι το τί είναι TOO MUCH ειναι άγνωστο. Δεν κατάλαβα. Ειλικρινά δεν κατάλαβα. Πόσες φορές επιτρέπεται το search στο Google;Πόσα μηνύματα στο MSN;Πόσες φωτο στο Flickr;Πόσα comments στο blogspot;Ωχ! Λέτε να υπάρχει limit?Αν ναι... που εδω υπάρχει... σας πληροφορώ ότι είναι η αρχή του τέλους της απίστευτης ελευθερίας που απολαύσαμε μέχρι σήμερα στο διαδίκτυο. Το’χε επισημάνει πρίν απο μερικά χρόνια ο μεγάλος Νεγκρεπόντε σε μια συνέντευξη του (νομίζω) στο «Ε» της Κ. Ελευθεροτυπίας. Στο Facebook είδα πολλά accounts Eλλήνων πολιτικών. Σοβαρών πολιτικών. Αναρωτιέμαι αν γνωρίζουν, πώς όταν πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές και πλακωθούνε στα adds, θα τους πετάξουν έξω με φόβο μπας και … abuse τους ψηφοφόρους. (Λάθος παράδειγμα ε; Χαχαχαχαχα) Αναρωτιέμαι αν οι ελληνικές εταιρίες που διαφημίζονται στο FB, γνωρίζουν αυτην την λεπτομέρεια. Οτι δηλαδή οι πελάτες τους (οι friends ντε) πρέπει να είναι σε περιορισμένο αριθμό και η αυξησή τους (άρα και η αντιστοιχη αυκηση ανταλλαγής πληροφοριών και το e-πηγαινέλα) απαγορεύεται ρητά.Πώς το ξέρουν άλλωστε οι τύποι στο FB ότι δεν είχα πληρώσει euro για να αγοράσω π.χ. gifts για τους φίλους μου; Δεν είχα, αλλά εκείνοι πού το ξέρανε; Και αν είχα αγοράσει, θα μου επέστρεφαν τα χρήματα μου; Σε χώρες όπως στην Ελλάδα, που δεν έχουν οργανωμένους φοιτητικούς, μαθητικούς, σπουδαστικούς συλλόγους και καμμιά παράδοση σε τέτοιου είδους πράγματα, είναι απολύτως φυσολογικό το FB να μην είναι ένα απλό site ευρέσεως παλιών συμμαθητών και συμφοιτητών.Διαμαρτυρομαι γιατί δεν μαρέσει να με προσβάλουν χωρίς λόγο. Και πιο πολύ ακόμα όταν αυτο το κάνει ενα υπερσύγχρονο σύστημα-πρόγραμμα... πού απλώς μετράει αριθμούς και τα limits τους.Είμαι υπέρ των rules. Aντιλαμβάνομαι επίσης την ανάγκη να βάλουν rules. Oμως όπως έγραψα και στο e-mail μου προς το FB (το μηχάνημα δηλαδή)... αν οι rules δεν έχουν την δυνατότητα της ευλυγισίας (δεν εννοούσα με τον ελληνικό τρόπο) ανά ειδική περίπτωση, τότε είναι rules για να στεγνώνουν την ελευθερία.Είμαι απολύτως σίγουρος ότι το FB είναι νομικά καλυμμένο. Dura lex sed lex (σκληρός νόμος , αλλά νόμος) έλεγαν οι Ρωμαίοι. Θυμάται κανείς τί απέγινε η άλλοτε dura Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8251190130703779467?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-33406303336675180772008-01-01T19:52:00.000+02:002008-01-01T19:53:21.897+02:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-3340630333667518077?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-85916495386015358702007-12-25T12:10:00.000+02:002007-12-25T13:22:30.288+02:00Να που ήρθαν και τα Χριστούγεννα. Να πω την αλήθεια μου δεν ξετρελαίνομαι με αυτή την γιορτή. Πιο πολύ προτιμώ την Πρωτοχρονιά. Μου αρέσει αυτή η ψευδαίσθηση ότι μηδενίζεις το κοντέρ.<br />Από εκεί και πέρα διαφωνώ και με αυτή την πιέση καταναλωτισμού την οποία όμως δεν την καταδικάζω κιόλας. Στο τέλος - τέλος παίρνεις δώρο, έχεις περισσότερα χρήματα, τί σκατά θα τα κάνεις; Στο σεντούκι θα τα βάλεις; Ψωνίζεις. Είναι κι αυτό μία ανανέωση.<br />Αυτό όμως που δεν αντέχω με τις γιορτές είναι τα chain messages. Αυτά τα γαμημένα μηνύματα που τα στέλνουν κάποιοι συλλήβδην σε φίλους και γνωστούς, σε συνεργάτες και ξεχασμένους, σε πρώην και εχθρούς... σε όλους. Και σου κοτσάρουν από κάτω και το όνομά τους γιατί σου λέει σιγά μην με έχει στο τηλέφωνό του. Και τότε τί το στέλνεις ρε μεγάλε; Αν δεν σε έχει στο τηλέφωνό του, τότε χέστηκε αμα θα του πεις εσύ χρόνια πολλά με όποιο μαλακισμένο τρόπο έχεις σκεφτεί.<br />Κάθε χρόνο δε αυτές οι ευχές παίρνουν όλο και πιο πολύπλοκη μορφή και σύνταξη. Γλυκανάλατες ευχούλες για ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, φωτογραφίες με κίνηση, μουσικούλες με εκείνο τον Ρούντολφ που αν τον είχα μπροστά μου θα του ξερίζωνα την κόκκινη μύτη, ενώ εσχάτως έχουν κάνει την εμφάνισή τους και τα βιντεάκια.<br />Το τελευταίο εορταστικού περιεχομένου που είδα ήταν μία τραγική σύλληψη όπου δύο χιονάνρωποι τρέχουν στο βουνό υπό τους ήχους του Jingle Bells και μόλις φτάνουν σε πρώτο πλάνο ο ένας μένει ακούνητος δημιουργώντας το 8 και ο άλλος διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη για να δημιουργήσει τα δύο μηδενικά με το σώμα του ενώ τα ξύλινα χέρια του δημιουργούν το 2. Φρίκη!<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Με αυτά και μ' αυτά καταλήγω. Σταματήστε τα μηνύματα κάθε είδους. Πάρτε τους ανθρώπους που αγαπάτε τηλέφωνο. Πηγαίνετέ από το σπίτι τους αν προλαβαίνετε, καλέστε τους εξω για ένα ποτό. Πείτε τους χρόνια πολλά με την καρδιά σας. Μην το κάνετε αγγαριά. Κι αν βαριέστε μην κάνετε τίποτα. Είναι καλύτερο από το να λέτε ψεύτικες ευχές.</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">Απευθυνόμενος λοιπόν σε όσους με γνωρίζουν μόνο από εδώ και δεν έχω κανέναν άλλο τρόπο να τους ευχηθώ...</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8591649538601535870?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-565915517221819282007-12-20T17:23:00.000+02:002008-12-13T14:54:54.459+02:00Αυτά συμβαίνουν όταν οι συνδικαλιστές γίνονται ρομαντικοί και διεκδικητικοί ταυτόχρονα.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R2qKRHyy3PI/AAAAAAAAAJM/vLE66Fz0SLE/s1600-h/GSEE+EYXES.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146077550978718962" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R2qKRHyy3PI/AAAAAAAAAJM/vLE66Fz0SLE/s400/GSEE+EYXES.JPG" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R2qKRHyy3QI/AAAAAAAAAJU/Wq8vUZuYDK4/s1600-h/GSEE+EYXES+2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146077550978718978" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R2qKRHyy3QI/AAAAAAAAAJU/Wq8vUZuYDK4/s400/GSEE+EYXES+2.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-56591551722181928?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-51865656379074265022007-12-16T20:33:00.000+02:002008-01-20T21:33:31.689+02:00Επειδή τελευταία γίνομαι δέκτης διαφόρων χλευαστικών σχολίων από τους γνωστούς εκπροσώπους της δικτατορίας της Μπάλας και του Μπάσκετ, και επειδή το πρωτάθλημα είναι προ των πυλών, σας προτείνω να δείτε, για να καταλάβετε, γιατί αυτό το παιχνίδι είναι πολύ - πολύ - πολύ μεγάλο!!!!<br /><br />Δεν χρειάζεται να συμφωνήσετε. Just ENJOY<br /><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vt8aaQVukqE&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/vt8aaQVukqE&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-5186565637907426502?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-1424515286653264452007-12-15T13:47:00.000+02:002008-12-13T14:54:54.909+02:00Προχθές καθώς κατέβαινα τη Βασιλίσης Σοφίας με τη μηχανή, είδα μπροστά μου ένα φορτηγάκι φορτωμένο με αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα. Και ξαφνικά ξαναένοιωσα αυτό που είχα νοιώσει τον Αύγουστο, τότε που η μισή χώρα είχε καεί. Έψαξα λοιπόν στα αρχεία μου και βρήκα το κείμενο που είχα γράψει στις 19 Αυγούστου.<br />Το ξαναπαραθέτω, διότι τώρα απλά ειναι στη σωστή ώρα.<br /><br /><em>Σήμερα το πρωί ξύπνησα βιώνοντας μία εντονότατη Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρη Ακατάσχετη ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα".<br />Να σας πω ότι ανέκαθεν έννοιωθα μία Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, αλλά για πρώτη φορά την αιστάνθηκα και "Ακατάσχετη" αλλά και "Πρόωρη". Σε αυτά τα δύο, εκτός από τα δάση μας που καίγονται όλο το καλοκαίρι (άρα κατά μία έννοια κάνουν το θέμα Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", έμμεσα επίκαιρο) έχουν συμβάλλει και όλοι εκείνοι οι ηλίθιοι (θα είναι καμιά δεκαριά μέχρι τα τώρα) που μόλις με είδαν να επιστρέφω από τις διακοπές, έσπευσαν να μου ευχηθούν "Καλό Χειμώνα".<br />Αν υπάρχει ένα πράγμα που μισώ είναι να μου εύχονται πριν τον Δεκέμβριο "Καλό Χειμώνα", κι αυτό διότι βασικά μισώ τον Χειμώνα. Άρα τί κι αν είναι καλός, τί κι αν είναι κακός, στραβός κι ανάποδος, Χειμώνας θα είναι. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144169030850330866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R2PCeoRmQPI/AAAAAAAAAI8/mUQfOtg0rGc/s400/%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1+%CE%B4%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1.jpg" border="0" /><br />Τέλος πάντως επιστρέφω στην Α.Χ.Δ. σκέτη, ήτοι "Αντι Χριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη, την οποία μου έχει εμφυσίσει η μητέρα μου, καθώς στο σπιτι μας, από τότε που με θυμάμαι, δεν στολίζουμε Χ.Δ., ήτοι "Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", αλλά μία μεγάλη ξύλινη μακέτα ενός υπέροχου ιστιοφόρου που είχε φτιάξει ο παπούς μου. Την παραδοση αυτή της μητέρας μου (αλλά και του έθνους μας γενικότερα) αποφάσισα να την διατηρήσω και στο δικό μου σπίτι, οπότε από τότε που μετακόμισα, επτά χρόνια τώρα, στολίζω ένα μικρό καραβάκι. Μάλιστα φέτος έχω αποφασίσει να το αντικαταστήσω με ένα μεγάλο καϊκι το οποίο έχω πετύχει να το πουλάει ένας τύπος στην Ερμού. Ελπίζω να τον βρω και φέτος και να έχω πάνω μου περί τα 50 € (ζητάει 60 αλλά θα παζαρέψω) για να το αγοράσω. </em><br /><em><br /></em><em></em><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144169035145298178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/R2PCe4RmQQI/AAAAAAAAAJE/FqE0cTqAfKA/s400/%CE%9A%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1+%CE%94%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1.jpg" border="0" /><br /><em>Μέρος όμως της Π.Α.Α.Χ.Δ., ήτοι "Πρόωρης Ακατάσχετης ΑντιΧριστουγεννιάτικης Δεντρίλας" που νοιώθω από το πρωί είναι η απορία αν θα μπορούσαμε φέτος να συμβάλλουμε στην αναδάσωση όλων αυτών των στρεμμάτων που κάηκαν γύρω από την Αθήνα. Μία πρώτη σκέψη ήταν να στολίσουμε συμβολικά ένα καμμένο δέντρο, αλλά μάλλον μέχρι τον Δεκέμβριο θα έχουμε ξεχάσει τις φωτιές, οπότε δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν κάτοικο του Λεκανοπεδίου να είναι πρόθυμος να χαλάσει το εορταστικό του κλίμα στολίζοντας ένα μαύρο κούτσουρο στο σπίτι, στο γραφείο, ή στο μαγαζί του.<br />Η δεύτερη σκέψη μου ήταν η ίδια σκέψη που μου έρχεται κάθε χρόνο: Φέτος επιτέλους ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο".<br />Ας στολίσουμε ένα ψεύτικο. Άλλωστε τα κάνουν πλέον τόσο καλά που αν δώσουμε κάτι παραπάνω θα αγοράσουμε για πάντα ένα Ψ.Χ.Δ. ήτοι "Ψεύτικο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", που δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", το οποίο θα πετάξουμε στα σκουπίδια την Κυριακή 6 Ιανουαρίου του 2008.<br />Και θα μου πείτε "δεν μου λες ρε φίλε, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που βγάζουν λεφτά από τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" τί θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν;"<br />Όχι βέβαια, ασχέτως αν εγώ είμαι απόλυτα αντίθετος με την κοπή χιλιάδων ελάτων κάθε χρόνο για να διαιωνίζουμε μία ξενόφερτη συνήθεια. Σε αυτή μου την αντίδραση όποτε την εκφράζω, πολλοί με αντικρούουν λέγοντάς ότι τα δέντρα αυτά είναι καλλιεργημένα. "Είναι κάτι σαν τα μαρούλια, τις αγγινάρες, τις ντομάτες ή σαν τα κοτόπουλα. Τρώς κοτόπουλα έτσι δεν είναι;" με αποστομώνουν. Δηλαδή, με αυτό το επιχείρημα μου λένε ότι κάποιοι ορεσίβιοι αγρότες που έχουν ένα αγροτεμάχιο στο βουνό, αντί για μαρούλια, ντομάτες, ή κοτόπουλα, βάζουν έλατα. Μάλιστα με διαβεβαιώνουν ότι είναι και πολύ οργανωμένοι με προγραμματισμένη εκ περιπτροπής κοπή και δεντροφύτευση που ακολουθεί έναν πενταετές κύκλο, έτσι ώστε να έχουν πάντα καλή σοδιά. Τώρα πως γίνεται ένα αγροτεμάχιο στο οποίο ευδοκιμούν έλατα και όχι ντοματιές, να μην είναι δασική έκταση, αυτή είναι μία άλλη μου απορία, αλλά τέλος πάντως δεν θα την συζητήσω εδώ.<br />Όπως και να έχει πάντως αναγνωρίζω ότι το ποτάμι με τα Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" δεν γυρίζει πίσω. Θυμώνω όμως όταν κάνω την αριθμητική των baby ελάτων που κόβουμε κάθε χρόνο.<br />Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς λοιπόν κατέληξα στα εξής:<br />Στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσαν αυτή τη στιγμή κατοικούν περί τα τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, αυτό σημαίνει ότι πάνω-κάτω έχουμε 500.000 νοικοκυριά. Αν από αυτά τα μισά αγοράζουν ανέλλιπος ένα έλατάκι άρα χρειαζόμαστε περί τις 250.000 Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα", κάθε χρόνο . Αν τώρα θυμάμαι καλά από πέρυσι, κατά μέσο όρο οι τιμές τους κυμμαίνονταν στα 30€ το ένα, δηλαδή ένας τζίρος 7,5 εκατομμύρια € μέσα σε ένα μήνα τα οποία μοιράζονται οι καλλιεργητές, οι μεταφορείς και οι λιανοπωλητές.<br />Τί εμποδίζει λοιπόν το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. (δεν γράφω το "ήτοι" του γιατί βαριέμαι) φέτος να δώσει 7,5 εκατομμύρια € (από τα 35 περίπου εκατομμύρια που υπολογίζεται ότι θα κοστίσουν οι πρώτες παρεμβάσεις στην Πάρνηθα) και να αγοράσει ολόκληρη της εσοδία των ελλήνων καλλιεργητών, να πληρώσει τους μεταφορείς να τα φέρουν στην Πάρνηθα τα baby έλατα για να τα φυτέψουν;<br />Κατά την άποψή μου τίποτα.<br />Την ίδια στιγμή, επειδή δεν είμαι σίγουρος αν η εγχώρια ζήτηση καλύπτεται μόνο με τη δική μας παραγωγή, ή με εισαγωγές, (μόνο η Δανία πέρυσι εξήγαγε 9 εκατομμύρια Α.Χ.Δ. ήτοι "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" σε όλη την Ευρώπη) ας φροντίσουμε φέτος για τους σκληροπυρηνικούς των Α.Χ.Δ. (χωρίς "ήτοι" τώρα βαρέθηκα αληθινά) στην αγορά μας να υπάρχουν μόνο εισαγώμενα κομμένα έλατα, και τα ελληνικά να προωθηθούν στα βουνά του λεκανοπεδίου και όχι στα προσωρινά παραπίγματα που φυτρώνουν στα πεζοδρόμια των λεωφόρων.<br />Συμφωνείτε;</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-142451528665326445?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-39977643202338615112007-12-09T19:59:00.000+02:002007-12-10T09:55:37.346+02:00Το καλοκαίρι του 1991 δούλευα μπαρμαν σε ένα ξενοδοχείο στην Κρήτη. Είκοσι ετών. Στα ντουζένια μου. Γνώρισα διάφορες. Γνώρισα και την δύναμη που έχει ο μπάρμαν. Κατάλαβα γιατί ασκεί γοητεία στις γυναίκες. Είναι άνετος στο χώρο του, νέος και συνήθως συμπαθής, μπορεί και ωραίος, έχει ένα οπλοστάσιο από ατάκες και αστεία που δοκιμασμένα δουλεύουν, είναι πρόθυμος, κερνάει... Τα χει όλα.<br />Τότε λοιπόν γνώρισα την Maike, μία γερμανίδα 1,80, κουκλάρα, κορμάρα, στην ηλικία μου και άνετη. Κατάξανθη. Πως είναι η Μενεγάκη; Τόσο, αλλά φυσική. Είχε όμως ένα βασικό πρόβλημα. Της την είχε πέσει ο άλλος μπάρμαν και επομένως είχε τοποθετηθεί στην απαγορευμένη ζώνη για μένα. Πόσο μου άρεσε όμως...<br />Ένα βράδυ λοιπόν ήρθε στη μπάρα και κάθισε απέναντι από τον Γιάννη (τον άλλο μπάρμαν) κοιτούσε όμως όλη την ώρα εμένα. Το έννοιωθα. Αισθανόμουν το βλέμα της να με διαπερνά. Και ενώ απέφευγα να την κοιτάξω, τελικά δεν άντεχα και έριχα κι εγώ μία κλεφτή ματιά για να ελέγξω αν όντως με κοιτούσε. Και με κοιτούσε κάθε γαμημένη φορά!<br />Πήγε μία η ώρα, κλείσαμε το μπαρ, κατεβάσαμε τα ρολλά, πλύναμε τα μηχανήματα και βγήκαμε έξω. Πρώτος ο Γιάννης και μετά εγώ που δεν είχα τελειώσει με τον στίφτη για το χυμό. Πολύ γαμημένα μηχανήματα στο πλύσιμο αυτοί οι αυτόματοι στίφτες.<br />Έξω από το μπαρ, κάτω από το φεγγαρόφωτο ήταν καθισμένη μία παρέα γερμανοί που γελούσαν πίνοντας (τί άλλο) μπύρες. Στο ένα κεφάλι των τεσσάρων ενωμένων τραπεζιών ήταν καθισμένος ο Γιάννης και εκ διαμέτρου απέναντι του η Maike. Δίπλα της βρισκόταν η μοναδική ελεύθερη καρέκλα. "Την πουτάνα δες τι έχει στήσει" σκέφτηκα, αλλά πολύ το φχαριστήθηκα. Διότι έτσι και θα καθόμουν δίπλα της και θα είχα το κούτελό μου καθαρό απέναντι στον συνάδελφο. Διότι η Maike την άλλη μέρα το βράδυ θα έφευγε, εγώ όμως θα ξανάβλεπα τον Γιάννη.<br />Δεν πέρασαν δύο λεπτά από την στιγμή που κάθησα και ενώ η παρέα έλεγε διάφορες μπυρομαλακίες (οι περισσότερες στα γερμανικά, γλώσσα την οποία αγνοώ) το χέρι της Maike άρχισα να μου χαϊδεύει τον αυχένα. Αισθανόμουν υπέροχα. Αιστάνθηκα ακόμα καλύτερα όταν ο Γιάννης έφυγε για ύπνο. Στην επόμενη ώρα ήμουν με την Maike στην παραλία. Ξαπλωμένοι άλλοτε πάνω σε ξαπλώστρες και άλλοτε στην ψιλή άμμο αγγαλιαστηκαμε, φιλιθήκαμε, χαϊδευτήκαμε, στριφογυρίστήκαμε με πάθος, μιλήσαμε (λίγο) γελάσαμε μέχρι τις έξι το πρωί. Όταν πια άρχισε να χαράζει την πήγα στο δωμάτιό της (όπου κοιμόταν η μητέρα της) την καληνύχτησα και πήγα για ύπνο. Δώσαμε ραντεβού στην παραλία το πρωί.<br />Στις δέκα άνοιξα τα μάτια μου και έτρεξα στην θάλασσα. Βρήκα την Maike να κάνει topless ηλιοθεραπία. Αγκαλιαστήκαμε, φιλιθήκαμε και καθήσαμε σε μία ξαπλώστρα με την Maike καθισμένη ανάμεσα στα πόδια μου να ακουμπά στο στήθος μου. Αυτή είναι και η μοναδική φωτογραφία που έχω μαζί της. Την τράβηξε η μητέρα της που ήρθε στην παραλία και μου εκμυστηρεύτηκε ότι εκεινη κρυβώταν πίσω από την αλλαγή επιλογής που έκανε η κόρη της. "Της είπα ότι αν είχα την ηλικία της και την ομορφιά της θα την έπεφτα σε αυτό το αγόρι, όχι σε αυτό το κάφρο που βρήκες" μου εξήγησε. Με την μάνα της Maike ακόμα μιλάω καθώς με γουστάρει αφάνταστα, έτσι ακριβώς όπως το είπε στην κόρη της. Απλά δεν της βγαίνουν τα χρόνια, διαφορετικά...<br />Εκείνο το απόγευμα η Maike έφευγε για Αμβούργο. Ήμουν ερωτευμένος.<br />Στην Αθήνα πια άρχισα να αλληλογραφώ μαζί της, ενώ μιλούσαμε πολύ και στο τηλέφωνο. Σύντομα με κάλεσε στο Αμβούργο. Πήγα, αλλά το ταξίδι ήταν μία κόλαση. Η Maike την τελευταία στιγμή τα είχε ξαναφτιάξει με τον πρώην της, τον οποίο θέλωντας να ξεχάσει είχε κάνει το ταξίδι στην Κρήτη με την μητέρα της. Έχω την εντύπωση ότι τότε με μισούσε. Ή μάλλον είμαι σίγουρος ότι με μισούσε. Τα χρόνια πέρασαν, και τελικά κράτησα επαφές περισσότερο με τους γονείς της παρά με την ίδια. Το 1996 τον Αύγουστο, ενώ ήμουν φαντάρος πήρα μία άδεια εξωτερικού για να πάω στην Αγγλία. Τα κανόνισα όμως έτσι οπότε με μία μικρή παράκαμψη βρέθηκα για δύο βράδια στο Αμβούργο. Η Maike ήταν μία κούκλα. Το δε ταξίδι ήταν καταπληκτικό. Θα έλεγα ότι ξαναερωτευθήκαμε αν και είναι πάντα παρακινδυνευμένο αυτό το ρήμα να το χρησιμοποιεί κανείς στο πρώτο πληθυντικό.<br />Το πρώτο βράδυ γυρίζοντας πιωμένοι από τα σούπερ μπαράκια της Reeperbahn μου λέει: "Ξέρεις δεν κάνω έρωτα με κάποιον που δεν γνωρίζω και εσένα παρόλο που σε ξέρω, δεν σε γνωρίζω και δεν νοιώθω τόσο άνετα ώστε να κάνουμε έρωτα". Κατανόησα το αίτημά της και της υποσχέθηκα ότι αφού είναι μοιραίο να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι θα την σεβαστώ και δεν θα προσπαθήσω να την πιέσω να κάνει κάτι που δεν θέλει. Το μαρτύριό μου όμως δεν τέλειωσε εδώ, καθώς η Maike συμπλήρωσε: "Επίσης θέλω να σου πω ότι κοιμάμαι πάντα γυμνή". "Κι εγώ πάντα με εσώρουχο" της απάντησα. Καθώς λοιπόν άρχισε να χαράζει (στον βορά στις πέντε το πρωί έχει φως) και καθώς τα σπίτια στο εξωτερικό σπανίως έχουν πατζούρια η Maike γδύθηκε λουσμένη από αυτό το μωβ φως της ανατολής και ξάπλωσε δίπλα μου. Το σκηνικό επαναλήφθηκε και το επόμενο βράδυ.<br />Και τις δύο φορές την φίλησα και την χάιδεψα.<br />Μην ρωτήσετε αυτά που σκέφτεστε. Η απάντηση είναι σε όλα "ναι" εκτός από ένα "όχι".<br /><br />Υ.Γ. Η Maike σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος, παντρεμένη στα χωρίσματα, με ένα γιό πέντε ετών (αν δεν κάνω λάθος)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-3997764320233861511?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-45293958169457037072007-12-05T21:08:00.000+02:002007-12-05T21:36:28.121+02:00<a href="http://www.clevelandstatecc.edu/departments/athletics/sports/baseball/images/baseball_home.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.clevelandstatecc.edu/departments/athletics/sports/baseball/images/baseball_home.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Μου τα έσουρε ο Subir. "Θα γράψεις τίποτα ρε παπάρα;" με ρώτησε.</div><br /><div>-Έχεις δίκιο του λέω, αλλά ξέρεις...</div><br /><div>-Τι ξέρεις και κουραφέξαλα ρε, δεν φτάνει που με έβαλες στα blog, τώρα μου κάνεις τον σνομπ.</div><br /><div>-Όχι ρε φίλε αλλά... αλλά να...</div><br /><div>-Ρε γράψε ρε.... Και διάβασε και κανέναν άλλο...</div><br /><div></div><br /><div>Σας λέω μου τα έσουρε κανονικά. Αλλά δεν προλαβαίνω γαμώ το φελέκι μου γαμώ. Του λέω "θα γράψω κάτι για το baseball". Δεν του πολυ άρεσε, αλλά όπως όλοι όσοι με διαβάζετε αρκετό καιρό τώρα θα ξέρετε ότι το baseball είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Σιγουρα είναι σημαντικότερο από το ασφαλιστικό. </div><br /><div>Τις τελευταίες ημέρες λοιπόν υπάρχουν εξελίξεις στο Baseball.</div><br /><div>Ο Υφυπουργός Αθλητισμού κύριος Ιωαννίδης ζήτησε από την εν ύπνω Ομοσπονδίας μας να διοργανώσει ένα μίνι, μίνι, σούπερ μίνι πρωτάθλημα, προκειμένου να φανεί κάποια κίνηση μέσα στο 2007, και να απελευθερωθούν κονδίλια για την προώθηση του αθλήματος.</div><br /><div>Δεν αποκλείεται λοιπόν μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες να ξεκινήσει μία διοργάνωση άνευ προηγουμένου σε ταχύτητα, αλλά τουλάχιστον κάτι είναι κι αυτό. </div><br /><div>Το μόνο κακό είναι ότι το baseball είναι παιχνίδι καλοκαιρινό και δεν παίζεται ούτε υπό βροχή, ούτε με κρύο, καθώς οι αθλητές δεν τρέχουν συνεχώς, οπότε όταν απαιτεί μία φάση να κάνουν ένα σπριντ κινδυνεύουν από θλάσεις σε όλο τους το σώμα.</div><br /><div>Πάντως την Κυριακή, με τον απίθανο καιρό που είχε, παίξαμε ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο διήρκησε λόγω ισοπολιών τέσσερις ώρες! Δυστυχώς η ομάδα μου έχασε στην παράταση με έναν πόντο. Το φχαριστήθηκα. Για άλλη μία φορά όμως δεν είναι την Θυμήσου πως με λένε. Κρίμα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4529395816945703707?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-58607903460289550272007-11-21T22:05:00.001+02:002007-11-21T22:38:38.408+02:00<a href="http://www.archives.gov.on.ca/english/about/pics/27708_theatre_interior_1020.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.archives.gov.on.ca/english/about/pics/27708_theatre_interior_1020.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Έχω καιρό να blogάρω και αποφάσισα να κάνω κάτι όπως μου το έλεγε πάντα ο Μάνος. "Γράφε αυτά που έχεις μέσα σου". Θα γράψω λοιπόν για τη σχέση μου. Δεν μπορεί, θα σας ενδιαφέρει έστω και λίγο. Δεν θα εμβαθύνω πολύ, απλά θα αναφερθώ σε κάτι πολύ αστείο που μου είπε προχθές. Γέλασα πάρα πολύ (από μέσα μου) τότε, και ακόμα περισσότερο (απ' έξω μου) όταν το εξιστόρισα στον κουμπάρο μου.</div><div></div><br /><div>Η Ι. είναι ηθοποιός. Και μάλιστα το τελευταίο διάστημα δουλεύει και πολύ σκληρά. Έχει γυρίσματα τα πρωϊνά για μία καθημερινή ερωτική σειρά του Mega, και παράσταση το βράδυ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχει σπανίως ρεπό και ακόμα σπανιότερα αυτό το ρεπό να συμπίπτει μαζί με το δικό μου που επίσης δουλεύω πολύ. </div><div>Σε αυτό το σημείο να σας πω ότι οι ηθοποιοί γενικώς είναι άνθρωποι περίεργοι, καθώς η δουλειά τους είναι πολύ διαφορετική από εκείνη όλων των άλλων. Για παράδειγμα: Σε ποιά δουλειά υπάρχει περίπτωση να γλωσσοφιλιαστεί κανείς με έναν συνάδελφο διότι το απαιτεί η φύση του γραφείου; Σε ποιά δουλειά υπάρχει περίπτωση να πρέπει να γδυθείς και να ξαναντυθείς μπροστά σε έναν συνάδελφο εξασκώντας πλήρως και με επαγγελματική συνείδηση, τα καθήκοντά σου; Σε καμία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι ηθοποιοί με τους συναδέλφους τους να γνωρίζονται πολύ καλά και όταν λέω πολύ καλά το εννοώ. Όχι με τον πονηρό τρόπο, αλλά οπως και να έχει (ξαναγυρίζω στο γλωσσόφιλο διότι έχει σημασία) όταν καθημερινά γλωσσοφιλιέσαι με έναν συνάδελφο όλο και κάτι περίεργο γίνεται μέσα σου.</div><br /><div>Μου λέει λοιπόν: "Ξέρεις στο γύρισμα όλο και κάποιος με περιτριγυρίζει. Έχω διάφορες προτάσεις..."</div><br /><div>-Το φαντάζομαι (της απαντώ). Όμορφη είσαι περνάτε πολλές ώρες εκεί, γιατί να μην έχεις τις επιτυχίες σου;</div><br /><div>Για όποιες από εσάς διαβάζετε αυτά να σας πω ότι εγώ στις σχέσεις μου λειτουργώ με την θεωρία του "κάνε ό,τι θες αρκεί να μην το μάθω". Κι έτσι λύνω το πρόβλημά της ζήλειας και ειδικά τώρα συμφιλιώνομαι με τις ειδικές απαιτήσεις που έχει το να τα έχεις με ηθοποιο. Δεν ζηλεύω λοιπόν. Ποτέ όμως!</div><br /><div>Και συνέχισε η Ι.: "Ναι αλλα δεν σε βλέπω πολύ συχνά τελευταία..."</div><div></div><br /><div>Τί ωραία που μου το έφερε βρε παιδί μου. Ακόμα γελάω...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-5860790346028955027?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-80402852719064791682007-11-21T21:16:00.001+02:002007-11-21T21:27:28.252+02:00Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει για έναν πολύ καλό μου φίλο, ο οποίος έχει και γαμώ το χιούμορ. Μάλιστα είχα δώσει στο post τον τίτλο "Ο απόλυτος Χιουμορίστας". Μαζί του κι άν έχω γελάσει. Κι όταν λέω μαζί του ξέρετε τί εννοώ. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Για κάποιον που ζηλεύω καθώς θα ήθελα πολύ να έχω his point of view. Τότε λοιπόν η Niemandsrose με ρώτησε γιατί δεν του προτείνω να ανοίξει ένα blog. Το έκανα. Ε, λοιπόν το άνοιξε. Πέρασαν λίγοι μήνες, του το είπαν και κάποιοι άλλοι, ορίμασε η ιδέα μέσα του και νά λοιπόν ο Subir.<br />Διαβάστε τον λοιπόν εδώ: <a href="http://subiriusnet.blogspot.com/">http://subiriusnet.blogspot.com/</a><br />Έχει γράψει δύο πραγματάκια, κι όμως νομίζω ότι από την πρώτη στιγμή θα καταλάβετε τί εννοώ.<br />Καλώς όρισες φίλε στα blogs.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8040285271906479168?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-29665130168842353162007-11-02T18:06:00.000+02:002007-11-02T18:22:13.978+02:00Έγινε και αυτό. Απαγορεύτηκε η είσοδος των διαπιστευμένων Συντακτών στο Υπουργείο Απασχόλησης. "Περιορίζετε την ελευθερία κινήσεων του Υπουργού" μας είπαν. "Είναι αντιδημοκρατικό να βλέπετε με ποιους συναντάται και σε ποια γραφεία πηγαίνει" μας είπαν. "Η πόρτα είναι ανοιχτή μόνο όταν σας καλούμε" μας είπαν και έβαλαν τους σεκιουριτάδες να μας δείξουν την έξοδο.<br />Αυτά τα απίθανα είχαν σαν αποτέλεσμα να βγω από τα ρούχα μου. Και επειδή το να γυρνάω γυμνός στο Υπουργείο Απασχόλησης δεν είναι πρέπον(κι αυτό μας το είπαν, ότι δηλαδή μπορεί να θέλει ο Υπουργός να περπατάει γυμνός και ποιοί είμαστε εμείς να το κρίνουμε), έστειλα μαζί με μία συνάδελφο από το MEGA, επιστολή διαμαρτηρίας στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ.<br /><br /><div align="left"><br /><em><strong>ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ</strong><br /><br />Με την παρούσα επιστολή μας θα θέλαμε να καταγγείλουμε την απαράδεκτη απαγόρευση εισόδου των δημοσιογράφων που έχει επιβληθεί στο κτήριο του Υπουργείο Απασχόλησης στην οδό Σταδίου 29. Δεν είναι η πρώτη φορά κατά την οποια οι διαπιστευμένοι συντάκτες αδυνατούν να επιτελέσουν το έργο τους, καθώς αντιμετωπιζουν εμπόδια κατά την είσοδό τους στο κτήριο, γραφειοκρατικές διαδικασίες αναγνωρίσεως, αλλά και συνοδεία μέσα στον χώρο προκειμένου να παρακολουθούνται οι κινήσεις τους.<br /><br />Στις 29 Οκτωβρίου το μεσημέρι όμως οι απαγορεύσεις ήταν καθολικές.<br />Κατόπιν εντολών του υπουργού, τις οποίες μας μετάφεραν ο επικεφαλής της ασφάλειας και ο εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργού, η πρόσβαση των υπογραφόντων στο κτήριο απαγορεύτηκε πλήρως. Σημειώνεται ότι στο γραφείο του Υπουργού ήταν σε εξέλιξη συντάντηση του με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στα Ασφαλιστικά ταμεία, η οποια δε είχε ανακοινωθεί, αλλα διέρευσε. Κατά συνέπεια ήταν εύλογο να ενδιαφερούμε για το αποτέλεσμά της, ακόμα και αν ενημερωνόμασταν μόνο από τους συνδικαλιστές.<br />Την ίδια στιγμή, η αίθουσα στην οποία συγκεντρωνόμασε, όπου υπάρχουν πόντιουμ και ειδικά συστήματα φωτισμού και ηχοληψίας για την μαγνητοσκόπιση δηλώσεων, είχε παραχωρηθεί στην επιτροπή για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, μία συνεδρίαση από μέρες γνωστή στα Μέσα. Ως εκ τούτου υπήρχαν σε εξέλιξη δύο συναντήσεις πολύ σημαντικές για το ρεπορτάζ.<br /><br />Με το πρόσχημα ότι στο κτήριο του Υπουργείου στην οδό Σταδίου δεν υπάρχει Γραφείο Τύπου (εδρεύει στην Πειραιώς 40) και με την δικαιολογία ότι η ειδική αίθουσα δεν είναι χώρος δημοσιογράφων αλλά χώρος δηλώσεων και μόνο, μας απαγορεύτηκε η πρόσβαση στο κτήριο. Έτσι ο υπεύθυνος ασφαλείας του Υπουργού μας εξεδίωξε παρότι είμασταν εκεί ως φυσικά πρόσωπα χωρίς τη συνοδεία τηλεοπτικών συνεργείων.<br /><br />Επιπροσθέτως σε έντονη συζήτηση που είχαμε με τον εκπρόσωπο Τύπου μας δήλωσε ότι η επισημη θέση του Βασίλη Μαγγίνα είναι ότι οι δημοσιογράφοι απαγορεύονται σε όλο το κτήριο και κυρίως στον 8ο όροφο όπου ο ίδιος εργάζεται εκτός και αν προσκληθούμε επισήμως να καλύψουμε όποιο γενονός επιλέξει εκείνος. Επισης, έγινε σαφές ότι κατά τον υπουργό, οι δημοσιογράφοι περιορίζουν την ελευθερία των κινήσεών του και την δυνατότητά του να συναντάται με όποιον θέλει και επομένως η παρουσία μας βάλει κατά της Δημοκρατικής λειτουργίας του Υπουργείου!!!<br /><br />Κατόπιν τούτων ζητούμε:<br /><br />Να υπάρξει παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ προς τον Υπουργό, προκειμένου να μπορούμε να έχουμε απρόσκοπτη πρόσβαση στις πηγές μας για την ορθή κάλυψη του Εργατικού Ρεπορτάζ το οποιο το τελευταίο διάστημα λόγω των μεταρρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό βρίσκεται στην κορυφή του ενδιαφέροντος,<br />και ενδεχομένως να υπάρξουν και αποφάσεις ανάλογες με εκείνες που είχαν ληφθεί προ καιρού απέναντι στον Υπουργό Αμύνης, ο οποίος είχε επισης προσπαθήσει να περιορίσει την κίνηση των δημοσιογράφων στο Πεντάγωνο με ανάλογες χωροταξικές και άλλες δικαιολογίες. </em></div><em></em><br /><p><em></em></p><p>Μόλις η επιστολή "πέρασε" από το Διοικητικό, υπήρξε τηλεφωνική συνομιλία του Μαγγίνα με τον Πάνο Σόμπολο. Του ζήτησε συγγνώμη, του είπε διάφορα ότι αυτά δεν τα πρεσβεύει ο ίδιος, αλλά εκείνος ο αχρείος ο εκπρόσωπος τύπου του (α το παλιόπαιδο) και άλλα τέτοια. Επίσης τηλεφώνησε στην συνάδελφο μου (ε βέβαια, στη συνάδελφο του MEGA τηλεφώνησε, αλλά στου ΣΚΑΪ όχι) και την διαβεβαίωσε ότι δεν θα ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.</p><div align="left">Ας το ελπίσουμε...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-2966513016884235316?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-39068618041684962192007-11-01T10:25:00.000+02:002008-12-13T14:54:55.132+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RymNvGdpdiI/AAAAAAAAAIk/7WbwjwBE1Lk/s1600-h/Local+Baseball+Tournament.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127785491066353186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RymNvGdpdiI/AAAAAAAAAIk/7WbwjwBE1Lk/s400/Local+Baseball+Tournament.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-3906861804168496219?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-21376121133509357572007-10-29T03:52:00.000+02:002007-10-29T05:02:03.062+02:00Τα blogs τελικά είναι πολύ περίεργο πράγμα. Έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν θα το περίμενες ποτέ. Διαφορέτικούς απ' ότι είχες συνηθίσει. Με άλλες απόψεις, με ιδέες καινούριες, με δημιουργηκότητα που την θάβει η καθημερινότητα. Διαβάζεις κάποιον που μοιάζει συγγραφέας κι όμως θα μπορούσε να είναι χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ. Εννοείται ότι δεν έχω τίποτα με τους χειριστής σκαπτικού μηχανήματος στα λιγνυτορυχεία της ΔΕΗ , απλά έγραψα το πιο απόμακρο επάγγελμα απο εμένα που θα μπορώ να φανταστώ.<br /><br />Ξαφνικά με τα blogs δεν είναι μόνοι τους αυτοί οι πούστηδες οι δημοσιογράφοι. Δεν έχουν την μονοκρατορία της πένας. Όλοι μπορούν να γράψουν. Να γράψουν ότι θέλουν, όπως θέλουν, χωρίς κανένα πάνω από το κεφάλι τους. Εγώ είμαι από τους τελευταίους δημοσιογράφους που είχαν το προνόμοιο να γράφουν χωρίς αντίλογο. Για πολύ λίγο όμως. Τώρα τα πράγματα έχουν γίνει αμφίδρομα. Τώρα πια τα blogs βγάζουν ειδήσεις και όχι οι ειδήσεις blogs.<br />Υπάρχουν μάλιστα μερικά blogs που με φοβίζουν πάρα πολύ. Η λέξη "φοβίζουν" δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω να γράψω διότι στο μυαλό μου έχω την ακριβή έννοια στα αγγλικά, που είναι intimidate, η οποία μεταφράζεται στα λεξικά ως "εκφοβίζω", "καταπτοώ". Κι όμως δεν είναι ακριβώς αυτό που νοιώθω. Είναι σαν την λέξη pathetic που ενώ κανονικά θα έπρεπε στα αγγλικά να σημαίνει "παθητικός", στην πραγματικότητα σημαίνει "αξιολύπητος". Γι' αυτό λέω πάντα αν θέλετε να μάθετε μία ξένη γλώσσα μην παρετε ποτέ ΑγγλοΕλληνική, ΓαλλοΕλληνικό, ή ΙταλοΕλληνικό λεξικό. Πάρτε ένα αμιγές λεξικό της γλώσσας για να καταλάβετε ακριβώς τί εννοούν αυτοί που θέλετε να καταλάβετε.<br /><br />Πριν από λίγο καιρό, μόλις ξεκίνησα να blogάρω στις 18 Απριλίου 2007 είχα γράψει τα εξής στο δεύτερο post που άφησα ποτέ:<br /><em>"Διαβάζω εδώ και λίγο καιρό τα διάφορα blogs στα οποία πέφτει το μάτι μου και εντυπωσιάζομαι. Πόσο μυάλο, πόσες ιδέες, πόσες καταπληκτικές απόψεις! Πού ήταν όλοι αυτοί πριν τους δωθεί η δυνατότητα να γράψουν στο internet; Εγώ τουλάχιστον επαγγελματικά είχα την δυνατότητα να "κάψω" προ καιρού τα 15 λεπτά δημοσιότητας που μου χάρισε ο Άντι, από την άλλη όμως τα έκαψα επαγγελματικά. Ίσως λοιπόν τώρα το bloging μου φαίνεται κάτι σχεδόν αυτονόητο. Κάτι σαν μία λογική εξέλιξη των πραγμάτων.... Ανακαλύπτω ανθρώπους, που... έχουν όμως άποψη. Και έχουν και την ελευθερία να την εκφέρουν. Απίθανο! Και τελικά τι;... Για ποιόν το γράφω; Για μένα για να με θυμάμαι; Για να το διαβάζουν οι άλλοι και να χαίρομαι ότι έχω μεγάλο κοινό; Για να λέω εξυπνάδες και να συγκρίνομαι με άλλους εξυπνότερους από εμένα; Ποιόν κοροϊδεύω;"</em><br /><br />Επιστρέφω λοιπόν στα blogs που πάντα με τρόμαζαν. Πρώτη απ' όλους η X-PSILIKATZOU. Gloomy πρότυπο. Βαρύ. Χωρίς χρώμα. Με περίεργη γραμματοσειρά. Και πάντα δυσνόητη. Με σεντόνια. Με εξωστρεφή καντήλια. Και το Καλτσόβρακο. Περίεργο blog. Φανταχτερό γραφιστικά. Με μαγκιές, με χρώματα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν γυναίκα. Το όνομα του μου έδινε μία εντύπωση κάτι σαν το Κλωστοσκούφι, οπότε μου έφερνε στο μυαλό την Αλίκη Βουγιουκλάκη σ' αυτή την ανόητη ταινία όπου γέρνει με μία αφελή κίνηση του κεφαλιού τις φράτζες της μπροστά στα μάτια της. Κι όμως το Καλτσόβρακο ήταν άντρας.<br />-Μα καλά, πως και δεν το κατάλαβες;<br />-Φοβήθηκα να τον διαβάσω. Ήταν τόσο επιθετικός που τελικά δεν είχα το κουράγιο. Όταν το έκανα ήταν εκλογές και πυρκαγιές. Και η επιθεσή του ήταν τόσο φοβερή. Απέναντι σε όλα. Την κυβέρνηση, το σύστημα, τους πάντες. Με γραφιστικές παρεμβάσεις. Με δυναμικά λογοπαίχνια υπερθετικού βαθμού.<br />Πιό φιλική στην ανάγνωση που φάνηκε το Βατραχοκόριτσο. Ερωτευμένη, αλλά κι αυτή πολύπλοκη. Κάποια στιγμή της αφιέρωσα και ένα μεγάλο post. Μου απάντησε. Με τίμησε. Μου φάνηκε απιστευτο.<br />Και ξαφνικά ένα βράδυ τους γνωρίζω όλους αυτούς μονομιάς στο σπιτι του Μάνου. Μαζί και τον Σπύρο Σεραφείμ τον οποίο όμως δεν διάβαζα, απλά ήξερα ότι ήταν ο έρωτας του Βατραχοκόριτσου. Κάποια στιγμή θυμάμαι τον Μάνο να γράφει ότι μόλις γνωρίστηκε με τους ανθρώπους που διάβαζε πίσω απο τα nicks, το blogging δεν ήταν ξανά το ίδιο. Ίσως να έχει δίκιο. Ίσως γι' αυτό να χαίρεται καλύτερα πλέον το Facebook. Επειδή οι φάτσες είναι φόρα παρτιδα. Για μένα όμως αυτή η γνωριμία ήταν πολύ σημαντική. Μίλησα με ανθρώπους που με intimidate. Που χειρίζονταν τον ιντερνετικό λόγο με απιστευτη άνεση. Που ήξεραν που πατούν. Πάντα καινούριοι, πάντα φρέσκιοι. Σας έχει τύχει να γνωρίσετε μία διασημότητα και να πείτε εκείνο το αμίμητο "είναι πολύ άνετος τύπος, χαλαρός, καθημερινός, προσεγγίσημος"; Και τί σκατά ήθελες να είναι μωρέ; Όλοι απλοί και καθημερινή είμαστε. Άνθρωποι είμαστε. Και όσο πιο καθημερινοί, τόσο το καλύτερο.<br />Το Καλστόβρακο ένας ωραίος τύπος με μία μπλούζα με ένα διαβολάκι 69, άνετος, παραστατικός, με άποψη αλλά και άρνηση όπου δεν του πήγαινε κάτι. Με ιστορίες της νύχτας, με αλήθειες της καθημερινότητας. Δίπλα του η X-PSILIKATZOY. Ντυμένη στα χρώματα του blog της με μαύρα καρέ μαλλιά που τόνιζαν το σχήμα του πρωσόπου της και τα μάτια της. Με γλυκιά φωνή. Με άποψη που όμως δεν την εξέφραζε τόσο δυναμικά όσο στο blog της. Θυμάμαι μία φορά πόσα μου είχε σούρει επειδή τόλμισα να πω ότι ίσως και η ομοιοπαθητική να μην είναι μία κομπογιαννίτικη πρακτική. Χθες απλά μου είπε "εγώ διαφωνώ". Αυτό ήταν όλο και μετά χάθηκε στην αγγαλιά του Καλτσόβρακου.<br />Ακόμα πιο προσεγγίσιμη το Βατραχοκόριτσο. Τρελοθεσσαλονικιά. Ερωτευμένη χωρίς να το δείχνει όμως. Έτοιμη να εξερευνήσει κάθε τι καινούριο. Αυτοσαρκαζόμενη, ετοιμόλογη. Δίπλα της ο Σπύρος πάντα έτοιμος να την βάλει στην αγγαλιά του. Μέλει να τον διαβάσω. Σου έρχομαι Σπύρο.<br />Με τα παιδιά πέρασα απιθανα. Ήταν η πιο εύκολη γνωριμία που έκανα ποτέ. Ήταν σαν να τους ήξερα. Τους ήξερα άλλωστε. Συζητήσαμε για όλα, γελάσαμε, είπαμε ιστορίες για τις δουλειές μας, για τους διάσημους, για τους άσημους, για τους καθημερινούς, για τους πολιτικούς και τελικά φύγαμε λέγοντας "θα τα ξαναπούμε ιντερνετικά..." "Και από κοντά σύντομα ξανά" θα συμπληρώσω εγώ.<br /><br />Υ.Γ. Στην παρέα ήταν και η Μπριγκίτα, η οποία δεν μπλογκάρει, σίγουρα όμως πρέπει. Είχε τοσες ιστορίες που είναι κρίμα να μην τις μοιραστεί με όλους μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-2137612113350935757?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-92079815701168825522007-10-27T17:30:00.001+02:002008-12-13T14:54:55.429+02:00Όλες οι μηχανές έχουν μία καρδιά. Και δεν εννοώ μόνο τις Harley, αλλά όλα τα πολυσύνθετα συστήματα, από το κορμάκι μας, μέχρι το άτομο. Παντού υπάρχει αυτό το κέντρο, στο οποιο ξεκινάνε όλα. Εκεί γεννιέται όλη η μαγεία. Βάλτε κάτω ο καθένας τη μαγεία του και θα δείτε ότι τελικά κάπου υπάρχει και μία καρδιά. <a href="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RyNYI2dpdgI/AAAAAAAAAIU/o3oVQ76ZC-U/s1600-h/Mikuni+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126037709959820802" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 297px; CURSOR: hand; HEIGHT: 221px" height="249" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RyNYI2dpdgI/AAAAAAAAAIU/o3oVQ76ZC-U/s400/Mikuni+2.jpg" width="359" border="0" /></a><br />Στους κινητήρες λοιπόν αυτή η καρδιά είναι το καρμπιρατέρ. Και η καρδιά της δικής μου Harley εδώ και δύο χρόνια που την έχω είχε στένωση αορτής. Και δεν κάνω πλάκα. Είχε ακριβώς αυτό. <strong>Στένωση</strong>.<br /><div><br />Θα σας εξηγήσω πάρα κάτω γιατί κάνω αυτή την εισαγωγή, πρώτα απ' όλα θα σας πω όμως κάτι για μένα. Σε γενικές γραμμές δεν έχω μηχανολογικές γνώσεις, οπότε ότιδήποτε μαθαίνω γύρω από τη μηχανή μου (και γενικότερα γύρω από τις μηχανές) σχεδόν πάντα με εντυπωσιάζει. Τον πρώτο χρόνο που αγόρασα την Harley έμαθα πολλά, όπως για παράδειγμα τί είναι εκείνο που κάνει τον ήχο της τόσο ξεχωριστό.<br />Σήμερα, μετά από δύο χρόνια μπορώ να πω ότι ο χρονισμός των δύο πιστονιών της έχουν γίνει τόσο κτήμα μου, καθώς τους νοιώθω κάτω από την σέλλα μου, που αποκλείεται να περάσει δίπλα μου μία Harley και να μην την καταλάβω. Και είναι απλό γιατί. Οι δονήσεις που αφήνουν οι εξατμισεις στον αέρα "μιλάνε" στο μυαλό μου. Χτυπάνε στο σώμα μου. Απλά την "ακούω". Την νοιώθω, την καταλαβαίνω και ασυναίσθητα γυρίζω προς την πηγή του ήχου. Να δω αν είναι κάποιος φίλος, να δω αν είναι ωραία μηχανή.<br /><br />Πίσω λοιπόν στα καρμπιρατέρ. Το καρμπιρατέρ είναι το σημείο εκείνο του κινητήρα όπου οξυγονώνεται το καύσιμο και στέλνεται στους κυλίνδρους. Το καλοκαίρι λοιπόν έκανα ένα σέρβις και τα παιδιά στο συνεργείο μου είπαν το εξής: "Έχεις φτωχό μίγμα μεγάλε". Σαν να μου μιλούσαν Τούρκικα. Αφού τους εβαλα να μου εξηγήσουν τί εννοούσαν τους ρώτησα αν έκαναν τεστ καύσης στην μηχανή μου για να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα. Μου απάντησαν ότι δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Απλά είδαν τα μπουζί μου, τα οποία όπως μου είπαν ήταν άσπρα. Ολοκάθαρα. Χωρίς μαυρίλα.<br />-Αυτό φίλε σημαίνει ότι μέσα στο σύστημα έχεις πολύ λίγο καύσιμο σε σχέση με τον αέρα. Άρα η μηχανή υπολειτουργεί. Τρέχει με αέρα.<br />-Και η λύση ποια είναι;<br />-Αλλαγή καρμπιρατέρ με ένα μεγαλύτερης διατομής.<br />-Και τί θα προσφέρει;<br />-Θα βάζει όσο καύσιμο χρειάζεται η μοτοσυκλέτα και θα αποδώσει καλύτερα<br />-Και ποιο προτίνεται;<br />-MIKUNI, το καλύτερο καρμπιρατέρ της αγοράς.<br />-Και πόσο το μαλί;<br />-450 € συν φλάτζες και εργασία.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RyNYcWdpdhI/AAAAAAAAAIc/XbzTotxlSCU/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126038044967269906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RyNYcWdpdhI/AAAAAAAAAIc/XbzTotxlSCU/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1003.jpg" border="0" /></a>Ξεροκατάπια η αλήθεια είναι. Διότι όπως και να έχει είναι άλλο να πρέπει να δώσεις 480 € διότι η μηχανή χάλασε και άλλο να τα δώσεις για λούσο. Πέρασε ο καιρός. Μπήκα σε μερικά site και άρχισα να διαβάζω την σημασία του καρμπιρατέρ. Ένα από τα βασικά πράγματα που έμαθα είναι ότι το καρμπιρατέρ είναι ο κύριος υπεύθυνος του προβλήματος των εκκρήξεων που ακούγονται από τις εξατμήσεις όταν ο κινητήρας επιβραδύνει και παίρνει "ανάποδες". Επ' ακριβώς δεν το κατάλαβα, όμως το θέμα είναι ότι το καρμπιρατέρ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα αέρια που δημιουργούνται, οπότε και τα εκτονώνει στην εξάτμιση.<br />Και η δική μου μηχανή έκανε πολλές τέτοιες εκκρήξεις. Να σκεφτήτε ότι για να μην τις ακούω όποτε επιβράδυνα πάταγα το αμπραγιάζ προκειμένου ο κινητήρας να πέφτει κατευθείαν στο ρελαντί, και φρέναρα μόνο με φρένα. Επιπροσθέτως, όσο παιρνούσε ο καιρός και ήξερα την λύση του προβλήματος τόσο και με ενοχλούσαν αυτές οι εκκρήξεις.<br />Παράλληλα άρχισε να με ενοχλεί και η σκέψη ότι η μηχανή μου τρέχει με λιγότερο καύσιμο απ' ότι απαιτούν τα 1340 κυβικά εκατοστά της. Θα μου πείτε "κάνεις οικονομία ρε μεγάλε, τί φωνάζεις". Κι όμως δεν ειναι σίγουρο ότι έτσι κάνεις οικονομία, διότι τελικά όταν η μοτοσυκλέτα λειτουργεί με λιγότερη δύναμη, προκειμένου να φτάσει στην ταχύτητα που ζητάς, ανοίγεις παραπάνω το γκάζι και τελικά καταναλώνεις πιο πολύ, καθώς κάνεις κακή χρήση της ενέργειας.<br />Κι αυτά σε sites τα διάβασα.<br /><br />Πέρασε λοιπόν ο καιρός, πέρασαν και οι εκλογές και ήρθε στα χέρια ένα μικρό μισθολογικό bonus. Δεν ξέρω αν το έχουν αυτό το κακό συνήθειο όλοι οι Harleαδες, αλλά μόλις πιάνω λίγα λεφτά στα χέρια μου, ένα σημαντικό μερίδιο το ρίχνω στην μηχανή μου. Αποφάσισα λοιπόν ότι ήταν ο καιρός να αλλάξω καρμπιρατέρ.<br />Την Δευτέρα που μας πέρασε άφησα τη μηχανή στο συνεργείο. Τρίτη την είχα στα χέρια μου.<br />Η αγωνία μου ήταν πολύ μεγάλη. Θα γίνει όντως η μηχανή καλύτερη, ή τζάμα τα λεφτά; Θα ξεπεραστεί το πρόβλημα των εκκρήξεων; Θα πάρει λίγο παραπάνω υποδύναμη;<br />Μην ξεχνούμε ότι -όλα κι όλα- έχει 48 αλογάκια στις 4900 στροφές. Και ποιος φτάνει ποτέ στις 4900 στροφές;<br /><br />Την καβάλησα λοιπόν. <strong>Η διαφορά ήταν τεράστια!</strong><br />Η επιτάχυνση ήταν εντυπωσιακά καλύτερη με πολύ λιγότερο γκάζι απ' ότι έδινα στο παρελθόν. Οι εκκρήξεις εξαφανίστηκαν πλήρως. Το ρελαντί του κινητήρα ήταν πολύ χαμηλότερα, καθώς δεν πιεζόταν ο κινητήρας για να μένει αναμένος. Μόλις έβαλα πέμπτη έφτασα τα 120 με το γκάζι σχεδόν κλειστό, και ο κινητήρας είχε ακόμη να δώσει. Με απλά λόγια η μηχανή πήρε ανάσα. Έχετε αιστανθεί ποτέ ότι θέλετε να ανοίξετε το στέρνο σας και να βάλετε μέσα αέρα, αλλά για κάποιο λόγο νοιώθετε ένα πίγκωμα. Έτσι και το χοντρό μου αγόρι. Δεν ανάσαινε, κι εγώ του ζητούσα κι άλλο κι άλλο και το βασάνιζα.<br /><br />Το καινούριο μου καρμπιρατέρ λοιπόν έχει διατομή 42 χιλιοστών αντί των 37 που ειχα πριν. Είναι μηχανικό και όχι "Ύπο πιέσεως" και δεν ανοίγει με πεταλούδα, αλλά με παράλληλη πλάκα. Όσο για καταλάνωση, για την ώρα δεν έχω δει αύξηση. Μόλις κάνω όμως τρία γεμίσματα θα ξέρω. Και θα σας πω.</div><div> </div><div></div><div><span style="font-size:130%;">Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Onomoatodosia για τα καλά του λόγια και για τις αναφορές του τόσο στο The Torch, όσο και στο κατά πολύ πιο νωχελικό Blogmotosikletas. Σε περιμένω φίλε.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-9207981570116882552?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-74087479445339478372007-10-26T20:25:00.000+02:002007-10-26T21:05:14.681+02:00<a href="http://love-me-cat.blogspot.com/"></a><br />Μου συμβαίνει πολύ συχνά. Να σκέφτομαι τα σύνθετα και να μην πηγαίνει το μυαλό μου στα απλά. Πήρα όμως ένα μάθημα από την "<a href="http://love-me-cat.blogspot.com/">Θυμήσου πως με λένε"</a> που ήταν όλο δικό μου.<br /><br />Όπως ίσως θα θυμάστε όσοι μου κάνετε την τιμή να με επισκέπτεστε, αρκετά πρόσφατα είχα αναρτίσει την ιστορία των γηπέδων του Baseball, μία υπόθεση ιδιαίτερα πολύπλοκη και στο τέλος τέλος αδιάφορη για τους περισσότερους. Με την ανάρτηση αυτή ήθελα να αφυπνίσω, να ταρακουνήσω (σίγα μεγάλε τρομάξαμε) μπας και πετύχω κάποια υποστήριξη γύρω από το θέμα του Baseball.<br /><br />Αρκετοί είχαν ενδιαφερθεί, μα πιο πολύ η Θυμήσου η οποιά μάλιστα ήρθε μαζί με τον φίλο της Παναγιώτη στα γήπεδα και με παρακολούθησαν να παίζω. Το απιθανο λοιπόν αυτό κορίτσι έχει ήδη αφιερώσει δύο post της στο baseball. Το πρώτο με τίτλο <a href="http://love-me-cat.blogspot.com/2007/10/blogging-baseball.html">Πως το Blogging προωθεί το Baseball </a>και το δεύτερο με τίτλο <a href="http://love-me-cat.blogspot.com/2007/10/baseball-equipment.html">Baseball equipments</a>. Στο μεν πρωτο εξιστορεί την εμπειρία της από το παιχνίδι, αλλά και την γνωριμία μας, στο δεύτερο όμως μου βάζει τα δημοσιογραφικά γυαλιά και καλά μου κάνει.<br /><br />Διότι -όπως πολύ σωστά θα ρωτήσετε- <strong><span style="font-size:130%;">"δεν μου λες βρε τριβλακα δημοσιογράφε; Πως θέλεις να προωθήσεις κάτι αν, σε αυτήν την ηλεκτρονική εποχή που ζούμε, δεν δώσεις στον κόσμο πρόσβαση για να πληροφορηθεί για το Baseball; Αν δεν βάλεις στο blog σου ενδιαφέροντα site, όπου μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί αυτό το παιχνίδι είναι ωραίο και γιατί το αγαπάς εσύ; Ε;Ε;Ε; Τρόμπα;!"</span></strong><br /><br />Η Θυμήσου λοιπόν έκανε αυτή τη δουλειά μόνη της. Βρήκε όλες εκείνες τις σελίδες που εγώ θεωρώ δεδομένες και τις επισκέπτομαι κάθε μέρα. Βρήκε το επίσημο <a href="http://www.livenet.gr/pctv/sne1.htm">free internet κανάλι </a>της Αμερικάνικης Ομοσπονδίας, βρήκε το επίσημο site της νέας ταινίας <a href="http://www.finalseason.com/indexFlash.php?page=index">The Final Season </a>που είναι αφιερωμένη στο Baseball. Βρήκε το <a href="http://baseballgreece.proboards105.com/index.cgi">φορουμ του Baseball </a>στο οποιό γράφονται νέα για την κίνηση του αθλήματος στην Ελλάδα. Και τί δεν βρήκε το κορίτσι.<br /><br />Και βεβαίως στο τέλος με ρωτάει εμμέσως: "Πόσο πάει το ρεπορτάζ?????????"<br /><br /><br /><strong>Αυτό το ρεπορτάζ κοπέλα μου είναι Priceless!!!!!!! Είναι απίστευτο ότι έκανες τέτοιο πράγμα.</strong><br /><br /><br />Σε ευχαριστώ που μου άνοιξες τα μάτια του παπάρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7408747944533947837?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-86936258961732140882007-10-22T20:17:00.000+03:002008-12-13T14:54:55.607+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rx25vz12g1I/AAAAAAAAAII/TISaI1BmflM/s1600-h/The+Godfather.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124456182038561618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rx25vz12g1I/AAAAAAAAAII/TISaI1BmflM/s400/The+Godfather.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div>Πέρασε πάνω από μία εβδομάδα από το προηγούμενο post που έβαλα στο blog μου, το οποίο ευτυχώς από το τίτλο και μόνο δικαιολογούσε την αδυναμία μου να bloggάρω, να σχολιάσω, να έρθω σε επαφή βρε αδελφέ.<br />Η αλήθεια είναι ότι τις προηγούμενες εβδομάδες σκίστηκα στη δουλειά. Ευτυχώς που έχω υποστήριξη από την Θυμήσου πως με λένε, και επαγγελματικά ελέγχομαι από την Κοπτοραπτού, η οποία βλέπει ότι με το Ασφαλιστικό έχω εξασφαλισμένο εργασιακό πήδημα τουλάχιστον για καμιά δεκαριά μήνες ακόμα, .</div><div></div><br /><div>Αυτό το Σαββατοκύριακο όμως την έκανα. Έκατσα σπίτι. Είχα μάλιστα τόση ανάγκη να ξεκουραστώ που δεν κανόνισα ούτε καν προπόνηση. Ευτυχώς με αυτή μου την διάθεση συμμάχησε και ο καιρός, που έριξε καρέκλες το Σάββατο, οπότε που να πας...</div><br /><div>Είχα όμως και τεχνικά ζητήματα, καθώς μέσα σε όλα, την προηγούμενη εβδομάδα αγόρασα καινούριο Υπολογιστή. ΜΑΑΑΑΛΙΣΤΑ.... Με Vista παρακαλώ. Όμως, και τις πέντε εργάσιμες της προηγούμενης εβδομάδας δεν είχα καταφέρει ούτε να τον αγγίγω. Και όπως ίσως γνωρίζετε οι περισσότεροι, για να φέρεις στα ίσα του έναν καινούριο υπολογιστή και να τον κάνεις να δουλεύει όπως θέλεις βράσε όριζα. Και δεν εννοώ να λύσεις τα ζητήματα ομορφιάς: Φωτό desktop, δείκτες ποντικού, και άλλα τέτοια. Μιλάω για τα προγράμματά μου, να συγχρονίσω την ατζέντα μου, να εγκαταστήσω μηχανήματα, εκτυπωτές, μπε δόντια, και άλλα τέτοια. </div><div></div><br /><div>Η επιτυχία μου έφτασε στο 90% περίπου.</div><br /><div>Αυτό το 10% που μου ξέφυγε μου έσπασε τα νεύρα. The Godfather. Ένα καταραμένο παιχνίδι.</div><br /><div>Αυτό το παιχνίδι είναι στοιχειωμένο. Το αγόρασα πέρυσι. Είχα διαβάσει διάφορα καλά και πήγα να μου το κάνω δώρο. Ξεκίνησα να διαβάζω τις απαιτήσεις. Επεξεργαστής check. Σκληρός check. Λειτουργικό check (τότε είχα Windows XP). Μνήμη check. Κάρτα ήχου check. Κάρτα γραφικών check. DVD check. Τα είχα όλα και με το παραπάνω.</div><br /><div>Με μεγάλη χαρά φτάνω σπίτι μου και εγκαθηστώ το παιχνίδι. Από την αρχή ξεκινούν τα προβλήματα. Δεν βλέπω το δείκτη του ποντικού. Ξέρω περίπου που βρίσκεται διότι αλλάζουν χρώμμα οι επιλογές όταν περνάει από πάνω τους, αλλά το βελάκι αυτό καθευατό δεν το βλέπω. Με τα πολλά πατάω τις ρυθμίσεις για να προσπαθήσω να βάλω του υποτίτλους που πάντα με βοηθάνε σε τέτοια adventure παιχνίδια. Έπρεπε να πετύχω ένα μικρό κουτάκι. Δεν το πέτυχα ποτέ. Μπαϊλντισμένος και εκνευρισμένος πατάω Play κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.</div><br /><div></div><div>Το παιχνίδι ξεκίνησε. Είδα το εισαγωγικό βίντεο (καλό) μόλις όμως τέλειωσε άρχισα να ακούω κάτι φωνές (κακό αυτό όταν αρχίσει να συμβαίνει είτε σε παιχνίδια είτε στη ζωή) αλλά να μην βλέπω ανθρώπους. Έβλεπα μόνο το περιβάλλον. Δρόμοι της Νέας Υόρκης.</div><div>Το κλείνω. Το απεγκαθηστώ και το ξαναεγκαθηστώ με προσοχή μπας και έχω κάνει κανένα λάθος. Παπάρια... Τα ίδια. Οπότε εγκαταλλείπω. Παίρνω την συσκευασία μήπως και καταλάβω που είναι το πρόβλημα. Καθώς διαβάζω τις (ελεγμένες, τρομάρα μου) απαιτήσεις ανακαλύπτω δίπλα από την κάρτα γραφικών έναν αστερίσκο. </div><div>Ωχ!!! </div><div>Μερικές γραμμές πιο κάτω με ψιλά γράμματα γινόταν η εξής διευκρίνιση. "Δεν υποστηρίζεται η GForce 440 MX". Αυτήν ακριβώς που είχα. Καλά βρε να μην πω. Τί σας χάλαγε να υποστηρίξετε μία ακόμη γαμωκάρτα από τις χιλιάδες του εμπορίου;<br />Εκεί σήκωσα τα χέρια ψηλά, έβρισα επί δίωρο και έβαλα το παιχνίδι στην βιβλιοθήκη μου σαν καλός μαλάκας.</div><div></div><br /><div>Λίγο καιρό μετά πήγα στο γραφείο του πατέρα μου στο Μοναστηράκι. Ο πατέρας μου μπορεί να μην ξέρει που είναι το "Υ" στο πληκτρολόγιο, έχει όμως ένα γαμάτο μηχάνημα με ένα Surround σούπερ και μία οθόνη 19". Και το χρησιμοποιεί για να ακούει ραδιόφωνο. Surround όμως. Τέλος πάντων κάνουμε μία δουλειά που ήθελε και με το που τελειώνουμε εγκαθηστώ το παιχνίδι. Και παίζει. Όμως έχω βασικές δυσκολίες. Ούτε έχω τον χρόνο να πηγαίνω στο γραφείο του πατέρα μου κάθε φορά που θέλω να παιξω, ούτε είμαι και κανένα game frik να κάνω τα αδύνατα δυνατά για ένα παιχνιδάκι. Έτσι το παιχνίδι στοίχειωσε στο Μοναστηράκι.<br /></div><div>Τώρα όμως αγόρασα καινούριο κομπιούτερ. Τα έχω όλα. Κάρτες, μάρτες, μνήμες, επεξεργαστές, τα πάντα... Αφού τελείωσα με τις δουλειές μου στον υπολογιστή, την Κυριακή ήρθε και η ώρα του παιχνιδιού. "Κουφάλες (λέω μέσα μου) Τώρα θα ξεσκιστώ στο παιχνίδι". Πέρασα από τον πατέρα μου, το πήρα και το εγκατέστησα. Πάτησα και το Launch Game και... <strong>"Η εφαρμογή παρουσίασε ένα σημαντικό πρόβλημα και θα τερματιστεί"</strong> </div><div>Και έκλεισε. Just like that, έκλεισε! Το γαμωπαίχνιδο του κερατά. Δεν τρέχει σε Vista!</div><div>Τί e-mail που έστειλα στην EA Sport. Τί σεντόνια που μου έστειλαν απαντήσεις και διαδικασίες... Του κάκου. Το παιχνίδι εξακολουθεί να αρνείται. Το Σαββατοκύριακο πέρασε. Και τα κεφάλια είναι ξανά μέσα.</div><div> </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8693625896173214088?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-70347255046964731822007-10-12T21:15:00.000+03:002007-10-14T22:29:49.877+03:00<span style="font-size:85%;">Επ' αφορμή ενός σχολίου της Κοπτοραπτούς στο προηγουμενο post.</span><br /><br />Δουλεύω δεύτερο ΣΚ σερί. Που θα πάει όμως, Baseball θα παίξω ακόμα κι αν δουλεύω.<br /><br />ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ !!!<br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ATTACHMENT 1</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ΣΑΒΒΑΤΟ: Τα κατάφερα! Έκανα προπόνηση ενώ ταυτόχρονα όλη την ημέρα δούλευα.</strong></span><br /><br />Ξεκινησα από τις δέκα και μισή το πρωί. Ήταν όμως μία πολύ καλή ημέρα, με τα τυχερά της. Θέμα Πετρέλαιο Θέρμανσης. Πρώτα, με το συνεργείο μου (καμεραμάν και ηχολήπτης) κάναμε μία μίνι συνέντευξη από έναν διαχειριστή πολυκατοικίας της γειτονιάς μου. Τον βρήκαμε σε ένα καφενεδάκι. Αφού τελειώσαμε το γύρισματάκι μετά από τριπλή δική του επιμονή ήπιαμε μαζί του ένα ουζάκι με μεζέ. Τα είπαμε λίγο. Μεγάλος ο άνθρωπος στα 75 (όπως γράφει η Gatti στο πρώτο σχόλιο) με κύρρωση από το πολύ αλκοόλ. Αλλά ευχαριστημένος. Τουλάχιστον έτσι έλεγε. Δεν ήπιε μαζί μας γιατί του το απαγόρευε ο γιατρός, αλλά τέλος πάντων τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας.<br />Μετά θα πηγαίναμε σε κάτι βενζινοπώλες. Στον πρώτο (που είναι φίλος και τον ξέρω χρόνια από το ρεπορτάζ) ήπια μία πολύ ωραία κρύα σοκολάτα. Την ρούφηξα μάλιστα ήταν πολύ καλή.<br />Μετά πήγαμε μπαμ-μπαμ στον δεύτερο κάπου στην Πειραιώς και σφαίρα φύγαμε για τον τρίτο, ο οποίος είναι πρόεδρος των μεταπωλητών πετρελαίου θέρμανσης και είχε κανονίσει την εξής μαγκιά. Είχε καλέσει όλους τους δημοσιογράφους κατά το μεσημεράκι στη μία στον Μπαϊρακτάρη για φαΐ και θα μας έκανε και μία δήλωση on camera. Φτάσαμε εκεί κατά τις δύο. Φάγαμε, ήπιαμε μπύρες και στις τρεις και τέταρτο την κάναμε. Σφεντόνα πήγα στο σπίτι μου. Πήρα τα Baseballικά, καβάλησα την μοτοσυκλέτα και τέσσερις η ώρα ήμουν στην προπόνηση. Πολύ καλή προπόνηση.<br />Έξι είχα φύγει. Μπαίνω στο κανάλι και έπεσα με τα μούτρα να κάνω ένα βίντεο με θέμα το Ασφαλιστικό για το δελτίο των εννιά. Το πρόλαβα στο τσακ. Μόλις έπαιξε ξεκίνησα να κάνω το άλλο βίντεο με το πετρέλαιο. Με τους φακούς θωλωμένους από όλη την ημέρα, αλλά και από το χώμα της προπόνησης, τελείωσα στις δώδεκα και μισή το βράδυ.<br />Μόλις είχα "αγοράσει" από τον landlord (μην ξεχάναμε και το label του post) το δικαίωμα να μην πάω την άλλη μέρα στη γαλέρα... συγγνώμη στο κανάλι.<br />Γύρισα σπιτι ψόφιος, αλλά πολύ γεμάτος.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">ATTACHMENT 2</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">ΚΥΡΙΑΚΗ: ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΩΣ ΜΕ ΛΕΝΕ" στα γήπεδα του Baseball</span><br /></strong><br />Και βέβαια θυμάμαι πως την λένε. Ήταν η δεύτερη φορά που μου έγραφε ότι περιμένει την πρόσκλησή μου για να έρθει να παρακολουθήσει έναν αγώνα. Την Παρασκευή λοιπόν -μόλις έστειλα τα σχετικά sms στους συμπαίκτες μου- έγραψα και στην "Θυμήσου πως με λένε" ότι θα παίζαμε Κυριακή κατά τις δώδεκα και αν ήθελε είναι ευπρόσδεκτη να έρθει να δει τον αγώνα μας.<br />Κυριακή 12:00 λοιπόν έφτασα στα γήπεδα. Ξεκινήσαμε να παίζουμε λίγο πριν τη μία. Ξαφνικά κατά τις δύο περίπου βλέπω δίπλα από τον πάγκο της ομάδας μου δύο νέα παιδιά.<br />Άγνωστα!<br />Άγνωστοι στο Baseball δεν υπάρχουν...<br />Είμαστε three and the Cuckoo's band, οπότε τους πλησίασα. Χαμογελαστά, αλλά σχεδόν ξέροντας ποιοί ήταν τους χαιρέτησα και τους ρώτησα πως απο δω;<br />Τί να απαντήσουν τώρα τα παιδιά σε έναν άγνωστο τριανταφεύγα; "Ξέρεις μιλάμε με έναν bloggerα, που μας κάλεσε να δούμε ένα άγνωστο παιχνίδι και μέσα στο ψιλόβροχο εμείς ήρθαμε;" ΧΑ ΧΑ. Που δηλαδή αυτό θα έπρεπε να μου είχαν απαντήσει. Τέλος πάντων η Θυμήσου ψέλλισε κάτι περί Internet, οπότε άμεσα της είπα ότι εγώ είμαι ο The Torch (πάνε οι μάσκες, έπεσαν) και τους καλωσόρισα στο γήπεδάκι μας.<br />Αγωνιστικά να σας πω ότι χάσαμε (ήδη χάναμε όταν ήρθαν τα παιδιά) αλλά όσο δεν έπαιζα είχα τον χρόνο να τους εξηγήσω λίγο το παιχνίδι. Ο Π. ήταν ενημερωμένος και κάτι θυμόταν από τους Ολυμπιακούς που είχε παρακολουθήσει.<br />Μόλις μου το είπε ότι ειχε δει αγώνες το 2004 πάλι μου την έδωσε και άρχισα να σκέφτομαι ότι με τόση φόρα που είχαμε και με τόσους ανθρώπους που γέμισαν τα γήπεδα, αν θέλαμε όχι μόνο το Baseball, αλλά ακόμα και το Χοκεϊ επί χόρτου θα μπορούσαμε να είχαμε αναπτύξει. Ας όψονται όμως οι μαλάκες οι πολιτικοί μας και οι επικεφαλείς των Ομοσπονδιών που μόλις στέρεψαν τα φράγκα που παντελώνιαζαν παράτησαν τα πάντα. Άλλά έτσι είναι η Ελλάδα. Ο Αθλητισμός είναι του καναπέ και του πρακτορείου μπας και κερδίσουμε και κανά φράγκο βλέποντας να παίζουν ποδόσφαιρο στην Γ' εθνική κατηγορία της Λεττονίας που ούτε ξέρουμε ακριβώς που βρίσκεται στον χάρτη. Τέλος πάντων ας αφήσω αυτή την γκρίνια.<br />Πρέπει να πω ότι η παρουσία των παιδιών στο γήπεδο με γέμισε με απίστευτη χαρά. Δεν το περίμενα. Φτάνοντας μάλιστα στο γήπεδο, καθως ψιλοέβρεχε έλεγα ότι σιγά μην ξεκινήσει Κυριακάτικα μία κοπέλα να έρθει να δει Baseball.<br />Ελπίζω να το φχαριστήθηκαν όπως κι εγώ, ελπίζω να είμουν ένας καλός οικοδεσπότης και λυπάμαι αν χωρίσαμε λίγο απότομα στο τέλος, αλλά δυστυχώς εγώ έπρεπε αμέσως να φύγω διότι υποτίθεται ότι δούλευα, οπότε έπρεπε να γυρίσω στο σπιτι μου, να αλλάξω και να είμαι σε επιφυλακή για την περίπτωση που μου ζητούσαν να κατέβω στο κανάλι. Είχε γράψει και η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία για αύξηση του ΦΠΑ 2% και ο αρχισυντάκτης μου ήταν λίγο jumpy.<br />Τους χαιρέτησα λοιπόν και η τελευταία τους λέξη ήταν "τα λέμε internetικά".<br />Ελπίζω όμως να τα ξαναπούμε σύντομα από κοντά. Για καφέ (ή σοκολάτα διότι καφέ δεν πίνω) μπυρίτσα (που πίνω πολύ) ή ουισκάκι (που πίνω ακόμα περισσότερο) έτσι ώστε να τα πούμε και με άλλη θεματολογία που θα θέσετε εσείς και όχι μόνο baseball.<br /><br />ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟΙ.<br /><br />Υ.Γ. 1 Όση ώρα γράφω ακούω μουσικούλα από το blog της Θυμήσου που είναι πολύ καλή και σας τη συστήνω. Την απολαμβάνω ιδιαίτερα διότι είμαι στο γραφείο του πατέρα μου, ο οποίος μπορεί να μην ξέρει που βρίσκεται το Δ στο πληκτρολόγιο, αλλά έχει ο πούστης ένα surround πάνω στον Υπολογιστή του που γαμεί τρελά.<br /><br />Υ.Γ. 2 Τώρα για όσους αναρωτηθούν αν μετά απ' όλα αυτά η φωτό με την Δουλεία κολλάει, να τους πω ότι το ΣΚ που έκλεψα λίγη ελευθερία τελείωσε. Άρα ας δουν την φωτό κάτι σαν την Δευτέρα. Καλή εβδομάδα.<br /><br /><br /><br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://blogs.theasiannews.co.uk/asiannews/slavery.jpg" border="0" /> <span style="font-size:85%;">Ένας τόνος κάνει την διαφορά</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7034725504696473182?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-57539630800336994322007-10-04T18:13:00.001+03:002007-10-04T21:12:32.428+03:00<a href="http://www.thunkdesign.com/images/lightbox_slate_thanks.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.thunkdesign.com/images/lightbox_slate_thanks.jpg" border="0" /></a><br /><div>Το Σάββατο 14 Απριλίου, ακριβώς πάνω στα γενέθλιά μου έγραψα το πρώτο μου post στην blogόσφαιρα. Από τότε προσπαθώ να γράφω διάφορα έξυπνα, αισθανόμενος ξαφνικά ότι γύρω μου βρίσκονται άνθρωποι απίστευτα ενδιαφέροντες. Με ιδέες, με απόψεις, με σύγχρονη οπτική του κόσμου πολύ καλύτερη από την δική μου. Ψαγμένοι σε σημεία που εγώ ούτε έχω πάει ποτέ. Που διαβάζουν πολύ περισότερο από εμένα, που ακούν μουσική και βλέπουν σινεμά, που δεν έχουν καμία εξάρτηση από την τηλεόραση όπως έχω εγώ (επαγγελματική αρχικά και από συνήθεια στη συνέχεια).<br />Για όλα τα παραπάνω στις περισσότερες περιπτώσεις αισθάνομαι ότι εγώ παίρνω από εκείνους που διαβάζω και επισκέπτομαι αντί να δίνω. Πολλούς τους ζηλεύω κιόλας, καθώς βλέπω να έχουν δεκάδες σχολιάκια, φίλους, συζητησούλες, μπλα μπλά, ενώ το δικό μου blogάκι σε πολλά από αυτά που έγραφα παρέμενε στο μηδέν. Αυτά όμως μέχρι πριν από τέσσερις ημέρες που έγραψα αυτό το πολύ μικρό postάκι με τίτλο "Blogοσπαρίλα". Φαίνεται ότι άγγιξα την χορδή αρκετών από τους καινούριους blogοφίλους μου κι έτσι ανοίγοντας το την άλλη μέρα αιστάνθηκα την απίστευτη χαρά να έχω ήδη έξι σχολιάκια. Ναι <strong>έξι</strong> στα οποία και απάντησα αμέσως, ενώ έλαβα άλλο ένα την τρίτη μέρα. Το νούμερο είναι πολύ μικρό, αλλά από τέτοιες μικρές λεπτομέρειες γεμίζει η ζωή μας με χαμόγελα.<br />ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-5753963080033699432?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-83359495690723491172007-10-01T22:06:00.000+03:002007-10-01T22:17:49.824+03:00<a href="http://static-09.dailymotion.com/dyn/preview/320x240/3878450.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://static-09.dailymotion.com/dyn/preview/320x240/3878450.jpg" border="0" /></a><br /><div>Πέρασα ενα Σ-Κ χωρίς ούτε την παραμικρή διάθεση να αγγίξω τον Υπολογιστή. Τον ξέχασα. Δεν τον κοίταξα ούτε στιγμή. Πήγα σινεμά, έφαγα με φίλους, έπαιξα baseball - πολύ baseball και τελικά έπεσα την Κυριακή το βράδυ ξερός στο κρεβάτι μου. Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε νιώσει εκείνη την φοβερή κούραση που σε γεμίζει χαρά. Που ενώ σου έχει βγει ο πάτος και λές "το φχαριστήθηκα όσο τίποτε άλλο". Που είσαι έτοιμος να πας κι άλλο αρκεί να είναι εκείνο που σε γεμίζει. Και όταν τελικά καταρρέεις θέλεις σε όλους να πεις πόσο ευτυχισμένος είσαι.<br />Αυτό ήταν λοιπόν ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο. Δ<br />εν blogαρα όμως. Αυτό είναι κακό; Μάλλον όχι. Είναι το ακριβώς ανάποδο από εκείνη τη φορά που είχα ξεσκιστεί στο γράψιμο. Δεν σταματούσα όλη την ημέρα. Ήταν κοντά στις φωτιές, κοντά στις εκλογές. Είχαν έρθει όλα μαζί. Ε τώρα ξεφούσκωσε το μπαλόνι. Και ο Βενιζέλος (αν και μπαλόνι ο ίδιος) δεν φαίνεται να μου γεμίζει τις διαθέσεις για μπλα μπλά.<br />Αυτά! Τα λίγα... τα πεζά...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8335949569072349117?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-87568402107577981782007-09-26T12:30:00.000+03:002007-09-26T12:32:49.253+03:00Μόνο στο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να γινει κάτι τέτοιο: Έδειξαν την απόλυτη εμπιστοσύνη τους στον πρόεδρό τους αδειάζοντας την πρότασή του. Πιάσ' τ' αυγό και κούρευτο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8756840210757798178?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-83241702040129978112007-09-21T18:03:00.001+03:002008-12-13T14:54:55.761+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RvPeDj12g0I/AAAAAAAAAIA/-53mMMrOeY0/s1600-h/Karatzaferis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112674154737730370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RvPeDj12g0I/AAAAAAAAAIA/-53mMMrOeY0/s400/Karatzaferis.jpg" border="0" /></a> Από το kourdistoportocali.blogspot.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-8324170204012997811?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-59329280799355237752007-09-19T00:06:00.000+03:002008-12-13T14:54:56.793+02:00Φωτορεπορτάζ από τις εκλογές που έλαβα από τον φίλο μου SiverPanda.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111660117744725266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 223px; CURSOR: hand; HEIGHT: 316px; TEXT-ALIGN: center" height="319" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RvBDy1q0rRI/AAAAAAAAAHg/TFcTwL-lhLM/s320/P1010005.JPG" width="236" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111660109154790658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="200" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RvBDyVq0rQI/AAAAAAAAAHY/xjYMdBLudKw/s320/%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CF%8C+P1010005.JPG" width="222" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111654220754627794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RvA-blq0rNI/AAAAAAAAAHA/G6Cgu5M0NJY/s320/P1010042.JPG" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111655264431680754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RvA_YVq0rPI/AAAAAAAAAHQ/_zq5o0795U8/s320/P1010048.JPG" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111660122039692578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 319px; CURSOR: hand; HEIGHT: 379px; TEXT-ALIGN: center" height="359" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RvBDzFq0rSI/AAAAAAAAAHo/1yWzbgRCfp4/s320/P1010043.JPG" width="294" border="0" /> <div><div><div><div> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-5932928079935523775?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-64168895473984301022007-09-17T16:13:00.001+03:002007-09-17T19:03:32.392+03:00Και φυσικά μην αναρρωτηθείτε τί διάλεξα... Και φυσικά πέρασα υπέροχα. Ολόκληρο το Σάββατο το κεφάλι μου γέμισε με Baseball, καθώς περιέγραψα δύο αγώνες από το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ισπανίας.<br />Ξεκίνησα κατά τις έντεκα από το σπίτι μου και λίγο πριν τις δώδεκα ήμουν για πρώτη φορά στη ζωή μου στο booth του Eurosport. Γεμάτος χαρτιά, με στατιστικά στοιχεία για τις δύο ομάδες (Μεγάλη Βρετανία - Γερμανία), με πληροφορίες για την οργάνωση. Είχα γράψει και μία μικρή εισαγωγή. Μόλις όμως το παιχνίδι ξεκίνησε έρχονταν τόσα πολλά πράγματα στο κεφάλι μου που τα χασα. Το μόνο που με έσωσε είναι ότι ξέρω καλά τους κανόνες του παιχνιδιού, αλλιώς θα είχα γίνει τρελά ρεζίλι. Τσίμπησα και ένα μηνυματάκι από έναν συμπαίκτη με καλά λόγια.<br /><br />Τρεις ώρες αργότερα ο αγώνας τέλειωσε με νίκη 7-5 της Γερμανίας. Έφυγα και συνάντησα την Ι. Φάγαμε και κατά τις επτά και μισή επέστρεψα στο Eurosport για την δεύτερη μετάδοση των οκτώ.<br />Καθώς περίμενα να αρχίσει το παιχνίδι συνειδητοποίησα ότι αυτή την μετάδοση πιθανότατα δεν θα τη δει κανείς. Έξω από τον θάλαμο μετάδοσης όλοι παρακολουθούσαν τον φιλικό Παναθηναϊκού - Ηρακλή και άλλαζαν κανάλι για να δουν πότε θα αρχίσει η Εθνική Μπάσκετ. Για άλλη μία φορά θα έβλεπα baseball απέναντι στην Εθνική Μπάσκετ.<br /><br />Εδώ θα ανοίξω μία παρένθεση. Ήταν περίπου ενάμιση χρόνο πίσω όταν στο Κανάλι 9 όπου δούλευα τότε, ένα βράδυ όλοι οι συνάδελφοι έβλεπαν στα μόνιτορ της αίθουσας σύνταξης έναν αγώνα της Εθνικής Μπάσκετ. Εγώ στον κόσμο μου. Στον υπολογιστή μου. Με ακουστικά στα αυτιά παρακολουθούσα livestreaming έναν αγώνα baseball από την Αμερική. Κανένας στην αίθουσα δεν είχε εντυπωσιαστεί με την επιλογή μου αυτή καθώς όλοι ήξεραν το κόλλημά μου. Εκτός από τον Μάνο Αντώναρο. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα αναρωτήθηκε τόσο έντονα τί σκατά βλέπω που ήρθε πίσω από την πλάτη μου για να ελέγξει χωρίς να τον καταλάβω. Αυτή ήταν και η αιτία που γίναμε φίλοι. Σου λέει αυτό το παιδί είναι τρελό. Δε μπα όλη η χώρα να βλέπει μπάσκετ, αυτός θα βλέπει αυτό που γουστάρει. Baseball ! Κλείνει η παρένθεση.<br /><br />Έτσι και το Σάββατο το βράδυ λοιπόν. Όλη η χώρα ήταν σίγουρο ότι θα έβλεπε Ελλάδα - Ισπανία. Baseball δεν θα έβλεπαν ούτε οι συμπαίκτες μου. Μοναδική εξαίρεση η μητέρα μου (ξανά).<br />Οκτώ η ώρα νταν ξεκίνησα να μεταδίδω. Περνούσε η ώρα. Κάποια στιγμή μέσα μου άρχισα να γελάω. Περιέγραφα και γελούσα. <strong>Γελούσα τρελά με το γεγονός ότι όχι μόνο ήμουν ο μοναδικός Έλληνας που έβλεπε baseball εκείνη τη στιγμή, αλλά μου το περιέγραφα κιόλας!</strong><br />Η αυτοεξυπηρέτηση σε όλο της το μεγαλείο!<br /><br />Το παιχνίδι ήταν καταπληκτικό. Η Ολλανδία και η Ισπανία, δυναμικές ομάδες και οι δύο, τα έδιναν όλα για τη νίκη. Κατά τις 11 παρά δέκα στον έβδομο γύρο ήταν ισόπαλες 5-5. Εκείνη την ώρα με ρώτησε για πρώτη φορά κάποιο παιδί από το Eurosport αν το παιχνίδι θα τέλειωνε σε δέκα λεπτά διότι είχαν ένα δελτίο, αλλιώς θα το ακύρωναν. Του εξήγησα ότι θα πρέπει να ακυρώσουν το δελτίο.<br />Κατά τις έντεκα και μισή ακούω το Master στο αυτί μου να με ρωτάει αν πρόκειται να τελειώσει σήμερα ο αγώνας. "Μάλλον όχι" τους απάντησα, καθώς το παιχνίδι ήταν ακόμα ισόπαλο και επομένως θα υπήρχε παράταση.<br />Τί παράταση! Παρατάσεις! Δύο παρακαλώ! Και η ώρα να παιρνάει. Και να γκρίνια από το Master. "Και πότε θα πάμε σπίτι μας" "και πότε θα τελειώσει" και άλλα τέτοια. Όταν βγήκα από το booth η ώρα ήταν μία παρά δέκα. Τα αυτιά μου ήταν κόκκινα από τα ακουστικά, το κεφάλι μου πονούσε, ο λαιμός μου είχε ξεραθεί και ήθελα σαν τρελός να κατουρήσω.<br /><strong>Πέντε ώρες μετάδοση.</strong> Δεν είχα ξανακάνει τέτοιο πράγμα στη ζωή μου και δεν το μετανοιώνω ούτε για ένα από τα αυτά 300 λεπτά. Δεν ήθελα να τελειώσει.<br />Αφού πήρα την Ι. τηλέφωνο και της εξήγησα ότι δεν έχω σκοτωθεί με την μηχανή, αλλά το παιχνίδι είχε καθυστερήσει έφυγα να την συναντήσω. Ήμουν έτοιμος να δεχθώ κάθε γκρίνια της. Δεν με ένοιαζε διόλου. Κάτω από το κράνος μου είχα το μεγαλύτερο χαμόγελο που έχω σχηματίσει ποτέ στη φάτσα μου.<br /><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ. Και για να δικαιολογήσω τον τίτλο που έβαλα στην αρχή, την άλλη μέρα, την Κυριακή των εκλογών, από τη μία το μεσημέρι ήμουν στον Περισσό, στα γραφεία του ΚΚΕ καλύπτωντας το εκεί ρεπορτάζ. Έφυγα στη μία τη νύχτα, έχοντας απλά χάσει δώδεκα ώρες από τη ζωή μου.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6416889547398430102?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-43824120069326190822007-09-17T16:04:00.000+03:002007-09-17T16:12:40.659+03:00<strong>Το ΠΑΣΟΚ έχασε διπλά:</strong><br />Κατέληξε να είναι το θύμα του δικομματισμού και το θύμα του δικού του κακού εαυτού.<br /><br /><strong>Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε διπλά:</strong><br />Έκανε κυβέρνηση παρά τις δύσκολες συνθήκες και τώρα έχει και περίοδο χάριτος από πάνω, αφού όλοι θα ασχολούνται με τον χαμό στο ΠΑΣΟΚ.<br /><br />O tempora ,o mores.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4382412006932619082?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-28643325136884218422007-09-13T19:10:00.000+03:002007-09-14T15:06:06.910+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">Επ' αφορμή ενός σχολίου της Niemandsrose</span><br /></span><br /><br />Είναι πολύ περίεργο να κάνεις κάτι που δεν κάνουν πολλοί. Το πιο περίεργο είναι όταν σε γενικές γραμμές είσαι mainstream και κάνεις κάτι που δεν κάνει κανένας. Όσο μεγαλώνω το ζω όταν λέω ότι είμαι ακόμα Χεβιμεταλάς, καθώς τη μουσική μου αυτή επιλογή δεν την ακολούθησαν ποτέ τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου, το στιλ μου.<br /><br />Τα τελευταία 3,5 χρόνια (πώ, πω προεκλογικό ακούγεται αυτό το νούμερο) το ζω αυτό και όταν λέω ότι παίζω Baseball. Με κοιτάνε όλοι με κάτι γουρλωμένα μάτια ΝΑ! Και με ρωτάνε: "Που σου καρφώθηκε αυτό βρε παιδί μου, τρελός είσαι; Και που παίζετε; Και είστε αρκετοί τρελοί μαζεμένοι; Και πως παίζεται; Και ποιο είναι αυτό, με την μπάλλα πεπόνι και τα κράνη;"<br />-ΟΧΙ (γαυγίζω εγώ) ΕΚΕΙΝΟ ΜΕ ΤΟ ΡΟΠΑΛΟ!!!<br /><br />"Βρε μπας και είσ' τίποτις αμερικανους;" με ρώτησε η Niemandsrose.<br />Όχι λοιπόν δεν είμαι. Καθόλου μάλιστα. Και δεν με έχει πιάσει μανία να σώσω τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό των Αμερικάνων. Αρκετό μας κάνουν σε πράγματα που χαύουμε από μόνοι μας: Ταινίες, ρούχα, μουσική. Στο Baseball όμως δεν μας κάνουν γιατί είναι δύσκολο. Οι Έλληνες δεν το γουστάρουν. Ενώ τα Χαμπουργκερ τα γουστάρουν.<br />Εμένα λοιπόν απλά έτυχε να μου αρέσει το Baseball.<br /><br />Έμείς λοιπόν οι λίγοι γραφικοί τρελοί που παίζουμε αυτό το ακαταλαβίστικο παιχνίδι έχουμε όλοι μία μικρή ιστορία για το πως ξεκινήσαμε να το παίζουμε... το Baseball. Αυτή είναι η δική μου ιστορία.<br /><br />Θα ξεκινήσω με ένα αστείο που λένε στη Γερμανία και το έμαθα όταν έφαγα χυλόπιτα από μία Γερμανίδα. Ένας έφηβος λέει αγοράζει ένα παντελόνι. Στο ταμείο καθώς πληρώνει ρωτάει την υπάλληλο:"<em>Αν αρέσει στη μαμά μου μπορώ να το φέρω πίσω;</em>" Το αστειάκι μου το είπε η γκόμενα διότι με συμπαθούσε πολύ η μάνα της, οπότε και με έστειλε. Go figure.<br /><br />Έτσι κι εγώ με το Baseball. Σαν την γκόμενα. Γούσταρα να κάνω τα ανάποδα απ' όσα μου έλεγε η μάνα μου. Όσα χρόνια έβλεπα baseball στις διάφορες ταινιες την άκουγα να λέει: "Ωχ αμάν αυτοί οι Αμερικάνοι με αυτό το παιχνίδι. Χτυπάνε μία μπάλα και τρέχουν γύρω-γύρω σαν τους μαλάκες... Τί καταλαβαίνουν;" Κάτι περίεργο γινόταν μέσα μου. Όσο το έβριζε τόσο το γούσταρα το παιχνίδι. Χωρίς να το καταλαβαίνω. Κάποια στιγμή βγήκε και η ταινία "Ο Καλύτερος". Την λάτρεψα. Την έχω δεί απίστευτες φορές και τώρα που το σκέφτομαι έχω περίπου τρία χρόνια να την δω διότι η βιντεοκασέτα μου έχασε το χρώμα της. Θα πάω να την αγοράσω σε DVD.<br /><br />Τέλος πάντων περνούσαν τα χρόνια και το παιχνίδι βρισκόταν παντα σε υπολανθάνουσα κατάσταση μέσα μου. Κάποια στιγμή το 2001 επισκεύθηκα τον ξάδελφό μου στο Σαν Φρανσίσκο όπου έχει μεταναστεύσει. Κάθε βράδυ λοιπόν, καθώς το βιολογικό μου ρολόι είχε γίνει μαντάρα και δεν με έπαιρνε ο ύπνος μαζί με τους υπόλοιπους, έβλεπα τηλεόραση. Όποτε έπεφτα πάνω στην περίληψη της ημέρας μαγνητιζόμουν. Χωρίς να καταλαβαίνω τί έβλεπα.<br />Τότε κάποια μέρα μπήκα σε ένα τυχαίο κατάστημα αθλητικών ειδών. Σε έναν όροφο είχε έναν τόνο γάντια, μπάλες, ρόπαλα, κράνη. Αγόρασα μία μπάλα και ένα γάντι. Πήρα το φθηνότερο αλλά το ομορφότερο καθώς το ήθελα ως σουβενίρ για τη βιβλιοθήκη μου. Ιστορικό γάντι!<br /><br />Περάσανε λοιπόν τα χρόνια. Έφτασε το 2004. Πλησίαζαν οι αγώνες. Πραγματικά δεν καιγόμουνα να πάω σε κανένα άθλημα να παρακολουθήσω. Ούτε ιππασία που έκανα κάποτε, ούτε τέννις που μου αρέσει πάντα πολύ, ούτε κάτι άλλο. Μόνο Baseball. Θα το έκανα σαν τέστ με τον εαυτό μου. Αποφάσισα ότι θα πήγαινα σε έναν αγώνα με την Ελλάδα, να δω αν θα βαριόμουν. Γιατί μην ξεχνάτε (που μάλλον δεν το ξέρετε) ότι ένας αγώνας διαρκεί από δύο ώς και τρεισήμιση ώρες. Αν λοιπόν βαριόμουν η σχέση μου μαζί του θα τέλειωνε.<br />Έπρεπε όμως να πάω προετοιμασμένος. Έπρεπε να μπορώ να καταλάβω πως σκατά παίζεται αυτό το παιχνίδι. Άρχισα να διαβάζω. Κατέβασα τους κανόνες του και άρχισα να τους διαβάζω. Μου βγήκε η πίστη. Άντε να καταλάβεις στο χαρτί, κάτι που δεν ξέρεις στην πράξη. Και στα Αγγλικά! Χάθηκα.<br />Χρειαζόμουνα Πατάκη. Βρήκα λοιπόν ένα flash παιχνιδάκι στο Internet, πολύ απλό. Άρχισα να παίζω. Εκεί πραγματικά διαφωτίστηκα στα βασικά και έτσι όταν ξαναδιαάβασα τους κανόνες κάποια πράγματα τα κατάλαβα.<br /><br />Λίγο μετά τον 15 Αύγουστο η Ελλάδα έπαιζε με την πανίσχυρη Κούβα, ενώ την προηγούμενη είχαμε χάσει από την Ολλανδία 11-0 (παίζουν Baseball από το 1909). Πήρα λοιπόν το γάντι μου (το σουβενίρ μου) και την τότε κοπέλα μου (την Ν.) και πήγαμε να δούμε το παιχνίδι.<br />Η ώρα πέρασε νεράκι. Τί φωνές, τί τύμπανα, τί συνθήματα. Χαμός!<br />Στον τελευταίο γύρο χάναμε 6-5, πιέζαμε όμως την Κουβανέζικη άμυνα και όλα παίζονταν. Δυστυχώς όμως οι σούπερ Κουβανοί (και κατόπιν χρυσοί Ολυμιονίκες) μας κέρδισαν την τελευταία στιγμή.<br />Λέω στην Ν. κάθώς φεύγαμε: "έρχεσαι μαζί μου το Σάββατο Ελλάδα - Ιαπωνία;" "Με τίποτα μου απάντησε". Δεν στενοχωρήθηκα καθόλου.<br />Πήρα τηλέφωνο την μάνα μου: "Ερχεσαι μαζί μου να δούμε Baseball Ελλάδα - Ιαπωνία;" της λέω. "Αμέ" μου απάντησε χωρίς δευτερη σκέψη.<br />"Μα καλά -θα μου πείτε- βλαμένη είναι η μάνα σου; Εκείνη δεν είναι που μισούσε το παιχνίδι και το κορόιδευε;" Έκείνη είναι. Μόνο που η μάνα μου προκειμένου να βρίσκεται μαζί μου μπορεί να κάνει ό,τι της ζητήσω. Ακόμα και πικ-νικ στον Κουρουπητό.<br />Ξανα πήγα λοιπόν.<br /><br />Ήταν πλέον επίσημο: Ήμουν ερωτευμένος με το παιχνίδι.<br />Τον επόμενο μήνα ύστερα από έρευνα στο Internet και μετά από διάφορες συζητήσεις κατάφερα να βρω μία ομάδα, την "Ευρυάλη" ή οποία είχε διαλυθεί, αλλά λόγω των Ολυμπιακών και των νέων γηπέδων που δημιουργήθηκαν επανασυνδέθηκε. Πήρα λοιπόν το γάντι μου (το ιστορικό, θυμάστε) και πήγα να παίξω.<br />Ακόμα το έχω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-2864332513688421842?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-49358024671706178732007-09-11T15:47:00.000+03:002008-12-13T14:54:58.563+02:00<div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RuaVjwNdhoI/AAAAAAAAAGw/oU0oWED4ZjQ/s1600-h/%CE%98%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%8C%CF%82+EuroBaseball+2007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108935268767729282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RuaVjwNdhoI/AAAAAAAAAGw/oU0oWED4ZjQ/s200/%CE%98%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%8C%CF%82+EuroBaseball+2007.jpg" border="0" /></a> <div><span style="font-family:times new roman;font-size:180%;">Η Ευρώπη βλέπει Baseball για πρώτη φορά!</span></div><div><span style="font-size:85%;">(μην πείτε αμέσως "χέστηκα" θα με πληγώσετε)</span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div>Αυτό το Παρασκευοσαββατοκύριακο όποιος δεν θέλει να φάει στα μούτρα πολιτικάντιδες που του λένε παπαριές, μπορεί να παρακολουθήσει τα Play Offs και τους Τελικούς του Eurobaseball 2007 που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στην Ισπανία και οι νικητές θα πάνε στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. </div><div></div><br /><div>Τα παιχνίδια θα τα μεταδόσει το <strong>Eurosport 2</strong> (εκπέμπει στη Nova) </div><div>Το πρόγραμμα έχει ως εξής:</div><div><strong><span style="font-size:130%;">Παρασκευή στις 20:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RuaWCwNdhpI/AAAAAAAAAG4/V-0rySNBRVM/s1600-h/Baseball+net.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108935801343674002" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RuaWCwNdhpI/AAAAAAAAAG4/V-0rySNBRVM/s320/Baseball+net.jpg" border="0" /></a></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;">Σάββατο στις 12:00 και στις 20:00</span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;">Κυριακή των Εκλογών στις 12:00 μικρός τελικός</span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;">και στις 18:30 Μεγάλος τελικός</span></strong></div><div></div><br /><div>Η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη. Πρώτον διότι για πρώτη φορά η Ευρωπαϊκή Τηλεόραση ενδιαφέται να δείξει το αγαπημένο μου άθλημα και δεύτερον (και σημαντικότερο) διότι την Παρασκευή και το Σάββατο ενδέχεται να συμμετάσχω στην περιγραφή τριών από τους πέντε αγώνες που θα μεταδοθούν συνολικά.</div><br /><div>Επίσης, ήδη από αυτή τη στιγμή μπορείτε να παρακολουθήσετε και τους προκριματικούς μέσω Internet (με πολύ χαμηλότερη ανάλυση εικόνας φυσικά) από το site <a href="http://www.stadeo.tv/">http://www.stadeo.tv/</a> το οποίο τα εκπέμπει δωρεάν. Απλά κατεβάζετε το player στο desktop σας και αμέσως βλέπετε.</div><div></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Εννοείται ότι όποιος θέλει μία μικρή πρόγευση των κανονισμών θα χαρώ αφάνταστα να του την προσφέρω, καθώς δεν βαριέμαι σχεδόν ποτέ να μιλάω για το Baseball.</strong></span></div><div><span style="font-size:85%;">(Ξανθιά Ξανά Κατερίνα αυτό το παιχνίδι έχει και κανόνες δεν είναι μόνο φτύσιμο και χούφτωμα των αρχιδιών :0)))))</span></div><br /><div>Επιπροσθέτως, η χαρά μου είναι ακόμα μεγαλύτερη διότι φαίνεται ότι κάτι μπορεί να γίνει με όλα εκείνα που έγραψα για τα γήπεδα στο post που ακολουθεί. Τις προηγούμενες ημέρες έστειλα κάμποσες επιστολές οι οποίες λένε πάνω κάτω τα ίδια που γράφω και στο blog και ήδη είχα κάποια μικρή ανταπόκριση. </div><br /><div>Εύχομαι αυτό που μου έγραψε η industrialdaisies να βγει αληθινό: "Ελπίζω να μην χάσεις την διάθεσή σου, να το παλέψεις και να βγει κάτι καλό".</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4935802467170617873?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-42154157646335397822007-09-03T13:36:00.000+03:002008-12-13T14:55:00.271+02:00<span style="color:#cc0000;"><strong>ATTACHMENT:</strong> Για όσους με έχουν τιμήσει με την επίσκεψη τους και βλέπουν ότι δεν ανανεώνω το blog μου, απλά να σας πω ότι το συγκεκριμένο θέμα, επειδή τις τελευταίες ημέρες είχε αλλαγές προς το χειρότερο, το θεωρώ πολύ σημαντικό (για μένα) και επίτηδες το κρατάω ψηλά και δεν αναρτώ κάτι άλλο. Και δεν μπα νά χει εκλογές. Θα ασχοληθώ με αυτές την επόμενη εβδομάδα.</span><br /><br /><br />Όταν ξεκίνησα να πρωτοbloggάρω είχα γράψει ότι θα αναφέρομαι και στο αγαπημένο μου άθλημα το Baseball. Αυτή μου την υπόσχεση στον εαυτό μου δεν την κράτησα. Τις τελευταίες ημέρες όμως τα πράγματα με το baseball δεν πάνε καθόλου καλά, οπότε θα γράψω αρκετά παίρνοντας το αίμα μου πίσω.<br />Βασικό θέμα τα γήπεδα του Baseball. Θα ξεκινήσω με μία εκτεταμένη εισαγωγή (για όσους δεν βαριέστε) διότι χρειάζεστε την προϊστορία.<br /><br /><strong>Η προϊστορία των γηπέδων</strong><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rs8eyTMXN7I/AAAAAAAAAGI/weDkd821mic/s1600-h/%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%B1+Baseball+%CE%B1%CF%80%CF%8C+Google+%CE%BC%CE%B5+%CE%BA%CF%8D%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82.bmp"></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rs8fxjMXN8I/AAAAAAAAAGQ/gRusIUu-HRI/s1600-h/%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%B1+Baseball+%CE%B1%CF%80%CF%8C+Google+%CE%BC%CE%B5+%CE%BA%CF%8D%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5102331838955206594" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rs8fxjMXN8I/AAAAAAAAAGQ/gRusIUu-HRI/s400/%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%B1+Baseball+%CE%B1%CF%80%CF%8C+Google+%CE%BC%CE%B5+%CE%BA%CF%8D%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82.JPG" border="0" /></a>Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζετε καν ότι υπάρχουν γήπεδα baseball στην Ελλάδα. Κι όμως υπάρχουν! Στη διπλανή φωτό τα σημειώνω με κίτρινους κύκλος, ενώ με κόκκινους βλέπετε τα γήπεδα Softball που ειναι αδελφάκι παιχνίδι αλλά παίζεται σε μικρότερο χώρο.<br /><br />Κάτω στην εικόνα βλέπετε τα δύο Ολυμπιακά γήπεδα στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού όπου έγιναν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Από το χρώμα τους αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχουν ποτιστεί ποτέ και μoiραία το γρασίδι έχει ξεραθεί.<br /><br />Πιο πάνω στην φωτό βλέπετε άλλα δύο γήπεδα τα οποία συνορεύουν με την Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Αυτά έχουν διατεθεί στην Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Baseball (ΕΦΟΜ) για τις ανάγκες της προώθησης του παιχνιδιού στη χώρα μας. Βέβαια μόνο από το γεγονός ότι δεν γνωρίζατε όσα γράφω μέχρι τώρα καταλαβαίνετε πόσο καλή προώθηση έχει κάνει η ΕΦΟΜ.<br /><br />Τα γήπεδα αυτά λοιπόν (4 baseball και 4 softball) είναι τα καλύτερα γήπεδα της Ευρώπης. Το ξαναγράφω.<br /><strong>ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ!!!!!!!<br /></strong>Έχουμε δηλαδή την υποδομή να προωθήσουμε αυτό το άγνωστο άθλημα στους νέους αλλά φεύ...<br /><br />Λόγω κακής διαχειρισης και κομματικών συγκρούσεων με την ΓΓ Αθλητισμού, η ΕΦΟΜ ένα χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς κατέληξε να στραγγαλιστεί οικονομικά καθώς δεν της καταβάλονταν οι κρατικές επιχορηγήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να κοπεί το ηλεκτρικό στα γήπεδα, και να μην λειτουργεί το αυτόματο πότισμα. Το γρασίδι όμως σώθηκε σε ικανοποιητικό βαθμό καθώς κάποιοι ταγμένοι (όπως ο γράφων) με επικεφαλής τους Δημήτρη Γαζή και Τομ Μαζαράκη καταφέραμε να ποτίζουμε με λάστιχα και μικρά sprinklers τα γήπεδα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού τα γήπεδα αυτά δόθηκαν απο την ΕΦΟΜ σε διοργανωτές συναυλιών, προκειμένου να εισρεύσουν κάποια χρήματα στα ταμεία της. Τα χρήματα εισέρευσαν αλλά τα γήπεδα βανδαλίστηκαν, καθώς στη συναυλία έγινε ντου, ξεκίνησαν επεισόδια και οι "φιλόμουσοι" άρχισαν να σπάνε ότι έβρισκαν μπροστά τους.<br /><br /><br /><embed style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 320px" name="flashticker" align="middle" src="http://widget-fe.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=bb&amp;il=1&channel=576460752310271998&amp;site=widget-fe.slide.com"></embed><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="WIDTH: 400px; TEXT-ALIGN: left"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=0&id=576460752310271998&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-fe.slide.com/p1/576460752310271998/bb_t017_v000_a000_f00/images/xslide1.gif" border="0" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=0&id=576460752310271998&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-fe.slide.com/p2/576460752310271998/bb_t017_v000_a000_f00/images/xslide2.gif" border="0" /></a></div><br /><br />Πριν από λίγο καιρό τέσσερις γενναίοι (οι προαναφερόμενοι τρεις και ο Λου Σταρόγιαννης) κάτω από τον χειρότερο καύσωνα των τελευταίων ετών καθαρίσαμε όσο μπορούσαμε το γήπεδο από τα γυαλιά.<br /><br /><strong>Οι αποφάσεις Σουφλιά για τα γήπεδα</strong><br /><br />Στις 2 Αυγούστου ο Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. παρουσίασε τα σχέδια για το Μητροπολιτικό Πάρκο. Τα ονόμασε "οριστικά" αν και κάποιες ενθαρυντικές πληροφορίες μου λένε ότι δεν είναι και τόσο οριστικά.<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rs8O5TMXN6I/AAAAAAAAAGA/4qGM3NnE56M/s1600-h/%CE%9C%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%A0%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5102313280401520546" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rs8O5TMXN6I/AAAAAAAAAGA/4qGM3NnE56M/s400/%CE%9C%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%A0%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF" border="0" /></a><br />Τέλος πάντων σε αυτά τα σχέδια από τα οκτώ γήπεδα Baseball και Softball προβλέπεται να παραμείνουν μόνο δύο. Τα Ολυμπιακά, ένα για κάθε άθλημα.<br /><br />Δηλαδή ο κύριος Σουφλιάς είναι έτοιμος να γκρεμίσει αυτά που πληρώσαμε όλοι μας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και να μετατρέψει τις καλύτερες εγκαταστάσεις της Ευρώπης σε χώμα! Αντε στην καλύτερη περίπτωση σε πράσινο. Ενω είναι ήδη πρασινο!!! Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι πράσινο!!! Ας τα ποτίσουν λοιπόν...<br /><br /><div><div><p>Στο εξωτερικό όλα τα πάρκα είναι γεμάτα με γήπεδα. Όχι απαραιτήτως baseball, αλλά με γήπεδα γενικώς, διότι θεωρείται αυτονόητο, ένα πάρκο όπου ο κόσμος πάει να περάσει ξεγνιατστα, να προσφέρει χώρους άθλησης. Τί εμποδίζει λοιπόν τον κύριο Σουφλιά να πέσουν οι περιφράξεις των γηπέδων και να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε χώρους αθλησης χωρίς να ξηλωθούν ούτε οι κερκίδες όπου υπάρχουν, αλλά ούτε και τα γήπεδα, η χάραξη των οποίων είναι δύσκολη; Τίποτα. Απλά θέλουν να γίνουν σε εκείνο το σημείο επιχειρηματικές εγκαταστάσεις. Φράγκα δηλαδή.</p><p><strong>Φως στο Τούνελ; Μπα...</strong></p><p>Σύμφωνα με έναν παράγοντα μίας ομάδας Baseball, ο οποίος είχε θητεύσει ως σύμβουλος στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. τίποτα ακόμη δεν είναι τελειωτικό, καθώς η δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου θα περάσει μέσα από πολλές ενστάσεις που πρώτη θα κάνει η ΕΦΟΜ (και δεύτερος εγώ σίγουρα!) για να μην καταστραφούν τα γήπεδα. Επίσης μαθαίνω ότι δεν είναι ξεκάθαρη η σύμβαση παραχώρησης της έκτασης της Αμερικάνικης βάσης στο Υπουργείο, γεγονός που δεν αποκλείεται να δημιουργήσει σημαντικά νομικά κολλήματα, αν και συνήθως <a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RtuwdDMXN9I/AAAAAAAAAGY/AhhE6RST-4k/s1600-h/%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF+Softball.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105868615674443730" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RtuwdDMXN9I/AAAAAAAAAGY/AhhE6RST-4k/s320/%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF+Softball.JPG" border="0" /></a>-η κατά τα άλλα ανεξάρτητη- δικαιοσύνη συνήθως τα προσπερνά. Τρίτον ήδη ακούγονται φωνές στο Υπουργείο ότι το "ράβε - ξήλωνε" εντυπωσιακής αρτιότητας εγκαταστάσεων δεν θα δόσει καλή εικόνα όταν θα αρχίσουν κάποιοι να παραπονιούνται. </p><p>Και μπορεί να είμαστε λίγοι (που είμαστε) οι baseballάνθρωποι, το σίγουρο είναι όμως ότι δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια και όταν θα έρθει η ώρα και φτάσουν έξω από το κατώφλι μας οι μπουλτνόζες σίγουρα κάτι θα κάνουμε. Κάμερες θα φέρουμε, θα αλυσοδεθούμε και πάει λέγοντας.</p><p><strong>Αντί Επιλόγου</strong></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RtuwtTMXN_I/AAAAAAAAAGo/yyt3_vOKH2Q/s1600-h/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C+%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105868894847318002" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 223px; CURSOR: hand; HEIGHT: 156px" height="176" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RtuwtTMXN_I/AAAAAAAAAGo/yyt3_vOKH2Q/s320/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C+%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF.JPG" width="259" border="0" /></a> <p>Πριν από μερικές ημέρες πέρασα από τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις Baseball και Softball με την ευκαιρία της διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Κυπέλου Κυπελούχων Softball που ξεκίνησε εκεί τη Δευτέρα και έλλειξε το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου. Είδα τα εξής: Τα γήπεδα του Softball (και το Ολυμπιακό και τα δύο βοηθητικά όπως βλέπετε πάνω δεξιά) βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση. Τα κορίτσια της Ευρυάλης Γλυφάδας που συμμετείχαν στο Τουρνουά τα καθάρισαν, τα ξεχορτάριασαν και πραγματικά η εικόνα όπως βλέπετε και στην φωτό ειναι καταπληκτική. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τα γήπεδα του Baseball. Το <a href="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RtuwtDMXN-I/AAAAAAAAAGg/mXXmeKNUKKo/s1600-h/%CE%92%CE%BF%CE%B7%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF+%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+infield.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105868890552350690" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 224px; CURSOR: hand; HEIGHT: 135px" height="176" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RtuwtDMXN-I/AAAAAAAAAGg/mXXmeKNUKKo/s320/%CE%92%CE%BF%CE%B7%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%93%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF+%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+infield.JPG" width="254" border="0" /></a>Ολυμπιακό γήπεδο είναι "ξεπατωμένο". Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα του Φίλαθλου το γήπεδο για επτά χρόνια θα το έχει ο Εθνικός και θα το μετατρέψει σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Δίπλα υπάρχει ένα βοηθητικό γήπεδο. Αυτό ποτίζεται κανονικά και έτσι είναι πράσινο. Όμως δεν χρησιμοποιείται ως γήπεδο Baseball, αλλά ως γήπεδο (καλά μαντέψατε) ποδοσφαίρου. Το infield έχει σκεπαστεί με χλωοτάπητα και έτσι παραδόθηκε και αυτό στην δικτατορία της μπάλας.</p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4215415764633539782?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-45974068976688744282007-08-29T14:29:00.000+03:002007-09-19T19:13:00.974+03:00Δεν πέρασαν ούτε μερικές ώρες και ξεκίνησε η πολιτική αντιπαράθεση. Γέμισαν τα δελτία πολιτικούς που προσπαθούν να εκμεταλευτούν τις στάχτες. Κραυγές, ταυτόχρονες φωνές, ένδεια επιχειρημάτων. Άρχισε και η εκμετάλευση του ανθρώπινου πόνου. Νοσταλγική μουσική, γρο πλαν στα δακρυσμένα μάτια και τα ρυτιδιασμένα χέρια, κλισεδάκια τύπου "μετρούν τις πληγές τους" και πάει λέγοντας.<br />Δεν εντυπωσιάζομαι με τίποτα πια, καθώς τα περίμενα, αλλά μάλλον σκέφτομαι να σταματήσω εδώ.<br /><br />Τις προηγούμενες ημέρες με έπιασε ένας οίστρος και έγραψα όσα δεν έγραφα τόσο καιρό στο blog μου. Το φχαριστήθηκα το bloggάρισμα για πρώτη φορά τόσο έντονα. Την ίδια στιγμή έχω στο πρόχειρο μου και άλλα postάκια, για άλλα θέματα όπως π.χ. το baseball, για το οποίο έφτιαξα ένα κείμενο και το δούλεψα πολύ, αλλά το ανάρτισα σε λάθος ημέρα, οπότε το έβγαλα. Δεν κόλλαγε...<br /><br />Κουράστηκα όμως.<br />Σκέφτομαι να μην ξανανεβάσω κάτι σύντομα για την καταστροφή. Ίσως πάλι αλλάξω γνώμη και αρχίσω να ξαναγράφω όταν θα μπορούμε να γελάσουμε χωρίς να μουτζώνουμε, βλέποντας τον πρωθυπουργό με μπουφάν αλά Μπους, την ώρα που έχει έξω 38 βαθμούς ψωφόκρυο.<br />Θα συνεχίσω μάλλον να εκφράζομαι μέσα από τα σχόλια των blog που επισκέπτομαι και θα αφήσω τη φωτιά να σβήσει μόνη της. Εμένα άλλωστε δεν με χρειάζεται.<br /><br />Αφήνω αριστερά αυτό το βιντεάκι μαύρου αυτοσαρκασμού του ονόματός μου, σε ένδειξη μνήμης και οργής.<br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/I816c85zv2c8" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4597406897668874428?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-63176539705896337412007-08-27T13:38:00.000+03:002007-08-27T15:00:51.950+03:00<a href="http://ccrwebdesign.com/images/designs/conspiracy.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand" alt="" src="http://ccrwebdesign.com/images/designs/conspiracy.jpg" border="0" /></a><br /><div>Μισώ τις Θεωρείες Συνωμοσίας. </div><br /><div>Τις μισώ διότι πρώτα αποφασίζουν ποιο αποτέλεσμα θέλουν να αποδείξουν και μετά ψάχνουν για τα στοιχεία που τους χρειάζονται. Αυτό είναι ανάποδο και αντιβαίνει στη λογική, γι αυτό δεν ανέχομαι να το συμμεριστώ κι ας δίνει απαντήσεις - έστω και πρόσκαιρες. Βέβαια οι θεωρείες συνομοσίας έχουν μία καταπληκτική ιδιότητα: Κάνουν εκείνους που τις εκφράζουν να φαίνονται πιο έξυπνοι απ' όλους, ψαγμένοι, που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, που έχουν διαίσθηση και σύνθετη σκέψη και πάει λέγοντας. Εγώ λοιπόν μάλλον δεν τα έχω όλα αυτά. Πιστεύω και ελπιζω ότι δεν είμαι βλάκας, όμως όπως όλοι έσεις ούτε και εγώ έχω καταλάβει 100% τι έχει γίνει τις τρεις τελευταίες ημέρες στη χώρα μας. <strong>"Συντονισμένη επίθεση εμπρηστών"</strong> όπως γράφεται και λέγεται; Μα υφίσταται τέτοιο πράγμα; Ποιοί είναι; Εδώ δεν έχουμε πιάσει ποτέ κανένα και ξαφνικά πιστεύουμε ότι γνωρίζονται μεταξύ τους σε πανελλαδικό δύκτιο και συντονίζονται κιόλας;!;!;! Παράλογο.</div><br /><div><strong>Εξωτερικός δάκτυλος;</strong> Στην Ελλαδίτσα; Επειδή κάναμε έναν, δύο αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου; Πιό παράλογο ακόμα. </div><br /><div><strong>Η CIA</strong> που θέλει να πέσει ο Κωστάκης για να έρθει ο Γιωργάκης και η Ντόρα που κάνουν τα τσαλίμια στους Αμερικάνους; Το 2007; Μακρυνό κι ας έχουν κάποιοι τις αντιρρήσεις τους.</div><br /><div><strong>Ξένα οικονομικά συμφέροντα</strong> που θέλουν να εκμεταλευτούν το άρθρο 24 του Συντάγματος για να φτιάξουν 45 γήπεδα γκολφ στη χώρα μας; Και καίνε τα δάση; Και μετά θά έρθουν ως Μεσσίες να κάνουν γκόλφ στα καμμένα; Θεότρελο. Θα τους φυτέψουν στο χώμα.</div><br /><div><strong>Τουριστικοί εχθροί μας</strong> που ελπίζουν να βγουν ωφελημένοι του χρόνου αν δεν έρθει κανείς ξένος στην καμμένη... Καλαμάτα και το Αλιβέρι; Και δεν καίνε την Κρήτη, ή την Κέρκυρα; Θεότρελο. </div><br /><div><strong>Ίσως όλα μαζί;</strong> Τώρα κάτι γίνεται. </div><br /><div>Ίσως όλα μαζί με διαφορετική βαρύτητα και ελεγχόμενη σημασία το καθένα; Πλησιάζουμε.</div><br /><div>Να το πασπαλίσουμε και με λίγη <strong>απροσεξία</strong>; Μία γιαγιά που ψήνει, ένας 60 χρονος που οξυγονοκολεί. Να βάλουμε και τους <strong>οικοπεδοφάγους</strong>; Θέλει μπόλικους η συνταγή.</div><br /><div>Να βάλουμε και <strong>το απαρχαιομένο δίκτυο της ΔΕΗ</strong> που -δεν μπορεί- θα έβαλε δυναμικά το χεράκι της με κομμένα καλώδια, βραχυκυκλώματα και υπερθερμάνσεις μετασχηματιστών;</div><br /><div>Να τσοντάρουμε και την <strong>παρατεταμένη ξηρασία</strong> και τον πιο <strong>άνυδρο χειμώνα</strong> των τελευταίων ετών; Ζεσταίνει όλο και πιο πολύ. Να βάλουμε και τις <strong>αυταναυλέξεις των αυτοσχέδιων χωματερών</strong> που είναι παντού μέσα στα δάση μας σαν τα μανιτάρια διότι το περιβάλλον ούτως ή άλλως το έχουμε χεσμένο; </div><br /><div>Να δέσουμε το γλυκό και με τις <strong>Εκλογές</strong> που σηματοδοτούν πάντα όταν γίνονται, ένα κράτος δυσκίνητο και νωθρό; Να βάλουμε και τους πολιτικούς που εδώ και ένα χρόνο ενδιαφέρονται για την προετοιμασία της προεκλογικής τους εκστρατίας; Να βάλουμε και την ανικανότητα; Και την έλλειψη συντονισμού; Και την αδιαφορία των αρχών που σε ώρες εθνικής ανάγκης εξακολουθούν να μην συνεργάζονται επειδή οι επικεφαλείς τους είναι μαλωμένοι;</div><div></div><div><strong>Σαν να φτάσαμε στο αποτέλεσμά μας</strong>. Το φτιάξαμε το τουρλού μας. Εγώ εδώ καταλήγω, γι' αυτό και σταματώ. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο έτσι νομίζω ότι παίρνω τις απαντήσεις μου. Δεν περιμένω να έρθει μία απάντηση και να μου τα εξηγήσει όλα 100%. Αν υπήρχε κάτι τέτοιο θα ήταν σαφές σε όλους μας. Θα το βλέπαμε μπροστά στα μάτια μας και θα τέλειωνε η ιστορία. Γι' αυτό προτίνω όλοι να είμαστε δίσπιστοι σε όσα ακούμε και σε όσα μας λένε οι μυαλοπώληδες.</div><div><strong>Ακούστε, διαβάστε, φιλτράρετε.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6317653970589633741?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-40359541192460324682007-08-27T12:45:00.001+03:002007-08-27T14:57:00.354+03:00Είναι κωμικοτραγικό να διαβάζει κανεις τα ανώνυμα σχόλια που αφήνονται τις τελευταίες ημέρες στα διάφορα ενημερωτικά και προβεβλημένα blogs. Πραγματικά δεν μπορώ να δεχθώ ότι όλες αυτές οι βλακείες που γράφονται από πολλούς είναι το αποτέλεσμα λογικής σκέψης.<br />Τελευταία μόδα η εμφάνιση θεωρειών συνομοσίας που σαν αποτέλεσμα έχουν την επιθεση είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση. Οι πολιτικές αντεγκλίσεις είναι τόσο έντονες και έχουν τέτοια γλώσσα που ένα πράγμα μόνο καταδεικνύουν: <strong>Τα πολιτικά γραφεία όλων των κομμάτων έχουν βάλει μπροστά έναν τεράστιο μηχανισμό σχολιασμού</strong> με χαρακτηρισμούς που χρόνια έχω να ακούσω από κοινούς πολίτες. Σε αυτά τα σχόλια γράφονται πράγματα που ούτε το 1980 δεν ξεστόμιζαν οι Έλληνες, οδηγώντας σε νέα πόλωση.<br />Για τους μεγάλους η συσπείρωση είναι η μόνη λύση σε αυτές τις εκλογές που από προχθές είναι βουβές. Τί μένει; Η εκμετάλευση του ανώνυμου blogging.<br />Γράφε γράφε και όλο κάτι θα μείνει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4035954119246032468?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-7817265279289844952007-08-26T18:22:00.001+03:002007-08-26T21:26:52.853+03:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-781726527928984495?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-41828417027995935332007-08-25T20:13:00.000+03:002007-08-26T02:55:19.309+03:00"Στόχος η Ελλάδα" έγραφε ο ΑΝΤΕΝΝΑ στο δελτίο του και έβαλε μία Ελληνική σημαία να κυματίζει πάνω δεξιά λες και ήταν 28η Οκτωβρίου. Πόλεμος άρα; Επίθεση; Από ποιόν; Από τους Αμερικάνους; Από τους Τούρκους; Από ποιούς;<br />Όλη την ημέρα γίνόταν συζήτηση στην τηλεόραση, αλλά και ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς, για οργανωμένο σχέδιο επίθεσης στη χώρα. Ήδη έχει στηθεί μία θεωρία συνωμοσίας ότι κάποιοι μας επιτέθηκαν, όχι με όπλα, αλλά με στουπιά. Είναι έτσι; Είναι κάτι παραπάνω από οικοπεδοφάγους, ή πολιτικά φανατικούς; Είναι εξωτερικοί παράγοντες; Μπήκαμε στη μύτη κάποιων επειδή αυξήθηκε ο τουρισμός μας και διαφημίζαμε ότι ήρθαν στην Ελλάδα 17 εκατομμύρια τουρίστες; Ενοχλήσαμε τους πολύ μεγάλους επειδή κλείσαμε συμφωνίες με τη Ρωσία για τη δημιουργία αγωγών πετρελαίου; Είναι λογικά αυτά; Κατ εμέ Όχι! Αν όμως δεν έχει τίποτα από αυτά βάση τότε ποιά είναι η απάντηση;<br />Γράφω με ερωτηματικά διότι ακριβώς δεν έχω απαντήσεις. Ούτε και θα καταφέρω να έχω. Η συνομοσία όμως στήνεται γιατί κανείς μας δεν θα μπορέσει να απαντήσει στις σκοτεινές πλεκτάνες που θα υφάνει.<br />Άκουσα τον πρωθυπουργό να μιλάει για οργανωμένη επιθεση. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ξεστόμησε "σήμερα η Ελλάδα ζει την δικιά της 11η Σεπτεμβρίου". Είδαμε την ΕΥΠ και την Αντιτρομοκρατική να ψάχνει στα αποκαϊδια. Τί ψάχνουν; Την Αλ Κάιντα; Την NSA; Τον Επαναστατικό αγώνα; Τούρκους κατασκόπους;<br />Κάποιοι εντυπωσιάστηκαν από το γεγονός ότι οι φωτιές έκαιγαν γύρω από εργοστάσια της ΔΕΗ! Ότι απέκλεισαν δρόμους και έκοψαν τις επικοινωνίες, καθώς κεραίες κινητής, και καλώδια τηλεφώνων και ηλεκτρικού καίγονταν. Greece under Attack!!!<br />Και τα καλύτερα θα έρθουν μόλις περάσουν μερικές ημέρες και ξεκινήσει μία νέα συζήτηση για τις εκλογές. Γιατί μην ξεχνάτε ότι οι εκλογές θα γίνουν. Δεν μπορούν να αναβληθούν. Επομένως η προεκλογική ατζέντα ξαναγράφετε όπως είπε πολύ σωστά ο Πάυλος Τσίμας στο Mega. Κάποιος θα προσπαθήσει να κερδίσει από την σημερινή ημέρα. Ή μάλλον για να το πω πιο σωστά ΌΛΟΙ θα προσπαθήσουν να κερδίσουν από την σημερινή ημέρα! Και θα δούμε στις 17 ποιός θα είναι ο νικητής.<br /><br />Υ.Γ Μου ήρθε ένα SMS για διαμαρτυρία αύριο στις 12:00 έξω από τη Βουλή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4182841702799593533?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-32415401142074240192007-08-25T11:47:00.000+03:002007-08-25T14:20:34.756+03:00Δεν έχω λόγια. Χθες το βράδυ έφυγα από τη δουλειά μου και οι νεκροί ήταν 17 με δύο αγνούμενους. Έπεσα για ύπνο στις τέσσερις το βράδυ κι όμως στριφογύριζα. Πριν τις πεντέμιση δεν με είχε πάρει ο ύπνος. Μοιραία ξύπνησα αργά. Στις δέκα και μισή. Δεν άνοιξα τηλεόραση καθώς βιαζόμουν να φύγω ξανά για το γραφείο.<br />Έφτασα μία ώρα μετά.<br />Ο τίτλος στον ΣΚΑΪ ήταν τραγικός: <strong>"ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ ΜΕ 41 ΝΕΚΡΟΥΣ"<br /></strong>41 νεκρούς... Πως γίνεται αυτό το πράγμα; Πως είναι δυνατόν; Πραγματικά μου κόπηκε το στομάχι.<br /><br /><div><embed style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 400px" name="flashticker" align="middle" src="http://widget-9b.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=bb&amp;il=1&channel=576460752310482331&amp;site=widget-9b.slide.com"></embed> <div style="WIDTH: 400px; TEXT-ALIGN: left"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=0&id=576460752310482331&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-9b.slide.com/p1/576460752310482331/bb_t047_v000_a000_f00/images/xslide1.gif" border="0" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=0&id=576460752310482331&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-9b.slide.com/p2/576460752310482331/bb_t047_v000_a000_f00/images/xslide2.gif" border="0" /></a></div></div><br /><br />Αντιγράφω το κείμενο του σταθμού σχετικά με το πως μετέδωσε το BBC τις πυρκαγιές:<br /><em>"To πύρινο ελληνικό καλοκαίρι απασχολεί για μια ακόμη φορα, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.<br />Oι πυρκαγιές στην Ελλάδα έγιναν κύριο θέμα σε δελτία του BBC World. Ο ανταποκριτής της βρετανικής τηλεόρασης στην Αθήνα μεταδίδει ότι οι φωτιές που ξέσπασαν σε δασικές περιοχές στη νότια Ελλάδα προκάλεσαν τον θάνατο πολλών ανθρώπων, ενώ αρκετά χωριά εκκενώθηκαν. «Η καταστροφή της όμορφης ελληνικής υπαίθρου κάνει τους Έλληνες να ζητούν από τους πολιτικούς τους να κάνουν κάτι. Οι νέες πυρκαγιές σημειώνονται τρεις εβδομάδες πριν τις εκλογές, αλλά οικολογικές οργανώσεις διαμαρτύρονται ότι η προστασία του περιβάλλοντος τίθεται σε δεύτερη μοίρα από τα κυριότερα κόμματα» καταλήγει το ρεπορτάζ του Μάλκολμ Μπράμπαντ."</em><br /><br />Λίγο πιο πάνω όμως στην ανταπόκρισή του στη σελίδα του BBC ο ίδιος ανταποκριτής είναι πιο σκληρός και γράφει: "Correspondents say that with a general election looming some people believe the fires were started deliberately to make the government look bad." <em>(Οι ανταποκριτές λένε ότι με τις γενικές εκλογές να έρχονται μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι πυρκαγιές ξεκίνησαν επιτηδες για να κάνουν την κυβέρνηση να φαίνεται κακή). </em>Αδιανόητο και σαν σκέψη, κι όμως για να έχει φτάσει στα αυτιά ενός ξένου ανταπωκριτή σημαίνει ότι όντως εκφράζεται.<br /><br />Θα μου πείτε "μα γίνονται εμπρησμοί πραγματικά; αν ναι που είναι ένας εμπρηστής; γιατί ποτέ κανείς δεν πιάνεται;"<br />Και εγώ θα σας απαντήσω "ΝΑΙ γίνονται εμπρησμοί". Όχι ότι οι εμπρησμοί φταίνε για όλες τις φωτιές. Φταίνε όμως για ένα μέρος τους. Δεν μπορεί ξαφνικά να έγινε τόσο ανίκανη η πυροσβεστική. Γιατί δεν ήταν πέρυσι; Τί άλλαξε στα πεύκα φέτος και ανάβουν πιο εύκολα; Γιατί δεν άναβαν και πέρυσι; Πως είναι δυνατόν να έχει 41 νεκρούς μέσα σε δύο ημέρες; Τόσους νεκρούς δεν είχαμε από εμπρησμούς ούτε σε ολόκληρη δεκαετία.<br /><strong>Άρα γίνονται ΚΑΙ εμπρησμοί.</strong> Γίνονται και ατυχήματα, γίνονται και βραχυκυκλώματα, γίνονται και αυταναυλέξεις... ΑΛΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ!!!!!<br />Μόνο στην Καλιφόρνια αρκεί να σας πω ότι στο ρολόι των εγκλημάτων καταγράφεται ένας εμπρησμός κάθε 43 λεπτά. ΈΝΑΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ ΚΑΘΕ 43 ΛΕΠΤΑ!!!!<br />Δείτε το <a href="http://ag.ca.gov/cjsc/glance/pdf/crClock05.pdf">εδώ </a>ως ARSON κάτω δεξιά<br />Άρα δεν μπορεί κανείς να με πείσει ότι στη χώρα μας υπάρχουν μόνο αγγελούδια και κανένας δεν βάζει το χεράκι του. Το βάζει. Είτε για να καταπατήσει ένα οικόπεδο, είτε για να κερδίσει τις εκλογές το βάζει. Δεν μπορεί να ανάβουν ξαφνικά στις 12:30 στην Αττική τρεις φωτιές, στον Υμηττό, στον Σταυρό Αγίας Παρασκευής και στην Πεντέλη. Τί ξεφτίλα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-3241540114207424019?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-63840181930761499982007-08-21T20:24:00.000+03:002007-08-23T11:07:01.540+03:00Σύμφωνα με μία θεωρία (σωστή κατά τα φαινόμενα) αρκετοί άνθρωποι όταν έχουν μπροστά τους ένα ψηφοδέλτιο διαβάζουν προσεκτικά -και φυσικά σταυρώνουν πιο συχνά- μόνο τα πρώτα ονόματα, προσπερνούν τα επόμενα και ξανασυγκεντρώνονται στα τελευταία. Αυτό σημαίνει ότι το να είναι κανείς πρώτος ή και τελευταίος στο ψηφοδέλτιο έχει ένα προβάδισμα έναντι εκείνων που στοιβάζονται στη μέση.<br />Γνωρίζοντας αυτή την ιδιότητα των ανθρώπων, συμβαίνουν πολλά αστεία στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας.<br /><br />Στις Σέρρες περιέργως πρώτος στο ψηφοδέλτιο συναντάται ο Αχιλλέας Καραμανλής!!!<br /><br />Αυτή είναι η λίστα που έδωσε στη δημοσιότητα η Νέα Δημοκρατία:<br /><br /><strong>ΣΕΡΡΩΝ</strong><br /><strong></strong><br />ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ<br />ΚΑΡΥΠΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ<br />ΚΟΛΛΙΑ ΤΣΑΡΟΥΧΑ ΜΑΡΙΑ<br />ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ<br />ΜΗΛΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ<br />ΤΣΙΠΛΑΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ<br />ΧΑΪΤΙΔΗΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ<br />ΧΑΝΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΣ<br />ΧΡΥΣΑΦΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ<br /><br />Δηλαδή αναρωτιέμαι δεν υπάρχουν άνθρωποι στις Σέρρες που να θέλουν να κατέβουν στις εκλογές και να λέγονται Ελευθεριάδης, Δημητρίου, Γεωργιάδης, Βασιλόπουλος, Καραβασίλης βρε αδελφέ;<br /><br />Και βέβαια υπαρχουν! Απλά στις Σέρρες για να κατέβεις πρέπει να μήν έρχεσαι σε αντίθεση με τον άγραφο νόμο της οικογένειας του προέδρου της ΝΔ:<br /><strong>Το όνομά σου να μην προηγείται αλφαβητικά από το ΚΑΡΑΜ!!!!!!!!</strong><br /><br />Άρα αν λέγεσαι Αβραμίδης είσαι καταδικασμένος.<br /><br />Μιας και είπα Αβραμίδης. Σύμφωνα με κάποιες κακές γλώσσες μέχρι και χθες στο πολιτικό γραφείο του κυρίου Αβραμόπουλου, έψαχναν απεγνωσμένα στους τηλεφωνικούς καταλόγους των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας μήπως βρουν καμία κυρία Αβάδιστη, προκειμένου να την πείσουν να κατέβει εκείνη στην Α' Αθηνών με έξοδα του πρώην Δημάρχου. Κι αυτό διότι πολύ απλά μετά από μία περίεργη και σατανική κίνηση της Ρηγίλλης, φέτος για πρώτη φορά δεν θα είναι πρώτος στο ψηφοδέλτιο ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αλλά ένας τριαντάχρονος έμπορος που λέγεται Νίκος Αβραμίδης!!!<br />Είπαν λοιπόν οι φίλοι του Αβραμόπουλου: "Αν δεν είμαστε εμείς πρώτοι δεν θα είναι κανένας"<br />Και για του λόγου το αληθές, ορίστε και το ψηφοδέλτιο της Α' Αθήνας<br /><br /><strong>Α΄ΑΘΗΝΩΝ</strong><br /><br />ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ<br />ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ<br />ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ<br />ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ<br />ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ-ΚΟΥΤΣΙΚΟΥ ΜΑΡΡΙΕΤΑ<br />ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ<br />ΚΟΝΤΟΥ ΜΑΡΩ<br />ΚΟΥΝΤΟΥΡΑ ΕΛΕΝΗ<br />ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ<br />ΛΟΥΚΕΡΗ ΣΟΦΙΑ<br />ΜΠΕΛΛΟΥ-ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΕΤΑ<br />ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΝΤΟΡΑ<br />ΜΠΕΝΑΚΗ-ΨΑΡΟΥΔΑ ΑΝΝΑ<br />ΜΠΕΡΝΙΔΑΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ<br />ΠΑΠΑΔΟΓΓΟΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ<br />ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ<br />ΠΙΠΙΛΗ ΦΩΤΕΙΝΗ<br />ΤΕΝΤΟΜΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6384018193076149998?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-69566521186186017892007-08-19T11:36:00.000+03:002008-12-13T14:55:00.965+02:00Σήμερα το πρωί ξύπνησα βιώνοντας μία εντονότατη <strong>Π.Α.Α.Χ.Δ.</strong>, ήτοι <strong>"Πρόωρη Ακατάσχετη ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα"</strong>. <div><br /><div>Να σας πω ότι ανέκαθεν έννοιωθα μία <strong>Α.Χ.Δ.</strong> <strong>σκέτη</strong>, ήτοι <strong>"ΑντιΧριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη</strong>, αλλά για πρώτη φορά την αιστάνθηκα και <strong>"Ακατάσχετη"</strong> αλλά και <strong>"Πρόωρη"</strong>. Σε αυτά τα δύο, εκτός από τα δάση μας που καίγονται όλο το καλοκαίρι (άρα κατά μία έννοια κάνουν το θέμα <strong>Χ.Δ.</strong>, ήτοι <strong>"Χριστουγεννιάτικο Δέντρο"</strong>, έμμεσα επίκαιρο) έχουν συμβάλλει και όλοι εκείνοι οι ηλίθιοι (θα είναι καμιά δεκαριά μέχρι τα τώρα) που μόλις με είδαν να επιστρέφω από τις διακοπές, έσπευσαν να μου ευχηθούν "Καλό Χειμώνα". </div><div>Αν υπάρχει ένα πράγμα που μισώ είναι να μου εύχονται πριν τον Δεκέμβριο "Καλό Χειμώνα", κι αυτό διότι βασικά μισώ τον Χειμώνα. Άρα τί κι αν είναι καλός, τί κι αν είναι κακός, στραβός κι ανάποδος, Χειμώνας θα είναι.</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100356446056822626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RsgbKjMXN2I/AAAAAAAAAFg/EsP2nrJhNbU/s400/%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1+%CE%94%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1.jpg" border="0" /><br /><div>Τέλος πάντως επιστρέφω στην <strong>Α.Χ.Δ. σκέτη</strong>, ήτοι <strong>"Αντι Χριστουγεννιάτικη Δεντρίλα" σκέτη</strong>, την οποία μου έχει εμφυσίσει η μητέρα μου, καθώς στο σπιτι μας, από τότε που με θυμάμαι, δεν στολίζουμε <strong>Χ.Δ.</strong>, ήτοι "<strong>Χριστουγεννιάτικο Δέντρο"</strong>, αλλά μία μεγάλη ξύλινη μακέτα ενός υπέροχου ιστιοφόρου που είχε φτιάξει ο παπούς μου. Την παραδοση αυτή της μητέρας μου (αλλά και του έθνους μας γενικότερα) αποφάσισα να την διατηρήσω και στο δικό μου σπίτι, οπότε από τότε που μετακόμισα, επτά χρόνια τώρα, στολίζω ένα μικρό καραβάκι. Μάλιστα φέτος έχω αποφασίσει να το αντικαταστήσω με ένα μεγάλο καϊκι το οποίο έχω πετύχει να το πουλάει ένας τύπος στην Ερμού. Ελπίζω να τον βρω και φέτος και να έχω πάνω μου περί τα 50 € (ζητάει 60 αλλά θα παζαρέψω) για να το αγοράσω.</div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100356639330350962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/RsgbVzMXN3I/AAAAAAAAAFo/0nJlgQQIS6c/s400/%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B7%CE%B8%CE%B1.jpg" border="0" /> <div></div><div>Μέρος όμως της <strong>Π.Α.Α.Χ.Δ.,</strong> ήτοι<strong> "Πρόωρης Ακατάσχετης ΑντιΧριστουγεννιάτικης Δεντρίλας"</strong> που νοιώθω από το πρωί είναι η απορία αν θα μπορούσαμε φέτος να συμβάλλουμε στην αναδάσωση όλων αυτών των στρεμμάτων που κάηκαν γύρω από την Αθήνα. Μία πρώτη σκέψη ήταν να στολίσουμε συμβολικά ένα καμμένο δέντρο, αλλά μάλλον μέχρι τον Δεκέμβριο θα έχουμε ξεχάσει τις φωτιές, οπότε δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν κάτοικο του Λεκανοπεδίου να είναι πρόθυμος να χαλάσει το εορταστικό του κλίμα στολίζοντας ένα μαύρο κούτσουρο στο σπίτι, στο γραφείο, ή στο μαγαζί του.</div><br /><div>Η δεύτερη σκέψη μου ήταν η ίδια σκέψη που μου έρχεται κάθε χρόνο: Φέτος επιτέλους <strong>ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ Α.Χ.Δ.</strong> ήτοι <strong>"Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο". </strong></div><br /><div>Ας στολίσουμε ένα ψεύτικο. Άλλωστε τα κάνουν πλέον τόσο καλά που αν δώσουμε κάτι παραπάνω θα αγοράσουμε για πάντα ένα <strong>Ψ.Χ.Δ.</strong> ήτοι <strong>"Ψεύτικο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο", </strong>που δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα <strong>Α.Χ.Δ.</strong> ήτοι <strong>"Αληθινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο",</strong> το οποίο θα πετάξουμε στα σκουπίδια την Κυριακή 6 Ιανουαρίου του 2008.</div><div><strong></strong></div><br /><div>Και θα μου πείτε "δεν μου λες ρε φίλε, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που βγάζουν λεφτά από τα<strong> Α.Χ.Δ.</strong> ήτοι <strong>"Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα"</strong> τί θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν;"</div><div></div><br /><div>Όχι βέβαια, ασχέτως αν εγώ είμαι απόλυτα αντίθετος με την κοπή χιλιάδων ελάτων κάθε χρόνο για να διαιωνίζουμε μία ξενόφερτη συνήθεια. Σε αυτή μου την αντίδραση όποτε την εκφράζω, πολλοί με αντικρούουν λέγοντάς ότι τα δέντρα αυτά είναι καλλιεργημένα. "<em>Είναι κάτι σαν τα μαρούλια, τις αγγινάρες, τις ντομάτες ή σαν τα κοτόπουλα. Τρώς κοτόπουλα έτσι δεν είναι;" </em>με αποστομώνουν. Δηλαδή, με αυτό το επιχείρημα μου λένε ότι κάποιοι ορεσίβιοι αγρότες που έχουν ένα αγροτεμάχιο στο βουνό, αντί για μαρούλια, ντομάτες, ή κοτόπουλα, βάζουν έλατα. Μάλιστα με διαβεβαιώνουν ότι είναι και πολύ οργανωμένοι με προγραμματισμένη εκ περιπτροπής κοπή και δεντροφύτευση που ακολουθεί έναν πενταετές κύκλο, έτσι ώστε να έχουν πάντα καλή σοδιά. Τώρα πως γίνεται ένα αγροτεμάχιο στο οποίο ευδοκιμούν έλατα και όχι ντοματιές, να μην είναι δασική έκταση, αυτή είναι μία άλλη μου απορία, αλλά τέλος πάντως δεν θα την συζητήσω εδώ.</div><br /><div></div><div>Όπως και να έχει πάντως αναγνωρίζω ότι το ποτάμι με τα <strong>Α.Χ.Δ.</strong> ήτοι<strong> "Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα" </strong>δεν γυρίζει πίσω. Θυμώνω όμως όταν κάνω την αριθμητική των baby ελάτων<strong> </strong>που κόβουμε κάθε χρόνο.</div><br /><div>Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς λοιπόν κατέληξα στα εξής: </div><br /><div>Στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσαν αυτή τη στιγμή κατοικούν περί τα τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, αυτό σημαίνει ότι πάνω-κάτω έχουμε 500.000 νοικοκυριά. Αν από αυτά τα μισά αγοράζουν ανέλλιπος ένα έλατάκι άρα χρειαζόμαστε περί τις 250.000 <strong>Α.Χ.Δ.</strong> ήτοι <strong>"Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα", </strong>κάθε χρόνο <strong>.</strong> Αν τώρα θυμάμαι καλά από πέρυσι, κατά μέσο όρο οι τιμές τους κυμμαίνονταν στα 30€ το ένα, δηλαδή ένας τζίρος 7,5 εκατομμύρια € μέσα σε ένα μήνα τα οποία μοιράζονται οι καλλιεργητές, οι μεταφορείς και οι λιανοπωλητές.</div><br /><div>Τί εμποδίζει λοιπόν το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. (δεν γράφω το "ήτοι" του γιατί βαριέμαι) φέτος να δώσει 7,5 εκατομμύρια € (από τα 35 περίπου εκατομμύρια που υπολογίζεται ότι θα κοστίσουν οι πρώτες παρεμβάσεις στην Πάρνηθα) και να αγοράσει ολόκληρη της εσοδία των ελλήνων καλλιεργητών, να πληρώσει τους μεταφορείς να τα φέρουν στην Πάρνηθα τα baby έλατα για να τα φυτέψουν;</div><br /><div>Κατά την άποψή μου τίποτα.</div><br /><div>Την ίδια στιγμή, επειδή δεν είμαι σίγουρος αν η εγχώρια ζήτηση καλύπτεται μόνο με τη δική μας παραγωγή, ή με εισαγωγές, (μόνο η Δανία πέρυσι εξήγαγε 9 εκατομμύρια <strong>Α.Χ.Δ.</strong> ήτοι <strong>"Αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα"</strong> σε όλη την Ευρώπη) ας φροντίσουμε φέτος για τους σκληροπυρηνικούς των<strong> Α.Χ.Δ.</strong> (χωρίς "ήτοι" τώρα βαρέθηκα αληθινά) στην αγορά μας να υπάρχουν μόνο εισαγώμενα κομμένα έλατα, και τα ελληνικά να προωθηθούν στα βουνά του λεκανοπεδίου και όχι στα προσωρινά παραπίγματα που φυτρώνουν στα πεζοδρόμια των λεωφόρων.</div><br /><div>Συμφωνείτε;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-6956652118618601789?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-10415795911822865622007-08-18T00:40:00.000+03:002007-08-18T14:30:55.051+03:00Έχω έναν απίστευτο φίλο. Τον Άγγελο. Τον ξέρω από τότε που πήγαινα στους προσκόπους. Ήμασταν γείτονες, αλλά δεν πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο, οπότε αργήσαμε να κολλήσουμε. Κάποια στιγμή κάναμε πολύ παρέα. Η καλύτερη περίοδος ήταν όταν είχαμε φτιάξει μία πολύ καλή παρέα κατά το 1990 που κρατήθηκε σφιχτή για μία πενταετία. Τότε παίζαμε πολύ συχνά Risk, ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο μας έφερε πολλές φορές στα χέρια. Ξεκινούσαμε μία παρτίδα κατά τις δέκα το βράδυ και τελειώναμε στις τέσσερις με πέντε το πρωί. Όλοι θύμωναν τότε με τον Άγγελο. Θύμωναν διότι είχε και έχει ένα απίστευτο χιούμορ. Τους ενοχλούσαν αυτά που έλεγε όταν έχανε, αλλά κυρίως αυτά που έλεγε όταν κέρδιζε. Φαινόταν ότι ο Άγγελος είχε μία φαρέτρα γεμάτη με "<strong>σαν</strong>".<br />Οι παρομοιώσεις του ήταν παροιμιώδεις. Και το φοβερό ήταν ότι όποιος προσπαθούσε να τον αντικρούσει σε αυτά που έλεγε, ο Άγγελος ήταν τόσο πολύ μπροστά του που κατέληγε ο ένας να ξεκολλάει από τη Γη και ο άλλος να επιστρέφει από τον Αρίωνα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις εγώ καθόμουν σε κάποια γωνία και απολάμβανα γελώντας με την ψυχή μου. Θαύμαζα και ακόμα θαυμάζω το χιούμορ του Άγγελου. Όπως θαυμάζω και τα έργα που ζωγραφίζει. Τι κρίμα που δεν καλλιέργησε αυτή του την ικανότητα.<br />Κάποτε οι γονείς του τον πίεζαν να πάει να δώσει εξετάσεις για τη σχολή Βακαλό. Έπρεπε να πάνε κάπου στα βόρεια προάστια μία Κυριακή πρωί. Εννοείται ότι είχαμε γυρίσει το ξημέρωμα και τον περισσότερο ύπνο ο Άγγελος τον έκανε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Είχε πάρει μαζί του έναν μαύρο μαρκαδόρο.<br />Φτάνοντας στις εξετάσεις βρέθηκε αγουροξυπνημένος ανάμεσα σε ένα τσούρμο παιδιά που κρατούσαν τρίγωνα, χάρακες, διαβήτες, κινητά σχεδιαστήρια, μολύβια κάθε σκληρότητας και πάει λέγοντας. Το θέμα: Μία αφίσα για τη διαφήμιση ενός προϊόντος. Όταν τέλειωσε ο Άγγελος του πρότειναν υποτροφία για τον πρώτο χρόνο, αλλά αρνήθηκε να πάει.<br />Τώρα πια είναι παντρεμένος και μετά από μία περίοδο αντιδημιουργικής εργασίας έχει αποφασίσει να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του. Δεν ξέρω τι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρος αν ξέρει και εκείνος. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα το κάνει τέλεια. Όπως τέλεια βάζει μουσική όποτε μαζεύει τα εκατομμύρια CD του και καταπιάνεται με τα πλατό κάποιου ξενυχτάδικου.<br />Πόσα πάρτι έχουμε κάνει σε έναν σύλλογο Αιγηπτιωτών στην Σοφοκλέους. Άλλοτε πρωτοχρονιάτικα, άλλοτε μασκέ. Πάντα γινόταν τις π.... Θυμάμαι μία φορά που του είπα να σταματήσει να βάζει μουσική, γιατί θα άρχιζα να κλωτσάω τους πάντες για να φύγουν. Ήταν οκτώ παρά τέταρτο το πρωί και όταν έκλεισαν τα ηχεία κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν κιόλας.<br />Όλα αυτά τα γράφω για να φτάσω στα "<strong>σαν</strong>" που σας έλεγα στην αρχή. Είναι τόσα πολλά λοιπόν που δεν τα θυμάμαι όλα. Έχω κρατήσει ένα παλιό που δεν το ξεχνάω με τίποτα, χθες όμως με φιλοδώρησε με δύο καινούρια, οπότε και όλο αυτό το post.<br />Τότε λοιπόν που παίζαμε Risk, κάποιο βράδυ κοροϊδεύαμε έναν άλλο απίστευτο φίλο (θα γράψω άλλη φορά γι' αυτόν) τον Βύρωνα. Του κάναμε πλάκα ότι όλο πηδάει τις ίδιες γκόμενες, καθώς εκείνη την περίοδο είχαν κάνει επιστροφή στη ζωή του δύο πρώην. Εγώ του έλεγα τα γνωστά. Τα τετριμμένα. "Άντε ψάξε κάπου αλλού", "δεν βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια". Ο καθένας έβαζε το λιθαράκι του στη συζήτηση κα γελούσαμε πολύ. Τότε ο Άγγελος άρχισε τα "<strong>σαν</strong>", οπότε η υπόθεση ξέφυγε και αρχίσαμε να πειράζουμε τον Βύρωνα γενικώς για τις επιδόσεις του στο σεξ, τις οποίες φυσικά και αγνοούσαμε, αλλά τι σημασία είχε. Κάποια στιγμή λοιπόν λέει ο Άγγελος:<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>"Αυτός ο Βύρωνας όταν πηδάει είναι σαν τις αυτόματες μηχανές του καφέ. Τους ρίχνεις ένα πενηντάρικο (δραχμές τότε γαρ) και ό,τι κουμπί πατήσεις τον ίδιο σκατά καφέ θα βγάλει"</strong>.</span><br />Θεέ μου πόσο γέλασα. Πρέπει να γελούσα επί ώρες και για αρκετή ώρα μόνος μου. Ακόμα γελάω όταν το σκέφτομαι.<br />Χθες λοιπόν γύρισα από τις διακοπές μου και ήταν η πρώτη μέρα δουλειάς. Στις διακοπές βαριόμουνα να ξυριστώ και μάκρυναν τα γένια μου. Αποφάσισα όμως να μην τα ξυρίσω πλήρως, αλλά να αφήσω αυτό το μούσι που είναι στρογγυλό γύρω από το στόμα και κάτω από το πιγούνι και μοιάζει με αυγό πιγκουίνου. Με είδε λοιπόν στο δελτίο και μου έστειλε ένα αδιάφορο μήνυμα διαφωνίας. Του απάντησα ανούσια ότι σκέφτομαι να το κρατήσω, οπότε μου γράφει:<br /><span style="color:#cc0000;"><strong>"Πάντως να ξέρεις, μούσι χωρίς μακριά και σωστή φαβορίτα είναι σαν να τρως κανταΐφι με τσοπ στικς"</strong>.</span><br />Κανταΐφι με τσoπ στικς!!! Που σκατά το σκέφτηκε αυτό; Κατόπιν μιλήσαμε φυσικά στο τηλέφωνο. Μου αποκάλυψε ότι η γυναίκα του βρήκε το μούσι μου πολύ καλό και συμπλήρωσε:<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>"Εγώ πάντως το βρίσκω σαν να έχεις κάνει γλυφομούνι με Logo".</strong></span> Άκου με Logo;<br />Αντιλαμβάνεστε ότι μέχρι να στερέψουν τα "<strong>σαν</strong>" του Άγγελου δεν το ξυρίζω το μούσι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1041579591182286562?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-10484883862756961052007-08-17T12:58:00.000+03:002007-08-17T13:06:59.229+03:00Βρέθηκα στο Πήλειο. Ήταν πραγματικά υπέροχα. Με κορυφαίες θάλασσες, καθαρές παραλίες και πολύ πράσινο. Δροσιά, καλό φαγητό, ξεκούραση, ηρεμία και πολύ καλή διάθεση τόσο από την πλευρά μου, όσο και από την πλευρά της Ίριδας. Μόνο στην μπιρίμπα μου θύμωνε, διότι πολύ απλά την έσκιζα. Στο τάβλι τα πράγματα ήταν πιο ισοροπημένα.<br />Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην δουλειά μου, οπότε δεν έχω την διάθεση να γράψω περισσότερα. Σκέφτομαι ότι θα είναι προτιμότερο να μοντάρω τα βιντεάκια που έχω γυρίσει και να τα ανεβάσω, από την άλλη πάλι δεν ξέρω τι χρόνο θα έχω καθώς οι εκλογές με γύρισαν απότομα στις υποχρεώσεις μου. Τελός παντως θα προσπαθήσω όσο γίνεται πιο γρήγορα να κάνω τις απαραίτητες εργασίες.<br />Φτάνει για τώρα διότι το καθησιό τελείωσε. Έχουμε και δουλειές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1048488386275696105?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-44590763778814702892007-08-03T19:17:00.001+03:002007-08-03T19:17:53.037+03:00<span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>ΚΑΛΕΣ ΜΟΥ ΔΙΑΚΟΠΕΣ</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4459076377881470289?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-48452205832846001092007-07-29T19:58:00.000+03:002007-07-30T12:07:59.472+03:00<a href="http://www.klik.gr/109/erastes/sex3.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.klik.gr/109/erastes/sex3.jpg" border="0" /></a><br /><div>Έχει πολύ πλάκα η blogoσφαιρα τις τελευταίες εβδομάδες. Όλοι ετοιμάζονται για διακοπές, αφήνουν με διάφορους έξυπνους τρόπους το γνωστό "Ραντεβού τον Σεπτέμβριο" και αποδεικνύουν πόσο ίδιοι είναι όλοι απέναντι στις διακοπές. Όλοι θέλουν να φύγουν. Όλοι θέλουν να γλυτώσουν, όλοι θέλουν να ξεκουραστούν, να κάνουν μία νέα αρχή.<br />Εγώ πάλι έχω μία ακόμη εβδομάδα δουλειάς και μετά μιαμιση εβδομάδα ξεκούραση. Ούτε το ένα είναι πολύ ούτε το άλλο. Σίγουρα όμως θα πληγωθώ όταν θα τελειώσει το δεύτερο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-4845220583284600109?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-12161733042465632632007-07-20T15:51:00.000+03:002007-07-20T17:02:09.598+03:00Ο φίλος μου ο Μάνος στο blog του γράφει μία ιστορία για τον τρόπο με τον οποίο πήρε γρήγορη γραμμή από την Tellas χρησιμοποιώντας -τουλάχιστον για τους δημοσιογράφους- το πιο χρήσιμο τηλέφωνο όλων των εταιριών (ιδιωτικών και μή): <strong>Το τηλέφωνο του Γραφείου Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων.</strong><br />Είμαι σίγουρος ότι όλοι -μα όλοι ανεξεραίτως- οι δημοσιογράφοι έχουν τέτοιες ιστορίες, οι οποίες αποκαλύπτουν μερικά πράγματα.<br />Πρώτον ότι όλα γίνονται.<br />Δεύτερον ότι συνήθως αν θέλουν οι έλληνες μπορούν να κάνουν τα πάντα διότι σε αυτή τη χώρα όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται.<br />Τρίτον ότι οι κατάλληλοι άνθρωποι στην κατάλληλη θέση είναι ευλογία.<br />Και τέλος ότι ακόμα κι αν το έμπρακτο ευχαριστώ δεν μπορεί παρά να είναι μικρό, η ευγνωμοσύνη θα έπρεπε να είναι αρκετή. Δυστυχώς όμως δεν είναι<br />Θα παραθέσω λοιπόν μερικές ιστορίες έχοντας πάντα στο μυαλό μου αυτούς τους ανθρώπους που με εξηπηρέτησαν, αλλά χωρίς να ξεχνάω και εκείνους που δεν το έκαναν.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">Εισητήριο Aegean</span></strong><br /><br />Σήμερα έφυγε η κοπελιά μου για την Κύπρο, καθώς εκεί θα δώσουν τέσσερις παραστάσεις του "Ιφιγένεια εν Αυλίδι". Η επιστροφή τους είχε οριστεί για την Τρίτη στις τέσσερις το απόγευμα. Ξαφνικά όμως πήραν την Ίριδα τηλέφωνο από την παραγωγή που κάνει γύρισμα για μία νέα σειρά στο Mega και της είπαν ότι την ήθελαν πίσω την Τρίτη το πρωί. Με παίρνει αλαφιασμένη και μου λέει ότι ζήτησε από το Θέατρό της βοήθεια, αλλά της είπαν ότι δεν αλλάζει το εισητήριο κι αν θέλει να φύγει με την πτήση της Τρίτης στις έξι το πρωί, να κάνει την αλλαγή μόνη της και να πληρώσει από την τσέπη της.<br />Αποφάσισα να πάρω εγώ την Aegean. Στις κρατήσεις μου είπαν ότι δεν γίνεται να επέμβουν σε ομαδικό εισητήριο πράκτορα. Πήρα ένα φίλο μου που έχει ταξιδιωτικό γραφείο και μου απάντησε ότι ούτε εκείνος μπορεί να κάνει κάτι, αλλά θεωρητικά γίνεται η αλλαγή καταβάλοντας κάποιο μικρό πέναλτι.<br />Φυσικά και πήρα την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Μου είπε να πάρω ξανά στις κρατήσεις να ζητήσω την υπεύθυνη βάρδιας και να της εξηγήσω εξ' ονόματός της την κατάσταση. Έτσι κι έγινε. Μου απάντησε η κυρία <strong>Βλάχου</strong>. Ευγενέστατη. Της εξήγησα. "Αφήστε μου ένα τηλέφωνο και θα σας πάρω σε πέντε λεπτά" μου λέει.<br />Όντως σε δέκα λεπτά χτυπάει το τηλέφωνό μου. "Όλα εντάξει" μου λέει. "Έχουμε κάποια οικονομική διαφορά;" την ρωτώ. "Όχι καμία" μου απαντά. Την ευχαρίστησα και έκλεισα το τηλέφωνο. Σε μισή ώρα πήρα την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Την ευχαρίστησα και εκείνη τονίζοντάς της ότι η κυρία Βλάχου, όχι μόνο ήταν ταχύτατη, αλλά ήταν και ευγενέστατη. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Διόρθωση από Πλαίσιο</strong></span><br /><br />Με την Πλαίσιο Computers λίγο πολύ θα έχετε μπλέξει οι περισσότεροι. Χειρότερο (και ακριβότερο) σέρβις δεν πρέπει να υπάρχει. Έχει όμως τον αέρα του νικητή, οπότε γράφει την εξυπηρέτηση εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κάποια φορά λοιπόν κάηκε η μητρική μου. Ξεκινάω από τους Αμπελόκηπους με το αυτοκίνητο και τους πηγαίνω τον πύργο μου. Ταχύτατα (σε τέσσερις ώρες) με πήραν τηλέφωνο ότι είναι έτοιμος. Νέα μητρική, και νέος σκληρός για να στηθούν τα Windows, με τσόντα τον παλιό μου δίσκο για να μην χάσω τα δεδομένα μου. Το κοστούμι δεν το θυμάμαι, αλλά έκοψα τον κόλω μου, παράτησα τη δουλειά μου, πήγα από εκεί πήρα το μηχάνημα και γύρισα σπίτι. Τον συνδέω, τον ανάβω και ξαφνικά τα Windows... Αγγλικά! Δεν έχω πρόβλημα με τα αγγλικά. Άλλωστε έχω σπουδάσει σε αγγλόφωνα πανεπιστήμια. Έχω όμως για κάποιον πολύ συγκεκριμένο λόγω τα Windows στα Ελληνικά αν και ξέρω ότι τα Αγγλικά είναι καλύτερα.<br />Τους τηλεφωνώ. "Τί έγινε ρε παιδια; Γιατί αγγλικά;" "Έτσι μας είπατε" μου απαντούν. Ξαφνικά γίνομαι έξαλλος, καθώς δεν ανέχθηκα αυτό το ψέμμα μέσα στα μούτρα μου. Τέλος πάντων τους ρωτάω τί θα γίνει; "Φέρτε το να το διορθώσουμε" μου λένε. Τους εξηγώ ότι δεν είναι δυνατόν να χάνω την ώρα μου με δρομολόγια σε εργάσιμη ώρα Αμπελόκηποι - Εξάρχια. "Στείλτε μου έναν τεχνικό στο σπίτι" καταλήγω. "Δικό σας ήταν άλλωστε το λάθος". "ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ" μου λένε.<br />Μην σπάτε το κεφάλι σας τί έκανα. Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων. Εξηγώ στον κύριο Ζαρκαλή. "Μα τί δύσκίνητα που είναι αυτά τα παιδιά στα Εξάρχια" μου λέει. Εννοείται ότι την άλλη μέρα είχα τεχνικό στο σπίτι μου.<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Διαβατήριο στα γρήγορα</strong></span><br /><br />Πριν από αρκετά χρόνια έπρεπε να βγάλω μέσα σε μία ημέρα διαβατήριο καθώς αποφάσισα την τελευταία στιγμή να παώ για σκι στη Βουλγαρία. Πήγα στη Νομαρχία Αθηνών, έκανα την αίτησή μου και ζήτησα να μου το βγάλουν την επομένη, ενώ κανονικά ήθελαν τρεις με πέντε ημέρες. "Στην προϊσταμένη" μου είπαν οι υπάλληλοι. Την βρήκα να κάθετε στο γραφείο της, πραγματικά χωμένη στην καρέκλα της και να τα ακούει (άδικα) από έναν πενηντάρη που την κατηγορούσε ότι επίτηδες είχαν κλείσει την ανάλογη υπηρεσία στον Πειραιά θέλοντας να βασανίσουν τους πολίτες. Ανώμαλο έτσι; Η κακομοίρα απαντούσε με ιώβεια υπομονή "μα τί λέτε κύριε, γιατί να σας βασανίζουμε".<br />Το γραφείο της προϊσταμένης ήταν πραγματικά πολύ μεγάλο, εκτός όμως από τα έπιπλα και τους φοριαμούς, όλο το υπόλοιπο πάτωμα ήταν καλυμένο με διαβατήρια. Στίβες τα διαβατήρια σαν τουβλάκια jenga. Περίπου ένα μέτρο η κάθε μία. Και στην κορυφή της κάθε μπορντώ στίβας ένα χαρτάκι με το αντίστοιχο γράμμα της αλφαβήτου. Φαντάζεστε δηλαδή περί τις τέσσερις στοίβες με "Άλφα" καμιά δεκαριά με "Σίγμα" και τουλάχιστον δεκαπέντε στίβες με "Πι".<br />Ο κύριος μπροστά μου έφυγε αφού ξεθύμανε. "Παρακαλώ" μου διακόπτει την παρατήρηση του χώρου. "Γειά σας" της λέω ευγενέστατα "είμαι δημοσιογράφος στην Αυριανή (τότε εκεί ήμουν υλατζής) και θα ήθελα..." Όσο λέω αυτά η κυρία (δεν θυμάμαι το όνομά της) ανασηκώθηκε από την καρέκλα της και μου λέει "Παρακαλώ ό,τι θέλετε". "Ξέρετε -της εξηγώ- η εφημερίδα μου μου ανέθεσε εκτάκτως μία αποστολή στη Βουλγαρία και θα πρέπει αύριο το απόγευμα να πετάξω. Κατέθεσα μόλις τώρα μία αίτηση για νέο διαβατήριο και θα ήθελα αν ήταν δυνατόν να είναι έτοιμο αύριο;" "Βεβαίως" μου απάντησε, "όμως γράψτε κι εσείς κάτι για την κατάσταση που ζούμε εδώ. Βλέπετε τί γίνεται;" "Βλέπω" της απάντησα. Συζητήσαμε λίγο για την έλλειψη προσωπικού και έφυγα.<br />Εννοείται ότι την μεθεπομένη κατέβαινα με τρέλα τις πλαγίες του Πογιάνα Μπρασόβ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-1216173304246563263?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-75723893933565882582007-07-18T18:32:00.000+03:002008-12-13T14:55:01.307+02:00Πριν από μερικά χρόνια, έβλεπα μία χαζή ταινία στην τηλεόραση για έναν αθλητή, τον Prefontaine, ο οποίος πέθανε πρόωρα ενώ προσπαθούσε να πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου.<br />Προπονητής αυτού του υποσχόμενου αθλητή (και στη ταινία, αλλά και στην πραγματικότητα) ήταν ο Bill Bowerman. Ενδεχομένως για πολλούς από εσάς (όπως και για μένα πριν τη μικρή μου έρευνα για αυτό το post) το όνομα αυτό δεν θα λέει και πολλά. Ο κύριος Bowerman λοιπόν είναι ο ιδρυτής της Nike της μεγαλύτερης εταιρίας αθλητικών ειδών στον κόσμο αυτή τη στιγμή.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rp46spLB6oI/AAAAAAAAAFY/3MVpO0U1ijw/s1600-h/Nike.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088569167616010882" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fa80zAPdJN8/Rp46spLB6oI/AAAAAAAAAFY/3MVpO0U1ijw/s200/Nike.png" border="0" /></a>Ο Bowerman όταν δημιούργησε την Nike, ήταν καθηγητής και προπονητής στίβου στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον με μία πραγματική μανία: Ήθελε να σπάσει την τότε μονοκρατορία της Adidas. Για να το πετύχει αυτό ξεκίνησε μία συνεργασία με έναν αθλητή του -τον Phil Knight- ο οποίος κατάφερε να πάρει την αντιπροσωπία για την εισαγωγή φτηνών παπουτσιών από τη Ιαπωνία.<br />Αυτά που σας γράφω προέρχονται από την ιστορία της Nike όπως αναγράφεται στο site της εταιρίας και βέβαια όπως ίσως φαντάζεστε κάπου αλλού θέλω να καταλήξω.<br />Σύμφωνα λοιπόν με το site αυτό ένας ακόμα δρομέας, ο Jeff Johnson, αφού έγινε ο πρώτος πωλητής της εταιρίας ήταν και εκείνος που έδωσε το όνομα στην καινούρια εταιρία: <strong><span style="font-size:130%;">Nike</span></strong> <div><div><div><div>Η αλήθεια είναι ότι στο έργο για το οποίο σας είπα στην αρχή η ιστορία δεν ήταν ακριβώς έτσι, αλλά όπως θα διαβάσετε (αν δεν βαρεθήκατε) δεν έχει και τόση σημασία η ιστορική ακρίβεια. Για οικονομία στους χαρακτήρες λοιπόν στην ταινία το όνομα Nike το εμπνεύστηκε ο ίδιος ο Bill Bowerman, ο οποίος εμφανίζεται σε όλο το έργο να πειραματίζεται με διάφορα πλαστικά υλικά ή καουτσούκ τα οποία τα κόβει σε μορφή σόλας και προσπαθεί να δει ποιο θα του δώσει την καλύτερη πρόσφυση για την δημιουργία των πρώτων Nike.</div><br /><div>Εδώ λοιπόν και έρχεται η αποκάλυψη, τουλαχιστόν για εμένα, αλλά και για αρκετούς Έλληνες όπως έχω παρατηρήσει όλα αυτά τα χρόνια (ένας εξ' αυτών ήταν ο Μάνος προχθές).</div><div></div><br /><div>Από τότε που θυμάμαι τον ευατό μου, φυσικά υπήρχαν και τα Nike. </div><div>Τότε τα διαβάζαμε "Νάικ". Κατά καιρούς όμως εμφανίζονταν διάφοροι μυαλοπώληδες που διέδιδαν ότι στην Αμερική δεν τα λένε έτσι, αλλά τα προφέρουν "Νικ", "Νίκε", "Νάικε" αλλά και το σωστό που είναι <strong><span style="font-size:130%;">"Νάικι".</span></strong></div><br /><div><a href="http://10gym-patras.ach.sch.gr/hellenistic/Samothrace-Nike.JPG"></a>Όπως λοιπόν εξηγεί ο Bill Bowerman στην ταινία που έβλεπα, είχε αποφασίσει να ονομάσει έτσι τα παπούτσια του από την ελληνικότατη λέξη <strong>"Νίκη".</strong> "Νικήστε" έλεγε ουσιαστικά με τα παπούτσια του στου φοιτητές - αθλητές ο προπονητής τους. Απλά στα Αμερικάνικα η "νίκη" προφέρεται "νάικι", όπως ακριβώς η Ίρις προφέρεται "Άιρις", ο Σπύρος "Σπάιρος" κλπ.</div><div></div><br /><a href="http://adsoftheworld.com/files/images/brand_irony_nike.preview.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand" alt="" src="http://adsoftheworld.com/files/images/brand_irony_nike.preview.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div>Θα με ρωτήσετε αν στο site της Nike αναγράφεται αυτή η μικρή λεπτομέρεια. "Φυσικά όχι" θα σας απαντήσω, αλλά τουλάχιστον σκέφτομαι ότι γνωρίζοντας την αλήθεια νοιώθω κάπως καλύτερα. Όχι για τα Nike που μας έχουν χεσμένους, αλλά για τις δυνατότητες αυτής της μικρής δική μας γωνίστας σε αυτόν τον πλανήτη, που άν ήθελε σίγουρα θα μπορούσε να έχει μία άλλη θέση σε αυτόν.</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7572389393356588258?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-71771728704989701962007-07-15T14:15:00.000+03:002007-07-15T21:24:38.362+03:00Το Βατραχοκόριτσο με μπερδεύει. Την διαβάζω πολύ συχνά και μάλιστα περισσότερες από μία φορα κάθε νέα της ανάρτηση. Είναι η μοναδική της blogοσφαιράς που μου άφησε ένα "Χρόνια Πολλά" στη γιορτή μου. Πόσο το φχαριστήθηκα. Έχω διαβάσει και τα θετικότατα σχόλια που γράφει για εκείνη ο φίλος μου ο Μάνος, οπότε η εικόνα που έχω σχηματίσει είναι αφανταστα θετική. Ονομάζει και το blog της "Ξανά Ξανθιά" κι έτσι όλα είναι στη θέση τους, καθώς οι ξανθιές μου αρέσουν χωρίς να τους αποδίδω τίποτα από όλα αυτά τα σεξίστικα που καταγράφονται στα ανέκδοτα.<br />Κάποια πράγματα όμως εξακολουθούν να με μπερδεύουν.<br /><br />Τις προάλλες είχε γράψει ένα κείμενο που το είχε ονομάσει "710". Στην αρχή έλεγε ότι αυτός ο αριθμός κρύβει πολλά για εκείνη, τα οποία οι περισσότεροι τα αγνοούμε. Ένα ήταν σαφές, το 710 είχε να κάνει με άπίστευτη αγάπη, για έναν "άντρα, αιώνιο παιδί."<br />(Μόλις τώρα που γράφω αυτό το post έβαλα τα ακουστικά στο κεφάλι μου και ακούω τα τραγούδια που παίζει το blog της, οπότε είμαι και ηχητικά μέσα στον έρωτά της)<br />Συνέχισα να διαβάζω το "710" σίγουρος ότι κάτι παραπάνω θα μου εξηγούσε γι αυτό το νούμερο. Τίποτα. Ή τουλάχιστον εδώ δεν καταλαβαίνα τίποτα. Διάβασα και τα σχόλια. Κάποιοι έγραφαν σαν να καταλάβαιναν. Εγώ γιατί λοιπόν δεν καταλαβαίνω; Δεν ξέρω πως είναι να αγαπάς και δεν πιάνω ευαίσθητα νοήματα; Ίσως. Αποφάσισα να γίνω ρεζίλι. Άφησα το εξής σχόλιο:<br /><br /><em>"Βρε κορίτσι μου, κι εσείς οι υπόλοιποι, όλοι δείχνετε να καταλαβαίνετε. Έγώ έχω διαβάσει δυο φορές το post και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είμαι βλάκας; Μου λείπουν κάποιες βασικές πληροφορίες (το ελπίζω) που όμως θα έπρεπε να ξέρω, άρα δεν ζω σε αυτόν τον κόσμο;Μπορεί κάποιος (και πιθανοτα εσύ κοπέλα μου) να μου κάνει τα πράγματα λιανά;PLEEEEEAAAASEEE". </em><br /><em></em><br />Απάντηση δεν πήρα ποτέ. Το ατομικό μου ξεμπρόστιασμα δεν έδειξε να συγκινεί κανένα. Ούτε το Βατραχάκι (έτσι την αναγράφει ο Μάνος στα αγαπημένα του) ούτε κανέναν από τους άλλους 15 που σχολίαζαν όλο νόηματα. Σκέφτηκα ότι ίσως οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- με προστάτευαν. Δεν ήθελαν να μου αποκαλύψουν κάτι που είναι αυτονόητο και επομένως να μην με κάνουν να νοιώσω άσχημα. Οχι δεν με πειράζει! Δεν με πειράζει σας λέω. Από την άλλη, τώρα που το σκέφτομαι ίσως τα πράγματα να είναι πολύ απλά. 710 σημαίνει ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας. Ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες μεγάλε. Αν σε άγγιξε κάτι, σε άγγιξε. Αν όχι, τότε τί το ψάχνεις; Κι αν δεν κατάλαβες μόνος σου οι άλλοι θα σε κάνουν να καταλάβεις;<br /><br />Τρεις ημέρες αργότερα, το Βατραχοκόριτσο ανέλυσε ένα τραγούδι της Αλεξίου, το "Συναυλία". Δεν το αναγνώρισα στην αρχή καθώς δεν είμαι πολύ φίλος της ελληνικής μουσικής, όμως εκείνο το<em> "αλλά μας έμεινε η ροκιά"</em> κάτι που έλεγε. Έψαξα λίγο στο google και η απάντηση βρέθηκε πανεύκολα. Αργότερα "πέρασε" το τραγούδι και στο ηχητικό χαλί του blog της, οπότε ήταν απολύτως σίγουρο ότι είναι από τα αγαπημένα της. Ειδικά λοιπόν εκείνη τη στροφή που περιέχει τον συγκεκριμένο στίχο, την ανέλυσε ως εξής:<br /><br />Τραγούδια, στάδια, συγκροτήματα<br />Καρδιά μου αγάπη μου γλυκιά<br />Μας φάγαν όλα μας τα χρήματα<br />Αλλά μας έμεινε η ροκιά<br /><br /><em>"Ξοδεύτηκα πολύ, πέρασα όμορφα και άσχημα, δύσκολα και εύκολα, συμβιβάστηκα και επαναστάτησα, μα το τραγούδι μέσα μου δεν άλλαξε ποτέ, χαίρομαι που μπορώ να το τραγουδήσω για σένα και μόνο, καρδιά μου εσύ που αντέχεις να μ ακούς- και αυτό είναι άθλος!!!"</em><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ΤΕΛΕΙΟ!!!</strong></span><br /><br />Πόση αγάπη μπορεί να έχει αυτό το κορίτσι μέσα της.<br />Κλείδωσε όμως το post, απενεργοποιώντας την ανάρτηση νέων σχολίων. Υπήρχε μόνο ένα που είχε αφήσει ο Σπύρος Σεραφείμ, κι έτσι δεν μπορούσα να της γράψω πόσο είχα εντυπωσιαστεί από την ανάλυσή της. Ίσως δεν ήθελε να σχολιάσει κανένας άλλος εκτός από εκείνον που σχολίασε. Ίσως το ένα αυτό σχόλιο (πολύ γλυκό σχόλιο πρέπει να προσθέσω) να μην ήταν εκείνο που περίμενε και να την έκανε να νοιώσει ότι δεν ήθελε κανείς άλλος να σχολιάσει παρά μόνον <strong>εκείνος</strong>. Αν ο Σπύρος <strong>ήταν</strong> <strong>εκείνος</strong> η αποστολή του post είχε εκτελεστεί, άρα lock. Αν δεν ήταν τότε δεν ήθελε να ακούσει κανένα σχόλιο από κανέναν. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Οπότε lock ξανά.<br />Επικροτώ την απόφασή της ό,τι απ' τα δύο κι άν συνέβει και εύχομαι το post να πέτυχε την αποστολή του.<br /><br />Χθες ομως πάλι με μπέρδεψε. Έγραψε ένα κείμενο για τον φραπέ που πίνει στην αγορά Μπιτ Παζάρ στη Θεσσαλονίκη. Ούτε το Μπιτ Παζάρ ήξερα που είναι. Άντε ξανά - μανά στο Google. Ψάξε μαλάκα, γίνε και πάλι ρεζίλι. Δείξε ότι εκτός από την Αθήνα σου δέν ξέρεις τίποτα άλλο για τον γύρω κόσμο. Τέλος πάντως έμαθα ότι το Μπιτ Παζάρ είναι μία γειτονιά παλαιοπωλών στη Συμπρωτεύουσα (δεν είμαι σίγουρος αλλά αυτό το "Συμπρωτεύουσα" πρέπει τελικά να τους ενοχλεί τους Θεσσαλονικείς και μάλλον με το δίκιο τους) όπου γενικώς μαζεύονται πολύ ψαγμένοι τύποι. Ιδανικό σημείο για να πίνει τον δυνατό φραπέ της το Βατραχοκόριτσο. Εκεί λοιπόν παρατήρησε κάποια παιδιά που έπαιζαν, θυμήθηκε πως έπαιζε παιδί τις μουσικές καρέκλες, έκανε μία βόλτα στον εσωτερικό της κόσμο... Ο έρωτάς της πουθενά. Διάβαζα και αναρωτιωμουν "Τί έγινε"; "Πού πήγε τόση αγάπη"; "Καμία αναφορά σε εκείνον"; Είχα φτάσει στην τελευταία αράδα. Τελείωναν τα γράμματα και αγχωνόμουν. Αγχωνόμουν! Αλλά να... Την τελευταία στιγμή... Ακριβώς κάτω από την τελευταία τελεία, με ψιλά γράμματα και μέσα σε παρένθεση το σωσε:<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">(μου έχεις λείψει πάρα πολύ….θέλεις να στο τραγουδήσω κιόλας;)</span></em><br /><br />Ουφ! Όλα ήταν στη θέση τους. Το βατραχοκόριτσο είναι ακόμα ερωτευμένο και εγώ έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Όχι πολύ μεγάλο όμως γιατί είμαι στο γραφείο... Μη νομίσουν ότι χασκογελάω και μόνος μου...<br /><span style="font-size:130%;">Ελπίζω να της λείπει γιατί είναι σε ταξίδι.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7177172870498970196?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-71321380027621305342007-07-12T12:42:00.000+03:002007-07-12T12:46:32.925+03:00<span style="font-size:180%;">"Τα <span style="color:#009900;">δέντρα</span> δεν ψηφίζουν, ψηφίζουν ομως τα <strong>κούτσουρα</strong>".</span><br /><br />Τάδε έφη Ο-ΚΑΙΡΟΣ σχολιάζοντας (όπως κάνει πάντα) κάτι που έγραψα στο blog του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7132138002762130534?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-78321970629094539502007-07-10T17:08:00.000+03:002007-07-12T14:22:44.125+03:00Κάνοντας μία επισκεψη στον Καιρό άφησα το παρακάτω σχόλιο στην τελευταία του ανάρτηση με τίτλο "Καλημέρα":<br /><em>"Αυτή η ιστορία με την καταστροφή του δάσους δυστυχώς με απογοητεύει.<br />Και οι διαμαρτυρίες με απογοητεύουν.<br />Όχι σαν έκφραση, (ειδικά εκείνη στο Σύνταγμα την Κυριακή ήταν ιδιαίτερα σημαντική και έντονη) αλλά σαν αποτέλεσμα που φοβάμαι ότι είναι ήδη προδιαγεγραμμένο.<br />Εύχομαι να έχω άδικο, αλλά δυστυχώς τα δέντρα δεν ψηφίζουν, ενώ όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, το μόνο που θα ακούμε θα είναι για τα δέντρα."</em><br /><br />Το σχόλιο μου βγήκε αυθόρμητα. Μόλις κλίκαρα για να βγει στο blog του αιστάνθηκα μία ασυνέπεια με τα όσα έγραφα και έδειχνα τις προηγούμενες ημέρες μετά τη φωτιά στην Πάρνηθα. Ξαφνικά αναρωτήθηκα: <em>Αν δηλαδή είχα επηρεαστεί τόσο πολύ με την καταστροφή ώστε να βάζω φωτογραφίες και αιχμηρές γελοιογραφίες με το θέμα, τότε γιατί έχω αυτή την πικρή γεύση στο στόμα μου για την διαμαρτυρία του Συντάγματος. Αν δηλαδή μία τόσο πηγαία διαμαρτυρία όπως αυτή της Κυριακής με κάνει απαισιόδοξο, τότε μάλλον δεν θα είμαι ποτέ ευχαριστημένος". </em><br /><br />Σε γενικές γραμμές δεν πιστεύω στις διαμαρτυρίες.<br /><br />Η τελευταία μεγάλη και πραγματικά σημαντική διαμαρτυρία που θυμάμαι να έφερε αποτελέσματα ήταν αυτή κατά του ασφαλιστικού του Γιαννίτση. Μετά όμως και αυτή έγινε στόχος εκμετάλευσης και ξέφτισε με αποτέλεσμα η επανάληψη τέτοιων διαμαρτυριών να είναι πολύ δύσκολη. Εδώ θα είμαστε μετά τις εκλογές να δούμε πόσοι θα κατεβαίνουν στον δρόμο <strong>όταν</strong> (και φυσικά <strong>αν</strong>) η ΝΔ προσπαθήσει να φέρει μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό.<br /><br />Επιστρέφοντας στην διαμαρτυρία της Πάρνηθας έχω τον φόβο ότι ούτε και αυτή θα επαναληφθεί ποτέ με τόσο παλμό, κέφι και ακομμάτιστη παρουσία. Ειδικά αυτό το τελευταίο να είστε σίγουροι ότι θα είναι το πρώτο που θα εξαφανιστεί. Τα κόμματα μόλις μυρίζονται θέμα που "πουλάει" φυσικά και βάζουν μέσα στο μέλι τα χέρια τους προσπαθώντας να γυρίσουν τα πάντα στο δικό τους συμφέρον, που φυσικά δεν είναι ο στόχος της διαμαρτυρίας. Της κάθε διαμαρτυρίας.<br />Την ίδια στιγμή πολύ φοβούμαι ότι οι περισσότεροι που βγήκαν την Κυριακή στο δρόμο σύντομα θα ξεχάσουμε τη ζημιά που έγινε και δεν θα ενδιαφερόνται καθώς δεν θα την βλέπουν. Όπως ακριβώς δεν ενδιαφερόμαστε για την καταστροφή στην χωματερή των Άνω Λιοσίων, όπως δεν ενδιαφερόμαστε για την Ψυτάλλεια, όπως δεν στενοχωρηθήκαμε για την Πεντέλη και πάει λέγοντας.<br />Έτσι καταλήγω ότι το αποτέλεσμα της Πάρνηθας είναι μάλλον <em>προδιαγεγραμμένο</em>. Ή σχεδόν προδιαγεγραμμένο.<br />Εννοείται ότι εύχομαι σε όλα αυτά να βγω λάθος. Τόσο λάθος που να μην τολμήσω ξανα να ασχοληθώ με αυτό το θέμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1357295804046974871-7832197062909453950?l=brighttorch.blogspot.com' alt='' /></div>The Torchhttp://www.blogger.com/profile/01426137531733652653noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1357295804046974871.post-84130084133034097252007-07-05T21:04:00.000+03:002007-07-05T21:05:36.595+03:00<a href="http://www.lifo.gr/var/files/users/PINK_FISH_438/68c76c7211834523284785"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.lifo.gr/var/files/users/PINK_FISH_438/68c76c72118345